آخوندِ خیرهرو مفتخواریش بس نیست ، مسافرکشی و فروشندگی را در شأن همکارانش نمیداند.
آن کسی که با رنج مسافرکشی یا فروشندگی میکند و نیمی از شبانه روز میکوشد تا با سود رسانیدن به مردم زندگانیش را راه اندازد ، کارش در شأن این مفتخوران نیست. ولی اینها که هم خود را «روحانی» (برخوردار از نیروهای روان ـ روانی ) مینامند و هم مردم را گمراه میگردانند کارشان شأن بیشتری از فروشندگی و مسافرکشی دارد.
افسوس از این نادانی و خیرهرویی!
آن کسی که با رنج مسافرکشی یا فروشندگی میکند و نیمی از شبانه روز میکوشد تا با سود رسانیدن به مردم زندگانیش را راه اندازد ، کارش در شأن این مفتخوران نیست. ولی اینها که هم خود را «روحانی» (برخوردار از نیروهای روان ـ روانی ) مینامند و هم مردم را گمراه میگردانند کارشان شأن بیشتری از فروشندگی و مسافرکشی دارد.
افسوس از این نادانی و خیرهرویی!
✴️ ورجاوندْبنیاد
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 1 (بهر 2 از 2)
🔸 جهان یک دستگاه مرتب و منظمی است. 🔸
این جهان چیست؟ این زمین پهناور ، آن آفتاب فروزان ، آن ماه تابان ، آن ستارههای درخشان چیستند؟. آدمها برای چه در این جهان هستند؟.
این جهان یک دستگاه مرتب و منظمی است. چنین دستگاهی بیقصد و بیهوده نمیتواند باشد ، و مسلماً مقصودی از آن در بین است. آدمها در این جهان برای زندگی کردناند. خدا آدمها را آفریده و این زمین را محل زندگی آنها قرار داده. خودِ این زندگی یک مقصود پربهایی است.
🔸🔸🔸
نظم و نظام در هر چیز دلیل است که آن چیز بیقصد و بیهوده نبوده. بلکه از روی فهم و قصد ، و دانش و پیشبینی میباشد ، و هدفی از آن در بین است. دربارهی جهان نیز باید این قاعده را پذیرفت. باید پذیرفت که یک مقصودی در بین است ـ یک مقصود بزرگ و پراهمیتی. این چیزی است که ما میبینیم و میفهمیم. اگر پیدایش و پایان جهان معلوم نیست ، نباید اینها را هم نادیده بگیریم.
بعضیها باین جهان اهمیت نداده آن را یک دستگاه بیهوده و بینظمی شناخته خوار و بیارزش گرفتهاند ، و گاهی نیز زبان به انتقاد و ایرادگیری باز کردهاند. خراباتیان که در قرنهای گذشته در ایران پیدا شدهاند و شعرهای فراوانی از خود به یادگار گذاشتهاند از چنین کسانی بودهاند. آنها در بیاهمیت شمردن جهان تا آنجا پیش رفتهاند که آن را «هیچ و پوچ» و یا «هیچ در هیچ» نامیده گفتهاند : باید مقید به هیچ کاری نبود و بگذشته و آینده فکر نکرد و دمی را که در آنیم غنیمت شمرده بخوشی پردازیم. و اگر خوشی بخودی خود نبود با شراب و چنگ و ساز بوجود بیاوریم. از اینرو هزارها شعر در ستایش شراب سرودهاند.[1]
صوفیان و دیگران نیز چنین تصور کردهاند که خدا با این جهان دشمنی دارد و از اینرو آن را خوار شمردهاند ، و همیشه دنیا را ملامت کردهاند. بسیاری از آنان زندگی را بار سنگینی بدوش خود شمرده یا جهان را زندانی برای خود تصور کردهاند.
بسیاری از دانشمندان اروپا ، چون زندگی را جز مبارزه میان زندهها و جهان را جز میدان مبارزه نشناختهاند ، از اینرو اینان نیز جهان را خوار داشته و از آن نفرت نمودهاند. این گفته را از شوپنهاوِر نقل میکنند : «بهترین چاره برای انسانیت ، خودکشی یا زن نگرفتن است».[2]
ولی اینها همه بیاساس است. آن خراباتیان و صوفیان جز کسان نافهم و هوسبازی نمیبودند ، و این دانشمندان اروپا دچار اشتباهات مادّیگری شدهاند.
دوباره میگویم : جهان دستگاه مرتب و منظمی است. خدا با آن دشمنی ندارد و نبایستی هم داشته باشد. مبارزه نیز اجباری نمیباشد.
اما آدمها ، در این جهان برای زندگی کردن میباشند. برای آباد کردن جهان آمدهاند. برای آن آفریده شدهاند که از آسایش و سعادت برخوردار شوند. این زندگی خود یک مقصود ـ یک مقصود مهمی است. خدا انسان را آفریده و زمین را زیستگاه آنان قرار داده است.
مذاهب تصور کردهاند که آدمها در این دنیا برای آن هستند که به آن جهان ـ جهانی که پس از مرگ خواهد بود ـ آماده شوند ، و اینجا را «مزرعهای» برای آنجا دانستهاند (الدنیا مزرعةالاخرة). صوفیان از خوشیها و لذایذ این دنیا چشم پوشی کرده و سختیها بخود داده این زندگی را جز برای ریاضتکشی و سرکوب بدن و امیال آن تصور نکردهاند.
اینها نیز همه بیاساس است. جهانی باین شگفتی و نظام چرا خودش جای زندگی نباشد؟! این زندگی چرا خودش مقصودی شمرده نشود؟!
[1] : حاصل کارگه کون و مکان اینهمه نیست
باده پیش آر که اسباب جهان اینهمه نیست /
جهان و کار جهان جمله هیچ در هیچست
هزار بار من این نکته کردهام تحقیق /
ای بیخبر این طاق مجسم هیچ است این گنبد نُه رواق ارقم هیچست
خوش باش در این کارگه کون و فساد وابستهی یک دمیم و آن دم هیچست
[2] : شوپنهاور همچنین باور دارد : در جهان درد و رنج بیش از لذت و شادیست و نتیجه میگیرد که بهتر بود زندگی هیچگاه رخ نمیداد. این دسته از فیلسوفان که زندگی را خوار میشمارند بسیارند. یک دسته از آنها راه دیگری را انتخاب کرده با باروری و بچه زاییدن دشمنی میکنند و به این فلسفهشان نام «آنتیناتالیزم» دادهاند.
.
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 1 (بهر 2 از 2)
🔸 جهان یک دستگاه مرتب و منظمی است. 🔸
این جهان چیست؟ این زمین پهناور ، آن آفتاب فروزان ، آن ماه تابان ، آن ستارههای درخشان چیستند؟. آدمها برای چه در این جهان هستند؟.
این جهان یک دستگاه مرتب و منظمی است. چنین دستگاهی بیقصد و بیهوده نمیتواند باشد ، و مسلماً مقصودی از آن در بین است. آدمها در این جهان برای زندگی کردناند. خدا آدمها را آفریده و این زمین را محل زندگی آنها قرار داده. خودِ این زندگی یک مقصود پربهایی است.
🔸🔸🔸
نظم و نظام در هر چیز دلیل است که آن چیز بیقصد و بیهوده نبوده. بلکه از روی فهم و قصد ، و دانش و پیشبینی میباشد ، و هدفی از آن در بین است. دربارهی جهان نیز باید این قاعده را پذیرفت. باید پذیرفت که یک مقصودی در بین است ـ یک مقصود بزرگ و پراهمیتی. این چیزی است که ما میبینیم و میفهمیم. اگر پیدایش و پایان جهان معلوم نیست ، نباید اینها را هم نادیده بگیریم.
بعضیها باین جهان اهمیت نداده آن را یک دستگاه بیهوده و بینظمی شناخته خوار و بیارزش گرفتهاند ، و گاهی نیز زبان به انتقاد و ایرادگیری باز کردهاند. خراباتیان که در قرنهای گذشته در ایران پیدا شدهاند و شعرهای فراوانی از خود به یادگار گذاشتهاند از چنین کسانی بودهاند. آنها در بیاهمیت شمردن جهان تا آنجا پیش رفتهاند که آن را «هیچ و پوچ» و یا «هیچ در هیچ» نامیده گفتهاند : باید مقید به هیچ کاری نبود و بگذشته و آینده فکر نکرد و دمی را که در آنیم غنیمت شمرده بخوشی پردازیم. و اگر خوشی بخودی خود نبود با شراب و چنگ و ساز بوجود بیاوریم. از اینرو هزارها شعر در ستایش شراب سرودهاند.[1]
صوفیان و دیگران نیز چنین تصور کردهاند که خدا با این جهان دشمنی دارد و از اینرو آن را خوار شمردهاند ، و همیشه دنیا را ملامت کردهاند. بسیاری از آنان زندگی را بار سنگینی بدوش خود شمرده یا جهان را زندانی برای خود تصور کردهاند.
بسیاری از دانشمندان اروپا ، چون زندگی را جز مبارزه میان زندهها و جهان را جز میدان مبارزه نشناختهاند ، از اینرو اینان نیز جهان را خوار داشته و از آن نفرت نمودهاند. این گفته را از شوپنهاوِر نقل میکنند : «بهترین چاره برای انسانیت ، خودکشی یا زن نگرفتن است».[2]
ولی اینها همه بیاساس است. آن خراباتیان و صوفیان جز کسان نافهم و هوسبازی نمیبودند ، و این دانشمندان اروپا دچار اشتباهات مادّیگری شدهاند.
دوباره میگویم : جهان دستگاه مرتب و منظمی است. خدا با آن دشمنی ندارد و نبایستی هم داشته باشد. مبارزه نیز اجباری نمیباشد.
اما آدمها ، در این جهان برای زندگی کردن میباشند. برای آباد کردن جهان آمدهاند. برای آن آفریده شدهاند که از آسایش و سعادت برخوردار شوند. این زندگی خود یک مقصود ـ یک مقصود مهمی است. خدا انسان را آفریده و زمین را زیستگاه آنان قرار داده است.
مذاهب تصور کردهاند که آدمها در این دنیا برای آن هستند که به آن جهان ـ جهانی که پس از مرگ خواهد بود ـ آماده شوند ، و اینجا را «مزرعهای» برای آنجا دانستهاند (الدنیا مزرعةالاخرة). صوفیان از خوشیها و لذایذ این دنیا چشم پوشی کرده و سختیها بخود داده این زندگی را جز برای ریاضتکشی و سرکوب بدن و امیال آن تصور نکردهاند.
اینها نیز همه بیاساس است. جهانی باین شگفتی و نظام چرا خودش جای زندگی نباشد؟! این زندگی چرا خودش مقصودی شمرده نشود؟!
[1] : حاصل کارگه کون و مکان اینهمه نیست
باده پیش آر که اسباب جهان اینهمه نیست /
جهان و کار جهان جمله هیچ در هیچست
هزار بار من این نکته کردهام تحقیق /
ای بیخبر این طاق مجسم هیچ است این گنبد نُه رواق ارقم هیچست
خوش باش در این کارگه کون و فساد وابستهی یک دمیم و آن دم هیچست
[2] : شوپنهاور همچنین باور دارد : در جهان درد و رنج بیش از لذت و شادیست و نتیجه میگیرد که بهتر بود زندگی هیچگاه رخ نمیداد. این دسته از فیلسوفان که زندگی را خوار میشمارند بسیارند. یک دسته از آنها راه دیگری را انتخاب کرده با باروری و بچه زاییدن دشمنی میکنند و به این فلسفهشان نام «آنتیناتالیزم» دادهاند.
.
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 3ـ چه باید کرد و چه خواهد بود؟.. (تکهی 5)
این توده امروز از تودههای پسافتاده بشمار میرود و در انظار خوار است. در این چند سال که آمریکاییها و روسها و انگلیسها به ایران آمدند و رفتند بیگمان هر کدام داستانهای دیگری از این کشور همراه بردهاند که در روزنامههای خود خواهند نوشت و یا در اینجا و آنجا نشسته خواهند سرود. شنیدید که ویندل ویلکی (1) ، آن مرد بنام آمریکایی ، چون به ایران آمد و رفت چه چیزها دربارهی این کشور نوشت. تهران پایتخت ما را ناپاکیزهترین شهرهای جهان شمرد.
اگر شما دیدید در پیشامد اخیر در شورای امنیت هواداری به ایران نشان دادند و در برابر شوروی پشتیبانی بما نمودند اینها برای آن بود که آتش جنگ از این کانون سر نکشد و جهان را نسوزاند. این هواداریها و پشتیبانیها (با حال کنونی توده و کشور) همیشه نتواند بود.
ایرانیان نگویند چون سازمان ملل متفق هست استقلال ما تأمین شده ، خود را با این چیزها نفریبند. استقلال ایران هنگامی تأمین خواهد شد که باین آلودگیها درمیان توده چاره شود ، و دانشهایی اروپایی باندازهای که درمیان خود آنهاست در این کشور رواج گیرد ، و زنها در دانش و آگاهی با مردان همگام گردند و از همهی مزایای زندگانی بهرهمند شوند.
این کشور چون درمیان روس و انگلیس افتاده باید برای خود یک سیاست بیطرفانهی پایداری برگزیند که بتواند هر دو از آن دولتها را از رهگذر خود دلآسوده گرداند و جای بیم بازنگزارد.
گذشته از همهی اینها ایران امروز نیاز سخت به یک «راه» دارد ـ راه زندگانی ، راه پیشرفت. این دستهبندیها و کشاکشها که میبینید یک علت مهم آن نبودن راهست. جوانان سر میافرازند و میخواهند در راه کشور و تودهی خود بکوشند ، نیروهای جوانی خود را در این باره بکار اندازند ، چون راه گشادهای در پیش نمیبینند گمراه میشوند ، پراکنده و سرگردان میگردند ، با اندیشههای خود دستهها میبندند ، و باهم به نبرد و کشاکش میپردازند ، و کشور را دچار ناآرامی میسازند. نیروهای خدادادی صرف میشود و نتیجه جز زیان و بدبختی نمیباشد.
ولی چون راهی برای پیشرفت باز است همه از جوان و پیر بآن خواهند درآمد (مگر آنهایی که درپی اغراضند) و این هایهویها درمیان نخواهد بود و نیروها هدر نخواهد گردید.
در اینجا گفتگو را بپایان میرسانم. اگر خوانندگان بخواهند در این باره سخنان گشادهای رانده شود و زمینه هرچه روشنتر باشد من آنان را بکتاب «در راه سیاست» که در همین زمینه است راه مینمایم.
پابرگی :
1ـ Wendell Willkie ، نامزد حزب جمهوریخواه در انتخابات 1940 آمریکا. ـ ویراینده
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 3ـ چه باید کرد و چه خواهد بود؟.. (تکهی 5)
این توده امروز از تودههای پسافتاده بشمار میرود و در انظار خوار است. در این چند سال که آمریکاییها و روسها و انگلیسها به ایران آمدند و رفتند بیگمان هر کدام داستانهای دیگری از این کشور همراه بردهاند که در روزنامههای خود خواهند نوشت و یا در اینجا و آنجا نشسته خواهند سرود. شنیدید که ویندل ویلکی (1) ، آن مرد بنام آمریکایی ، چون به ایران آمد و رفت چه چیزها دربارهی این کشور نوشت. تهران پایتخت ما را ناپاکیزهترین شهرهای جهان شمرد.
اگر شما دیدید در پیشامد اخیر در شورای امنیت هواداری به ایران نشان دادند و در برابر شوروی پشتیبانی بما نمودند اینها برای آن بود که آتش جنگ از این کانون سر نکشد و جهان را نسوزاند. این هواداریها و پشتیبانیها (با حال کنونی توده و کشور) همیشه نتواند بود.
ایرانیان نگویند چون سازمان ملل متفق هست استقلال ما تأمین شده ، خود را با این چیزها نفریبند. استقلال ایران هنگامی تأمین خواهد شد که باین آلودگیها درمیان توده چاره شود ، و دانشهایی اروپایی باندازهای که درمیان خود آنهاست در این کشور رواج گیرد ، و زنها در دانش و آگاهی با مردان همگام گردند و از همهی مزایای زندگانی بهرهمند شوند.
این کشور چون درمیان روس و انگلیس افتاده باید برای خود یک سیاست بیطرفانهی پایداری برگزیند که بتواند هر دو از آن دولتها را از رهگذر خود دلآسوده گرداند و جای بیم بازنگزارد.
گذشته از همهی اینها ایران امروز نیاز سخت به یک «راه» دارد ـ راه زندگانی ، راه پیشرفت. این دستهبندیها و کشاکشها که میبینید یک علت مهم آن نبودن راهست. جوانان سر میافرازند و میخواهند در راه کشور و تودهی خود بکوشند ، نیروهای جوانی خود را در این باره بکار اندازند ، چون راه گشادهای در پیش نمیبینند گمراه میشوند ، پراکنده و سرگردان میگردند ، با اندیشههای خود دستهها میبندند ، و باهم به نبرد و کشاکش میپردازند ، و کشور را دچار ناآرامی میسازند. نیروهای خدادادی صرف میشود و نتیجه جز زیان و بدبختی نمیباشد.
ولی چون راهی برای پیشرفت باز است همه از جوان و پیر بآن خواهند درآمد (مگر آنهایی که درپی اغراضند) و این هایهویها درمیان نخواهد بود و نیروها هدر نخواهد گردید.
در اینجا گفتگو را بپایان میرسانم. اگر خوانندگان بخواهند در این باره سخنان گشادهای رانده شود و زمینه هرچه روشنتر باشد من آنان را بکتاب «در راه سیاست» که در همین زمینه است راه مینمایم.
پابرگی :
1ـ Wendell Willkie ، نامزد حزب جمهوریخواه در انتخابات 1940 آمریکا. ـ ویراینده
✴️ حقایق زندگی (تکهی هجدهم)
🔸 در پیرامون خواربار (بخش 1 از 2)
کوشاد تلگرام : چه بسا برخی پندارند که ما چنین نوشته هایی را برای آنکه کانال بیگفتار نماند میگزاریم. در حالی که چنین نیست. آنان تنها به بیرون کارها مینگرند. اگر بژرفا به زمینهی گفتارها بیندیشند درخواهند یافت که در هر کدام از آنها نکته یا نکتههایی هست که به کار زندگانی میآید. در همین گفتار با آنکه دربارهی پیشامدهای هفتاد و هفت سال پیش است ، نکتههای درسآموزی هست. اساساً یک برتری و برجستگی نوشتههای پیمان و پرچم در اینست که چون از بنیادهای زندگی سخن میراند همیشه تازگی خود را دارد.
ـ در پیرامون خواربار
🔸چرا نرخها بالا رفته؟..
در این چند روزه كه گفتگوی پخش اسكناس [1] بمیان آمده ناگهان نرخها بالا رفته و بقیمت كالا افزوده. آیا علت این گرانی چیست؟..
اگر از بازرگانان و بازاریان بپرسید چنین میگویند : فزونی انتشار اسكناس اعتبار آن را از میان میبرد. اینست مردم بدارایی خود میترسند و شروع بخرید كالا كرده نرخها را بالا بردهاند.
و این یك بهانهای بیش نیست و حقیقت چیز دیگری است. حقیقت اینست كه یك دسته از آزمند[ان] پولدوست اختیارِ بازار را در دست دارند و اینان هر روز درپی یك بهانهای هستند كه قیمت كالاها را بالا ببرند و بمیزان استفادهی خود بیفزایند.
اینان كه شبها گرد رادیو مینشینند و گوش میدهند ، روزها كه روزنامه خریده میخوانند ، باین و آن كه میرسند و جستجوی اخبار میكنند ، منظوری جز این ندارند كه ببینند یك بهانهای هست كه نرخها را بالا برند. در این چند سال كه در جهان بیم جنگ درمیان بوده و سپس هم جنگ درگرفته و كنون دو سال ، دو سال و نیم از آن میگذرد ، اینان كارشان همان بوده و از هر پیشامدی بهانه جسته و نرخها را بالا برده و چون همیشه كار خود را با موفقیت انجام دادهاند اینست گستاخ و جسور گردیدهاند. اعتنا به توده یا بدولت ندارند.
اگر روزی یك رادیویی یك خبر دروغی منتشركند (مثلاً منتشر كند كه تركیه وارد جنگ شده بآلمان یا بانگلیس آگهی جنگ فرستاده) همان روز خواهید دید در بازار جنب و جوشی هست تلفنها بكار افتاده ، دلالها به تكاپو درآمده ، نرخها بالا میرود. این تكان نخست در بازار پیدا شده سپس بسقط فروشها و خرازی فروشها و بزازها و دیگران میرسد.
ـ بابا چه شده؟. چه خبر است؟.
+ تركیه وارد جنگ گردیده!
ـ گردیده باشد ، بشما چه!. ما از تركیه چه وارد میكردیم كه بریده شود. آنگاه بروغن و برنج و خواربار چه ربط دارد؟! مگر اینها از تركیه میآمد؟!.
این را مَثَل آوردم. كارهایشان هم از این قبیل است ، یك دسته آزمندان تیرهدرون كه همهی هوش و حواس خود را به نفعپرستی متوجه گردانیدهاند هر پیشامدی را بیآنكه معنای درستش را بفهمند دستاویزی برای خود میگیرند.
ما در شمارهی دیگر موضوع پخش اسكناس را شرح خواهیم كرد. هیچگاه معنای آن چنین نیست كه اینها میفهمند و هیچگاه تماس باعتبار بانك ندارد. ولی فرض كنیم كه فهم اینها درست است. در آن صورت این یك زیانیست كه بهمهی مردم كشور میخورد و هر كس از آن نتیجه میبرد. دیگر چه معنی دارد كه یك دستهی كوچك هزار یا دو هزار تنی در اندیشه باشند كه با افزودن بنرخ كالاها زیان خود را جبران كنند.. آیا اینها تا این اندازه عزیز و گرامیند كه تنها آنها منظور باشند و دیگران هرچه بادا باد!..
ما نمیدانیم دولت چه اندیشیده. از چه راه از اینها جلوگیری خواهد كرد؟!.. دولت باید در اندیشهی مردم باشد. باید فراموش نكند كه این خود فشار بسیار سختی بخاندانهاست.
ما یك راه چارهای را پیشنهاد میكنیم. كسانی كه اختیار بازار را در دست گرفتهاند و این فشارها را بخاندانها وارد میآورند بدو طبقهاند : یكی بازرگانان حجرهنشین و دیگری دكانداران و مغازهداران (از سقط فروش و خرازی فروش و بزاز و مانند اینها)
آنچه حجرهنشینانند چنانكه در سرمقالهی امروزی پرچم شرح دادیم اینان مفتخوارند و داراییشان از راه نامشروع گرد آمده.
یك كالایی را یك كارخانهای پدید آورده (مثلاً پارچههایی بافته) و باید خاندانهایی آنها را بكار برند (رخت دوزند و بتن كنند) ، درمیانه اینها چكارهاند؟!..
باید اینها را از میان برداشت. باید میانهی پدید آورنده و بكار برنده بیش از یك دست میانجی نباشد. بلكه گاهی بآن یك دست نیز نیاز نیست.
نیك اندیشید فلان حاجی كه در حجرهاش نشسته چكاری را برای این توده انجام میدهد؟! چه شركتی در تهیهی لوازم زندگانی دارد؟!.. افزار كار اینان [جز] یك تلفنی در دیوار ، و چند دفتری بروی میز و یك دلی پر از آز نیست. با این افزارها چكاری از كارهای زندگانی را انجام میدهند؟!.. میریسند؟!.. میبافند؟!.. میدوزند؟!.. میسازند؟!.. میكارند؟!.. یا چه كار دیگری میكنند؟!..
👇
🔸 در پیرامون خواربار (بخش 1 از 2)
کوشاد تلگرام : چه بسا برخی پندارند که ما چنین نوشته هایی را برای آنکه کانال بیگفتار نماند میگزاریم. در حالی که چنین نیست. آنان تنها به بیرون کارها مینگرند. اگر بژرفا به زمینهی گفتارها بیندیشند درخواهند یافت که در هر کدام از آنها نکته یا نکتههایی هست که به کار زندگانی میآید. در همین گفتار با آنکه دربارهی پیشامدهای هفتاد و هفت سال پیش است ، نکتههای درسآموزی هست. اساساً یک برتری و برجستگی نوشتههای پیمان و پرچم در اینست که چون از بنیادهای زندگی سخن میراند همیشه تازگی خود را دارد.
ـ در پیرامون خواربار
🔸چرا نرخها بالا رفته؟..
در این چند روزه كه گفتگوی پخش اسكناس [1] بمیان آمده ناگهان نرخها بالا رفته و بقیمت كالا افزوده. آیا علت این گرانی چیست؟..
اگر از بازرگانان و بازاریان بپرسید چنین میگویند : فزونی انتشار اسكناس اعتبار آن را از میان میبرد. اینست مردم بدارایی خود میترسند و شروع بخرید كالا كرده نرخها را بالا بردهاند.
و این یك بهانهای بیش نیست و حقیقت چیز دیگری است. حقیقت اینست كه یك دسته از آزمند[ان] پولدوست اختیارِ بازار را در دست دارند و اینان هر روز درپی یك بهانهای هستند كه قیمت كالاها را بالا ببرند و بمیزان استفادهی خود بیفزایند.
اینان كه شبها گرد رادیو مینشینند و گوش میدهند ، روزها كه روزنامه خریده میخوانند ، باین و آن كه میرسند و جستجوی اخبار میكنند ، منظوری جز این ندارند كه ببینند یك بهانهای هست كه نرخها را بالا برند. در این چند سال كه در جهان بیم جنگ درمیان بوده و سپس هم جنگ درگرفته و كنون دو سال ، دو سال و نیم از آن میگذرد ، اینان كارشان همان بوده و از هر پیشامدی بهانه جسته و نرخها را بالا برده و چون همیشه كار خود را با موفقیت انجام دادهاند اینست گستاخ و جسور گردیدهاند. اعتنا به توده یا بدولت ندارند.
اگر روزی یك رادیویی یك خبر دروغی منتشركند (مثلاً منتشر كند كه تركیه وارد جنگ شده بآلمان یا بانگلیس آگهی جنگ فرستاده) همان روز خواهید دید در بازار جنب و جوشی هست تلفنها بكار افتاده ، دلالها به تكاپو درآمده ، نرخها بالا میرود. این تكان نخست در بازار پیدا شده سپس بسقط فروشها و خرازی فروشها و بزازها و دیگران میرسد.
ـ بابا چه شده؟. چه خبر است؟.
+ تركیه وارد جنگ گردیده!
ـ گردیده باشد ، بشما چه!. ما از تركیه چه وارد میكردیم كه بریده شود. آنگاه بروغن و برنج و خواربار چه ربط دارد؟! مگر اینها از تركیه میآمد؟!.
این را مَثَل آوردم. كارهایشان هم از این قبیل است ، یك دسته آزمندان تیرهدرون كه همهی هوش و حواس خود را به نفعپرستی متوجه گردانیدهاند هر پیشامدی را بیآنكه معنای درستش را بفهمند دستاویزی برای خود میگیرند.
ما در شمارهی دیگر موضوع پخش اسكناس را شرح خواهیم كرد. هیچگاه معنای آن چنین نیست كه اینها میفهمند و هیچگاه تماس باعتبار بانك ندارد. ولی فرض كنیم كه فهم اینها درست است. در آن صورت این یك زیانیست كه بهمهی مردم كشور میخورد و هر كس از آن نتیجه میبرد. دیگر چه معنی دارد كه یك دستهی كوچك هزار یا دو هزار تنی در اندیشه باشند كه با افزودن بنرخ كالاها زیان خود را جبران كنند.. آیا اینها تا این اندازه عزیز و گرامیند كه تنها آنها منظور باشند و دیگران هرچه بادا باد!..
ما نمیدانیم دولت چه اندیشیده. از چه راه از اینها جلوگیری خواهد كرد؟!.. دولت باید در اندیشهی مردم باشد. باید فراموش نكند كه این خود فشار بسیار سختی بخاندانهاست.
ما یك راه چارهای را پیشنهاد میكنیم. كسانی كه اختیار بازار را در دست گرفتهاند و این فشارها را بخاندانها وارد میآورند بدو طبقهاند : یكی بازرگانان حجرهنشین و دیگری دكانداران و مغازهداران (از سقط فروش و خرازی فروش و بزاز و مانند اینها)
آنچه حجرهنشینانند چنانكه در سرمقالهی امروزی پرچم شرح دادیم اینان مفتخوارند و داراییشان از راه نامشروع گرد آمده.
یك كالایی را یك كارخانهای پدید آورده (مثلاً پارچههایی بافته) و باید خاندانهایی آنها را بكار برند (رخت دوزند و بتن كنند) ، درمیانه اینها چكارهاند؟!..
باید اینها را از میان برداشت. باید میانهی پدید آورنده و بكار برنده بیش از یك دست میانجی نباشد. بلكه گاهی بآن یك دست نیز نیاز نیست.
نیك اندیشید فلان حاجی كه در حجرهاش نشسته چكاری را برای این توده انجام میدهد؟! چه شركتی در تهیهی لوازم زندگانی دارد؟!.. افزار كار اینان [جز] یك تلفنی در دیوار ، و چند دفتری بروی میز و یك دلی پر از آز نیست. با این افزارها چكاری از كارهای زندگانی را انجام میدهند؟!.. میریسند؟!.. میبافند؟!.. میدوزند؟!.. میسازند؟!.. میكارند؟!.. یا چه كار دیگری میكنند؟!..
👇
اینها جز مایهی اختلالی در زندگانی نیستند. نتیجهی بودن اینها آنست كه یك كالایی كه از كارخانه مثلاً بده ریال بیرون آمده بصد ریال بدست خاندانها میرسد كه درمیانه نود ریال بكیسهی این مفتخواران میریزد.
[1] : متفقین که در ایران بودند برای دررفتهای (هزینه) خود نیاز به ریال داشتند. اینبود میخواستند دولت را وادارند اسکناس تازه چاپ کند. در زمان سهیلی این روی نداد ولی در زمان نخست وزیری قوام (چهار ماه پس از این) پیمانی با دولت ایران بستند که در برابر اسکناسهایی که چاپ میشود متفقین زر و دلار در بانکهاشان به حساب دولت ایران به امانت بگزارند. (از ایران وام گرفتند و پرداخت آن را موکول به پایان جنگ کردند).
اشارهی گفتار به گفتگوی چاپ آن اسکناسهاست (نه اینکه براستی چاپ شده بود).
(نک. خاطرات ابوالحسن ابتهاج ، شرکت کتاب ، 1389خ ، ص 71 به بعد)
[1] : متفقین که در ایران بودند برای دررفتهای (هزینه) خود نیاز به ریال داشتند. اینبود میخواستند دولت را وادارند اسکناس تازه چاپ کند. در زمان سهیلی این روی نداد ولی در زمان نخست وزیری قوام (چهار ماه پس از این) پیمانی با دولت ایران بستند که در برابر اسکناسهایی که چاپ میشود متفقین زر و دلار در بانکهاشان به حساب دولت ایران به امانت بگزارند. (از ایران وام گرفتند و پرداخت آن را موکول به پایان جنگ کردند).
اشارهی گفتار به گفتگوی چاپ آن اسکناسهاست (نه اینکه براستی چاپ شده بود).
(نک. خاطرات ابوالحسن ابتهاج ، شرکت کتاب ، 1389خ ، ص 71 به بعد)
✴️ ورجاوندْبنیاد
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 2
(بهر 1 از 2)
🔸این جهان خودبخود بوجود نیامده.🔸
آیا جهان خودبخود بوجود آمده و خودبخود میگردد؟! آیا چنین باوری میتوان کرد؟! بیشک چنین باوری نمیتوان کرد. بیشک جهان آفریننده و ادارهکنندهای دارد.
این نظم و نظام نشان روشنی از آفریدگار میباشد.
شما اگر زندگی یک جفت پرستو را زیر نظر بگیرید ناچارید که به وجود خدا اعتراف کنید : چه کسی بآنها آموخته که نر و ماده باهم زندگی کنند؟!. چه کسی یاد داده که آن طور لانه بسازند؟! چه کسی یاد داده که ماده وقتی تخم گذاشت به نوبت روی آن بخوابند؟!. چه کسی یاد داده که جوجههای خود را به آن ترتیب پرورش دهند؟!. چه کسی آموخته وقتی جوجهها بزرگ شدند بحال خودشان بگذارند و آنها را بیگانه بدانند؟.
ما نمیدانیم جهان کی پیدایش یافته و چگونه بوجود آمده ، این اندازه میدانیم که خودبخود بوجود نیامده. این اندازه میدانیم که عالَم وجود فقط این جهان محسوس مادّی نیست.
🔸🔸🔸
آیا این جهان خودبخود پیدا شده و خودبخود میگردد؟ آیا چنین باوری میتوان داشت؟
هر کسی با ادراکات سادهی خود ، با حواس پنجگانه و تأمل در احوال این جهان ، دو چیز را میتواند بفهمد : یکی آنکه این دنیا دستگاه بیهودهای نیست و مقصودی از آن در بین است. دیگری آنکه خودبخود بوجود نیامده و خودبخود نمیگردد. از اینجا است که آدمیان همیشه در جستجوی خدا و مقصود او بودهاند ، و جای تأسف است که همیشه در هر دو زمینه به اشتباهات بسیاری دچار شدهاند.
دربارهی آفریدگار حرفهای جوراجور بسیاری گفتهاند ، ولی موضوع سادهای میباشد. چنین فرض کنید که شما در بیابانی راه میروید ، ناگهان بر سر راه سرایی میبینید : خانهای برای آسایش ، آب پاکیزه ، روشنایی برای شب ، جا برای چارپایان ـ آیا جز اینست که در اینباره تأمل و فکر خواهید کرد و خواهید فهمید که فرد نیکوکاری آن را بوجود آورده و آسایش رهگذران را خواسته؟!.. آیا جز اینست که این را باور کنید و تصور دیگری بخود راه ندهید؟!. آیا جز اینست که چون از سفر برگشتید آن را بدیگران خواهید گفت و اگر شنوندهای بگوید : «شاید بخودی خود پیدا شده یا از اول همانطور بوده» او را نادان خواهید شمرد؟! نه آنست که تا زندهاید از باور خود برنخواهید گشت؟!
همین است داستانِ آفرینش و آفریدگار : جهانی است با نظام ، آنچه به آن نیاز هست در آن آماده ، جانداران پی در پی میآیند و چندی زندگی کرده میروند. آیا نه آنست که باید گفت که این دستگاه خودبخود بوجود نیامده و بیهدف و بیهوده نمیباشد؟! نه آنست که باید گفت خالقی آن را بوجود آورده و همین آمدن و زندگی کردن و رفتن مخلوقات را خواسته است؟!.. آیا غیر از این باور دیگری میتوان داشت؟!
یک دسته از موجودات این جهان ما آدمهاییم که به سایر موجودات برتری داریم. ما بیاختیار آمده و بیاختیار میرویم و ناچاریم بگوییم : اختیار در دست آفریدگار است.
نظم و نظام که در جهان میبینیم خودش نشانهی روشنی از خدا میباشد. زیرا همان طور که گفتیم این نظم و نظام دلیل است که جهان از روی علم و پیشبینی آفریده شده و آن علم و پیشبینی از خود این جهان نمیتواند باشد. این دنیای مادّی چیزی نیست که از خود علم یا بینشی داشته باشد.
شما اگر زندگی یک جفت پرستو را زیر نظر بگیرید ناچارید که به خدا معترف شوید : زیرا بآنها چه کسی آموخته نر و ماده با هم زندگی کنند؟! چه کسی آموخته از راه دور گِل و سنگریزه در نوکهای خود بیاورند و لانه بسازند؟! چه کسی آموخته ماده وقتی تخم گذاشت به نوبت روی آن بخوابند؟! چه کسی آموخته وقتی جوجهها درآمدند به پرورش آنها بپردازند و از راه دور خوراک برای آنها بیاورند ، و وقتی بزرگ شدند و پَر درآوردند و بینیاز گردیدند بحال خودشان واگذارند و با آنها همچون بیگانگان رفتار کنند؟! آیا نه آنست که آفریدگاری بقای نسل آنها را خواسته و به این ترتیب راه زندگی بآنها آموخته؟! در اینجا است که میگوییم : اگر کسی را چشم بصیرت باز است روشنتر از هستی خدا چیست؟! [1]
شاید کسانی باین گفتهها اهمیت ندهند و آنها را دلیلهای عامیانه تصور کنند ولی آنطور نیست. درستترین و سادهترین راه برای شناختن خدا همین است و بس. امروز تمام دانشها از این راه پیش میرود و آنهمه موفقیتها از این راه بدست میآید. «یک چیزی را دیدن و دربارهاش تأمل کردن و پی به سبب آن بردن» اساس همهی دانشها است.
[1] : در این باره کلیپهایی هست از جمله سه کلیپ زیر که می توانید ببینید :
https://t.me/pakdini/18652
https://t.me/pakdini/18658
https://t.me/pakdini/18661
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 2
(بهر 1 از 2)
🔸این جهان خودبخود بوجود نیامده.🔸
آیا جهان خودبخود بوجود آمده و خودبخود میگردد؟! آیا چنین باوری میتوان کرد؟! بیشک چنین باوری نمیتوان کرد. بیشک جهان آفریننده و ادارهکنندهای دارد.
این نظم و نظام نشان روشنی از آفریدگار میباشد.
شما اگر زندگی یک جفت پرستو را زیر نظر بگیرید ناچارید که به وجود خدا اعتراف کنید : چه کسی بآنها آموخته که نر و ماده باهم زندگی کنند؟!. چه کسی یاد داده که آن طور لانه بسازند؟! چه کسی یاد داده که ماده وقتی تخم گذاشت به نوبت روی آن بخوابند؟!. چه کسی یاد داده که جوجههای خود را به آن ترتیب پرورش دهند؟!. چه کسی آموخته وقتی جوجهها بزرگ شدند بحال خودشان بگذارند و آنها را بیگانه بدانند؟.
ما نمیدانیم جهان کی پیدایش یافته و چگونه بوجود آمده ، این اندازه میدانیم که خودبخود بوجود نیامده. این اندازه میدانیم که عالَم وجود فقط این جهان محسوس مادّی نیست.
🔸🔸🔸
آیا این جهان خودبخود پیدا شده و خودبخود میگردد؟ آیا چنین باوری میتوان داشت؟
هر کسی با ادراکات سادهی خود ، با حواس پنجگانه و تأمل در احوال این جهان ، دو چیز را میتواند بفهمد : یکی آنکه این دنیا دستگاه بیهودهای نیست و مقصودی از آن در بین است. دیگری آنکه خودبخود بوجود نیامده و خودبخود نمیگردد. از اینجا است که آدمیان همیشه در جستجوی خدا و مقصود او بودهاند ، و جای تأسف است که همیشه در هر دو زمینه به اشتباهات بسیاری دچار شدهاند.
دربارهی آفریدگار حرفهای جوراجور بسیاری گفتهاند ، ولی موضوع سادهای میباشد. چنین فرض کنید که شما در بیابانی راه میروید ، ناگهان بر سر راه سرایی میبینید : خانهای برای آسایش ، آب پاکیزه ، روشنایی برای شب ، جا برای چارپایان ـ آیا جز اینست که در اینباره تأمل و فکر خواهید کرد و خواهید فهمید که فرد نیکوکاری آن را بوجود آورده و آسایش رهگذران را خواسته؟!.. آیا جز اینست که این را باور کنید و تصور دیگری بخود راه ندهید؟!. آیا جز اینست که چون از سفر برگشتید آن را بدیگران خواهید گفت و اگر شنوندهای بگوید : «شاید بخودی خود پیدا شده یا از اول همانطور بوده» او را نادان خواهید شمرد؟! نه آنست که تا زندهاید از باور خود برنخواهید گشت؟!
همین است داستانِ آفرینش و آفریدگار : جهانی است با نظام ، آنچه به آن نیاز هست در آن آماده ، جانداران پی در پی میآیند و چندی زندگی کرده میروند. آیا نه آنست که باید گفت که این دستگاه خودبخود بوجود نیامده و بیهدف و بیهوده نمیباشد؟! نه آنست که باید گفت خالقی آن را بوجود آورده و همین آمدن و زندگی کردن و رفتن مخلوقات را خواسته است؟!.. آیا غیر از این باور دیگری میتوان داشت؟!
یک دسته از موجودات این جهان ما آدمهاییم که به سایر موجودات برتری داریم. ما بیاختیار آمده و بیاختیار میرویم و ناچاریم بگوییم : اختیار در دست آفریدگار است.
نظم و نظام که در جهان میبینیم خودش نشانهی روشنی از خدا میباشد. زیرا همان طور که گفتیم این نظم و نظام دلیل است که جهان از روی علم و پیشبینی آفریده شده و آن علم و پیشبینی از خود این جهان نمیتواند باشد. این دنیای مادّی چیزی نیست که از خود علم یا بینشی داشته باشد.
شما اگر زندگی یک جفت پرستو را زیر نظر بگیرید ناچارید که به خدا معترف شوید : زیرا بآنها چه کسی آموخته نر و ماده با هم زندگی کنند؟! چه کسی آموخته از راه دور گِل و سنگریزه در نوکهای خود بیاورند و لانه بسازند؟! چه کسی آموخته ماده وقتی تخم گذاشت به نوبت روی آن بخوابند؟! چه کسی آموخته وقتی جوجهها درآمدند به پرورش آنها بپردازند و از راه دور خوراک برای آنها بیاورند ، و وقتی بزرگ شدند و پَر درآوردند و بینیاز گردیدند بحال خودشان واگذارند و با آنها همچون بیگانگان رفتار کنند؟! آیا نه آنست که آفریدگاری بقای نسل آنها را خواسته و به این ترتیب راه زندگی بآنها آموخته؟! در اینجا است که میگوییم : اگر کسی را چشم بصیرت باز است روشنتر از هستی خدا چیست؟! [1]
شاید کسانی باین گفتهها اهمیت ندهند و آنها را دلیلهای عامیانه تصور کنند ولی آنطور نیست. درستترین و سادهترین راه برای شناختن خدا همین است و بس. امروز تمام دانشها از این راه پیش میرود و آنهمه موفقیتها از این راه بدست میآید. «یک چیزی را دیدن و دربارهاش تأمل کردن و پی به سبب آن بردن» اساس همهی دانشها است.
[1] : در این باره کلیپهایی هست از جمله سه کلیپ زیر که می توانید ببینید :
https://t.me/pakdini/18652
https://t.me/pakdini/18658
https://t.me/pakdini/18661
Telegram
پاکدینی ـ احمد کسروی
چه کسی بآنها آموخته كه نر و ماده باهم زندگی كنند؟!. چه کسی یاد داده كه آن طور لانه بسازند؟! چه کسی یاد داده كه ماده وقتی تخم گذاشت به نوبت روی آن بخوابند؟!. چه کسی یاد داده كه جوجههای خود را به آن ترتیب پرورش دهند؟!.
کتاب «ورجاوندبنیاد»
کتاب «ورجاوندبنیاد»
🔶 سرنوشت ایران چه خواهد بود؟
(در موضوع پیشامد آذربایجان)
سرنوشت ایران در دست شماست. سرنوشت ایران آن خواهد بود که شما بخواهید و از راهش بکوشید و بانجام رسانید. خدا کسی را برای بدبختی و بیچارگی نیافریده. بپیشانی کسی چیزی نوشته نشده. سرنوشت یا بخت نتیجهی کارها و کوششهای هر کسیست.
🔸 یادآوری
در جنگ جهانی دوم (١٣٢٤ ـ ١٣١٨ خورشیدی) که میهن ما ایران باشغال نیروهای متفقین (شوروی و انگلیس) درآمد ، در شمال ایران که زیر اشغال ارتش شوروی بود ، فرقهی دموکرات آذربایجان پدید آمد.
در پاییز سال ١٣٢٤ خورشیدی ، این فرقه برای استان آذربایجان از دولت درخواست خودمختاری (استقلال داخلی) کرد ، و خود اسلحه بدست گرفته با استفاده از بودن ارتش بیگانه در آنجا همهی سازمانهای کشوری و لشگری آذربایجان را بزور تحت اختیار گرفته مجلس ملی و حکومتی مستقل به نخستوزیری سید جعفر پیشهوری بوجود آورد.
شکی نبود که موافقت با درخواستهای فرقهی دموکرات آذربایجان موجب از میان رفتن استقلال کشور و آغاز جنگهای داخلی با دخالت کشورهای رقیب و ایجاد بدبختی و تباهی برای مردم ایران بود.
شادروان احمدکسروی بنیادگزار و راهنمای جمعیت آزادگان که باهمیت این غائله و نتایج بسیار شوم آن بیش از همه بینش داشت ، برای جلوگیری از نیات دموکراتهای آذربایجان و راهنمایی دولت و ملت ایران مصمم شد و چون روزنامهی پرچم (ارگان جمعیت آزادگان) از سوی دولت در توقیف بود ، عقاید خود را با نام مستعار (یک ایرانی) در دو کتاب « سرنوشت ایران چه خواهد بود؟» و « امروز چاره چیست؟» نوشت که بنظر خوانندگان گرامی میرسد. امید است در این موقعیت حساس کنونی که بار دیگر نغمههای هوسبازانهی خودمختاری از آذربایجان و کردستان و خوزستان و بلوچستان و سایر نقاط ایران بگوش میرسد ، این دو کتاب باز هم راهنمای ملت ایران باشد.
غائلهی آذربایجان در آذرماه ١٣٢٥ خورشیدی با کوششهای دولت و ارتش ایران بنحوی که دلخواه نویسنده بود پایان پذیرفت ولی افسوس که کسروی تا آن زمان زنده نماند تا نتیجهی راهنماییهای خود را ببیند.
آن شادروان بیستم اسفند ١٣٢٤ در حالی که نزد بازپرس دادگستری از عقاید خود دفاع میکرد ، بتحریک دشمنان کشور در کاخ دادگستری کشته شد.
باهَمادِ آزادگان
(در موضوع پیشامد آذربایجان)
سرنوشت ایران در دست شماست. سرنوشت ایران آن خواهد بود که شما بخواهید و از راهش بکوشید و بانجام رسانید. خدا کسی را برای بدبختی و بیچارگی نیافریده. بپیشانی کسی چیزی نوشته نشده. سرنوشت یا بخت نتیجهی کارها و کوششهای هر کسیست.
🔸 یادآوری
در جنگ جهانی دوم (١٣٢٤ ـ ١٣١٨ خورشیدی) که میهن ما ایران باشغال نیروهای متفقین (شوروی و انگلیس) درآمد ، در شمال ایران که زیر اشغال ارتش شوروی بود ، فرقهی دموکرات آذربایجان پدید آمد.
در پاییز سال ١٣٢٤ خورشیدی ، این فرقه برای استان آذربایجان از دولت درخواست خودمختاری (استقلال داخلی) کرد ، و خود اسلحه بدست گرفته با استفاده از بودن ارتش بیگانه در آنجا همهی سازمانهای کشوری و لشگری آذربایجان را بزور تحت اختیار گرفته مجلس ملی و حکومتی مستقل به نخستوزیری سید جعفر پیشهوری بوجود آورد.
شکی نبود که موافقت با درخواستهای فرقهی دموکرات آذربایجان موجب از میان رفتن استقلال کشور و آغاز جنگهای داخلی با دخالت کشورهای رقیب و ایجاد بدبختی و تباهی برای مردم ایران بود.
شادروان احمدکسروی بنیادگزار و راهنمای جمعیت آزادگان که باهمیت این غائله و نتایج بسیار شوم آن بیش از همه بینش داشت ، برای جلوگیری از نیات دموکراتهای آذربایجان و راهنمایی دولت و ملت ایران مصمم شد و چون روزنامهی پرچم (ارگان جمعیت آزادگان) از سوی دولت در توقیف بود ، عقاید خود را با نام مستعار (یک ایرانی) در دو کتاب « سرنوشت ایران چه خواهد بود؟» و « امروز چاره چیست؟» نوشت که بنظر خوانندگان گرامی میرسد. امید است در این موقعیت حساس کنونی که بار دیگر نغمههای هوسبازانهی خودمختاری از آذربایجان و کردستان و خوزستان و بلوچستان و سایر نقاط ایران بگوش میرسد ، این دو کتاب باز هم راهنمای ملت ایران باشد.
غائلهی آذربایجان در آذرماه ١٣٢٥ خورشیدی با کوششهای دولت و ارتش ایران بنحوی که دلخواه نویسنده بود پایان پذیرفت ولی افسوس که کسروی تا آن زمان زنده نماند تا نتیجهی راهنماییهای خود را ببیند.
آن شادروان بیستم اسفند ١٣٢٤ در حالی که نزد بازپرس دادگستری از عقاید خود دفاع میکرد ، بتحریک دشمنان کشور در کاخ دادگستری کشته شد.
باهَمادِ آزادگان
✴️ حقایق زندگی (تکهی نوزدهم)
🔸 در پیرامون خواربار (بخش 2 از 2)
اینان در این چند سال پولها اندوختهاند ، خانههای باشكوه ساختهاند ، اتومبیلهای شیك خریدهاند ، انبارها زیرِ زمین آكندهاند. خاندانها را به بیچیزی انداخته برای خود دارایی اندوختهاند. آن اتومبیلهای شیك و باشكوه كه در نزدیكیهای بازار بصف میایستند مال این مفتخوارانست.
مقصود آنكه در زندگانی باین دسته هیچ نیازی نیست و كنون كه كار باینجا كشیده دولت كالاهایی را كه در دست آنهاست بِهمان قیمتی كه از اروپا و یا از هرجای دیگری وارد شده (با یك نفع متناسبی) از دستشان گیرد و برای نیازمندان در معرض فروش بگزارد.
ما هوادار دخالت دولت در كارهای زندگانی نیستیم و این را سودمند نمیدانیم. ولی امروز در این هنگام زمان ، و با این رفتاری كه از آنان دیده میشود جز این چارهای نیست. اكنون كه دولت ناگزیر گردیده در كار خواربار و لوازم زندگانی دخالت كند آن را تكمیل گرداند. دوباره میگویم امروز جز این چارهای نیست.
دستهی دیگر دكانداران و مغازهدارانند. اینها نیز پیروی از حجرهنشینان دارند و همینكه یك بهانهای پیدا شد به نرخها میافزایند. چارهی اینها نیز دخالت دولت است.
آن میدانهای خواربار فروشی شهر بسیار خوبست باید آنها را بیشتر و بزرگتر گردانید و همه نوع خواربار را در آنها فروخت.
دربارهی خواروبار یك خیانت دیگر از كسانیست كه بیش از حد لزوم میخرند و در خانههای خود ذخیره میكنند. این عادت هم در این چند سال در ایرانیان پیدا شده.
این كار را اگر در مواقع عادی میكردند زیان چندانی نداشت. گفتگو اینجاست كه در موقع عادی نمیكنند. همینكه یك خطری پیدا میشود یا یك عنوانی بدست بازاریان افتاده نرخها را بالا میبرند آن هنگامست یك دستهی بزرگی باندیشهی ذخیره كردن میافتند و رو ببازار آورده بِهر بهایی كه پیدا كردند میخرند.
در پیشامد شهریورماه دیده شد توانگران حتی شیرینیهای دكانهای قنادی را به بهای گرانی خریدند و بردند و همهی آنها را تهی گردانیدند. امروز هم كه ببهانهی انتشار اسكناس نرخها بالا رفته و یك هیاهویی پیدا شده كسان بسیاری همان كار را میكنند.
این رفتار از چند جهت خطاست : نخست این یك كارِ بیجهت و بیهودهایست. زیرا امروز ترس دربارهی خواروبار نیست. یك حادثهای كه موجب نگرانی باشد رخ نداده. اگر ترس از آنست كه گرانتر گردد همین رفتار خود گرانی را بیشتر خواهد گردانید. بازرگانان آزمند همینكه دیدند مردم رو آورده با یك حرصی میخرند نرخ را بیشتر بالا خواهند برد. اگر بحال خود بگذارند ، بلكه برعكس رفتار امروزی ، اگر تا چندی از خریدن دست نگهدارند همین ، یك اندازه جلوگیری از بالا رفتن نرخها خواهد كرد.
دوم این رفتار دلیل سست بودن رابطهی ملیت است. این كسان تنها در اندیشهی خود هستند و دیگران را فراموش كردهاند و اینست مبادرت بذخیره میكنند و هیچ نمیگویند : گرفتم كه من ذخیره كردم و خود را آسوده گردانیدم چارهی خاندانهای كمچیز چیست؟!.. تهیدستان چكار باید كنند؟!..
🔸🔸اینان نمیدانند كه زندگانی را باید بهمدستی و همراهی دیگران پیش برد. بخصوص در این هنگام آشفتگی جهان كه سختیها و خطرهای بسیاری ما را تهدید میكند و این با نیروی همدستی و همراهیست كه خواهیم توانست با آنها مقاومت نماییم و نیروهای فردی تاب مقاومت را ندارد.
بهرحال این موضوعِ ذخیره بسیار بیجاست. زیرا نتیجهی معكوس دارد و خود باعث فزونی كمیهاست.
در چنین مواقع باید بچارههای همگانی پرداخت. باید هر دستهای ، هر گروهی باهم متحد گردند و اگر توانستند یك شركتی برای تهیهی خواربار خودشان تشكیل دهند و یا اگر یك پیشنهادی بدولت بنظر میرسد پس از شور و اندیشه این را یادآوری كنند.
🔸در چنین موقع آنچه كه گرهی كار را خواهد گشود دست بهم دادن و در اندیشهی همگی بودنست ... این اقدامهای حریصانهی شخصی جز آنكه گره را سختتر گرداند نتیجهای ندارد.
(پرچم روزانه شمارههای 58 و 60)
🔸 در پیرامون خواربار (بخش 2 از 2)
اینان در این چند سال پولها اندوختهاند ، خانههای باشكوه ساختهاند ، اتومبیلهای شیك خریدهاند ، انبارها زیرِ زمین آكندهاند. خاندانها را به بیچیزی انداخته برای خود دارایی اندوختهاند. آن اتومبیلهای شیك و باشكوه كه در نزدیكیهای بازار بصف میایستند مال این مفتخوارانست.
مقصود آنكه در زندگانی باین دسته هیچ نیازی نیست و كنون كه كار باینجا كشیده دولت كالاهایی را كه در دست آنهاست بِهمان قیمتی كه از اروپا و یا از هرجای دیگری وارد شده (با یك نفع متناسبی) از دستشان گیرد و برای نیازمندان در معرض فروش بگزارد.
ما هوادار دخالت دولت در كارهای زندگانی نیستیم و این را سودمند نمیدانیم. ولی امروز در این هنگام زمان ، و با این رفتاری كه از آنان دیده میشود جز این چارهای نیست. اكنون كه دولت ناگزیر گردیده در كار خواربار و لوازم زندگانی دخالت كند آن را تكمیل گرداند. دوباره میگویم امروز جز این چارهای نیست.
دستهی دیگر دكانداران و مغازهدارانند. اینها نیز پیروی از حجرهنشینان دارند و همینكه یك بهانهای پیدا شد به نرخها میافزایند. چارهی اینها نیز دخالت دولت است.
آن میدانهای خواربار فروشی شهر بسیار خوبست باید آنها را بیشتر و بزرگتر گردانید و همه نوع خواربار را در آنها فروخت.
دربارهی خواروبار یك خیانت دیگر از كسانیست كه بیش از حد لزوم میخرند و در خانههای خود ذخیره میكنند. این عادت هم در این چند سال در ایرانیان پیدا شده.
این كار را اگر در مواقع عادی میكردند زیان چندانی نداشت. گفتگو اینجاست كه در موقع عادی نمیكنند. همینكه یك خطری پیدا میشود یا یك عنوانی بدست بازاریان افتاده نرخها را بالا میبرند آن هنگامست یك دستهی بزرگی باندیشهی ذخیره كردن میافتند و رو ببازار آورده بِهر بهایی كه پیدا كردند میخرند.
در پیشامد شهریورماه دیده شد توانگران حتی شیرینیهای دكانهای قنادی را به بهای گرانی خریدند و بردند و همهی آنها را تهی گردانیدند. امروز هم كه ببهانهی انتشار اسكناس نرخها بالا رفته و یك هیاهویی پیدا شده كسان بسیاری همان كار را میكنند.
این رفتار از چند جهت خطاست : نخست این یك كارِ بیجهت و بیهودهایست. زیرا امروز ترس دربارهی خواروبار نیست. یك حادثهای كه موجب نگرانی باشد رخ نداده. اگر ترس از آنست كه گرانتر گردد همین رفتار خود گرانی را بیشتر خواهد گردانید. بازرگانان آزمند همینكه دیدند مردم رو آورده با یك حرصی میخرند نرخ را بیشتر بالا خواهند برد. اگر بحال خود بگذارند ، بلكه برعكس رفتار امروزی ، اگر تا چندی از خریدن دست نگهدارند همین ، یك اندازه جلوگیری از بالا رفتن نرخها خواهد كرد.
دوم این رفتار دلیل سست بودن رابطهی ملیت است. این كسان تنها در اندیشهی خود هستند و دیگران را فراموش كردهاند و اینست مبادرت بذخیره میكنند و هیچ نمیگویند : گرفتم كه من ذخیره كردم و خود را آسوده گردانیدم چارهی خاندانهای كمچیز چیست؟!.. تهیدستان چكار باید كنند؟!..
🔸🔸اینان نمیدانند كه زندگانی را باید بهمدستی و همراهی دیگران پیش برد. بخصوص در این هنگام آشفتگی جهان كه سختیها و خطرهای بسیاری ما را تهدید میكند و این با نیروی همدستی و همراهیست كه خواهیم توانست با آنها مقاومت نماییم و نیروهای فردی تاب مقاومت را ندارد.
بهرحال این موضوعِ ذخیره بسیار بیجاست. زیرا نتیجهی معكوس دارد و خود باعث فزونی كمیهاست.
در چنین مواقع باید بچارههای همگانی پرداخت. باید هر دستهای ، هر گروهی باهم متحد گردند و اگر توانستند یك شركتی برای تهیهی خواربار خودشان تشكیل دهند و یا اگر یك پیشنهادی بدولت بنظر میرسد پس از شور و اندیشه این را یادآوری كنند.
🔸در چنین موقع آنچه كه گرهی كار را خواهد گشود دست بهم دادن و در اندیشهی همگی بودنست ... این اقدامهای حریصانهی شخصی جز آنكه گره را سختتر گرداند نتیجهای ندارد.
(پرچم روزانه شمارههای 58 و 60)
✴️ ورجاوندبنیاد
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 2
(بهر 2 از 2)
🔸این جهان خودبخود بوجود نیامده.🔸
آیا جهان خودبخود بوجود آمده و خودبخود میگردد؟! آیا چنین باوری میتوان کرد؟! بیشک چنین باوری نمیتوان کرد. بیشک جهان آفریننده و ادارهکنندهای دارد.
این نظم و نظام نشان روشنی از آفریدگار میباشد.
شما اگر زندگی یک جفت پرستو را زیر نظر بگیرید ناچارید که به وجود خدا اعتراف کنید : چه کسی بآنها آموخته که نر و ماده باهم زندگی کنند؟!. چه کسی یاد داده که آن طور لانه بسازند؟! چه کسی یاد داده که ماده وقتی تخم گذاشت به نوبت روی آن بخوابند؟!. چه کسی یاد داده که جوجههای خود را به آن ترتیب پرورش دهند؟!. چه کسی آموخته وقتی جوجهها بزرگ شدند بحال خودشان بگذارند و آنها را بیگانه بدانند؟.
ما نمیدانیم جهان کی پیدایش یافته و چگونه بوجود آمده ، این اندازه میدانیم که خودبخود بوجود نیامده. این اندازه میدانیم که عالَم وجود فقط این جهان محسوس مادّی نیست.
🔸🔸🔸
آیا اسحاق نیوتن قانون جاذبه را از کجا کشف کرد؟! نه این بود که افتادن سیبی را از درخت دیده و سبب آن را جستجو کرده این قانون را یافت؟ (1) آیا ستارهشناسان اروپا ستارهی نپتون را چگونه پیدا کردند؟!.. جز این بود که اختلالهایی در گردش اُرانوس دیدند و به وجود ستارهی دیگری در بالاتر از آن پی بردند ، و از میلیونها فرسنگ راه ، جستجو کرده آن را پیدا کردند.(2)
اینها که گفتیم با «دیدن جهان و پی بردن به وجود آفریدگار» چه فرقی دارد؟! چرا باید آن را یقین ندانیم؟! به چه سبب شما وقتی که باغی را در بیابان ببینید یقین میدانید که صاحبی دارد و از دیوارش بالا نمیروید؟! [3] به چه سبب اگر ببینید که دود فراوانی از خانهای بالا میرود ، یقین خواهید کرد آتش گرفته و به کمک مردمش میدوید؟. اگر در دشت یا کوهی غرش شیر یا پلنگی را بشنوید بخود میلرزید و از آنجا دور میشوید؟. اگر کسی را با حال زار و رنگ پریده ببینید ، میفهمید دردمند است و از دردش میپرسید؟. در همهی اینها ادراک و فهم خود را یقین دانسته به آن اهمیت میدهید. پس چرا دربارهی جهان به ادراک خود اطمینان نکنید؟!
از این گذشته فرض کنید ما از این دلیلهای خود صرف نظر کردیم و این راه را کنار گذاردیم ، شما خود برای پی بردن به رازهای جهان چه راه دیگری پیش میگیرید؟! آیا دانشمندان مادّی که به علت دشمنی با دینها خدا را نشناختهاند ، همانها در تحقیق از گذشتهی جهان غیر از این ، راه دیگری را دنبال کردهاند؟!.. لاپلاس ، یا دیگران که میگویند : «خورشید تودهی بخاری میبوده و در فضا میایستاده و ناگهان به دور خود شروع به چرخیدن کرده ...» یا مانند این گفتهها ، آیا باین نتیجه از کجا رسیدهاند؟! آیا راهی که پیش گرفتهاند جز این راه ما بوده؟![4]
حقیقت اینست که هر چیزی که دربارهی آن ، حرفهای بیاساس زیاد گفته شود ، و گفتههای جوراجور بمیان بیاید ، خواهناخواه دلهای مردم از آن بدگمانی پیدا میکند و فهمها کند میشود. هر چیزی که دربارهی آن اغراقها بوجود بیاید و زورگوییهایی بشود ، موضوع از سادگی خود بیرون رفته و فهمها از آن رمیده میشود. دربارهی آفریدگار ، از بس حرفهای بیاساس فراوان گفته و کشیشان و ملایان و دیگران زورگوییهای زیادی کردهاند ، بناچار دلها از آن رمیده و فهمها در آن زمینه کند شده است. از بس کسانی بدلیلهای مبهمی از «دور و تسلسل» و «علت و معلول» و مانند اینها پرداختهاند موضوع از سادگی خود بیرون رفته ، و کسانی تصور میکنند حقیقتاً با یک موضوع خیلی تاریک و دشواری روبرو میباشند.
ما میگوییم : باید تمام آنچه را که در این باره کشیشان و ملایان و فیلسوفان یونانی و دیگران گفتهاند کنار گذاشت و شنیدهها را ناشنیده فرض کرد ، و به همان فهم سادهی خود اعتماد نموده و به آن اطمینان کرد.
ما نمیدانیم ، دنیا چه وقت و چگونه بوجود آمده. ما به این پرسشها راهی نداریم. دانشها در این موضوع هرچه توانستند پیش بروند ، ولی ما باید در این باره سکوت کنیم. ولی این را میدانیم که دنیا خودش بوجود نیامده. این را میدانیم که جهان هستی تنها این دستگاه محسوس مادی نیست.
👇
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 2
(بهر 2 از 2)
🔸این جهان خودبخود بوجود نیامده.🔸
آیا جهان خودبخود بوجود آمده و خودبخود میگردد؟! آیا چنین باوری میتوان کرد؟! بیشک چنین باوری نمیتوان کرد. بیشک جهان آفریننده و ادارهکنندهای دارد.
این نظم و نظام نشان روشنی از آفریدگار میباشد.
شما اگر زندگی یک جفت پرستو را زیر نظر بگیرید ناچارید که به وجود خدا اعتراف کنید : چه کسی بآنها آموخته که نر و ماده باهم زندگی کنند؟!. چه کسی یاد داده که آن طور لانه بسازند؟! چه کسی یاد داده که ماده وقتی تخم گذاشت به نوبت روی آن بخوابند؟!. چه کسی یاد داده که جوجههای خود را به آن ترتیب پرورش دهند؟!. چه کسی آموخته وقتی جوجهها بزرگ شدند بحال خودشان بگذارند و آنها را بیگانه بدانند؟.
ما نمیدانیم جهان کی پیدایش یافته و چگونه بوجود آمده ، این اندازه میدانیم که خودبخود بوجود نیامده. این اندازه میدانیم که عالَم وجود فقط این جهان محسوس مادّی نیست.
🔸🔸🔸
آیا اسحاق نیوتن قانون جاذبه را از کجا کشف کرد؟! نه این بود که افتادن سیبی را از درخت دیده و سبب آن را جستجو کرده این قانون را یافت؟ (1) آیا ستارهشناسان اروپا ستارهی نپتون را چگونه پیدا کردند؟!.. جز این بود که اختلالهایی در گردش اُرانوس دیدند و به وجود ستارهی دیگری در بالاتر از آن پی بردند ، و از میلیونها فرسنگ راه ، جستجو کرده آن را پیدا کردند.(2)
اینها که گفتیم با «دیدن جهان و پی بردن به وجود آفریدگار» چه فرقی دارد؟! چرا باید آن را یقین ندانیم؟! به چه سبب شما وقتی که باغی را در بیابان ببینید یقین میدانید که صاحبی دارد و از دیوارش بالا نمیروید؟! [3] به چه سبب اگر ببینید که دود فراوانی از خانهای بالا میرود ، یقین خواهید کرد آتش گرفته و به کمک مردمش میدوید؟. اگر در دشت یا کوهی غرش شیر یا پلنگی را بشنوید بخود میلرزید و از آنجا دور میشوید؟. اگر کسی را با حال زار و رنگ پریده ببینید ، میفهمید دردمند است و از دردش میپرسید؟. در همهی اینها ادراک و فهم خود را یقین دانسته به آن اهمیت میدهید. پس چرا دربارهی جهان به ادراک خود اطمینان نکنید؟!
از این گذشته فرض کنید ما از این دلیلهای خود صرف نظر کردیم و این راه را کنار گذاردیم ، شما خود برای پی بردن به رازهای جهان چه راه دیگری پیش میگیرید؟! آیا دانشمندان مادّی که به علت دشمنی با دینها خدا را نشناختهاند ، همانها در تحقیق از گذشتهی جهان غیر از این ، راه دیگری را دنبال کردهاند؟!.. لاپلاس ، یا دیگران که میگویند : «خورشید تودهی بخاری میبوده و در فضا میایستاده و ناگهان به دور خود شروع به چرخیدن کرده ...» یا مانند این گفتهها ، آیا باین نتیجه از کجا رسیدهاند؟! آیا راهی که پیش گرفتهاند جز این راه ما بوده؟![4]
حقیقت اینست که هر چیزی که دربارهی آن ، حرفهای بیاساس زیاد گفته شود ، و گفتههای جوراجور بمیان بیاید ، خواهناخواه دلهای مردم از آن بدگمانی پیدا میکند و فهمها کند میشود. هر چیزی که دربارهی آن اغراقها بوجود بیاید و زورگوییهایی بشود ، موضوع از سادگی خود بیرون رفته و فهمها از آن رمیده میشود. دربارهی آفریدگار ، از بس حرفهای بیاساس فراوان گفته و کشیشان و ملایان و دیگران زورگوییهای زیادی کردهاند ، بناچار دلها از آن رمیده و فهمها در آن زمینه کند شده است. از بس کسانی بدلیلهای مبهمی از «دور و تسلسل» و «علت و معلول» و مانند اینها پرداختهاند موضوع از سادگی خود بیرون رفته ، و کسانی تصور میکنند حقیقتاً با یک موضوع خیلی تاریک و دشواری روبرو میباشند.
ما میگوییم : باید تمام آنچه را که در این باره کشیشان و ملایان و فیلسوفان یونانی و دیگران گفتهاند کنار گذاشت و شنیدهها را ناشنیده فرض کرد ، و به همان فهم سادهی خود اعتماد نموده و به آن اطمینان کرد.
ما نمیدانیم ، دنیا چه وقت و چگونه بوجود آمده. ما به این پرسشها راهی نداریم. دانشها در این موضوع هرچه توانستند پیش بروند ، ولی ما باید در این باره سکوت کنیم. ولی این را میدانیم که دنیا خودش بوجود نیامده. این را میدانیم که جهان هستی تنها این دستگاه محسوس مادی نیست.
👇
(1) : میگویند نیوتن از ترس طاعون از شهر بیرون رفته و در باغی زندگی میکرد. روزی سیبی را دید که از درخت پایین افتاد. نیوتن به فکر فرورفت : چرا سیب از آن بالا میافتد؟! پس از تأمل و فکر بسیار فهمید که تمام اشیاء همدیگر را بسوی هم میکشند و آنچه بزرگتر است کششِ او پرزورتر بوده و کوچکتر از خود را جذب میکند و اینکه سیب از درخت افتاد برای آنست که زمین آن را بسوی خود میکشیده. سپس میدان فکرش را تا آفتاب و ماه و دیگر کرهها وسعت داده و یکی از بزرگترین پایههای دانشی را بنیاد گذاشت.
(2) : چون سیارهی اُرانوس را پیدا کردند و بحساب گردش آن پرداختند اختلالهایی در گردشش دیدند. و از آنجا فهمیدند که سیارهای دیگر بالاتر از او هست و جاذبهی آن این اختلال را سبب میشود ، و چون به فهم خود یقین میداشتند و حدسهای بیجای دیگری را بخود راه نمیدادند بجستجو از آن پرداخته و در سال 1746 میلادی گمکردهی خود را یافتند و آن را نپتون نامیدند. این کار یکی از عجیبترین موفقیتهای دانش بوده و خود بهترین نمونه است که این راه جستجو درستترین و سادهترین راه میباشد.
[3] : فیلسوفانی به چنین مثالهایی ایراد گرفته میگویند اینها «قیاس» و مقایسه بوده و دلیلی سست میباشد. ولی از مثال سیب و نیوتن و دیدن اختلال در گردش ارانوس و پی بردن به سیارهی دیگر (نپتون) میتوان فهمید که اینها نه تنها دلیلهای سستی نیست ، بلکه خودش در روش علمی جایگاهی دارد : ««یک چیزی را دیدن و دربارهاش تأمل کردن و پی به سبب آن بردن» اساس همهی دانشها است».
[4] : امروز نظریهی لاپلاس دربارهی پیدایش جهان و ستارگان کنار گذاشته شده و دانشمندان نظریهی مهبانگ (بیگ بنگ) را بجای آن پیش میکشند. ولی آن اساس که گفته شد : «یک چیزی را دیدن و دربارهاش تأمل کردن و پی به سبب آن بردن» را برای نظریههای دیگر خود دربارهی شکل گرفتن کرات و کهکشانها و دیگر زمینهها همچنان بکار میبرند.
.
(2) : چون سیارهی اُرانوس را پیدا کردند و بحساب گردش آن پرداختند اختلالهایی در گردشش دیدند. و از آنجا فهمیدند که سیارهای دیگر بالاتر از او هست و جاذبهی آن این اختلال را سبب میشود ، و چون به فهم خود یقین میداشتند و حدسهای بیجای دیگری را بخود راه نمیدادند بجستجو از آن پرداخته و در سال 1746 میلادی گمکردهی خود را یافتند و آن را نپتون نامیدند. این کار یکی از عجیبترین موفقیتهای دانش بوده و خود بهترین نمونه است که این راه جستجو درستترین و سادهترین راه میباشد.
[3] : فیلسوفانی به چنین مثالهایی ایراد گرفته میگویند اینها «قیاس» و مقایسه بوده و دلیلی سست میباشد. ولی از مثال سیب و نیوتن و دیدن اختلال در گردش ارانوس و پی بردن به سیارهی دیگر (نپتون) میتوان فهمید که اینها نه تنها دلیلهای سستی نیست ، بلکه خودش در روش علمی جایگاهی دارد : ««یک چیزی را دیدن و دربارهاش تأمل کردن و پی به سبب آن بردن» اساس همهی دانشها است».
[4] : امروز نظریهی لاپلاس دربارهی پیدایش جهان و ستارگان کنار گذاشته شده و دانشمندان نظریهی مهبانگ (بیگ بنگ) را بجای آن پیش میکشند. ولی آن اساس که گفته شد : «یک چیزی را دیدن و دربارهاش تأمل کردن و پی به سبب آن بردن» را برای نظریههای دیگر خود دربارهی شکل گرفتن کرات و کهکشانها و دیگر زمینهها همچنان بکار میبرند.
.
🔶 سرنوشت ایران چه خواهد بود؟ (احمد کسروی)
🔸 خواندن این کتاب به هر ایرانی واجبست
خواندن این کتاب به هر ایرانی واجبست. در اینروز یکی از کارهای بسیار لازم آنست که قضایا روشن گردد و دربارهی پیشامد اتحاد نظری در میان ایرانیان پدید آید تا بتوانند در چنین هنگامی موجودیتی از خود نشان دهند.
هر کسی که این کتاب را میخواند بهتر است دوستان و آشنایان خود را هم بخواندن آن وادارد. بهتر است در پیرامون آن مذاکرهها بعمل آید و مطالب بروشنی افزاید.
ما تا توانستهایم بهای کتاب را ارزان گزاردهایم. با اینحال انبوهی از مردم استطاعت خرید آن را نخواهند داشت و یا تحمیلی بزندگانی تنگ آنها خواهد بود.
از اینجهت بسیار بجاست که کسانی که استطاعت دارند چند نسخه بخرند و بکسانی که استطاعت ندارند از آشنایان و دوستان خود برسانند. این یک کار نیکیست که هم مایهی خشنودی خدا بوده و هم برهایی کشور و توده از این گرفتاری و بدبختی کمک خواهد کرد.
ما در سایهی تنگدستی بیش از چند هزار نسخه چاپ نکردهایم ولی امیدواریم بتوانیم آن را چند بار تجدید طبع کنیم. امیدواریم بتوانیم در چنین موقعی یک کمک فکری به هممیهنان خود کرده باشیم.
🔸 چرا نام خود را ننوشتهام؟
در این کتاب نام خود را آشکار نساختهام نه برای آنکه دانسته نشود که نوشته است. موضوع این کتاب در نشستی در میان بیست و سی نفر بگفتگو گزارده شده و پس از آن بچاپش اقدام گردیده. پس یک کار نهانی نیست و چنین خواسته نشده که شناخته نشود از کجاست. در این کتاب مطلبی که کسی از نوشتن آن بترسد نبوده که نویسنده بخواهد خود را نشناساند.
من تنها این خواستهام که نامم بروزنامهها نیفتد. من نویسندهی سیاسی نیستم و نمیخواهم باشم. من وظیفهی دیگری برای خود دارم. این کتاب را بآن جهت نوشتهام که یکتن ایرانی هستم و به پیشامدهای ایران علاقهمندم. اینست نام خود را هم یکتن ایرانی شناسانیدهام.
در این کتاب من با شخص کسی کار نداشتهام که کسی هم با شخص من کار داشته باشد. مقصود مطالب کتابست که بجلو خوانندگان گزارده شده. آنها را بخوانند و اندیشه بکار برند و اگر سخنی دارند بنویسند و در روزنامهای بچاپ رسانند. خود روزنامهها نیز اگر ایرادی دارند یا بایرادهای من پاسخی اندیشیدهاند بنویسند که مایهی خشنودی خواهد گردید.
نویسندهی کتاب
🔸 خواندن این کتاب به هر ایرانی واجبست
خواندن این کتاب به هر ایرانی واجبست. در اینروز یکی از کارهای بسیار لازم آنست که قضایا روشن گردد و دربارهی پیشامد اتحاد نظری در میان ایرانیان پدید آید تا بتوانند در چنین هنگامی موجودیتی از خود نشان دهند.
هر کسی که این کتاب را میخواند بهتر است دوستان و آشنایان خود را هم بخواندن آن وادارد. بهتر است در پیرامون آن مذاکرهها بعمل آید و مطالب بروشنی افزاید.
ما تا توانستهایم بهای کتاب را ارزان گزاردهایم. با اینحال انبوهی از مردم استطاعت خرید آن را نخواهند داشت و یا تحمیلی بزندگانی تنگ آنها خواهد بود.
از اینجهت بسیار بجاست که کسانی که استطاعت دارند چند نسخه بخرند و بکسانی که استطاعت ندارند از آشنایان و دوستان خود برسانند. این یک کار نیکیست که هم مایهی خشنودی خدا بوده و هم برهایی کشور و توده از این گرفتاری و بدبختی کمک خواهد کرد.
ما در سایهی تنگدستی بیش از چند هزار نسخه چاپ نکردهایم ولی امیدواریم بتوانیم آن را چند بار تجدید طبع کنیم. امیدواریم بتوانیم در چنین موقعی یک کمک فکری به هممیهنان خود کرده باشیم.
🔸 چرا نام خود را ننوشتهام؟
در این کتاب نام خود را آشکار نساختهام نه برای آنکه دانسته نشود که نوشته است. موضوع این کتاب در نشستی در میان بیست و سی نفر بگفتگو گزارده شده و پس از آن بچاپش اقدام گردیده. پس یک کار نهانی نیست و چنین خواسته نشده که شناخته نشود از کجاست. در این کتاب مطلبی که کسی از نوشتن آن بترسد نبوده که نویسنده بخواهد خود را نشناساند.
من تنها این خواستهام که نامم بروزنامهها نیفتد. من نویسندهی سیاسی نیستم و نمیخواهم باشم. من وظیفهی دیگری برای خود دارم. این کتاب را بآن جهت نوشتهام که یکتن ایرانی هستم و به پیشامدهای ایران علاقهمندم. اینست نام خود را هم یکتن ایرانی شناسانیدهام.
در این کتاب من با شخص کسی کار نداشتهام که کسی هم با شخص من کار داشته باشد. مقصود مطالب کتابست که بجلو خوانندگان گزارده شده. آنها را بخوانند و اندیشه بکار برند و اگر سخنی دارند بنویسند و در روزنامهای بچاپ رسانند. خود روزنامهها نیز اگر ایرادی دارند یا بایرادهای من پاسخی اندیشیدهاند بنویسند که مایهی خشنودی خواهد گردید.
نویسندهی کتاب
✴️ حقایق زندگی (تکهی بیستم)
🔸بیکاری یکی از گناههاست (بخش 1 از 1)
در یك رشته گفتارهایی از كارها و پیشهها سخن رانده معنی آنها را روشن گردانیدیم. چنانكه گفتیم آنچه ما در زندگانی نیازمندیم در طبیعت گزارده شده. ولی باید بكوشیم و آنها را بدست آوریم و از اینجاست كه كارها و پیشهها پیدا گردیده. هر دستهای از پیشهوران و كارگران و دیگران یك قسمت از لوازم زندگی را آماده میگردانند و یا بیك بخشی از كارهای آن میپردازند. اینست معنی كارها و پیشهها.
در اینجا باید یك نكتهی دیگری را روشن گردانیم ، و آن اینكه بیكاری یكی از گناهانست. چون باید در این زندگانی بكوشیم و لوازم آن را آماده گردانیم ، از اینرو هر كس باید پیشهای یا كاری پیش گیرد تا در آن كوشش شركت كند ، و هر كسی كه بیكار مینشیند معنی این رفتار وی آنست كه از باید در این زندگانی بکوشیم و لوازم آن را آماده گردانیم ، از اینرو هر کس باید پیشهای یا کاری پیش گیرد تا در آن کوشش شرکت کند ، و هر کسی که بیکار مینشیند معنی این رفتار وی آنست که از دسترنج دیگران بهره میبرد بیآنكه عوض دهد و این خود خیانتی بتوده است.
میدانم بیكاران خواهند گفت : ما پول میدهیم و خواروبار و دیگر چیزها را میگیریم. ما مفت نمیخوریم. میگویم : آن پول بدست شما از كجا آمده؟!.. پول خود ارزش ندارد و جز افزار مبادله نیست. شما چه كردهاید كه مبادله میكنید؟!.. یك كسی اگر پول هم دارد (اگر میخواهد نان به ناسزا[=نامشروع] نخورد) باید بیك كاری یا پیشهای پردازد تا بوسیلهی آن در تهیهی لوازم زندگی شركت نماید.
جز از بیماران و ناتوانان كه از آنها باید جداگانه گفتگو كرد ، از دیگران بیكاری نسزاست. باید كسان بیكار را خوار شمرد و بآن كار بدشان نكوهش دریغ نگفت.
اینست یكی از حقایق زندگانی. ولی این حقیقت یكی از چیزهاییست كه پوشیده مانده و مردم بآن باوری ندارند. در ایران مطلب معكوس است و كسان بسیاری كار را «كسر شأن» میشمارند. در اینجا باید آقا بیكار باشد ، خان بیكار باشد ، ملا بیكار باشد ، مرشد بیكار باشد ، فیلسوف بیكار باشد ، شاعر بیکار باشد. اینگونه «بزرگیها» با كار كردن سازش ندارد.
🔸اینست نمونهای از ناآگاهی مردم از حقایق زندگانی. با این ناآگاهیها شما هر سخنی هم بگویید خواهند گفت : «مگر ما اینها را نمیدانستیم» یك تودهای با صد گمراهی و آلودگی گمان نقص بخود نمیبرد.
در اینجا داستانی هست كه باید بنویسم : ده سال یا بیشتر پیش از این در تهران كسی مُرد. با یك تجلیلی او را از میان برداشتند و در روزنامهها ستایشها كردند و فیلسوفش خواندند.
من در شگفت شدم : در ایران فیلسوفی بوده و ما نمیدانستیم.
🔸این شیوهی روزنامههاست كه چون كسی مرد ستایشها ازو نویسند و كسانی را كه در زندگیش چشم دیدن نداشتند پس از مرگش با یك تأسفهایی بیاد او پردازند. این یكی از رفتارهای زشت و بیهودهی ایرانیانست
و من آن را میدانستم. با این حال لقب «فیلسوف» وادارم كرد كه جستجویی دربارهی آن مرده كنم و او را بشناسم.
یكی از یارانم او را میشناخته است و شرح بسیاری از تاریخچهی زندگیش برایم گفت. دانسته شد مردی بوده نود سال عمر كرده ، و در آن عمر دراز خود چهار گناه بزرگی را همیشه مرتكب بوده :
1) همیشه بیكار بوده ـ از آغاز جوانی تن بكاری یا پیشهای نداده و نود سال در این جهان زیسته بیآنكه شركتی با دیگران در تهیهی لوازم زندگی بنماید.
2) همیشه بنام مرشدی یا سیدی در خانههای دیگران میزیسته. بگفتهی عوام همواره بدیگران كَل[1] بوده. بكسانی كل بوده كه آنها خود بتوده كل هستند.
3) در همهی عمر زن نگرفته و از این وظیفهی مقدس گردن پیچیده.
4) بیشتر وقت خود را با شعرهای بیهوده و سخنان یاوه بسر داده و یكی از كارهای ناستودهاش این بوده كه كتابی بنام «قیصرنامه» پرداخته كه چنانكه میگویند نه هزار بیت است كه در ستایش ویلهلم قیصر آلمان سروده. روسیاه نان این كشور را خورده و با ستایش بیگانگان روز گزارده. آن هم چه ستایشهایی؟!
ستایشهایی كه اگر قیصر میشنید و میفهمید به سبكمغزی گویندهاش پی میبرد : «تو كه از كوچه میگذری اگر زحل تعظیمت كند از نحوست بیرون آید».
اینها هر یكی گناه بزرگیست. هر یك دلیل دیگری به پستی نهاد آن مرد میباشد. چنین كسی را فیلسوف مینامند. اینست نمونهای از نادانسته بودن حقایق درمیان این توده.
در همان روزها با یكی از روزنامهنویسان گفتگو كردم و گفتم : این مرد چه كرده بود كه فیلسوفش خواندید؟!. با حال تعجب گفت : «په آقا ! سخنان بسیار خوبی دارد». گفتم : مگر كسی با سخن فیلسوف میشود؟!.. فیلسوف یعنی «دوستار حقیقت». این مرد همه پشت پا بحقایق زده و در سراسر عمر با حقایق دشمن بوده. دیدم پاسخی نتوانست و درمانْد.[2]
این را برای مثل یاد كردم. از اینگونه دلیلها فراوانست. بیهوده نمینویسم : نیك و بد شناخته نیست. بیهوده نمیگویم : معنی زندگی را نمیدانند.
👇
🔸بیکاری یکی از گناههاست (بخش 1 از 1)
در یك رشته گفتارهایی از كارها و پیشهها سخن رانده معنی آنها را روشن گردانیدیم. چنانكه گفتیم آنچه ما در زندگانی نیازمندیم در طبیعت گزارده شده. ولی باید بكوشیم و آنها را بدست آوریم و از اینجاست كه كارها و پیشهها پیدا گردیده. هر دستهای از پیشهوران و كارگران و دیگران یك قسمت از لوازم زندگی را آماده میگردانند و یا بیك بخشی از كارهای آن میپردازند. اینست معنی كارها و پیشهها.
در اینجا باید یك نكتهی دیگری را روشن گردانیم ، و آن اینكه بیكاری یكی از گناهانست. چون باید در این زندگانی بكوشیم و لوازم آن را آماده گردانیم ، از اینرو هر كس باید پیشهای یا كاری پیش گیرد تا در آن كوشش شركت كند ، و هر كسی كه بیكار مینشیند معنی این رفتار وی آنست كه از باید در این زندگانی بکوشیم و لوازم آن را آماده گردانیم ، از اینرو هر کس باید پیشهای یا کاری پیش گیرد تا در آن کوشش شرکت کند ، و هر کسی که بیکار مینشیند معنی این رفتار وی آنست که از دسترنج دیگران بهره میبرد بیآنكه عوض دهد و این خود خیانتی بتوده است.
میدانم بیكاران خواهند گفت : ما پول میدهیم و خواروبار و دیگر چیزها را میگیریم. ما مفت نمیخوریم. میگویم : آن پول بدست شما از كجا آمده؟!.. پول خود ارزش ندارد و جز افزار مبادله نیست. شما چه كردهاید كه مبادله میكنید؟!.. یك كسی اگر پول هم دارد (اگر میخواهد نان به ناسزا[=نامشروع] نخورد) باید بیك كاری یا پیشهای پردازد تا بوسیلهی آن در تهیهی لوازم زندگی شركت نماید.
جز از بیماران و ناتوانان كه از آنها باید جداگانه گفتگو كرد ، از دیگران بیكاری نسزاست. باید كسان بیكار را خوار شمرد و بآن كار بدشان نكوهش دریغ نگفت.
اینست یكی از حقایق زندگانی. ولی این حقیقت یكی از چیزهاییست كه پوشیده مانده و مردم بآن باوری ندارند. در ایران مطلب معكوس است و كسان بسیاری كار را «كسر شأن» میشمارند. در اینجا باید آقا بیكار باشد ، خان بیكار باشد ، ملا بیكار باشد ، مرشد بیكار باشد ، فیلسوف بیكار باشد ، شاعر بیکار باشد. اینگونه «بزرگیها» با كار كردن سازش ندارد.
🔸اینست نمونهای از ناآگاهی مردم از حقایق زندگانی. با این ناآگاهیها شما هر سخنی هم بگویید خواهند گفت : «مگر ما اینها را نمیدانستیم» یك تودهای با صد گمراهی و آلودگی گمان نقص بخود نمیبرد.
در اینجا داستانی هست كه باید بنویسم : ده سال یا بیشتر پیش از این در تهران كسی مُرد. با یك تجلیلی او را از میان برداشتند و در روزنامهها ستایشها كردند و فیلسوفش خواندند.
من در شگفت شدم : در ایران فیلسوفی بوده و ما نمیدانستیم.
🔸این شیوهی روزنامههاست كه چون كسی مرد ستایشها ازو نویسند و كسانی را كه در زندگیش چشم دیدن نداشتند پس از مرگش با یك تأسفهایی بیاد او پردازند. این یكی از رفتارهای زشت و بیهودهی ایرانیانست
و من آن را میدانستم. با این حال لقب «فیلسوف» وادارم كرد كه جستجویی دربارهی آن مرده كنم و او را بشناسم.
یكی از یارانم او را میشناخته است و شرح بسیاری از تاریخچهی زندگیش برایم گفت. دانسته شد مردی بوده نود سال عمر كرده ، و در آن عمر دراز خود چهار گناه بزرگی را همیشه مرتكب بوده :
1) همیشه بیكار بوده ـ از آغاز جوانی تن بكاری یا پیشهای نداده و نود سال در این جهان زیسته بیآنكه شركتی با دیگران در تهیهی لوازم زندگی بنماید.
2) همیشه بنام مرشدی یا سیدی در خانههای دیگران میزیسته. بگفتهی عوام همواره بدیگران كَل[1] بوده. بكسانی كل بوده كه آنها خود بتوده كل هستند.
3) در همهی عمر زن نگرفته و از این وظیفهی مقدس گردن پیچیده.
4) بیشتر وقت خود را با شعرهای بیهوده و سخنان یاوه بسر داده و یكی از كارهای ناستودهاش این بوده كه كتابی بنام «قیصرنامه» پرداخته كه چنانكه میگویند نه هزار بیت است كه در ستایش ویلهلم قیصر آلمان سروده. روسیاه نان این كشور را خورده و با ستایش بیگانگان روز گزارده. آن هم چه ستایشهایی؟!
ستایشهایی كه اگر قیصر میشنید و میفهمید به سبكمغزی گویندهاش پی میبرد : «تو كه از كوچه میگذری اگر زحل تعظیمت كند از نحوست بیرون آید».
اینها هر یكی گناه بزرگیست. هر یك دلیل دیگری به پستی نهاد آن مرد میباشد. چنین كسی را فیلسوف مینامند. اینست نمونهای از نادانسته بودن حقایق درمیان این توده.
در همان روزها با یكی از روزنامهنویسان گفتگو كردم و گفتم : این مرد چه كرده بود كه فیلسوفش خواندید؟!. با حال تعجب گفت : «په آقا ! سخنان بسیار خوبی دارد». گفتم : مگر كسی با سخن فیلسوف میشود؟!.. فیلسوف یعنی «دوستار حقیقت». این مرد همه پشت پا بحقایق زده و در سراسر عمر با حقایق دشمن بوده. دیدم پاسخی نتوانست و درمانْد.[2]
این را برای مثل یاد كردم. از اینگونه دلیلها فراوانست. بیهوده نمینویسم : نیك و بد شناخته نیست. بیهوده نمیگویم : معنی زندگی را نمیدانند.
👇
از سخن خود دور نیفتیم : از روی قاعدهای كه برای كارها و پیشهها یاد كردیم بیكاری خود یكی از گناهان میباشد.
(پرچم روزانه شمارهی 63)
[1] : از این جمله میتوان آن را سربار توده معنی کرد. در فرهنگ دهخدا معنی آن چنین آمده : مردِ گرانجان بیخیر.
[2] : این مرد ادیب پیشاوری است و یكی از كلهای توده كه او را در خانهاش نگاه میداشته حاجیمحتشمالسلطنه (حسن اسفندیاری) بوده. حاجیمحتشمالسلطنه كیست؟..
حاجیمحتشمالسلطنه از درباریان بود و در زمانی که اتابک صدراعظم محمدعلیمیرزا شد او معاونش گردید و بجانشینی از او بپارلمان میآمد که بایرادهای نمایندگان پاسخ دهد و سپس از سوی محمدعلیمیرزا به ارومی فرستاده شد که در آنجا هم هواداری از دربار مینمود. ولی سپس که جنگهای سال 1326 و 1327 (1287 و 1288) بپایان رسید و محمدعلیمیرزا از میان رفت او همچنان درمیان مردان دولتی بود و بارها بوزارت نیز رسید.
او «هر روزی رخت آن روز را پوشیده : در استبداد بوده ، در مشروطه بوده ، در زمان دیكتاتوری بوده ، اكنون در دورهی دمكراسی هم هست». «در زمان رضاشاه رئیس مجلس شورا میبود و بروی بلندترین صندلی دمكراسی مینشست و پستترین خوی درباری را نشان میداد و خود را «پیر غلام» و چاكر خانهزاد» میخواند». «این مرد كه پیرامونیانی میدارد و خانهاش پناهگاه ملایان و درویشان و دیگرانست ... در سال 1296 خ. (1336) در تبریز والی میبود. در همان سال داستان دلگداز كشتار مردم ارومی با دست آسوریها رخ داد و این مرد كه در چیدن زمینهی آن داستان نیز دست میداشت بیپروایی از خود نمود ، و برای آنكه دادخواهان را بخود راه ندهد شاهكاری نشان داد ، و آن اینكه بارها مردم ارومی بدیدنش رفتند و پاسخ شنیدند : «حضرت اشرف بزیارت عاشورا مشغولست او را نمیتوان دید». گویا ماهی هزار تومان حقوق را باو میدادند كه بزیارت عاشورا پردازد. آسوریها آنجا مردم بیگناه را بكشند و زنان و دختران را بكِشند و ببرند و این در اینجا ریاكارانه «الهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد» بخواند.
در نمایشهای دستهی بدخواه یا بهتر گوییم دشمنان مشروطه و خائنان بتوده ، این مرد همیشه «رل مسخره» را بگردن داشته و كارهایش جز این نتیجه را نمیداده كه مشروطه و مجلس در دیدهها خوار گردد.»
شرح بیشتر دربارهی این دو تن در كتاب در پیرامون ادبیات و دفتر یكم دیماه 1323 آمده.
(پرچم روزانه شمارهی 63)
[1] : از این جمله میتوان آن را سربار توده معنی کرد. در فرهنگ دهخدا معنی آن چنین آمده : مردِ گرانجان بیخیر.
[2] : این مرد ادیب پیشاوری است و یكی از كلهای توده كه او را در خانهاش نگاه میداشته حاجیمحتشمالسلطنه (حسن اسفندیاری) بوده. حاجیمحتشمالسلطنه كیست؟..
حاجیمحتشمالسلطنه از درباریان بود و در زمانی که اتابک صدراعظم محمدعلیمیرزا شد او معاونش گردید و بجانشینی از او بپارلمان میآمد که بایرادهای نمایندگان پاسخ دهد و سپس از سوی محمدعلیمیرزا به ارومی فرستاده شد که در آنجا هم هواداری از دربار مینمود. ولی سپس که جنگهای سال 1326 و 1327 (1287 و 1288) بپایان رسید و محمدعلیمیرزا از میان رفت او همچنان درمیان مردان دولتی بود و بارها بوزارت نیز رسید.
او «هر روزی رخت آن روز را پوشیده : در استبداد بوده ، در مشروطه بوده ، در زمان دیكتاتوری بوده ، اكنون در دورهی دمكراسی هم هست». «در زمان رضاشاه رئیس مجلس شورا میبود و بروی بلندترین صندلی دمكراسی مینشست و پستترین خوی درباری را نشان میداد و خود را «پیر غلام» و چاكر خانهزاد» میخواند». «این مرد كه پیرامونیانی میدارد و خانهاش پناهگاه ملایان و درویشان و دیگرانست ... در سال 1296 خ. (1336) در تبریز والی میبود. در همان سال داستان دلگداز كشتار مردم ارومی با دست آسوریها رخ داد و این مرد كه در چیدن زمینهی آن داستان نیز دست میداشت بیپروایی از خود نمود ، و برای آنكه دادخواهان را بخود راه ندهد شاهكاری نشان داد ، و آن اینكه بارها مردم ارومی بدیدنش رفتند و پاسخ شنیدند : «حضرت اشرف بزیارت عاشورا مشغولست او را نمیتوان دید». گویا ماهی هزار تومان حقوق را باو میدادند كه بزیارت عاشورا پردازد. آسوریها آنجا مردم بیگناه را بكشند و زنان و دختران را بكِشند و ببرند و این در اینجا ریاكارانه «الهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد» بخواند.
در نمایشهای دستهی بدخواه یا بهتر گوییم دشمنان مشروطه و خائنان بتوده ، این مرد همیشه «رل مسخره» را بگردن داشته و كارهایش جز این نتیجه را نمیداده كه مشروطه و مجلس در دیدهها خوار گردد.»
شرح بیشتر دربارهی این دو تن در كتاب در پیرامون ادبیات و دفتر یكم دیماه 1323 آمده.