✴️ بهداشت تنی ـ بهداشت روانی
🖌 کوشاد تلگرام
تکهی 11
🔸خراباتیگری
اینها در زمانهای نزدیكی ، یكی پس از دیگری پیدا شد و رواج یافت. در قرن پنجم پس از همه خراباتیگری پیدا شد. یك دسته آفرینش را دستگاه بیهودهای میشماردند و بر آفریدگار ایرادها میگرفتند و چنین میگفتند : ما نمیدانیم از كجا آمدهایم و بكجا خواهیم رفت و ما را جز این نباید كه گذشته را فراموش كرده و آینده را بیاد نیاورده و دمی را كه در آنیم غنیمت شماریم و خود را بدامن خرابات (میخانه) انداخته بخوشی كوشیم و پروای هیچ چیز نكنیم. این سخنی بود كه میگفتند و خرد و اندیشه و دانش و مردمی و غیرت همه را ریشخند میكردند و همه را فدای یك پندار كج خود میساختند ، و این بدآموزیها را با شعرهای بس شیوایی میان مردم رواج میدادند. از سرشناسان اینان یكی خیام و دیگری حافظ بوده.
🔸 مادیگری
این فلسفه برآنست که آدمی هرچه میکند تنها از روی خودخواهیست. از اینرو آدمی نیکیپذیر نیست. از روی این فلسفه زندگی جز نبرد نیست. زیرا در جایی که همهی کوششهای آدمی از روی خودخواهیست جایی برای دلسوزی و دادگری و نیکخواهی نمیماند. بدینسان این فلسفه همهی رنجهایی که دینها برای نیکوکار گردیدن آدمیان کشیدهاند ، تباه میسازد. از آنسو جهان را میدان «آکل و مأکول» میداند. میگوید : ضعیف خوراک قویست (ماهی بزرگ ماهیهای کوچک را میخورد) ، باید از هر راهی کوشید و پول درآورد ، نیکخواهی و دلسوزی و دستگیری از افتادگان و میهنپرستی و اینگونه سخنان همه آرزو و خیالاتست.
تا اینجا ما 6 رشته از گمراهیهای مهمی که در این توده ریشهها دوانیده شناختیم. باید به اینها گمراهیهای دیگر کیشها را نیز افزود ـ کیشهایی همچون علیاللهیگری ، شیخیگری و بهاییگری.
اکنون از روی این دستهبندی میتوان نیکی یا بدی ، سودمندی یا زیانمندی یک نوشته ، گفته یا سخنرانی را بهتر دریافت. سخنان خوشنمای بسیاری هست که پاک و بیآلایش مینماید ولی چون این دستهبندی بدیده گرفته شده به تار و پودش نگریسته گردد ، آسیبهایی را که به بهداشت روانی توده میرساند دانسته میگردد.
مثلاً امروز سخنان (همچنین شعرها و ترانههای) بسیاری در غنیمت شماردن دمی که در آنیم و خوش بودن و اندوه گذشته و آینده را نخوردن بر زبانهاست. با دانستن آن دستهبندی میتوان دریافت چنان سخنانی که ما را از بیمهای آینده و اندیشهی کشور دور میدارد ریشه در مادیگری و هم در صوفیگری و خراباتیگری دارد. آیا بیاد میآورید آنچه را گفتیم : «میهنپرستی اگر چهار دیوار داشته یکم را کیشها ، دوم را ادبیات ، سوم را مادیگری ... برانداخته»؟!. اکنون دیده میشود که این سه با بدآموزیهاشان میکوشند مردم را از اندیشهی آینده و سرنوشت کشور دور دارند و خوش بودن و لذت بردن از زندگی را تنها کار مهم آدمیان وانمایند. یکی نیست بپرسد با بیمهایی که آینده و کشور راست چگونه میتوان خوش بود؟! آیا جز آنست که این تنها هنگامی تواند بود که آدمی راه بیدردی و بیغیرتی بپوید؟!.
به سخن خود بازگردیم. چنانکه گفتیم : وزارتخانههایی که از روی قانون باید به بهداشت روانی توده بازرسند و جلو بدآموزیها را گرفته به رواج اندیشههای نیک بپردازند خود نادانند زیرا حقایق زندگی را نمیدانند و نیز بدخواهند زیرا بوارونهی بایاهاشان به رواج بدآموزیها میکوشند. پس چه باید کرد؟!
ما میگوییم : به این دستگاههایی که نامشان رفت نمیتوان دلگرم و دلخوش بود. باید خود در اندیشه باشیم. نخست حقایق زندگی را بیاموزیم تا گمراهیها را نیک بشناسیم. امروز انبوهی از مردم نادانسته این بدآموزیها را برایگان در پیامرسانها منتشر میکنند. چون حقایق زندگی را نمیدانند شناختی از گمراهیها ندارند ، اینست هر سخن خوشنمایی را حقیقتی دانسته خود عامل انتشار آن میشوند. یک توده که حقایق زندگی را نداند و راهی و آرمانی در زندگی در پیش ندارد بیآنکه بخواهد به زیان خود میکوشد.
دوم ، در جاهایی که توانیم هرچه سخنانی بنام پند ، پیام ، کلیپ ، نوشته و کتاب که آلوده به آنهاست از خود و از دسترس جوانان دور گردانیم و هر جا که دستمان نمیرسد خود از آنها دوری جوییم و دیگران را به دوری جستن از آنها واداریم. خانههای خود را از کتابهای آلوده پاک گردانیم و دیگران را نیز بیاگاهانیم.
🖌 کوشاد تلگرام
تکهی 11
🔸خراباتیگری
اینها در زمانهای نزدیكی ، یكی پس از دیگری پیدا شد و رواج یافت. در قرن پنجم پس از همه خراباتیگری پیدا شد. یك دسته آفرینش را دستگاه بیهودهای میشماردند و بر آفریدگار ایرادها میگرفتند و چنین میگفتند : ما نمیدانیم از كجا آمدهایم و بكجا خواهیم رفت و ما را جز این نباید كه گذشته را فراموش كرده و آینده را بیاد نیاورده و دمی را كه در آنیم غنیمت شماریم و خود را بدامن خرابات (میخانه) انداخته بخوشی كوشیم و پروای هیچ چیز نكنیم. این سخنی بود كه میگفتند و خرد و اندیشه و دانش و مردمی و غیرت همه را ریشخند میكردند و همه را فدای یك پندار كج خود میساختند ، و این بدآموزیها را با شعرهای بس شیوایی میان مردم رواج میدادند. از سرشناسان اینان یكی خیام و دیگری حافظ بوده.
🔸 مادیگری
این فلسفه برآنست که آدمی هرچه میکند تنها از روی خودخواهیست. از اینرو آدمی نیکیپذیر نیست. از روی این فلسفه زندگی جز نبرد نیست. زیرا در جایی که همهی کوششهای آدمی از روی خودخواهیست جایی برای دلسوزی و دادگری و نیکخواهی نمیماند. بدینسان این فلسفه همهی رنجهایی که دینها برای نیکوکار گردیدن آدمیان کشیدهاند ، تباه میسازد. از آنسو جهان را میدان «آکل و مأکول» میداند. میگوید : ضعیف خوراک قویست (ماهی بزرگ ماهیهای کوچک را میخورد) ، باید از هر راهی کوشید و پول درآورد ، نیکخواهی و دلسوزی و دستگیری از افتادگان و میهنپرستی و اینگونه سخنان همه آرزو و خیالاتست.
تا اینجا ما 6 رشته از گمراهیهای مهمی که در این توده ریشهها دوانیده شناختیم. باید به اینها گمراهیهای دیگر کیشها را نیز افزود ـ کیشهایی همچون علیاللهیگری ، شیخیگری و بهاییگری.
اکنون از روی این دستهبندی میتوان نیکی یا بدی ، سودمندی یا زیانمندی یک نوشته ، گفته یا سخنرانی را بهتر دریافت. سخنان خوشنمای بسیاری هست که پاک و بیآلایش مینماید ولی چون این دستهبندی بدیده گرفته شده به تار و پودش نگریسته گردد ، آسیبهایی را که به بهداشت روانی توده میرساند دانسته میگردد.
مثلاً امروز سخنان (همچنین شعرها و ترانههای) بسیاری در غنیمت شماردن دمی که در آنیم و خوش بودن و اندوه گذشته و آینده را نخوردن بر زبانهاست. با دانستن آن دستهبندی میتوان دریافت چنان سخنانی که ما را از بیمهای آینده و اندیشهی کشور دور میدارد ریشه در مادیگری و هم در صوفیگری و خراباتیگری دارد. آیا بیاد میآورید آنچه را گفتیم : «میهنپرستی اگر چهار دیوار داشته یکم را کیشها ، دوم را ادبیات ، سوم را مادیگری ... برانداخته»؟!. اکنون دیده میشود که این سه با بدآموزیهاشان میکوشند مردم را از اندیشهی آینده و سرنوشت کشور دور دارند و خوش بودن و لذت بردن از زندگی را تنها کار مهم آدمیان وانمایند. یکی نیست بپرسد با بیمهایی که آینده و کشور راست چگونه میتوان خوش بود؟! آیا جز آنست که این تنها هنگامی تواند بود که آدمی راه بیدردی و بیغیرتی بپوید؟!.
به سخن خود بازگردیم. چنانکه گفتیم : وزارتخانههایی که از روی قانون باید به بهداشت روانی توده بازرسند و جلو بدآموزیها را گرفته به رواج اندیشههای نیک بپردازند خود نادانند زیرا حقایق زندگی را نمیدانند و نیز بدخواهند زیرا بوارونهی بایاهاشان به رواج بدآموزیها میکوشند. پس چه باید کرد؟!
ما میگوییم : به این دستگاههایی که نامشان رفت نمیتوان دلگرم و دلخوش بود. باید خود در اندیشه باشیم. نخست حقایق زندگی را بیاموزیم تا گمراهیها را نیک بشناسیم. امروز انبوهی از مردم نادانسته این بدآموزیها را برایگان در پیامرسانها منتشر میکنند. چون حقایق زندگی را نمیدانند شناختی از گمراهیها ندارند ، اینست هر سخن خوشنمایی را حقیقتی دانسته خود عامل انتشار آن میشوند. یک توده که حقایق زندگی را نداند و راهی و آرمانی در زندگی در پیش ندارد بیآنکه بخواهد به زیان خود میکوشد.
دوم ، در جاهایی که توانیم هرچه سخنانی بنام پند ، پیام ، کلیپ ، نوشته و کتاب که آلوده به آنهاست از خود و از دسترس جوانان دور گردانیم و هر جا که دستمان نمیرسد خود از آنها دوری جوییم و دیگران را به دوری جستن از آنها واداریم. خانههای خود را از کتابهای آلوده پاک گردانیم و دیگران را نیز بیاگاهانیم.