✴️ حقایق زندگی (دربارهی کارها و پیشهها)
(تکهی چهلوهشتم)
🔶 هر كسی هرچه از كوشش بدست آورده ازآنِ اوست
(بخش 1 از 1)
یكی بدستینهی «خوانندهی پرچم» نامهای فرستاده مینویسد : «عقیدهی شما دربارهی مالكیت چیست؟.. بعضی میگویند : شما منكر مالكیت هستید و میگویید باید ثروت مردم را از دستشان گرفت. من چیزی در این موضوع در پرچم نخواندهام ولی چون میگویند بهتر است توضیحی دهید».
میگویم : ما هر سخنی داریم مینویسیم. این را در كجا نوشتهایم؟.. مالكیت (یا بفارسی بگویم : اَزانِش) یك چیز طبیعی است. فلان كشاورز كاشته و درویده و كوفته و گندم بدست آورده ، این ازآنِ اوست ، فلان كارگر كار كرده و مزدی گرفته ، ازآن ِ اوست ، فلان بافنده پارچهای بافته ، ازآن اوست. یك كلمه بگویم هر كسی هرچه را از راهش بدست آورده ازآن خودش میباشد و بكسی نسزد از دستش گیرد. ما اگر این را نپذیریم سامان زندگی بهم خواهد خورد.
اینكه بگوییم : «باید ثروت مردم را از دستشان گرفت» بیكبار دروغست. ما نه تنها چنین سخنی نمیگوییم ، دیگران كه میگویند جلوشان را میگیریم. ما اندیشهی خود را دربارهی كار و پیشه و داراك[=ثروت] بارها نوشتهایم و در اینجا باز بكوتاهی مینویسیم ، ما میگوییم :
1)🔸 باید هر كسی بیك كاری یا پیشهای پردازد.
بیكاری اگرچه از روی بینیازی باشد گناهست.
2) كار و پیشه برای راه افتادن چرخ زندگانیست. از اینرو كارهایی را كه ارتباطی براه افتادن چرخ زندگی ندارد ناروا میشناسیم. همچون : حقهبازی ، فالگیری ، رمالی ، دعانویسی ، روضهخوانی ، شاعری ، دلقكی ، دست بدست گردانیدن كالا و مانند اینها. موسیقی و اینگونه چیزها كه برای خوشی و شادی در عروسیها و جشنها دربایست[=لازم] است از كارهای زندگانیست و ما آنها را ناروا نمیشماریم.
3)🔸راهنمایی یا پندآموزی كار و پیشه نتواند بود. راهنمایی كه از آن راه نان خورَد جز دربند نان خود نخواهد بود و جز بفریبكاری نخواهد كوشید. نان خوردن از این راهها نارواست.
4) 🔸پول را باجاره نتوان داد ، این خود مفتخواریست كه كسی سرمایهای اندوزد و آن را بمرابحه دهد و بیآنكه بكوشد نانی خورد.
5) سرمایهها باید باندازه باشد (و مثلاً امروز هیچ كسی بیش از بیستهزار ریال سرمایه بكار نیندازد). زیرا بیاندازگی سرمایه باعث میشود كه یكی صدهزار ، هزارهزار ریال سرمایه ببازار آورد و دست همگی را ببندد.
6) باید ماشینها كوچك باشد كه هر كسی بتواند یكی را براه اندازد. ماشینهای بزرگ جز برای شركتها روا نخواهد بود.
7) زمینهای كِشتی جز در دست كارندگان نباشد. اینكه كسی خود را مالك دیهی شناسد و دسترنج كشاورزان را بگیرد مفتخواریست. آن كسی مالك زمین تواند بود كه بآبادیش كوشد و بكارد و بهره بردارد.
اینها كوتاهشدهی گفتههای ما دربارهی كار و پیشه و ازانیدن است و ما برآنیم كه این تغییرات را روان گردانیم. ولی هیچگاه نمیخواهیم بدارایی كسی دست درازی شود. هر كس هرچه دارد از آن خود اوست. فلان بازرگان یكملیون ریال پول دارد ، ما میگوییم ازآن اوست بدارد و در راه خوشیهای خود بكار برد. چیزی كه هست نباید آن را بمرابحه دهد ، یا همه را در راه داد و ستد بكار اندازد ، یا دیهی بخرد.
🔸این گفتگو كه ثروت از توانگران گرفته شود اندیشهی یكمشت بدخواهانیست كه جز نادانی و هوسبازی كالایی ندارند.
دوباره مینویسم ما با آنان در نبرد بودهایم و خواهیم بود. اگر در این كشور یك چنان آشوبی رخ دهد و رشته از هم گسیخته گردد صدها سیاهكاری رخ خواهد داد و هزارها خاندانهای بیآزار درمیانه لگدمال خواهند گردید. چنان آشوبی بیش از آن نتیجه نخواهد داد كه تیرهدرونان و آدمكشان چیره گردند و بیش از همه بینوایان گزند و آسیب یابند.
(پرچم روزانه شمارهی 241)
(تکهی چهلوهشتم)
🔶 هر كسی هرچه از كوشش بدست آورده ازآنِ اوست
(بخش 1 از 1)
یكی بدستینهی «خوانندهی پرچم» نامهای فرستاده مینویسد : «عقیدهی شما دربارهی مالكیت چیست؟.. بعضی میگویند : شما منكر مالكیت هستید و میگویید باید ثروت مردم را از دستشان گرفت. من چیزی در این موضوع در پرچم نخواندهام ولی چون میگویند بهتر است توضیحی دهید».
میگویم : ما هر سخنی داریم مینویسیم. این را در كجا نوشتهایم؟.. مالكیت (یا بفارسی بگویم : اَزانِش) یك چیز طبیعی است. فلان كشاورز كاشته و درویده و كوفته و گندم بدست آورده ، این ازآنِ اوست ، فلان كارگر كار كرده و مزدی گرفته ، ازآن ِ اوست ، فلان بافنده پارچهای بافته ، ازآن اوست. یك كلمه بگویم هر كسی هرچه را از راهش بدست آورده ازآن خودش میباشد و بكسی نسزد از دستش گیرد. ما اگر این را نپذیریم سامان زندگی بهم خواهد خورد.
اینكه بگوییم : «باید ثروت مردم را از دستشان گرفت» بیكبار دروغست. ما نه تنها چنین سخنی نمیگوییم ، دیگران كه میگویند جلوشان را میگیریم. ما اندیشهی خود را دربارهی كار و پیشه و داراك[=ثروت] بارها نوشتهایم و در اینجا باز بكوتاهی مینویسیم ، ما میگوییم :
1)🔸 باید هر كسی بیك كاری یا پیشهای پردازد.
بیكاری اگرچه از روی بینیازی باشد گناهست.
2) كار و پیشه برای راه افتادن چرخ زندگانیست. از اینرو كارهایی را كه ارتباطی براه افتادن چرخ زندگی ندارد ناروا میشناسیم. همچون : حقهبازی ، فالگیری ، رمالی ، دعانویسی ، روضهخوانی ، شاعری ، دلقكی ، دست بدست گردانیدن كالا و مانند اینها. موسیقی و اینگونه چیزها كه برای خوشی و شادی در عروسیها و جشنها دربایست[=لازم] است از كارهای زندگانیست و ما آنها را ناروا نمیشماریم.
3)🔸راهنمایی یا پندآموزی كار و پیشه نتواند بود. راهنمایی كه از آن راه نان خورَد جز دربند نان خود نخواهد بود و جز بفریبكاری نخواهد كوشید. نان خوردن از این راهها نارواست.
4) 🔸پول را باجاره نتوان داد ، این خود مفتخواریست كه كسی سرمایهای اندوزد و آن را بمرابحه دهد و بیآنكه بكوشد نانی خورد.
5) سرمایهها باید باندازه باشد (و مثلاً امروز هیچ كسی بیش از بیستهزار ریال سرمایه بكار نیندازد). زیرا بیاندازگی سرمایه باعث میشود كه یكی صدهزار ، هزارهزار ریال سرمایه ببازار آورد و دست همگی را ببندد.
6) باید ماشینها كوچك باشد كه هر كسی بتواند یكی را براه اندازد. ماشینهای بزرگ جز برای شركتها روا نخواهد بود.
7) زمینهای كِشتی جز در دست كارندگان نباشد. اینكه كسی خود را مالك دیهی شناسد و دسترنج كشاورزان را بگیرد مفتخواریست. آن كسی مالك زمین تواند بود كه بآبادیش كوشد و بكارد و بهره بردارد.
اینها كوتاهشدهی گفتههای ما دربارهی كار و پیشه و ازانیدن است و ما برآنیم كه این تغییرات را روان گردانیم. ولی هیچگاه نمیخواهیم بدارایی كسی دست درازی شود. هر كس هرچه دارد از آن خود اوست. فلان بازرگان یكملیون ریال پول دارد ، ما میگوییم ازآن اوست بدارد و در راه خوشیهای خود بكار برد. چیزی كه هست نباید آن را بمرابحه دهد ، یا همه را در راه داد و ستد بكار اندازد ، یا دیهی بخرد.
🔸این گفتگو كه ثروت از توانگران گرفته شود اندیشهی یكمشت بدخواهانیست كه جز نادانی و هوسبازی كالایی ندارند.
دوباره مینویسم ما با آنان در نبرد بودهایم و خواهیم بود. اگر در این كشور یك چنان آشوبی رخ دهد و رشته از هم گسیخته گردد صدها سیاهكاری رخ خواهد داد و هزارها خاندانهای بیآزار درمیانه لگدمال خواهند گردید. چنان آشوبی بیش از آن نتیجه نخواهد داد كه تیرهدرونان و آدمكشان چیره گردند و بیش از همه بینوایان گزند و آسیب یابند.
(پرچم روزانه شمارهی 241)