پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
این کتابها با رنج فراوان شرقشناسان فراهم آمده.
به ایرانیان ارمغان شده. ولی چه ارمغان شومی. چه رفتار پلیدی. چه بدخواهی تاریخی بزرگی!
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی دوم)

🔶 یک مردمی تا خود نیک نباشند از جهان نیکی نبینند
(بخش دو از سه)

کوشاد تلگرام : درپی پیشامدهای شهریور1320 لشگرهای دو دولت انگلیس و روس به كشور ما درآمدند و در بهمن‌ماه همان سال پیمانی میان ایشان با دولت ایران بسته شد و دو سو تعهداتی را تا پایان جنگ بگردن گرفتند. درباره‌ی این پیمان ، خوانندگانی از روزنامه‌ی پرچم پرسشهایی كرده‌اند كه كوتاهشده‌ی پاسخ او را در پایین می‌بینیم :

🔸... كنون باید كاری كرد كه دیگر دچار چنین پیمانی نشد. آنچه می‌باید كرد اینست ، و این كار با آه و ناله ، و گله و فریاد ، و بدگویی از این و از آن نشود. از گوش دادن به رادیوی برلن نتیجه‌ای نباشد ، از فریاد «یا مرگ یا استقلال» كشیدن بهرام شاهرخ [مجری همان رادیو] سودی بدست نیاید. اینها همه باد هوا شود و از میان رود و درد و گرفتاری همچنان بماند.

اینها چیزهاییست كه از چهل سال باز می‌آزمایید. تاكنون چه سودی دیده‌اید كه پس از این توانید دید؟!.

بدانید ای ایرانیان ، از اكنون كه این پیمان بسته شده دو راه بروی شما باز است كه می‌توانید هر كدام را كه می‌خواهید پیش گیرید : یكی آنكه همچنان كه هستید باشید ، و چند روزی از پیمان بد گویید و گله كنید ، و بخشم آیید و تندی نشان دهید و ... دل خوش گردانید. چند روزی با اینها بسر دهید و بگفته‌ی روزنامه‌ها «اظهار احساساتی» كنید و پس از آن فراموش گردانید و پی كار و هوس خود باشید ، و شاعر بقافیه‌سازی و رمان‌نویس به افسانه‌بافی ، و آخوند بمردم‌فریبی ، و روزنامه‌نویس به سودجویی ، و بازرگان به انبارداری ، و كرد به تاراجگری ، و شاهسون به راهزنی پردازید.

دیگری آنكه نیك بحال خود بیندیشید ، و این ذلّت و خواری كه گرفتارید نیك دریابید ، و ریشه‌ی درد و سرچشمه‌ی آن را بدست آورده از امروز درپی چاره باشید و یك آینده‌ی امیدآوری برای خود تهیه كنید.

این دو راه بروی شما باز است. كنون بگویید كه شما كدام یكی را می‌پذیرید؟. نیك اندیشید كه كدام یكی را پیش می‌گیرید.

اگر می‌خواهید چنانكه هستید باشید و تنها بگله و ناله و بدگویی بس كنید ، نتیجه نیز همین خواهد بود كه هست ، بلكه بدتر از این گردیده یك آینده‌ی بیمناكی در پیش خواهید داشت.

یك چیزی بشما بگویم : این جهان كه ما در آنیم از روی یك «آیینی» می‌گردد ـ آیین بسیار استواری ـ آیینی كه هیچگاه دیگر نگردد. این طبیعت یا بفارسی گوییم «سپهر» یك دستگاه بسیار استوارِ بسامانیست و هیچ كاری در آن بی‌انگیزه یا بیرون از قاعده نیست.

شاید شما این گرفتاری و خواری را كه در آنید «تصادفی» می‌پندارید ، و یا دیگران را گناهكار می‌شمارید ، و یا می‌خواهید شاعرانه سپهر را «كجرو» و «دون‌پرور» شناسید و این ذلت و خواری را دلیل نیكی و ستودگی خود دانید. ولی اینها همه بی‌پاست ، و این گرفتاری و خواری جز نتیجه‌ی رفتار و كردار خودتان نیست. و تا چنینید كه هستید چنین خواهید بود كه هستید.

من نیك می‌دانم این سخنان به بسیاری از شماها خوش نخواهد افتاد.

🔸این یكی از ناتوانیهای شماست كه همیشه می‌خواهید گناه را بگردن دیگران اندازید. شما كسی را دوست می‌دارید كه در داد و فریاد با شما هم‌آواز گردد و هرچه بیشتر تندی نماید.

هم می‌دانم كسانی بزباندرازی پرداخته مرا هوادار و خواهان «پیمان» خواهند خواند. باآنكه من اندیشه‌ی خود را آشكار می‌نویسم از چنان گستاخی‌ای بازنخواهند ایستاد. ولی اینها ما را از راه نخواهد برگردانید.

ما درپی چاره هستیم و باید جز درپی حقایق نباشیم. ما این درفش افراشتیم و پرچم گشادیم كه یک راهی بسوی رستگاری نشان دهیم و این بایای[وظیفه‌] ماست كه در هر گامی جز درپی راستیها نباشیم و جز خشنودی خدا را نجوییم.
همین یک سخن برای زهر‌ آلودن یک توده‌ بس است.
✴️ ما چه می‌خواهیم؟..

🖌 احمد کسروی

📖 مهنامه‌ی پیمان

تکه‌ی 8 از بخش دوم

🔸شعر چیست؟ آیا شعر خود یک خواستی (هدف) است؟
تکه‌ی (2)

بارها می‌دیدیم آنان جدایی میان شیوایی و استواری سخن یک شعر و هنرهای شعری که در آن بکار رفته با زیانهای معنای آن نمی‌توانند گزارد و اینست همیشه شیوایی شعرهای فلان شاعر را برخ ما می‌کشند و در خشم می‌شوند از اینکه ما چنان شعر شیوایی را نمی‌پسندیم و با یک زبان تلخی بگله و ناله می‌پردازند و ما خود را ناگزیر می‌دیدیم که در برابر چنین نادانی از جا درنرفته با زبان نرم بپاسخ پردازیم و بگوییم : نیکی یک چیز هنگامیست که از هر باره نیک و بی‌زیان باشد. مثلاً بنّایی خانه‌ای را قشنگ ساخته که درخورِ تماشاست ولی چون آفتابگیر نیست پزشک آن را نمی‌پسندد ، و یا چون از آبادی دور است زندگی در آنجا سخت می‌باشد. پیداست که چنین خانه‌ای را نیک نمی‌توان نامید. یا مثلاً درزی‌ای رختی را بسیار خوب دوخته که همه دوختش را می‌پسندند. ولی ما می‌بینیم پارچه‌اش پوسیده بوده و یا می‌بینیم به تنمان تنگ و کوتاه است ، این را هم نیک نمی‌توان نامید. زیرا ما خانه یا رخت را برای تماشا و یا بنام نمونه‌ی هنر نمی‌خواهیم بلکه برای نشستن و پوشیدن می‌خواهیم و اینست هنگامی آنها را پسندیم که بدرد این کارها آید.

شعر را نیز شما برای سخنبازی می‌خواهید. ولی ما در آن از دیده‌ی سود و زیان توده می‌نگریم. ما همه چیز را برای پیشرفت کار توده می‌خواهیم و هیچگاه درپی بازیهای کودکانه و هوسهای بیخردانه نتوانیم بود. یک شعر اگرهم شیوا و استوار است و هنرهای شعری در آن بکار رفته همینکه معنای زیان‌آوری را دربر می‌دارد باید آن را بد شناسیم و بگوینده‌اش نکوهش کنیم.

این شگفت که تاکنون این پندار از دلها بیرون نرفته و بسیاری از هواخواهان پیمان نیز بی‌آنکه بروی من بیاورند برآنند که بشعرهای فلان شاعر و بَهمان شاعر بنام آنکه شیوا و استوار است باید ارج گزارد. می‌باید بگویم این از ناتوانی اندیشه است و برادرانه بایشان یادآوری کنم که اندیشه‌ی خود را نیرومند گردانند. ما را امروز در اینزمانِ سخت جهان هیچ چیزی گرانمایه‌تر از آزادی و پیشرفت کار توده نیست و باید هر چیزی را از ارجمند و بی‌ارج فدای این گردانیم و بیکبار از هوسها چشم پوشیم. آن شعرها که شما می‌گویید بآن شیوایی و استواری که پنداشته می‌شود نیست ، و اگرهم باشد چون مایه‌ی پستی خویها و پراکندگی اندیشه‌هاست باید از میان برداریم و هرگز پروای شیوایی آنها نکنیم.

ببینید : ما با دشمنانی سخت در جنگیم و می‌بینیم یک خانه‌ی زیبایی را از ما بدست آورده و سنگر کرده‌اند و گلوله از آنجا بسر ما می‌ریزند. آیا نه اینست که باید پروای زیبایی آن خانه را نکرده و بیدرنگ بویران کردن و برانداختن آنجا پردازیم؟!. اگر این را می‌پذیرید آن شعرها نیز (با آنکه من آنها را چندان زیبا و شیوا نمی‌یابم) چنین است که چون افزار دست بیگانگان شده باید از میان برداریم.

این شاعران کمترین گناهشان ستایشگری برای بیگانگان و نان خوردن از دست دیگران بوده و بسیاری از ایشان بی‌باک و بی‌پروا زشتکاریهای خود را نیز برشته‌ی سخن کشیده‌اند و پرده‌ی آبروی خود را دریده‌اند. اینها گناههایی نیست که بتوان بپاس شیوایی سخن چشم از آنها پوشید.

بدانید توده‌ای که سود و زیان خود را نشناسند و بدینسان بسخن دلباختگی نمایند سزد که دیگران آنان را سبکخرد شناسند و شاینده‌ی زندگانی آزاد ندانند. شما فریب آن را نخورید که یک دسته شرقشناسان باینها ارج می‌گزارند. آنان افزار سیاستند و جز فریفتن شما را نمی‌خواهند. مگر فراموش کرده‌اید که سی سال پیش [1] بیگانگان در کشور ما چه آتش می‌افروختند و بملیونها شعر و هزارها دیوان شاعر کمترین ارجی نمی‌دادند؟!.. آخر شما فهم و خردتان بکجا رفته؟! چه شده که خودتان نفهمید و همه رفتار و گفتار دیگران را پیش کشید؟!.
👇
[1] : اشاره‌ایست به پیشامدهای سالهای نخست مشروطه بویژه داستان التیماتوم كه روسها پیش آوردند و انگلیسیان نیز تا توانستند در برابر دُژرفتاریهای ایشان نرمی نمودند و بجلوگیری نپرداختند. داستان بازگردانیدن محمدعلی‌میرزا و كشتار دلگداز آزادیخواهان را در كتاب «تاریخ هیجده ساله‌ی آذربایجان» (گفتار بیستم به بعد) توانید خواند. تا آن هنگام چنانكه نویسنده باریك‌بینانه اشاره می‌كند سیاستی بنام «ادبیات» و بزرگداشت شاعران درمیان نمی‌بود. همو در كتاب در پیرامون «ادبیات» كه چهار سال بعد از این گفتارها بچاپ رسیده به نقشه‌ی خائنانه‌ی افروختن آتش «ادبیات» در ایران كه بدستیاری ادوارد براون و همكارانش در اروپا و خانواده‌ی فروغی و همدستانش در ایران پس از التیماتوم روس انجام گرفت ، اشاره می‌كند : «... بدینسان نقشه‌‌ [بستن مجلس و كشتار آزادیخواهان] انجام گرفت. ولی یك كارِ دیگر بازمی‌ماند. توده‌ای كه هفت سال با شورش و جنگ بسر برده و گُردانی از میان آن همچون ستارخان و یفرِمخان و حیدر عمواُغلی و دیگران برخاسته بودند ، كارِ او تنها با بستن و پراكندن مجاهدان پایان نیافتی. بیش از همه بایستی اندیشه‌های آزادیخواهانه را از مغزها بیرون كنند. بایستی مردم را از آن شور پایین آورند. خونها را از جوش اندازند. بایستی ریشه‌ها را بسوزانند. از بریدنِ شاخه‌ها سودی نتوانستی بود ...».
«ما چه می‌خواهیم؟»
«بسیار نادانیست كه با دانش و هنر دیگران را زیردست گردانند. بسیار نادانیست كه با نیرنگ و فریب تیره‌هایی را از پیشرفت بازدارند». (ورجاوندبنیاد)