🔶 «دردها و درمانها» (احمد کسروی) ـ بخش پنجم
🔸 چهار پایهی نیک و بد (تکهی دو از شش)
1ـ نخست از دیدهی آزادگی و پاکروانی سخن میرانیم. باید دانست چیزهایی هست که شاید در بیرون[=ظاهر] زیانی از آنها برنخیزد. ولی ما نیک میدانیم که با آزادگی مرد و با پاکی روان او نسازد و همیشه با پستی نهاد توأم باشد. مثلاً گدایی کردن یا خود را بگردن دیگران انداختن و دلقکی را پیشه گرفتن و اینگونه چیزها شاید در بیرون زیانی از آنها پدید نیاید ولی بیگمان با پستی روان پیوستگی دارد و کسانی که به اینگونه کارها برخیزند دعوی نیکی نتوانند کرد و هیچ کس نیکنهادی از ایشان چشم نتواند داشت. یک مرد نیکنهاد اگرهم از گرسنگی بیتوان افتد دست بگدایی باز نکند و آبروی خود نریزد. یک مرد آزادهی سرفراز هرگز خود را بگردن دیگران نیندازد و هرگز به پیشههای پستی برنخیزد. میخواهیم بگوییم : کسانی تا پست نباشند باین کارها برنخیزند و اگر کسی پست نبود و باینها برخاست بیگمان به پستی افتد و روانش آلوده گردد و دیگر هیچ چیزی چارهی آن نتواند کرد.
اینست باید اینها را بد دانست. این شگفت که در این باره سرشت سادهی مردم بهترین داوری را دارد و اینگونه بدیها را آنان نیک فهمند و کمتر خطا کنند. چنین انگارید مردی در دیهی بگدایی برخاسته و سپس آن را رها کرده و بشهر رفته و درس خوانده و دانشمند گردیده و برای ملایی به دیه بازگشته یا از شهر کدخدایی گرفته و بازآمده. روستاییان پستی این کس را از یاد نبرند و همیشه او را بد شمرند و سر هر پیشامدی گدایی و پستیش را به رخش کشند. ولی اگر کسی در پیشامدی به زد و خورد برخاسته و یکی در دست او کشته گردیده با آنکه این خود گناهست و قانون ازو چشم نخواهد پوشید اگر آن کس پشیمانی نماید و بازماندگان کشتهشده را دل جوید و خشنود گرداند مردم ازو چشم پوشند و اگر آن کس مثلاً ملا گردد و یا کدخدا شود و به دیه بازگردد مردم باو گرایند و گوش به پندآموزی یا دستورهایش دارند و دیگر آن گناه را به رخ او نکشند. با دریافت خدادادی باین آشکاری جدایی میانهی آن گناه و این گناه گزارند.
دروغگویی و دغلکاری و دورویی و سخنچینی و چاپلوسی و «هوسهای نامردانه» از این رشته گناهانست. زیرا اینها گذشته از زیانهای دیگری که دارند دلیل پستی روان نیز هستند. ما در اینجا نیازی بگفتگو از آنها نمیبینیم و اینست گزارده میگذریم. ولی برای داوری تودهی ساده دربارهی اینگونه بدیها مثل دیگری یاد میکنیم :
راهزنی و دزدی هر دو گناهست و اگر از دیدهی آرامش و ایمنی نگاه کنیم راهزنی زیانآورتر است و چهبسا در قانونها کیفر سختتری در برابر آن گزارند. لیکن از دیدهی پاکی روان و آلودگی آن بیگمان دزدی بدتر است زیرا این با دروغ و نیرنگ توأم باشد وانگاه در نهان و با ترس و لرز انجام گیرد و کاریست که جز کسان بسیار پستی بآن برنخیزند. اگر مثلی خواهیم باید گفت دزدی کار روباه و راهزنی کار پلنگ است و پیداست که پلنگ بهتر از روباه میباشد.
این گوهر آن دو گناه است و شما چون بداوری تودهی ساده نگرید خواهید دید آنان نیز جدایی بسیار میان این دو گناه میگزارند. اینست کسی که بدزدی برخاسته اگرهم پشیمان شود و بازگردد و سالها از روی آن گذرد مردم چشم از آن نپوشند و پردهی آزرم آن کس را دریده دانسته دیگر دَرو با دیدهی پاسداری ننگرند و هرگز او را به بزرگی یا پیشوایی نپذیرند. ولی با راهزن این سختی را ننمایند و اگر او را بدکردار شمارند بدنهاد نشمارند و هرگاه راهزنی بازگردید و به نیکی گرایید چشم از گناه او پوشند و گذشته را برو نگیرند.
این دریافت در توده بسیار گرانمایه است و باید آن را ارجمند شمرده همیشه به پرورش آن کوشید. زیرا یکی از چیزهایی که مردم را از پستیها بازدارد همین دریافت و داوری تودهی انبوه میباشد.
👇
🔸 چهار پایهی نیک و بد (تکهی دو از شش)
1ـ نخست از دیدهی آزادگی و پاکروانی سخن میرانیم. باید دانست چیزهایی هست که شاید در بیرون[=ظاهر] زیانی از آنها برنخیزد. ولی ما نیک میدانیم که با آزادگی مرد و با پاکی روان او نسازد و همیشه با پستی نهاد توأم باشد. مثلاً گدایی کردن یا خود را بگردن دیگران انداختن و دلقکی را پیشه گرفتن و اینگونه چیزها شاید در بیرون زیانی از آنها پدید نیاید ولی بیگمان با پستی روان پیوستگی دارد و کسانی که به اینگونه کارها برخیزند دعوی نیکی نتوانند کرد و هیچ کس نیکنهادی از ایشان چشم نتواند داشت. یک مرد نیکنهاد اگرهم از گرسنگی بیتوان افتد دست بگدایی باز نکند و آبروی خود نریزد. یک مرد آزادهی سرفراز هرگز خود را بگردن دیگران نیندازد و هرگز به پیشههای پستی برنخیزد. میخواهیم بگوییم : کسانی تا پست نباشند باین کارها برنخیزند و اگر کسی پست نبود و باینها برخاست بیگمان به پستی افتد و روانش آلوده گردد و دیگر هیچ چیزی چارهی آن نتواند کرد.
اینست باید اینها را بد دانست. این شگفت که در این باره سرشت سادهی مردم بهترین داوری را دارد و اینگونه بدیها را آنان نیک فهمند و کمتر خطا کنند. چنین انگارید مردی در دیهی بگدایی برخاسته و سپس آن را رها کرده و بشهر رفته و درس خوانده و دانشمند گردیده و برای ملایی به دیه بازگشته یا از شهر کدخدایی گرفته و بازآمده. روستاییان پستی این کس را از یاد نبرند و همیشه او را بد شمرند و سر هر پیشامدی گدایی و پستیش را به رخش کشند. ولی اگر کسی در پیشامدی به زد و خورد برخاسته و یکی در دست او کشته گردیده با آنکه این خود گناهست و قانون ازو چشم نخواهد پوشید اگر آن کس پشیمانی نماید و بازماندگان کشتهشده را دل جوید و خشنود گرداند مردم ازو چشم پوشند و اگر آن کس مثلاً ملا گردد و یا کدخدا شود و به دیه بازگردد مردم باو گرایند و گوش به پندآموزی یا دستورهایش دارند و دیگر آن گناه را به رخ او نکشند. با دریافت خدادادی باین آشکاری جدایی میانهی آن گناه و این گناه گزارند.
دروغگویی و دغلکاری و دورویی و سخنچینی و چاپلوسی و «هوسهای نامردانه» از این رشته گناهانست. زیرا اینها گذشته از زیانهای دیگری که دارند دلیل پستی روان نیز هستند. ما در اینجا نیازی بگفتگو از آنها نمیبینیم و اینست گزارده میگذریم. ولی برای داوری تودهی ساده دربارهی اینگونه بدیها مثل دیگری یاد میکنیم :
راهزنی و دزدی هر دو گناهست و اگر از دیدهی آرامش و ایمنی نگاه کنیم راهزنی زیانآورتر است و چهبسا در قانونها کیفر سختتری در برابر آن گزارند. لیکن از دیدهی پاکی روان و آلودگی آن بیگمان دزدی بدتر است زیرا این با دروغ و نیرنگ توأم باشد وانگاه در نهان و با ترس و لرز انجام گیرد و کاریست که جز کسان بسیار پستی بآن برنخیزند. اگر مثلی خواهیم باید گفت دزدی کار روباه و راهزنی کار پلنگ است و پیداست که پلنگ بهتر از روباه میباشد.
این گوهر آن دو گناه است و شما چون بداوری تودهی ساده نگرید خواهید دید آنان نیز جدایی بسیار میان این دو گناه میگزارند. اینست کسی که بدزدی برخاسته اگرهم پشیمان شود و بازگردد و سالها از روی آن گذرد مردم چشم از آن نپوشند و پردهی آزرم آن کس را دریده دانسته دیگر دَرو با دیدهی پاسداری ننگرند و هرگز او را به بزرگی یا پیشوایی نپذیرند. ولی با راهزن این سختی را ننمایند و اگر او را بدکردار شمارند بدنهاد نشمارند و هرگاه راهزنی بازگردید و به نیکی گرایید چشم از گناه او پوشند و گذشته را برو نگیرند.
این دریافت در توده بسیار گرانمایه است و باید آن را ارجمند شمرده همیشه به پرورش آن کوشید. زیرا یکی از چیزهایی که مردم را از پستیها بازدارد همین دریافت و داوری تودهی انبوه میباشد.
👇
ولی شما آن را ببینید که گروه درسخوانده و پیشافتاده این دریافت را همچون بسیاری از دریافتهای سادهی دیگر از دست دادهاند و بیخردانه میکوشند تودهی ساده را نیز بحال خود اندازند. در سه سال پیش هنگامی که ما از یاوهبافیهای زمان مغول نکوهش نوشتیم و اینان بهیاهو برخاستند بارها رخ داد کسانی نزد من آمدند و بگفتگو پرداختند و من چون یادآوری کردم که این کسان که شما بزرگ مینامید به پستیهای بس زشتی برخاستهاند ـ ستایشگری کردهاند ، پول از این و از آن خواستهاند ، زبان از دشنام و دروغ بازنداشتهاند ، و بسیاری از ایشان آلودهی هوسهای نامردانه بودهاند ، و بدتر از همه آنکه این پستیها و زشتیهای خود را برشتهی گفتار کشیده و خود را رسوای جاویدان ساختهاند ـ در پاسخ این سخن چنین میگفتند : در جهان کیست گناه نکرده؟!.. من ناگزیر بودم بسخن درازی برخاسته بگویم : آری در جهان کسی نیست که گناه نکرده ولی از گناه تا گناه دوری بسیار است. ناگزیر میشدم بگویم : ایکاش شما باندازهی مردم سادهی عامی فهم داشتید و این میدانستید که این گناهان که اینان کردهاند نه تنها گناه بلکه پستی و بیآزرمی نیز بوده است و چنین زشتیهایی درخور آمرزش نباشد.
.
.
✴️ «مشروطه» چیست؟! ، دمکراسی است یا پادشاهی؟!.
(بخش 2 از 2)
سپس در روزنامهی پرچم با گفتارهای پیاپی این جستار را دنبال میکند :
«باید معنی درست مشروطه [=دمكراسی] را فهمید و بدیگران هم فهمانید
... فرق مشروطه با خودكامگی (استبداد) تنها در بودن و نبودن قانون نیست. یك فرق بزرگ دیگر در آمادگی توده برای سررشتهداری و در شایستگی آنست. در مشروطه توده سررشتهی حكومت را خود بدست میگیرد و باید برای چنان كاری آماده و شایسته باشد.» (پرچم روزانه شمارهی 6)
«معنی مشروطه چیست؟..
... این بود شكل فرمانروایی[خودکامگی یا استبداد] كه تا قرنهای بسیار متمادی در جهان رواج داشت. ولی كمكم خردمندانی پیدا شدند و باینگونه فرمانروایی و اینگونه زندگانی ایراد گرفته گفتند : این بزندگانی «بردگان» شبیهتر است تا بزندگانی یك مردم آزاد.
اینان در معنی حكومت دقیق گردیده و آن را بحقیقت خود رسانیده گفتند : «حكومت یا
سررشتهداری ازآنِ خود مردم است و هم باید خودشان اداره كنند. زیرا آن كارهایی كه پادشاه یا حكومت میكند در واقع كارهای خود این توده است. چیزی که هست چون خودشان نمیتوانند همگی به آن کارها برخیزند اینست باید کسانی را از میان خود برگزینند و سررشتهی کارها را بدست آنان سپارند ، و خودشان نظارت بآنها کرده همیشه دربند پیشرفت کارها باشند».
این سخنان همه راست است و سراپا با مصالح تودهها سازگار است. اینبود در جهان رو به پیشرفت گزاشت. همین سخنانِ كوچك آتشها در كشورها برافروخت و پادشاهان خودكامهی بسیار بزرگ را از میان برداشت ، شارل دومها و لویی شانزدهمها و محمدعلیمیرزاها و سلطان عبدالحمیدها زبون آنها گردیدند.
... چیزی كه هست این سخنان ، چنانكه از یكسو بسود مردم است از سوی دیگر یك بار سنگینی بدوش آنان میگزارد.
این سخن كه «فرمانروایی یا سررشتهداری ازآنِ خود توده است» دو معنی دارد : یكی آنكه نباید یك پادشاهی با زور رشتهی كارها را بدست گیرد و بدلخواه پیش برد. دیگری اینكه خود مردم باید رشتهی كارها را بدست گیرند و مردانه كشور را راه برند ، باید هر یكی خود را وظیفهدار و پاسخده[= مسئول] آبادی و استقلال آن كشور شناسند ، هر كسی بنوبت خود كوششهایی كنند. همین است معنی سررشتهداری توده.
اساساً معنی آزادی همینست. در زمانهای پیش كه برده میخریدند و در خاندانها نگه میداشتند یك جدایی میان او با آزاد این بود كه برده دارای اختیاری نبود و از آنسو در زندگانی نیز وظیفهای (جز فرمانبرداری بآقا) نداشت. ولی آزاد چنانكه خود اختیاری داشت وظیفهای نیز بگردن او بود. میبایست بكوشد و اسباب زندگانی خود و خاندانش را فراهم گرداند. آزادی لذت دارد و مایهی سرفرازیست ، لیكن با رنج و كوشش توأم میباشد.
یك تودهای چون شورش كرده و مشروطه طلبیده در واقع آزادی خواسته و بآن پادشاه یا دربار چنین گفته :
«ما میخواهیم از این پس سررشتهی كارها را خودمان در دست داریم. میخواهیم خودمان كشور را راه بریم». با این عنوان بوده كه با خودكامگی جنگیده و آن را از میان برداشته.
این معنی درست مشروطه است.» (پرچم روزانه شمارهی 7)
یک نتیجهای که از این نوشتهها نیک نمایان میباشد آنست که مشروطه در برابر خودکامگی یا استبداد و به معنی عمومی دمکراسی بکار رفته است. بیجهت نیست که در عنوان گفتار ، ما مشروطه را با دمکراسی هممعنی نشان دادهایم.
نتیجهی دیگر آنکه دمکراسی یا مشروطه به سخنرانی یا به خواستن نیست. باید برای دست یافتن به آن کوشید. باید خود را آمادهی حکومت و شایستهی آن گردانید. باید دانست مشروطه آزادیست ولی این آزادی به معنای رهایی از مسئولیت نیست بلکه با رنج و کوشش بدست خواهد آمد و با رنج و کوشش نگاه داشته خواهد شد.
چندی پس از این نوشتارها باز به جستار مشروطه و پادشاهی بازمیگردد و آن را بازتر میگرداند :
👇
(بخش 2 از 2)
سپس در روزنامهی پرچم با گفتارهای پیاپی این جستار را دنبال میکند :
«باید معنی درست مشروطه [=دمكراسی] را فهمید و بدیگران هم فهمانید
... فرق مشروطه با خودكامگی (استبداد) تنها در بودن و نبودن قانون نیست. یك فرق بزرگ دیگر در آمادگی توده برای سررشتهداری و در شایستگی آنست. در مشروطه توده سررشتهی حكومت را خود بدست میگیرد و باید برای چنان كاری آماده و شایسته باشد.» (پرچم روزانه شمارهی 6)
«معنی مشروطه چیست؟..
... این بود شكل فرمانروایی[خودکامگی یا استبداد] كه تا قرنهای بسیار متمادی در جهان رواج داشت. ولی كمكم خردمندانی پیدا شدند و باینگونه فرمانروایی و اینگونه زندگانی ایراد گرفته گفتند : این بزندگانی «بردگان» شبیهتر است تا بزندگانی یك مردم آزاد.
اینان در معنی حكومت دقیق گردیده و آن را بحقیقت خود رسانیده گفتند : «حكومت یا
سررشتهداری ازآنِ خود مردم است و هم باید خودشان اداره كنند. زیرا آن كارهایی كه پادشاه یا حكومت میكند در واقع كارهای خود این توده است. چیزی که هست چون خودشان نمیتوانند همگی به آن کارها برخیزند اینست باید کسانی را از میان خود برگزینند و سررشتهی کارها را بدست آنان سپارند ، و خودشان نظارت بآنها کرده همیشه دربند پیشرفت کارها باشند».
این سخنان همه راست است و سراپا با مصالح تودهها سازگار است. اینبود در جهان رو به پیشرفت گزاشت. همین سخنانِ كوچك آتشها در كشورها برافروخت و پادشاهان خودكامهی بسیار بزرگ را از میان برداشت ، شارل دومها و لویی شانزدهمها و محمدعلیمیرزاها و سلطان عبدالحمیدها زبون آنها گردیدند.
... چیزی كه هست این سخنان ، چنانكه از یكسو بسود مردم است از سوی دیگر یك بار سنگینی بدوش آنان میگزارد.
این سخن كه «فرمانروایی یا سررشتهداری ازآنِ خود توده است» دو معنی دارد : یكی آنكه نباید یك پادشاهی با زور رشتهی كارها را بدست گیرد و بدلخواه پیش برد. دیگری اینكه خود مردم باید رشتهی كارها را بدست گیرند و مردانه كشور را راه برند ، باید هر یكی خود را وظیفهدار و پاسخده[= مسئول] آبادی و استقلال آن كشور شناسند ، هر كسی بنوبت خود كوششهایی كنند. همین است معنی سررشتهداری توده.
اساساً معنی آزادی همینست. در زمانهای پیش كه برده میخریدند و در خاندانها نگه میداشتند یك جدایی میان او با آزاد این بود كه برده دارای اختیاری نبود و از آنسو در زندگانی نیز وظیفهای (جز فرمانبرداری بآقا) نداشت. ولی آزاد چنانكه خود اختیاری داشت وظیفهای نیز بگردن او بود. میبایست بكوشد و اسباب زندگانی خود و خاندانش را فراهم گرداند. آزادی لذت دارد و مایهی سرفرازیست ، لیكن با رنج و كوشش توأم میباشد.
یك تودهای چون شورش كرده و مشروطه طلبیده در واقع آزادی خواسته و بآن پادشاه یا دربار چنین گفته :
«ما میخواهیم از این پس سررشتهی كارها را خودمان در دست داریم. میخواهیم خودمان كشور را راه بریم». با این عنوان بوده كه با خودكامگی جنگیده و آن را از میان برداشته.
این معنی درست مشروطه است.» (پرچم روزانه شمارهی 7)
یک نتیجهای که از این نوشتهها نیک نمایان میباشد آنست که مشروطه در برابر خودکامگی یا استبداد و به معنی عمومی دمکراسی بکار رفته است. بیجهت نیست که در عنوان گفتار ، ما مشروطه را با دمکراسی هممعنی نشان دادهایم.
نتیجهی دیگر آنکه دمکراسی یا مشروطه به سخنرانی یا به خواستن نیست. باید برای دست یافتن به آن کوشید. باید خود را آمادهی حکومت و شایستهی آن گردانید. باید دانست مشروطه آزادیست ولی این آزادی به معنای رهایی از مسئولیت نیست بلکه با رنج و کوشش بدست خواهد آمد و با رنج و کوشش نگاه داشته خواهد شد.
چندی پس از این نوشتارها باز به جستار مشروطه و پادشاهی بازمیگردد و آن را بازتر میگرداند :
👇
«یك نمونه از اندیشههای پراكنده
... سپس از اروپا كسانی برخاسته چنین گفتند : «مردم گوسفند نیستند كه خدا بآنان چوپانی گمارد. این پادشاهان خود با زور و چیرگی و یا به ارث از پدر و عمو پادشاهی یافتهاند و چگونه میتوان گفت كه خدا آنان را برگزیده؟!.. بویژه كه بیشتر آنان ستمگرانی بودهاند و جز خوشیهای خود را دنبال نكردهاند». اینان حكومت را بمعنی حقیقی آن برگردانیده چنین گفتند : «یك كشوری كه بیستملیون یا بیشتر یا كمتر در آن زندگی میكنند آنجا خانهی ایشان است كه باید خودشان دربند آبادی و ایمنی آن باشند و رشتهی كارهای آنجا نیز در دست خود مردم باید بود. چیزی كه هست چون همگی سررشتهداری نتوانند كرد باید نمایندگانی را از میان خود برگزینند و رشته را بدست ایشان سپرده خود نگهبان باشند ...».
از اینگونه سخنان درمیان مردم پراكنده گردانیدند و اینها چون حقیقت بود در اندكزمانی در همه جا انتشار یافت و چنانكه میدانیم در اروپا در همهی كشورها شورشهایی پدید آمد و خونها ریخته گردید و از هر راهی بود این حقایق بمرحلهی عمل آمد و در سراسر اروپا رشتهی حكومت بدست تودهها افتاد كه با اصول پارلمانی آن را اداره میكردند. پادشاهی این زمان معنی دیگری پیدا كرده پادشاه جز نمایندهای از توده (یا یك نفر شاخصی) شمرده نگردید و در برخی كشورها بآن نیز نیازی ندیده و پادشاهی را یكباره از میان بردند.
پیداست كه این یك پیشرفتی در كار زندگانی آدمیان بود. تودهها از زیردستی بیرون آمده آزاد گردیدند ، كشورها رو بآبادی و آراستگی رفت ، از هر باره زندگانی پرمغزتر و پرمعنیتر گردید. یك تن پادشاه هرچه نیك باشد و بآبادی كشور كوشد بالاخره یك تن است و آنچه را یك توده میتواند از دست او برنمیآید.» (پرچم روزانه شمارههای 80)
«... در اروپا در هر کشوری ، مشروطه مایهی آبادی و فیروزی آن کشور گردیده. سی و چند ملیون مردم انگلیس که به یک نیم جهان فرمان میرانند این نیرومندی بیش از همه نتیجهی مشروطه است. فرزندان آمریکا که از آن سوی جهان دست بکارهای اروپا و آسیا و اقیانوسیا یازیدهاند این چیرگی را در سایهی مشروطه بدست آوردهاند. در همه جا مشروطه مایهی پیشرفت بوده. ولی در ایران در این چهل سال جز افزودن بآشفتگی کشور نتیجهای از آن بدست نیامده.» (دفتر «سیزدهم مرداد 1323»)
«مشروطه يا حكومت دمکراسی در ايران موانعی دارد كه تا آنها برداشته نشود مشروطه روان نخواهد گرديد. فرق مشروطه با استبداد تنها در بودن و نبودن قانون اساسی و مجلس شورا نيست. يك فرق بسيار بزرگ در فهم و انديشه و احساس مردمست. در مشروطه بايد مردم خود را آزاد شناسند و كسی را دارای حق فرمانروايی نشمارند ، كشور را خانهی خود دانسته نگاهداشتن و آباد گردانيدن آن را بايای[وظیفه] بزرگی در گردن خود شناسند. يك توده كه میشورند و با دربار استبدادی بنبرد و كشاكش برمیخيزند معنايش آنست كه دارای فهم و رشد گرديدهاند و بآن درباريان میگويند : «ما خودمان خود را راه خواهيم برد. شما برويد ، ما خودمان اين كشور را نگاه خواهيم داشت ، ما خودمان اين كشور را راه خواهيم برد». با پديد آمدن اين انديشههاست كه در يك توده زمينه برای حكومت دمکراسی آماده میگردد. ولی در ايران چنين انديشههايی درميان «تودهی انبوه» نيست. پس از چهل سال هنوز يكايك مردم معنی مشروطه را ندانستهاند و بآن دلبستگی ندارند.
در اين كشور كه هزارها سال با استبداد بسر برده فهمها و انديشهها و كتابها همه استبدادی بوده و پس از جنبش مشروطه يكی از كارها اين بايستی بود كه فهمها و انديشهها پيراسته گردد و اين كتابها كه يادگار زمان مغول است از ميان برخيزد. افسوس كه اين كار نشده.» (از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟!.)
«... آری فردوسی بشاهدوستی و شاهپرستی نیز ارج میگزارد ولی این گناهی ازو نیست. در زندگانیهای آن روزی «پادشاه را دوست داشتن و باو پاس گزاردن» از نیكیها میبوده. در زندگانی تودهای امروزیست كه شاهپرستی بد میباشد.» (در پیرامون ادبیات)
امیدمندیم از نوشتههایی که آوردیم پاسخ پرسشهای یادشده روشن شده باشد.
یک رشتهی دیگر از پرسشها و ایرادهایی که پیشتر با آن روبرو بودهایم از این راهست که کسانی دمکراسی را برای حال کنونی ایرانیان مناسب نمیدانند. ایشان میگویند : «مردم لایق دمکراسی نیستند» یا «اول کشور باید با یک دیکتاتور صالح اداره شود تا زمینه برای دمکراسی آماده شود».
ما در این نوشتار به این زمینه نپرداختیم. در آن رشته گفتارهای کانال که یاد کردیم پاسخ به چنین ایرادهایی آمده. با این حال ما در فرصتهایی باز به این جستار خواهیم پرداخت.
.
... سپس از اروپا كسانی برخاسته چنین گفتند : «مردم گوسفند نیستند كه خدا بآنان چوپانی گمارد. این پادشاهان خود با زور و چیرگی و یا به ارث از پدر و عمو پادشاهی یافتهاند و چگونه میتوان گفت كه خدا آنان را برگزیده؟!.. بویژه كه بیشتر آنان ستمگرانی بودهاند و جز خوشیهای خود را دنبال نكردهاند». اینان حكومت را بمعنی حقیقی آن برگردانیده چنین گفتند : «یك كشوری كه بیستملیون یا بیشتر یا كمتر در آن زندگی میكنند آنجا خانهی ایشان است كه باید خودشان دربند آبادی و ایمنی آن باشند و رشتهی كارهای آنجا نیز در دست خود مردم باید بود. چیزی كه هست چون همگی سررشتهداری نتوانند كرد باید نمایندگانی را از میان خود برگزینند و رشته را بدست ایشان سپرده خود نگهبان باشند ...».
از اینگونه سخنان درمیان مردم پراكنده گردانیدند و اینها چون حقیقت بود در اندكزمانی در همه جا انتشار یافت و چنانكه میدانیم در اروپا در همهی كشورها شورشهایی پدید آمد و خونها ریخته گردید و از هر راهی بود این حقایق بمرحلهی عمل آمد و در سراسر اروپا رشتهی حكومت بدست تودهها افتاد كه با اصول پارلمانی آن را اداره میكردند. پادشاهی این زمان معنی دیگری پیدا كرده پادشاه جز نمایندهای از توده (یا یك نفر شاخصی) شمرده نگردید و در برخی كشورها بآن نیز نیازی ندیده و پادشاهی را یكباره از میان بردند.
پیداست كه این یك پیشرفتی در كار زندگانی آدمیان بود. تودهها از زیردستی بیرون آمده آزاد گردیدند ، كشورها رو بآبادی و آراستگی رفت ، از هر باره زندگانی پرمغزتر و پرمعنیتر گردید. یك تن پادشاه هرچه نیك باشد و بآبادی كشور كوشد بالاخره یك تن است و آنچه را یك توده میتواند از دست او برنمیآید.» (پرچم روزانه شمارههای 80)
«... در اروپا در هر کشوری ، مشروطه مایهی آبادی و فیروزی آن کشور گردیده. سی و چند ملیون مردم انگلیس که به یک نیم جهان فرمان میرانند این نیرومندی بیش از همه نتیجهی مشروطه است. فرزندان آمریکا که از آن سوی جهان دست بکارهای اروپا و آسیا و اقیانوسیا یازیدهاند این چیرگی را در سایهی مشروطه بدست آوردهاند. در همه جا مشروطه مایهی پیشرفت بوده. ولی در ایران در این چهل سال جز افزودن بآشفتگی کشور نتیجهای از آن بدست نیامده.» (دفتر «سیزدهم مرداد 1323»)
«مشروطه يا حكومت دمکراسی در ايران موانعی دارد كه تا آنها برداشته نشود مشروطه روان نخواهد گرديد. فرق مشروطه با استبداد تنها در بودن و نبودن قانون اساسی و مجلس شورا نيست. يك فرق بسيار بزرگ در فهم و انديشه و احساس مردمست. در مشروطه بايد مردم خود را آزاد شناسند و كسی را دارای حق فرمانروايی نشمارند ، كشور را خانهی خود دانسته نگاهداشتن و آباد گردانيدن آن را بايای[وظیفه] بزرگی در گردن خود شناسند. يك توده كه میشورند و با دربار استبدادی بنبرد و كشاكش برمیخيزند معنايش آنست كه دارای فهم و رشد گرديدهاند و بآن درباريان میگويند : «ما خودمان خود را راه خواهيم برد. شما برويد ، ما خودمان اين كشور را نگاه خواهيم داشت ، ما خودمان اين كشور را راه خواهيم برد». با پديد آمدن اين انديشههاست كه در يك توده زمينه برای حكومت دمکراسی آماده میگردد. ولی در ايران چنين انديشههايی درميان «تودهی انبوه» نيست. پس از چهل سال هنوز يكايك مردم معنی مشروطه را ندانستهاند و بآن دلبستگی ندارند.
در اين كشور كه هزارها سال با استبداد بسر برده فهمها و انديشهها و كتابها همه استبدادی بوده و پس از جنبش مشروطه يكی از كارها اين بايستی بود كه فهمها و انديشهها پيراسته گردد و اين كتابها كه يادگار زمان مغول است از ميان برخيزد. افسوس كه اين كار نشده.» (از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟!.)
«... آری فردوسی بشاهدوستی و شاهپرستی نیز ارج میگزارد ولی این گناهی ازو نیست. در زندگانیهای آن روزی «پادشاه را دوست داشتن و باو پاس گزاردن» از نیكیها میبوده. در زندگانی تودهای امروزیست كه شاهپرستی بد میباشد.» (در پیرامون ادبیات)
امیدمندیم از نوشتههایی که آوردیم پاسخ پرسشهای یادشده روشن شده باشد.
یک رشتهی دیگر از پرسشها و ایرادهایی که پیشتر با آن روبرو بودهایم از این راهست که کسانی دمکراسی را برای حال کنونی ایرانیان مناسب نمیدانند. ایشان میگویند : «مردم لایق دمکراسی نیستند» یا «اول کشور باید با یک دیکتاتور صالح اداره شود تا زمینه برای دمکراسی آماده شود».
ما در این نوشتار به این زمینه نپرداختیم. در آن رشته گفتارهای کانال که یاد کردیم پاسخ به چنین ایرادهایی آمده. با این حال ما در فرصتهایی باز به این جستار خواهیم پرداخت.
.
🔶 «تاریخ و پندهایش» ، احمد کسروی (بخش دوم : مشروطه)
🔸 6 ـ2) داوری تاریخی و رنجشهای بیپایه (تکهی دو از دو)
یک دسته هم برآنند که ما از داوریهایی که میکنیم چشم پوشیم و داستانها را بدانسان که رو داده و در بیرون فهمیده شده بنگارش آوریم و درگذریم. (1) لیکن این نیز درخواست بیجاییست. زیرا پیشامد مشروطه در زمان نزدیک رخ داده و هر مردی چهل سالهای آن را با دیده دیده. اگر رویهی بیرونی کارها برای فهمیدن راستیها بس بودی دیگر چه نیازی بنگارش تاریخ افتادی. شما میبینید که کسانی در باغشاه در پیرامون محمدعلیمیرزا بودهاند و برخی از ایشان بکشتن آزادیخواهان رأی دادهاند با اینهمه سپس بمیان مشروطهخواهان درآمدهاند و مردم آنان را ببدی نشناخته و بلکه بالاترین جاها را برای ایشان در انجمنهای مشروطهخواهی باز کردهاند و این بهترین نمونه است که تا پای داوری بمیان نیاید مردم چیزی نفهمند. با اینحال چگونه چشم میدارید که ما از آن درگذریم و تنها پیشامدها را بنگاریم؟!
یک دستهی دیگری نمیخواهند که ما این تاریخ را بنگاریم و ارجی باینگونه کارها نمیگزارند. یکی از ایشان نزد من آمده چنین میگوید : «شما برای چه این کسان گمنام را شناخته میگردانید؟! من اگر بجای شما بودم تاریخ مشروطه را ننوشته گفتههای سقراط و دیگران را برشتهی نگارش میکشیدم» این را کسی میگوید که سالها درس خوانده و خود را از دانشمندان میشمارد. اینان میپندارند جهان با سخن میگردد و تنها گفتههای سقراط و افلاطون است که باید بآنها پرداخت. بیچاره نمیداند که روزگار بسقراط و گفتههای او فاتحه خوانده.
گفتم پاسخ شما را بسیار پیش از این دادهاند. هنگامی که اسکندر لشکر به ایران کشید و داریوش را در دو جنگ بشکست داریوش نامه به اسکندر نوشت و فرستادگان فرستاد تا میانجیگری کنند و چنین پیشنهاد کرد که اسکندر هزار تالِنت گرفته کسانی را که از خاندان داریوش دستگیر کرده بود رها گرداند و خاک آنسوی فرات ازآنِ اسکندر باشد و درمیانه آشتی برپا شود. اسکندر چون نامه را بیاران خود خواند و پیشنهاد را درمیان کرد پارمنیو که یکی از نزدیکان وی بود چنین گفت : «من اگر اسکندر بودمی درزمان[=بیدرنگ] این را پذیرفتمی». اسکندر پاسخ گفت : «من هم اگر پارمنیو بودمی چنان کردمی».
بیچارگی را بنگرید : یک روز در آتن سقراط نام دانایی بوده و سخنانی گفته ، این بیچاره میپندارد باید پس از دوهزار و چهارصد سال آن سخنان بر زبانها گردد و هیچ نمیاندیشد آیا چه سودی از آن تواند بود؟!.. از آنسوی مردان غیرتمندی را که بیست و اند سال پیش برخاسته و آن غیرت را از خود نشان دادهاند که امروز همه میوهی رنجهای ایشان را میچینند باین نزدیکی فراموش میکند و از شنیدن نامهای ایشان رنجیدگی مینماید. بیچاره سالها کوشیده و رنج کشیده و درس خوانده و نتیجهای که بدست آورده اینست که میبینید. روشنتر بگویم : آنچه از خوی و دریافت آدمیگری در نهاد خود داشته از دست داده و چنین درمانده و نادان بمیان افتاده. بدبخت خود را دانشمند میپندارد و این روا میشمارد که با هر کسی روبرو ایستد و گفتگو کند و این اندازهی نادانی اوست که میگوید از مردان غیرتمند و جانفشان دیروزی هیچ یادی نکنیم و بیاد گفتههای پوسیدهی سقراط پردازیم و این نمیفهمد که در یک توده که ارج جانفشانان را نشناسند در آن توده دیگر جانفشانانی پیدا نشوند و بهرهی آنان جز بدبختی و تیرهروزی نباشد.
اگر این یک تن بودی ارجی بگفتهاش نگزارده و برآن نمیشدم که در اینجا یادی ازو و از نادانیش کنم. اینان چندین هزار بیشترند. امروز درسهایی که خوانده میشود نتیجهاش همینست و بس. راستیپرستی و دیگر خویهای سادهی آدمیگری را از دست میدهند و یکمشت سخنان بیهودهای از گفتههای سقراط و افلاطون و یا از یاوهبافیهای شاعران و یا از پندارهای رسوای صوفیان و یا از احادیث زُرارَة و عَلقَمه فرامیگیرند و با مغزهای آشفتهی پر باد بیرون میریزند و بخودنمایی میپردازند. کسانی که یک دیهی (2) را نتوانند راه برد دعوای پیشوایی میکنند و در برابر هر کسی بالا میافرازند و بدینسان نادانی خود را آشکار میسازند.
شما از یکسو ببینید اینان چه درماندهاند و از یکسو هم ببینید یک تاریخ نوشتن با چه سختیهایی روبرو میشود.
بارها گفتهام و یک بار دیگر میگویم : جنبش مشروطه در تاریخ ایران کمتر مانند دارد. کسانی که در آن روز برخاستند و آن جانفشانیهای گرانبها را کردند چه در آذربایجان و چه در گیلان و دیگر جاها ـ مردان ارجداری هستند و باید همیشه نامهای ایشان را به نیکی و ارجمندی یاد کرد.
این خود بسیار نادانی بود که کسانی از ارج آنان کاستند و نام تاراجگر بروی آنان گزاردند و در دیدهها خوارشان ساختند. (3)
👇
🔸 6 ـ2) داوری تاریخی و رنجشهای بیپایه (تکهی دو از دو)
یک دسته هم برآنند که ما از داوریهایی که میکنیم چشم پوشیم و داستانها را بدانسان که رو داده و در بیرون فهمیده شده بنگارش آوریم و درگذریم. (1) لیکن این نیز درخواست بیجاییست. زیرا پیشامد مشروطه در زمان نزدیک رخ داده و هر مردی چهل سالهای آن را با دیده دیده. اگر رویهی بیرونی کارها برای فهمیدن راستیها بس بودی دیگر چه نیازی بنگارش تاریخ افتادی. شما میبینید که کسانی در باغشاه در پیرامون محمدعلیمیرزا بودهاند و برخی از ایشان بکشتن آزادیخواهان رأی دادهاند با اینهمه سپس بمیان مشروطهخواهان درآمدهاند و مردم آنان را ببدی نشناخته و بلکه بالاترین جاها را برای ایشان در انجمنهای مشروطهخواهی باز کردهاند و این بهترین نمونه است که تا پای داوری بمیان نیاید مردم چیزی نفهمند. با اینحال چگونه چشم میدارید که ما از آن درگذریم و تنها پیشامدها را بنگاریم؟!
یک دستهی دیگری نمیخواهند که ما این تاریخ را بنگاریم و ارجی باینگونه کارها نمیگزارند. یکی از ایشان نزد من آمده چنین میگوید : «شما برای چه این کسان گمنام را شناخته میگردانید؟! من اگر بجای شما بودم تاریخ مشروطه را ننوشته گفتههای سقراط و دیگران را برشتهی نگارش میکشیدم» این را کسی میگوید که سالها درس خوانده و خود را از دانشمندان میشمارد. اینان میپندارند جهان با سخن میگردد و تنها گفتههای سقراط و افلاطون است که باید بآنها پرداخت. بیچاره نمیداند که روزگار بسقراط و گفتههای او فاتحه خوانده.
گفتم پاسخ شما را بسیار پیش از این دادهاند. هنگامی که اسکندر لشکر به ایران کشید و داریوش را در دو جنگ بشکست داریوش نامه به اسکندر نوشت و فرستادگان فرستاد تا میانجیگری کنند و چنین پیشنهاد کرد که اسکندر هزار تالِنت گرفته کسانی را که از خاندان داریوش دستگیر کرده بود رها گرداند و خاک آنسوی فرات ازآنِ اسکندر باشد و درمیانه آشتی برپا شود. اسکندر چون نامه را بیاران خود خواند و پیشنهاد را درمیان کرد پارمنیو که یکی از نزدیکان وی بود چنین گفت : «من اگر اسکندر بودمی درزمان[=بیدرنگ] این را پذیرفتمی». اسکندر پاسخ گفت : «من هم اگر پارمنیو بودمی چنان کردمی».
بیچارگی را بنگرید : یک روز در آتن سقراط نام دانایی بوده و سخنانی گفته ، این بیچاره میپندارد باید پس از دوهزار و چهارصد سال آن سخنان بر زبانها گردد و هیچ نمیاندیشد آیا چه سودی از آن تواند بود؟!.. از آنسوی مردان غیرتمندی را که بیست و اند سال پیش برخاسته و آن غیرت را از خود نشان دادهاند که امروز همه میوهی رنجهای ایشان را میچینند باین نزدیکی فراموش میکند و از شنیدن نامهای ایشان رنجیدگی مینماید. بیچاره سالها کوشیده و رنج کشیده و درس خوانده و نتیجهای که بدست آورده اینست که میبینید. روشنتر بگویم : آنچه از خوی و دریافت آدمیگری در نهاد خود داشته از دست داده و چنین درمانده و نادان بمیان افتاده. بدبخت خود را دانشمند میپندارد و این روا میشمارد که با هر کسی روبرو ایستد و گفتگو کند و این اندازهی نادانی اوست که میگوید از مردان غیرتمند و جانفشان دیروزی هیچ یادی نکنیم و بیاد گفتههای پوسیدهی سقراط پردازیم و این نمیفهمد که در یک توده که ارج جانفشانان را نشناسند در آن توده دیگر جانفشانانی پیدا نشوند و بهرهی آنان جز بدبختی و تیرهروزی نباشد.
اگر این یک تن بودی ارجی بگفتهاش نگزارده و برآن نمیشدم که در اینجا یادی ازو و از نادانیش کنم. اینان چندین هزار بیشترند. امروز درسهایی که خوانده میشود نتیجهاش همینست و بس. راستیپرستی و دیگر خویهای سادهی آدمیگری را از دست میدهند و یکمشت سخنان بیهودهای از گفتههای سقراط و افلاطون و یا از یاوهبافیهای شاعران و یا از پندارهای رسوای صوفیان و یا از احادیث زُرارَة و عَلقَمه فرامیگیرند و با مغزهای آشفتهی پر باد بیرون میریزند و بخودنمایی میپردازند. کسانی که یک دیهی (2) را نتوانند راه برد دعوای پیشوایی میکنند و در برابر هر کسی بالا میافرازند و بدینسان نادانی خود را آشکار میسازند.
شما از یکسو ببینید اینان چه درماندهاند و از یکسو هم ببینید یک تاریخ نوشتن با چه سختیهایی روبرو میشود.
بارها گفتهام و یک بار دیگر میگویم : جنبش مشروطه در تاریخ ایران کمتر مانند دارد. کسانی که در آن روز برخاستند و آن جانفشانیهای گرانبها را کردند چه در آذربایجان و چه در گیلان و دیگر جاها ـ مردان ارجداری هستند و باید همیشه نامهای ایشان را به نیکی و ارجمندی یاد کرد.
این خود بسیار نادانی بود که کسانی از ارج آنان کاستند و نام تاراجگر بروی آنان گزاردند و در دیدهها خوارشان ساختند. (3)
👇
بسیار نادانی بود که دغلکارانی بمیدان ریختند و با روباهبازیهای خود آن مردان دلیر را بگوشه و کنار انداختند ـ از کشتگانشان یادی نکردند و بر زندگانشان زندگی را تنگ گرفتند.
این کارها همه بخواست دشمنان ایران بود و این آوازها در نهان از گلوهای ایشان بیرون میآمد.
من بنگارش این تاریخ بنام دادگری برخاستم و بیش از همه برآن میکوشم که داوری میانهی آن مردان جانفشان و ستمگران بدنهادشان کنم و خشنودی خدا را در این کار میدانم و مزد خود را ازو چشم میدارم ، و هیچگاه بسخنان بیهودهی این و آن گوش نخواهم داد و پرده از روی دغلکاریها خواهم برداشت.
پابرگیها :
1ـ یکی از اینها تقیزاده است. کتاب تاریخ مشروطه نقاب از چهرهی او فروافکنده و او را آنچنان که بوده شناسانیده و خیانتهایش را بآشکار آورده ـ کاری که با دیگر میوهچینان و مردان دورنگ جنبش کرده. او از هنگامی که شرح این تاریخ بداستانهای او رسید سالها فرصت دفاع از خود داشته ولی هرگز بهیچ دفاعی برنخاست تا اینکه نویسندهی کتاب کشته شد و سیزده سال هم گذشت و آنگاه در سال 1337 درمیان یک سخنرانی در باشگاه مهرگان چنین گفت :
«اگر عقیدهی مرا بخواهید تاریخگو و تاریخنویس اصلاً هیچ حکمی نباید بدهد مگر بر مبنای حقایق شهودی مسلمه و قطعی و حتا اگر آن حکم را هم ... بشنونده و خواننده واگزار نماید اصلح است». ترس تقیزاده از داوری تاریخ بیریشه نبود. چون درو دلیری اعتراف بگناهان نبود بناچار میبایست خود را پاک نشان دهد ولی بجای دفاع مردانه بسیاهنمایی و دروغهای بیشرمانه پرداخت و چون از آبرو چیزی که از دست دهد نداشت بخیره بکاستن از آبروی کتاب کوشید و در آن باره چنین گفت :
«لااقل سه ربع کتاب» «سست و دور از حقیقت» است.
در این پنجاه و اند سال این دو حقیقت هرچه گذشته آشکارتر گردیده : یکم ، سندیت و اصالت و امانت و دقت کتاب تاریخ مشروطهی ایران ، دوم ، دروغها ، نیرنگها و خیانتهای تقیزاده (برای نمونه نگاه کنید به پیشگفتاری که شادروان رضازادهی ملک بر کتاب تاریخ مشروطه ، چاپ 1378 ، نشر صدای معاصر نوشته و پردهی تقیزاده را چنان چاک کرده که رفو بردار نیست).
2ـ دیه (dih) = ده
3ـ گردآورنده خود تا پیش از سال 57 هنوز بدگویی از قهرمانان مشروطه را میشنیدم.
.
این کارها همه بخواست دشمنان ایران بود و این آوازها در نهان از گلوهای ایشان بیرون میآمد.
من بنگارش این تاریخ بنام دادگری برخاستم و بیش از همه برآن میکوشم که داوری میانهی آن مردان جانفشان و ستمگران بدنهادشان کنم و خشنودی خدا را در این کار میدانم و مزد خود را ازو چشم میدارم ، و هیچگاه بسخنان بیهودهی این و آن گوش نخواهم داد و پرده از روی دغلکاریها خواهم برداشت.
پابرگیها :
1ـ یکی از اینها تقیزاده است. کتاب تاریخ مشروطه نقاب از چهرهی او فروافکنده و او را آنچنان که بوده شناسانیده و خیانتهایش را بآشکار آورده ـ کاری که با دیگر میوهچینان و مردان دورنگ جنبش کرده. او از هنگامی که شرح این تاریخ بداستانهای او رسید سالها فرصت دفاع از خود داشته ولی هرگز بهیچ دفاعی برنخاست تا اینکه نویسندهی کتاب کشته شد و سیزده سال هم گذشت و آنگاه در سال 1337 درمیان یک سخنرانی در باشگاه مهرگان چنین گفت :
«اگر عقیدهی مرا بخواهید تاریخگو و تاریخنویس اصلاً هیچ حکمی نباید بدهد مگر بر مبنای حقایق شهودی مسلمه و قطعی و حتا اگر آن حکم را هم ... بشنونده و خواننده واگزار نماید اصلح است». ترس تقیزاده از داوری تاریخ بیریشه نبود. چون درو دلیری اعتراف بگناهان نبود بناچار میبایست خود را پاک نشان دهد ولی بجای دفاع مردانه بسیاهنمایی و دروغهای بیشرمانه پرداخت و چون از آبرو چیزی که از دست دهد نداشت بخیره بکاستن از آبروی کتاب کوشید و در آن باره چنین گفت :
«لااقل سه ربع کتاب» «سست و دور از حقیقت» است.
در این پنجاه و اند سال این دو حقیقت هرچه گذشته آشکارتر گردیده : یکم ، سندیت و اصالت و امانت و دقت کتاب تاریخ مشروطهی ایران ، دوم ، دروغها ، نیرنگها و خیانتهای تقیزاده (برای نمونه نگاه کنید به پیشگفتاری که شادروان رضازادهی ملک بر کتاب تاریخ مشروطه ، چاپ 1378 ، نشر صدای معاصر نوشته و پردهی تقیزاده را چنان چاک کرده که رفو بردار نیست).
2ـ دیه (dih) = ده
3ـ گردآورنده خود تا پیش از سال 57 هنوز بدگویی از قهرمانان مشروطه را میشنیدم.
.
🔶 «دردها و درمانها» (احمد کسروی) ـ بخش پنجم
🔸 چهار پایهی نیک و بد (تکهی سه از شش)
بسخن خود بازگردیم :
2ـ چیزهایی که از دیدهی آرامش زندگانی بد است آنها را همه میشناسند ـ از دزدی و جیببری و کلاهبرداری و زدن و کشتن و ویران کردن و تاراج نمودن و کاغذ ساختن و گواهی دروغ دادن و مانند اینها. اینها چیزهاییست که اگر جلوگیری نشود آرامش و ایمنی از میان برخیزد و مردم نتوانند در یکجا زندگی کنند. اینست قانونها اینها را گناه شمارد و به هر یکی کیفری گزارد و ما را بگفتگو از اینها نیاز نیست. تنها این را مینگاریم که پیش ما هر دغلکاری گناهست و مایهی نابسامانی کار زندگانی و رنج مردم میباشد. مثلاً کسی که وام از کسی میگیرد و نوشته میسپارد و یا داد و ستد کرده بدهکار میماند ولی سپس از در انکار درمیآید این کار او با دزدی یکسانست و باید آن را هم گناه دانست و کیفر داد و ما از این در جای دیگری سخن راندهایم. (1)
3ـ اما بدیها از دیدهی پیشرفت کار جهان : در این باره بسخن گشادتری نیاز است ، اگر کسانی نگارشهای ما را دربارهی کار و پیشه خواندهاند میدانند که ما زندگانی را به چه معنی میگیریم و کار و پیشه را تا چه اندازه ارجمند میشناسیم. اگر بسخن کوتاهی بسنده کنیم باید گفت آفریدگار مردم را که آفریده دربایستهای آنان را در طبیعت آماده نهاده. این زمین و این هوا و این تابش آفتاب ـ اینها سرچشمهی زندگی هستند و آدمیان آنچه نیاز دارند در اینها بسیجیده شده. چیزی که هست باید همه کوشند تا دربایستهای زیستن را از خوراک و پوشاک و دارو بسیجند و دیگر چیزها را آماده گردانند.
این خود رازیست که آفریدگار آدمیان را بیکار نخواسته است و این قانونِ خداییست که هر کسی باید در پیشرفت کار زندگی دست دارد و هر کسی باندازهی شایستگی خدادادی و باندازهی کوششی که بسود توده میکند از دادههای خدایی بهرهمند گردد.
از اینجا پیداست که بیکاری و مفتخواری و همچنین کارهایی که سودی از آنها بتوده نتواند بود از خواست خدا بیرونست و خود گناه میباشد. نخست از بیکاری سخن میرانیم : امروز کمتر کسانی این را گناه میشمارند و اگر برخی با زبان چنان سخنی میگویند بیگمان دلهاشان آن را نمیپذیرد. باین دلیل که بیکاران را خوار نمیدارند و خودشان اگر بیکارند شرمنده نمیشوند.
بیکاری گذشته از آنکه ستمگریست زیرا کسی که بیکار مینشیند خود میخواهد بیآنکه کوششی کند از توشهی زندگی که دیگران آماده ساختهاند بهره جوید این زیان را هم با خود دارد که کسی که کار و یا پیشهای پیش نگرفته چون راه روزی درستی نمیدارد ناگزیر است بکارهای ناروایی برخیزد. بدینسان که اگر مرد بیباکیست بدزدی و جیببری و کلاهبرداری پردازد و اگر نیست از در سالوسی درآید و با فریبکاریها پول از مردم گیرد ، و یا چاپلوسانه خود را به توانگران بندد ، و یا به نیرنگبازیهایی از فالگیری و دعانویسی و مانند این برخیزد.
اینها زیان بیکاریست و شما آن را ببینید که از هزار سال باز همیشه کسانی بیکاری را دلیل نیکی و پارسایی شمردهاند که نه تنها زشتی آن را از میان بردهاند بلکه نیکش نیز جلوه دادهاند. اینست همیشه مردان باکار را از برزگران و بازرگانان و بازاریان و دیگران خوار میداشتهاند و کتابها پر از نکوهش بازار و بازاریان میباشد تا آنجا که بازار را جایگاه شیطان خواندهاند.
این یک نمونهایست که چگونه نیک و بد بهم آمیخته و رنگ وارونه بخود گرفته است. در اینجا داستانی هست که میباید یاد کنیم. نیک میدانیم که تا بیست و سی سال پیش در ایران ریش تراشیدن رواج نداشت و کسانی که رو تراشیده بودند تردامنشان (فاسق) میشماردند و اگر مرد ریشتراشیدهای پیش ملایی رفته میخواستی گواهی دربارهی یک گفتگویی دهد بیگمان او را نپذیرفتندی ولی اگر مرد بیکاری رفتی برو ایراد نگرفتندی و گواهیش را پذیرفتندی. بلکه بیکاری او را دلیل پارساییش گرفته ارج بیشتر بگواهی او گزاردندی. این چیزیست که بارها رخ دادی و همگی آن را میدانیم.
کنون شما داوری کنید که ریش تراشیدن چرا گناه بوده و آیا چه زیان ازو تواند برخاست؟! وانگاه آیا چه پیوستگی میانهی ریش تراشیدن و دروغ گفتن توان پنداشت که گواهی او را نپذیرند؟! از آنسوی این را بیندیشید که بیکاری نزدیکترین پیوستگی را با دروغگویی دارد. زیرا دروغ بیش از همه میوهی نیاز است و مرد بیکار چون تهیدست است همیشه نیازمند باشد و بآسانی توان او را به هر دروغی واداشت. اگر کارها از راهش بودی بایستی گواهی او را نپذیرفتندی. این نمونهی دیگری از بهم آمیختن نیک و بد و برافتادن پایهی آنهاست.
👇
🔸 چهار پایهی نیک و بد (تکهی سه از شش)
بسخن خود بازگردیم :
2ـ چیزهایی که از دیدهی آرامش زندگانی بد است آنها را همه میشناسند ـ از دزدی و جیببری و کلاهبرداری و زدن و کشتن و ویران کردن و تاراج نمودن و کاغذ ساختن و گواهی دروغ دادن و مانند اینها. اینها چیزهاییست که اگر جلوگیری نشود آرامش و ایمنی از میان برخیزد و مردم نتوانند در یکجا زندگی کنند. اینست قانونها اینها را گناه شمارد و به هر یکی کیفری گزارد و ما را بگفتگو از اینها نیاز نیست. تنها این را مینگاریم که پیش ما هر دغلکاری گناهست و مایهی نابسامانی کار زندگانی و رنج مردم میباشد. مثلاً کسی که وام از کسی میگیرد و نوشته میسپارد و یا داد و ستد کرده بدهکار میماند ولی سپس از در انکار درمیآید این کار او با دزدی یکسانست و باید آن را هم گناه دانست و کیفر داد و ما از این در جای دیگری سخن راندهایم. (1)
3ـ اما بدیها از دیدهی پیشرفت کار جهان : در این باره بسخن گشادتری نیاز است ، اگر کسانی نگارشهای ما را دربارهی کار و پیشه خواندهاند میدانند که ما زندگانی را به چه معنی میگیریم و کار و پیشه را تا چه اندازه ارجمند میشناسیم. اگر بسخن کوتاهی بسنده کنیم باید گفت آفریدگار مردم را که آفریده دربایستهای آنان را در طبیعت آماده نهاده. این زمین و این هوا و این تابش آفتاب ـ اینها سرچشمهی زندگی هستند و آدمیان آنچه نیاز دارند در اینها بسیجیده شده. چیزی که هست باید همه کوشند تا دربایستهای زیستن را از خوراک و پوشاک و دارو بسیجند و دیگر چیزها را آماده گردانند.
این خود رازیست که آفریدگار آدمیان را بیکار نخواسته است و این قانونِ خداییست که هر کسی باید در پیشرفت کار زندگی دست دارد و هر کسی باندازهی شایستگی خدادادی و باندازهی کوششی که بسود توده میکند از دادههای خدایی بهرهمند گردد.
از اینجا پیداست که بیکاری و مفتخواری و همچنین کارهایی که سودی از آنها بتوده نتواند بود از خواست خدا بیرونست و خود گناه میباشد. نخست از بیکاری سخن میرانیم : امروز کمتر کسانی این را گناه میشمارند و اگر برخی با زبان چنان سخنی میگویند بیگمان دلهاشان آن را نمیپذیرد. باین دلیل که بیکاران را خوار نمیدارند و خودشان اگر بیکارند شرمنده نمیشوند.
بیکاری گذشته از آنکه ستمگریست زیرا کسی که بیکار مینشیند خود میخواهد بیآنکه کوششی کند از توشهی زندگی که دیگران آماده ساختهاند بهره جوید این زیان را هم با خود دارد که کسی که کار و یا پیشهای پیش نگرفته چون راه روزی درستی نمیدارد ناگزیر است بکارهای ناروایی برخیزد. بدینسان که اگر مرد بیباکیست بدزدی و جیببری و کلاهبرداری پردازد و اگر نیست از در سالوسی درآید و با فریبکاریها پول از مردم گیرد ، و یا چاپلوسانه خود را به توانگران بندد ، و یا به نیرنگبازیهایی از فالگیری و دعانویسی و مانند این برخیزد.
اینها زیان بیکاریست و شما آن را ببینید که از هزار سال باز همیشه کسانی بیکاری را دلیل نیکی و پارسایی شمردهاند که نه تنها زشتی آن را از میان بردهاند بلکه نیکش نیز جلوه دادهاند. اینست همیشه مردان باکار را از برزگران و بازرگانان و بازاریان و دیگران خوار میداشتهاند و کتابها پر از نکوهش بازار و بازاریان میباشد تا آنجا که بازار را جایگاه شیطان خواندهاند.
این یک نمونهایست که چگونه نیک و بد بهم آمیخته و رنگ وارونه بخود گرفته است. در اینجا داستانی هست که میباید یاد کنیم. نیک میدانیم که تا بیست و سی سال پیش در ایران ریش تراشیدن رواج نداشت و کسانی که رو تراشیده بودند تردامنشان (فاسق) میشماردند و اگر مرد ریشتراشیدهای پیش ملایی رفته میخواستی گواهی دربارهی یک گفتگویی دهد بیگمان او را نپذیرفتندی ولی اگر مرد بیکاری رفتی برو ایراد نگرفتندی و گواهیش را پذیرفتندی. بلکه بیکاری او را دلیل پارساییش گرفته ارج بیشتر بگواهی او گزاردندی. این چیزیست که بارها رخ دادی و همگی آن را میدانیم.
کنون شما داوری کنید که ریش تراشیدن چرا گناه بوده و آیا چه زیان ازو تواند برخاست؟! وانگاه آیا چه پیوستگی میانهی ریش تراشیدن و دروغ گفتن توان پنداشت که گواهی او را نپذیرند؟! از آنسوی این را بیندیشید که بیکاری نزدیکترین پیوستگی را با دروغگویی دارد. زیرا دروغ بیش از همه میوهی نیاز است و مرد بیکار چون تهیدست است همیشه نیازمند باشد و بآسانی توان او را به هر دروغی واداشت. اگر کارها از راهش بودی بایستی گواهی او را نپذیرفتندی. این نمونهی دیگری از بهم آمیختن نیک و بد و برافتادن پایهی آنهاست.
👇
آن کسانی که بیکاری را نیک شماردهاند ما اگر زیان آن را دربارهی خود ایشان بسنجیم اندازهی بدیش را خواهیم دریافت. زیرا اینان که بنام پارسایی از کار کناره جستهاند نتیجه آن شده که برای زیست خود بکارهای بسیار ناروایی برخیزند. ما اگر از آنان و کارهای آنان سخن رانیم به هر گروهی که پردازیم باید ده یا بیست صفحه را سیاه سازیم. در اینجا تنها صوفیان را یاد کرده و بخوانندگان راه مینماییم که کتاب اسرارالتوحید را که چند سال پیش چاپ یافته بخوانند. زیرا آن کتاب بیاد گرفتن فارسی کمک میکند و از آنسوی خواننده داستانهای شگفتی را از صوفیان آموخته و براه و شیوهی زیست ایشان آشنا گردد.
پابرگی :
1ـ کتاب «قانون دادگری» ، گفتار یکم ، بخش چهارم دیده شود. ـ و
.
پابرگی :
1ـ کتاب «قانون دادگری» ، گفتار یکم ، بخش چهارم دیده شود. ـ و
.
🔶 «تاریخ و پندهایش» ، احمد کسروی (بخش دوم : مشروطه)
🔸 7ـ2) تاریخ هیجدهساله را چرا نوشتم؟ (تکهی یک از پنج)
بارها در پیرامون نوشتن این تاریخ سخن راندهام و باز جای سخن باز است. چنانکه گفتهام با گرفتاریهایی که من در زندگانی میدارم و میباید بکوشم و روزی بدست آورم ، و با کوششهایی که در راه نوشتن و چاپ کردن پیمان بگردن گرفتهام ، بسیار سخت است که آگاهیهای پراکندهای را از اینجا و آنجا فراهم آورده و هوش و اندیشه بکار برده تاریخ نویسم. پس باین کار چرا پرداختم؟!.
چنانکه گفتهام چند چیزی که مرا باین کار برانگیخت یکی این بود که دیدم کسی بآن برنخاسته و روز بروز زمان میگذرد و ما از آن پیشامدها دورتر و بیگانهتر میشویم و بیگمان دانستم که کسی بآن نخواهد برخاست و اگرهم برخاست چیز درستی از آب نخواهد درآورد.
یک جنبشی که نمونهی غیرت توده است بیکبار از میان میرفت و پردههای ننگینی بروی آن کشیده میشد. در آن روزها که من باین کار برخاستم یک دستهی بزرگی چون در آن جنبش پا درمیان نداشته و یا اگر داشته شایستگی از خود نشان نداده بودند از اینرو همیشه بکاستن از ارج آن میکوشیدند و همینکه گفتگو بمیان میآمد چنین میگفتند : «چیزی بود دیگران پیش آورده بودند و هم خودشان از میان بردند». (1) صدها کسان این سخن را بزبان میداشتند. برخی از اینان چنانکه شیوهی ایشانست که در هر گفتگویی که پیش آید خود را آگاه از کارهای سیاسی نشان دهند و راست و دروغ سخنانی از پیوستگی ایران با همسایگان خود رانند در اینجا نیز از خودنمایی زشت و لوس خود دست برنداشته به یک رشته گفتههای بیمغز و پوچی برمیخاستند. تا آنجا که روزی یکی میگفت : «تبریز که یک سال ایستادگی در برابر دولت نمود پول از لندن برای ایشان فرستاده میشد». یک سخنی را که هم دروغ آشکار و هم سراپا ننگ است باین دلیری میگفت و بروی آن پافشاری نشان میداد. یازده ماه ایستادگی تبریز را که سراپا مایهی گردنفرازی ایرانیان بوده زبانبریده بدینسان آلوده میگردانید. آن ایستادگی تبریز از ستارخان و همراهانش آغاز یافت و اینان تا یک ماه بیشتر نیازی بپول نداشتند. زیرا از جیب خود میخوردند و یا از همراهان خویش وام میگرفتند. تفنگ و فشنگ را نیز بسیاری از خودشان میداشتند و بدیگران نیز از انبار ارگ میدادند. سپس چون کار بدرازی کشید کمسیون اعانه پدید آمد که با رسیدِ چاپی از بازرگانان و توانگران از هر کسی باندازهی تواناییش پول میگرفتند و بمجاهدان روزانه (تنی دو قران) میدادند. سپس چون کار بزرگتر گردید و آوازهی دلیریها و جانفشانیهای تبریز بهمه جا رسید ایرانیان در استانبول و باکو و قفقاز و پاریس و لندن بگرد آوردن پول و فرستادن آن به تبریز پرداختند و پیاپی پول بمجاهدان رسانیدند. بویژه انجمن سعادت استانبول که دستگیری بسیار بزرگی کرد. از سوی دیگر چون سراسر شهر بدست آزادیخواهان افتاد و انجمن ایالتی تبریز برپا گردیده خود را جانشین دارالشورا شناخت و بهمه جا این را آگهی داد در تبریز و دیگر شهرها بگرد آوردن مالیات پرداختند و از آن راه نیز کمک بزرگی رسید. در ماههای آخر در تبریز بیستهزار تن مجاهد گِرد بودند و بهمگی آنان روزانه داده میشد.
ببینید داستانی باین نیکی را که نمونهی غیرت و مردانگی ایرانیان و نشانهی همدستی آنانست در سایهی رشک و پستنهادی بآن رنگ وامینمودند.
پابرگیها :
1ـ یک دلیل بر اینکه این گفته چه اندازه پوچ است ترجمهی تلگرافی است که زیر شمارهی 23516 وزارت خارجهی انگلیس ـ ضمیمهی شمارهی 30 سفارت انگلیس در ایران گزارش شمارهی 178 تهران دهم جولای 1906 که بشرح زیر از شمارهی 1337 [هفتهنامهی] تهرانمصور تاریخ پنجم خرداد 1346 میآوریم. «تلگراف از مستر ای گرانت داف به سر ادوارد گری وزیر خارجهی انگلیس وصول به لندن دهم جولای 1906 از یکی از روحانیون طراز اول تهران پیامی دریافت داشتهام مبنی بر اینکه مردم حاضرند دولت فعلی را سرنگون سازند و بنابراین اگر دولت اعلیحضرت پادشاه انگلستان در نظر دارد باو مساعدت مالی کند حالا وقت آن فرارسیده است ـ چنانچه تصویب میفرمایید باو پاسخ خواهم داد که سفارت انگلستان بهیچوجه قادر نیست از هر نهضتی که علیه دولت کنونی باشد پشتیبانی کند ملاها ممکن است در سفارت پادشاهی انگلستان تحصن بجویند که در آن صورت باعث ناراحتی زیادی خواهد شد. آیا میتوانیم با روسها تفاهمی حاصل کنیم تا وسیلهی عزل وزیراعظم کنونی فراهم شود یا نه؟ زیرا تا وقتی که دولت فعلی بر سر کار است اوضاع بهبود نخواهد یافت احتمالاً شاه از اوضاع حقیقی اطلاعی ندارد» ... دیگران (تا آنجا که دانسته شده) نمیخواستهاند مردم بیدار شده جنبشی کنند و آنچه پیش آمد و سپس برویهی دیگر افتاد آغازش با خواست مردم و انجامش با دیگران بود. (ی)
.
🔸 7ـ2) تاریخ هیجدهساله را چرا نوشتم؟ (تکهی یک از پنج)
بارها در پیرامون نوشتن این تاریخ سخن راندهام و باز جای سخن باز است. چنانکه گفتهام با گرفتاریهایی که من در زندگانی میدارم و میباید بکوشم و روزی بدست آورم ، و با کوششهایی که در راه نوشتن و چاپ کردن پیمان بگردن گرفتهام ، بسیار سخت است که آگاهیهای پراکندهای را از اینجا و آنجا فراهم آورده و هوش و اندیشه بکار برده تاریخ نویسم. پس باین کار چرا پرداختم؟!.
چنانکه گفتهام چند چیزی که مرا باین کار برانگیخت یکی این بود که دیدم کسی بآن برنخاسته و روز بروز زمان میگذرد و ما از آن پیشامدها دورتر و بیگانهتر میشویم و بیگمان دانستم که کسی بآن نخواهد برخاست و اگرهم برخاست چیز درستی از آب نخواهد درآورد.
یک جنبشی که نمونهی غیرت توده است بیکبار از میان میرفت و پردههای ننگینی بروی آن کشیده میشد. در آن روزها که من باین کار برخاستم یک دستهی بزرگی چون در آن جنبش پا درمیان نداشته و یا اگر داشته شایستگی از خود نشان نداده بودند از اینرو همیشه بکاستن از ارج آن میکوشیدند و همینکه گفتگو بمیان میآمد چنین میگفتند : «چیزی بود دیگران پیش آورده بودند و هم خودشان از میان بردند». (1) صدها کسان این سخن را بزبان میداشتند. برخی از اینان چنانکه شیوهی ایشانست که در هر گفتگویی که پیش آید خود را آگاه از کارهای سیاسی نشان دهند و راست و دروغ سخنانی از پیوستگی ایران با همسایگان خود رانند در اینجا نیز از خودنمایی زشت و لوس خود دست برنداشته به یک رشته گفتههای بیمغز و پوچی برمیخاستند. تا آنجا که روزی یکی میگفت : «تبریز که یک سال ایستادگی در برابر دولت نمود پول از لندن برای ایشان فرستاده میشد». یک سخنی را که هم دروغ آشکار و هم سراپا ننگ است باین دلیری میگفت و بروی آن پافشاری نشان میداد. یازده ماه ایستادگی تبریز را که سراپا مایهی گردنفرازی ایرانیان بوده زبانبریده بدینسان آلوده میگردانید. آن ایستادگی تبریز از ستارخان و همراهانش آغاز یافت و اینان تا یک ماه بیشتر نیازی بپول نداشتند. زیرا از جیب خود میخوردند و یا از همراهان خویش وام میگرفتند. تفنگ و فشنگ را نیز بسیاری از خودشان میداشتند و بدیگران نیز از انبار ارگ میدادند. سپس چون کار بدرازی کشید کمسیون اعانه پدید آمد که با رسیدِ چاپی از بازرگانان و توانگران از هر کسی باندازهی تواناییش پول میگرفتند و بمجاهدان روزانه (تنی دو قران) میدادند. سپس چون کار بزرگتر گردید و آوازهی دلیریها و جانفشانیهای تبریز بهمه جا رسید ایرانیان در استانبول و باکو و قفقاز و پاریس و لندن بگرد آوردن پول و فرستادن آن به تبریز پرداختند و پیاپی پول بمجاهدان رسانیدند. بویژه انجمن سعادت استانبول که دستگیری بسیار بزرگی کرد. از سوی دیگر چون سراسر شهر بدست آزادیخواهان افتاد و انجمن ایالتی تبریز برپا گردیده خود را جانشین دارالشورا شناخت و بهمه جا این را آگهی داد در تبریز و دیگر شهرها بگرد آوردن مالیات پرداختند و از آن راه نیز کمک بزرگی رسید. در ماههای آخر در تبریز بیستهزار تن مجاهد گِرد بودند و بهمگی آنان روزانه داده میشد.
ببینید داستانی باین نیکی را که نمونهی غیرت و مردانگی ایرانیان و نشانهی همدستی آنانست در سایهی رشک و پستنهادی بآن رنگ وامینمودند.
پابرگیها :
1ـ یک دلیل بر اینکه این گفته چه اندازه پوچ است ترجمهی تلگرافی است که زیر شمارهی 23516 وزارت خارجهی انگلیس ـ ضمیمهی شمارهی 30 سفارت انگلیس در ایران گزارش شمارهی 178 تهران دهم جولای 1906 که بشرح زیر از شمارهی 1337 [هفتهنامهی] تهرانمصور تاریخ پنجم خرداد 1346 میآوریم. «تلگراف از مستر ای گرانت داف به سر ادوارد گری وزیر خارجهی انگلیس وصول به لندن دهم جولای 1906 از یکی از روحانیون طراز اول تهران پیامی دریافت داشتهام مبنی بر اینکه مردم حاضرند دولت فعلی را سرنگون سازند و بنابراین اگر دولت اعلیحضرت پادشاه انگلستان در نظر دارد باو مساعدت مالی کند حالا وقت آن فرارسیده است ـ چنانچه تصویب میفرمایید باو پاسخ خواهم داد که سفارت انگلستان بهیچوجه قادر نیست از هر نهضتی که علیه دولت کنونی باشد پشتیبانی کند ملاها ممکن است در سفارت پادشاهی انگلستان تحصن بجویند که در آن صورت باعث ناراحتی زیادی خواهد شد. آیا میتوانیم با روسها تفاهمی حاصل کنیم تا وسیلهی عزل وزیراعظم کنونی فراهم شود یا نه؟ زیرا تا وقتی که دولت فعلی بر سر کار است اوضاع بهبود نخواهد یافت احتمالاً شاه از اوضاع حقیقی اطلاعی ندارد» ... دیگران (تا آنجا که دانسته شده) نمیخواستهاند مردم بیدار شده جنبشی کنند و آنچه پیش آمد و سپس برویهی دیگر افتاد آغازش با خواست مردم و انجامش با دیگران بود. (ی)
.
🔶 «دردها و درمانها» (احمد کسروی) ـ بخش پنجم
🔸 چهار پایهی نیک و بد (تکهی چهار از شش)
گروه دیگری آنانند که پندآموزی و راهنمایی را راه روزی گرفتهاند و بهتر است ما حال ایشان را بسنجیم. همه میدانیم که اینان با دعوی پندآموزی و راهنمایی چون در کردار و گفتار آزاد نبودهاند ناگزیر بودهاند که دربند خشنودی مردم باشند و کسی را از خود نرنجانند تا بتوانند بهره از دهش ایشان جویند ، از اینرو همیشه راستی را فدای سود خود کردهاند. خدا میداند که از همین راه چه گزندی بتودهها رسانیدهاند.
گذشتهها گذشته ـ شما همین سی و اند سال دورهی مشروطه را بگیرید و رفتار این گروه را بیاد آورید. در این دوره که صدها چیزهای کهن برافتاده و صدها چیزهای نو پدید آمده همیشه اینان پیرو مردم بودهاند. بدینسان که یک چیزی تا تازه بوده و بیشتر مردم از آن میرمیدهاند اینان از در ایستادگی درآمدهاند. ولی همانکه اندکپیشرفتی رو داده و بیشتر مردم آن را پذیرفتهاند اینان نیز پذیرفته و آن را سرمایهی دیگری برای خود ساختهاند. هنوز فراموش نکردهایم که در سی و اند سال پیش که گفتگوی کره بودن زمین و گردیدن آن بگرد آفتاب و پدید آمدن باران از بخار و اینگونه سخنان تازه رواج مییافت و انبوه مردم از آنها میرمیدند اینان ـ این پیشوایان ـ بجای آنکه مردم را بجای خود نشانند باد بآتش نادانی ایشان میزدند و خود به پیروی از آنان هیاهو برمیانگیختند و آشکاره شاگردان دبستانها را بیدین خوانده مردم عامی را بآزار و گزند آنان وامیداشتند. لیکن چون کمکم دانشها رواج بیشتر یافت و هر کسی آشنا بآنها گردید و این زمان بیشتر مردم خواهان و خریدار گفتگو از آنها شدند اینان نیز رنگ سخن را دیگر کرده و گفتگو از آنها بمیان آوردند و بلکه چنین گفتند که امامانشان از این دانشها آگاهی داده بودهاند.
اینها همه نتیجهی بیکاریست ، نتیجهی نداشتن راه روزیست. دوباره میگویم اینان بجای پیشوایی پیرو دلخواه مردم میباشند و شما اگر نیک نگرید کار اینان نه پندآموزی ، بلکه سرگرم داشتن مردم میباشد. باینمعنی چیزهایی را که خود مردم میدانند و خوش میدارند اینان آنها را بگفتگو گزارده سرگرمشان دارند و جای افسوس است که با این کار خود آنان را در گمراهی و نادانی پافشارتر گردانند.
بارها دیده شده یکی از اینان چون سخن گفته و دیده نابهنگام افتاده و خریدار ندارد از آن بازگشته. این در چند سال پیش رو داده که یکی (1) بر منبر چون کسانی را از کردان میان شنوندگان دیده بهر خوشایند ایشان نام فاروق و صدیق (2) را برده و از آنان ستایش نموده. ولی این کار او بر دیگران گران افتاده و اینست ناخشنودی نمودهاند و او فردا چون آمده و به منبر رفته داستانی آغاز کرده که دختر پیغمبر اسلام را در خواب دیده است و او از رهگذر آن سخن خشمناک بوده و چنین گفته است : «من از شیخین خشنود نیستم فدک از دست من گرفتند مرا خشنود گردانند پس از آن ...». برای دلجویی از یکمشت نادان چنین دروغ رسوایی را ساخته و گفته است. پس از هزار و سیصد سال در آنجهان کینهی فدک درمیانست و دختر پیغمبر هنوز از شیخین ناخشنود میباشد. خدا روی بیشرمی را سیاه کناد.
چنانکه سپس خواهیم گفت از بزرگترین گناههاست که کسی درآمدن بکار توده و گفتگو کردن از آن و پند دادن و راهنمایی را سرمایهی روزی گیرد و یا از آن راه درپی شکوهاندوزی و خودنمایی باشد. گذشته از بیکاری این خود گناه بس زشتی است و ما چون آن را در جایش یاد خواهیم کرد در اینجا بیش از این بسخن دنباله نمیدهیم.
اینکه میگوییم باید هر کسی بکاری یا پیشهای برخیزد چنانکه از گفتههامان پیداست آن کار و پیشه را میخواهیم که کوششی در راه بسیج دربایستهای زندگانی شمرده شود و روشنتر گویم سودی را بتوده دربر دارد. در جاهای دیگری در اینباره گشادتر سخن رانده و نیک بازنمودهایم که پیشههای روا کدامست. (3)
یک رشته کارهایی همچون فالگیری و دعانویسی و ستارهشماری (4) و رملاندازی و امامزادهداری و مانند اینها همگی پیشههای نارواست. کسانی که باینها میپردازند گذشته از آنکه بیکارند و در گردانیدن چرخ زندگی با دیگران همدستی نمینمایند این گناه را نیز بگردن میگیرند که مردم را از راه برده و به چیزهای بیهوده دلگرم میسازند. از اینرو اینان بدتر از راهزنان میباشند. زیرا راهزنان بر سر شاهراه ایستاده و رهگذریان را لخت کنند و باز براهشان رها گردانند. ولی اینان مردم را به بیراهه کشیده در آنجا لختشان میکنند که هم داراییشان میگیرند و هم گمراهشان میگردانند.
از دیدهی پیشرفت کار زندگی یک گناه دیگر زن ناگرفتن است. زیرا آفریدگار زنان و مردان را برای همدیگر آفریده و اینست همیشه و در همه جا شمارهی آنان را یکسان ساخته که باید گفت هر یک مرد در برابر یک زنست.
👇
🔸 چهار پایهی نیک و بد (تکهی چهار از شش)
گروه دیگری آنانند که پندآموزی و راهنمایی را راه روزی گرفتهاند و بهتر است ما حال ایشان را بسنجیم. همه میدانیم که اینان با دعوی پندآموزی و راهنمایی چون در کردار و گفتار آزاد نبودهاند ناگزیر بودهاند که دربند خشنودی مردم باشند و کسی را از خود نرنجانند تا بتوانند بهره از دهش ایشان جویند ، از اینرو همیشه راستی را فدای سود خود کردهاند. خدا میداند که از همین راه چه گزندی بتودهها رسانیدهاند.
گذشتهها گذشته ـ شما همین سی و اند سال دورهی مشروطه را بگیرید و رفتار این گروه را بیاد آورید. در این دوره که صدها چیزهای کهن برافتاده و صدها چیزهای نو پدید آمده همیشه اینان پیرو مردم بودهاند. بدینسان که یک چیزی تا تازه بوده و بیشتر مردم از آن میرمیدهاند اینان از در ایستادگی درآمدهاند. ولی همانکه اندکپیشرفتی رو داده و بیشتر مردم آن را پذیرفتهاند اینان نیز پذیرفته و آن را سرمایهی دیگری برای خود ساختهاند. هنوز فراموش نکردهایم که در سی و اند سال پیش که گفتگوی کره بودن زمین و گردیدن آن بگرد آفتاب و پدید آمدن باران از بخار و اینگونه سخنان تازه رواج مییافت و انبوه مردم از آنها میرمیدند اینان ـ این پیشوایان ـ بجای آنکه مردم را بجای خود نشانند باد بآتش نادانی ایشان میزدند و خود به پیروی از آنان هیاهو برمیانگیختند و آشکاره شاگردان دبستانها را بیدین خوانده مردم عامی را بآزار و گزند آنان وامیداشتند. لیکن چون کمکم دانشها رواج بیشتر یافت و هر کسی آشنا بآنها گردید و این زمان بیشتر مردم خواهان و خریدار گفتگو از آنها شدند اینان نیز رنگ سخن را دیگر کرده و گفتگو از آنها بمیان آوردند و بلکه چنین گفتند که امامانشان از این دانشها آگاهی داده بودهاند.
اینها همه نتیجهی بیکاریست ، نتیجهی نداشتن راه روزیست. دوباره میگویم اینان بجای پیشوایی پیرو دلخواه مردم میباشند و شما اگر نیک نگرید کار اینان نه پندآموزی ، بلکه سرگرم داشتن مردم میباشد. باینمعنی چیزهایی را که خود مردم میدانند و خوش میدارند اینان آنها را بگفتگو گزارده سرگرمشان دارند و جای افسوس است که با این کار خود آنان را در گمراهی و نادانی پافشارتر گردانند.
بارها دیده شده یکی از اینان چون سخن گفته و دیده نابهنگام افتاده و خریدار ندارد از آن بازگشته. این در چند سال پیش رو داده که یکی (1) بر منبر چون کسانی را از کردان میان شنوندگان دیده بهر خوشایند ایشان نام فاروق و صدیق (2) را برده و از آنان ستایش نموده. ولی این کار او بر دیگران گران افتاده و اینست ناخشنودی نمودهاند و او فردا چون آمده و به منبر رفته داستانی آغاز کرده که دختر پیغمبر اسلام را در خواب دیده است و او از رهگذر آن سخن خشمناک بوده و چنین گفته است : «من از شیخین خشنود نیستم فدک از دست من گرفتند مرا خشنود گردانند پس از آن ...». برای دلجویی از یکمشت نادان چنین دروغ رسوایی را ساخته و گفته است. پس از هزار و سیصد سال در آنجهان کینهی فدک درمیانست و دختر پیغمبر هنوز از شیخین ناخشنود میباشد. خدا روی بیشرمی را سیاه کناد.
چنانکه سپس خواهیم گفت از بزرگترین گناههاست که کسی درآمدن بکار توده و گفتگو کردن از آن و پند دادن و راهنمایی را سرمایهی روزی گیرد و یا از آن راه درپی شکوهاندوزی و خودنمایی باشد. گذشته از بیکاری این خود گناه بس زشتی است و ما چون آن را در جایش یاد خواهیم کرد در اینجا بیش از این بسخن دنباله نمیدهیم.
اینکه میگوییم باید هر کسی بکاری یا پیشهای برخیزد چنانکه از گفتههامان پیداست آن کار و پیشه را میخواهیم که کوششی در راه بسیج دربایستهای زندگانی شمرده شود و روشنتر گویم سودی را بتوده دربر دارد. در جاهای دیگری در اینباره گشادتر سخن رانده و نیک بازنمودهایم که پیشههای روا کدامست. (3)
یک رشته کارهایی همچون فالگیری و دعانویسی و ستارهشماری (4) و رملاندازی و امامزادهداری و مانند اینها همگی پیشههای نارواست. کسانی که باینها میپردازند گذشته از آنکه بیکارند و در گردانیدن چرخ زندگی با دیگران همدستی نمینمایند این گناه را نیز بگردن میگیرند که مردم را از راه برده و به چیزهای بیهوده دلگرم میسازند. از اینرو اینان بدتر از راهزنان میباشند. زیرا راهزنان بر سر شاهراه ایستاده و رهگذریان را لخت کنند و باز براهشان رها گردانند. ولی اینان مردم را به بیراهه کشیده در آنجا لختشان میکنند که هم داراییشان میگیرند و هم گمراهشان میگردانند.
از دیدهی پیشرفت کار زندگی یک گناه دیگر زن ناگرفتن است. زیرا آفریدگار زنان و مردان را برای همدیگر آفریده و اینست همیشه و در همه جا شمارهی آنان را یکسان ساخته که باید گفت هر یک مرد در برابر یک زنست.
👇
از آنسو ما نیک میدانیم که نیرومندی و سرفرازی یک توده با فزونی و انبوهی مردم آن باشد. نیز میدانیم که باید مردم فرزندانی از خود بازگزارند تا نژاد آدمی برنیفتد و این چیزیست که آفریدگار خواسته. پس کسی که زن نمیگیرد باید گفت از یکسو نافرمانی با خدا کرده و از خواست او گردن پیچیده. از یکسو هم بدی تودهی خود را خواسته و درپی نیرومندی و سرفرازی آن نبوده. نیز او بیگمان به یک زنی ستم کرده و مایهی تیرهروزی وی شده. پس از همهی اینها مردی که زن نمیگیرد چه ناپاکیها که ننماید؟!
شما آن را ببینید که کنون چنین گناهی را بس کوچک میگیرند ، بلکه هیچ گناهش نمیشمارند و کسانی که از زناشویی سر باززدهاند بدیگران زباندرازی مینمایند و همیشه از در برتریفروشی درآمده چنین میگویند : «من فلان نیستم که زود زن گیرم. من تا دستگاهم درست نشود زن نخواهم گرفت» این را کسانی میگویند که بیش از چهل سال دارند و دانسته نیست کی دستگاهشان درست خواهد شد. در جایی که بنیادی برای نیک و بد نیست چه شگفت که هر کسی آن را در ترازوی سود خود سنجد؟! چه شگفت که هر کسی بآلودگیهای خود رنگ نیکی دهد؟!
پابرگیها :
1ـ این گفته را از شریعت سنگلجی یاد کردهاند. ـ و
2ـ به ترتیب پاینامهای عمر و ابوبکر. ـ و
3ـ [کتاب] «راه رستگاری». [نیز بنگرید بکتاب «کار و پیشه و پول»]
4ـ ستارهشماری از تأثیر ستارگان بر سرنوشت مردمان سخن میراند و جز از ستارهشناسی است که شاخهای از دانشها میباشد. در سال چهارم پیمان در اینباره سخن گفته شده و خوانندگان آن ماهنامه معنی این واژه را میدانستند. ـ و
.
شما آن را ببینید که کنون چنین گناهی را بس کوچک میگیرند ، بلکه هیچ گناهش نمیشمارند و کسانی که از زناشویی سر باززدهاند بدیگران زباندرازی مینمایند و همیشه از در برتریفروشی درآمده چنین میگویند : «من فلان نیستم که زود زن گیرم. من تا دستگاهم درست نشود زن نخواهم گرفت» این را کسانی میگویند که بیش از چهل سال دارند و دانسته نیست کی دستگاهشان درست خواهد شد. در جایی که بنیادی برای نیک و بد نیست چه شگفت که هر کسی آن را در ترازوی سود خود سنجد؟! چه شگفت که هر کسی بآلودگیهای خود رنگ نیکی دهد؟!
پابرگیها :
1ـ این گفته را از شریعت سنگلجی یاد کردهاند. ـ و
2ـ به ترتیب پاینامهای عمر و ابوبکر. ـ و
3ـ [کتاب] «راه رستگاری». [نیز بنگرید بکتاب «کار و پیشه و پول»]
4ـ ستارهشماری از تأثیر ستارگان بر سرنوشت مردمان سخن میراند و جز از ستارهشناسی است که شاخهای از دانشها میباشد. در سال چهارم پیمان در اینباره سخن گفته شده و خوانندگان آن ماهنامه معنی این واژه را میدانستند. ـ و
.
🔶 «تاریخ و پندهایش» ، احمد کسروی (بخش دوم : مشروطه)
🔸 7ـ2) تاریخ هیجدهساله را چرا نوشتم؟ (تکهی دو از پنج)
یک دستهی دیگری که هر یکی بیش یا کم دستی در جنبش داشته و کارهایی کرده بودند ، از نبودن تاریخی درمیان ، بدروغ خود را از بنیادگزاران جنبش و یا از کارکنان بزرگ آن نشان میدادند (1) ، و من بارها لافها و گزافههای اینان را میشنیدم و در شگفت میشدم. هر جنبشی یا پیشامد بزرگی که در یک توده رخ میدهد و کسانی در آن پا درمیان میدارند باید تاریخنویسان دانایی آن را بنویسند و نیکوکاران و بدکاران را از هم جدا گردانیده و اندازهی کار هر یکی را نشان دهند. وگرنه این در نهاد آدمی نهاده که بکارهای خود دلبستگی بیشتر دارد و یک کوشش کوچکی را از خود بسیار بزرگ شمارد. بویژه در جایی که خردها سست و خویها پست باشد.
در جنبش مشروطه بیش از همه درسناخواندگان و کمدانشان کوشیدند و بیشتر آنان کشته شده و یا پراکنده افتادند و چون کسانی نبودند که درپی نام و آوازه باشند و بخودنمایی پردازند بسیار شناخته نشدند و بجای ایشان دروغگویان و لافزنان بشناسانیدن خود برخاستند و چون کسی در برابر ایشان نبود و پاسخی بایشان داده نمیشد دروغهاشان ریشه میدوانید و در آینده کمتر کسی دروغ بودن آنها را خواستی شناخت.
شنیدنی اینست که بسیاری از این لافسرایان کتابها نوشتهاند که هر یکی آن جنبش را بقالبی یا رنگی که دلخواه خود او بوده انداخته و هر یکی درمیانه جای بزرگی برای خود باز کرده. این کتابها چاپ نشده و گمان نمیرفت که بزودی چاپ شود ولی در خانهها ماندی و در آینده چاپ شدی و یا بدست تاریخنویسی افتادی و مایهی فریب او شدی.
یکی از آن کتابها اکنون در دست منست. یک مرد گمنامی که جز در تهران و شهر خود او ، در جاهای دیگر کمتر کسی نام او را شنیده داستان مشروطه را نوشته و خود را یکی از پیشگامان نشان داده و سخن را تا آنجا رسانده که چون محمدعلیمیرزا مجلس را بتوپ بسته او نیز همچون آزادیخواهان نهان گردیده و سپس از تهران بیرون رفته و با رنجهای بسیاری خود را بباکو رسانیده و در آنجا از سوی کمیته پیشوازش کرده و باو آگاهی دادهاند که علمای عتبات بنمایندگیش برگزیدهاند که به پترسبورگ رود و با دولت روس گفتگو کند و آنان را از دادن وام بمحمدعلیمیرزا بازدارد ، و او این نمایندگی را پذیرفته و چون روسی نمیدانسته پانوف بلغاری را بترجمانی همراه برداشته و به پترسبورگ رفته و در آنجا با کسان بسیاری دیدار کرده و بروزنامهها گفتار نوشته و کاری را که میخواسته انجام داده ، و تا دیرگاهی نام «شیخ میرزا علی مجتهد» و داستان کارهای او در روزنامههای روس نوشته میشده ولی چون در این میان با آزادیخواهان روس پیوستگی پیدا کرده این بوده خواستهاند او را بگیرند و او نهانی با رخت ناشناس گریخته و بیرون رفته. این داستان را که سراپا دروغ است چنان با نام و نشان یاد میکند که کمتر کسی دروغ بودن آن را دریابد ، و برای آنکه نمونهای از سخنان او در دست باشد جملههای پایین را در اینجا میآوریم :
روز دیگر رفتیم نزد وزیر مالیه. ما را محرمانه پذیرفت. چون نشستیم خودش آمد با یک سینی که سه پیالهی شیر و قهوه بود و یک جعبه سیگار. اندک پارسی میدانست که نیاز بترجمان نبود. من سرگذشتها سرودم. گفت علاءالملک آمد بشهر پتر سفیر مخصوصی بود که پول قرض کند برای شاه. دولت روس از داد و فریادهای تو و پیغام آقایان نجف نتوانست قرض دهد و بعلاءالملک پیشنهاد کرد که از دولت فرانسه قرض کند و دولت روسیه را ضامن دهد و روس زبان داده است ضامن شود و علاءالملک اکنون بفرانسه برای قرض رفته ولی بدان من بتهران بوده و آخواند (!) و مجتهد خیلی دیدهام. مسلمان نیستم تقلید آقایان نجف هم نکنم ولی نمیدانم تو را چرا دوست دارم من برای دلخواه و دوستی تو نخواهم گذاشت دولت روس قرض بشاه دهد یا ضامن شود فرانسه بدهد تو از من خشنود هستی[؟] گفتم بلی. دست مرا گرفت و برای پیمان فشار سختی داد گفت آسوده باش محمدعلی پول نخواهد گرفت. عقل ندارد پول ندارد نتواند با ملت بجنگد.
پابرگی :
1ـ هنوز هم هرگاه یکی از دولهها یا سلطنهها یا وابستگان آنان درمیگذرد در آگهیِ «مجلس ختم یا تسلیت» ، او را یکی از سرجنبانان مشروطیت بحساب میآورند. (ی)
.
🔸 7ـ2) تاریخ هیجدهساله را چرا نوشتم؟ (تکهی دو از پنج)
یک دستهی دیگری که هر یکی بیش یا کم دستی در جنبش داشته و کارهایی کرده بودند ، از نبودن تاریخی درمیان ، بدروغ خود را از بنیادگزاران جنبش و یا از کارکنان بزرگ آن نشان میدادند (1) ، و من بارها لافها و گزافههای اینان را میشنیدم و در شگفت میشدم. هر جنبشی یا پیشامد بزرگی که در یک توده رخ میدهد و کسانی در آن پا درمیان میدارند باید تاریخنویسان دانایی آن را بنویسند و نیکوکاران و بدکاران را از هم جدا گردانیده و اندازهی کار هر یکی را نشان دهند. وگرنه این در نهاد آدمی نهاده که بکارهای خود دلبستگی بیشتر دارد و یک کوشش کوچکی را از خود بسیار بزرگ شمارد. بویژه در جایی که خردها سست و خویها پست باشد.
در جنبش مشروطه بیش از همه درسناخواندگان و کمدانشان کوشیدند و بیشتر آنان کشته شده و یا پراکنده افتادند و چون کسانی نبودند که درپی نام و آوازه باشند و بخودنمایی پردازند بسیار شناخته نشدند و بجای ایشان دروغگویان و لافزنان بشناسانیدن خود برخاستند و چون کسی در برابر ایشان نبود و پاسخی بایشان داده نمیشد دروغهاشان ریشه میدوانید و در آینده کمتر کسی دروغ بودن آنها را خواستی شناخت.
شنیدنی اینست که بسیاری از این لافسرایان کتابها نوشتهاند که هر یکی آن جنبش را بقالبی یا رنگی که دلخواه خود او بوده انداخته و هر یکی درمیانه جای بزرگی برای خود باز کرده. این کتابها چاپ نشده و گمان نمیرفت که بزودی چاپ شود ولی در خانهها ماندی و در آینده چاپ شدی و یا بدست تاریخنویسی افتادی و مایهی فریب او شدی.
یکی از آن کتابها اکنون در دست منست. یک مرد گمنامی که جز در تهران و شهر خود او ، در جاهای دیگر کمتر کسی نام او را شنیده داستان مشروطه را نوشته و خود را یکی از پیشگامان نشان داده و سخن را تا آنجا رسانده که چون محمدعلیمیرزا مجلس را بتوپ بسته او نیز همچون آزادیخواهان نهان گردیده و سپس از تهران بیرون رفته و با رنجهای بسیاری خود را بباکو رسانیده و در آنجا از سوی کمیته پیشوازش کرده و باو آگاهی دادهاند که علمای عتبات بنمایندگیش برگزیدهاند که به پترسبورگ رود و با دولت روس گفتگو کند و آنان را از دادن وام بمحمدعلیمیرزا بازدارد ، و او این نمایندگی را پذیرفته و چون روسی نمیدانسته پانوف بلغاری را بترجمانی همراه برداشته و به پترسبورگ رفته و در آنجا با کسان بسیاری دیدار کرده و بروزنامهها گفتار نوشته و کاری را که میخواسته انجام داده ، و تا دیرگاهی نام «شیخ میرزا علی مجتهد» و داستان کارهای او در روزنامههای روس نوشته میشده ولی چون در این میان با آزادیخواهان روس پیوستگی پیدا کرده این بوده خواستهاند او را بگیرند و او نهانی با رخت ناشناس گریخته و بیرون رفته. این داستان را که سراپا دروغ است چنان با نام و نشان یاد میکند که کمتر کسی دروغ بودن آن را دریابد ، و برای آنکه نمونهای از سخنان او در دست باشد جملههای پایین را در اینجا میآوریم :
روز دیگر رفتیم نزد وزیر مالیه. ما را محرمانه پذیرفت. چون نشستیم خودش آمد با یک سینی که سه پیالهی شیر و قهوه بود و یک جعبه سیگار. اندک پارسی میدانست که نیاز بترجمان نبود. من سرگذشتها سرودم. گفت علاءالملک آمد بشهر پتر سفیر مخصوصی بود که پول قرض کند برای شاه. دولت روس از داد و فریادهای تو و پیغام آقایان نجف نتوانست قرض دهد و بعلاءالملک پیشنهاد کرد که از دولت فرانسه قرض کند و دولت روسیه را ضامن دهد و روس زبان داده است ضامن شود و علاءالملک اکنون بفرانسه برای قرض رفته ولی بدان من بتهران بوده و آخواند (!) و مجتهد خیلی دیدهام. مسلمان نیستم تقلید آقایان نجف هم نکنم ولی نمیدانم تو را چرا دوست دارم من برای دلخواه و دوستی تو نخواهم گذاشت دولت روس قرض بشاه دهد یا ضامن شود فرانسه بدهد تو از من خشنود هستی[؟] گفتم بلی. دست مرا گرفت و برای پیمان فشار سختی داد گفت آسوده باش محمدعلی پول نخواهد گرفت. عقل ندارد پول ندارد نتواند با ملت بجنگد.
پابرگی :
1ـ هنوز هم هرگاه یکی از دولهها یا سلطنهها یا وابستگان آنان درمیگذرد در آگهیِ «مجلس ختم یا تسلیت» ، او را یکی از سرجنبانان مشروطیت بحساب میآورند. (ی)
.
🔶 «دردها و درمانها» (احمد کسروی) ـ بخش پنجم
🔸 چهار پایهی نیک و بد (تکهی پنج از شش)
در اینجا نیز داستانی هست : در چند سال پیش در یکی از شهرهای ایران مردی بدرود زندگی گفت و چون نامش را بسیار میبردند و فیلسوفش میخواندند من آرزو کردم او را میشناختمی و از کار و زندگیش آگاه بودمی. روزی با یکی از دوستان این سخن میگفتم او پاسخ داد : «من او را میشناختم و از نزدیک دیده بودم نود سال زندگی کرد و مرد». گفتم. «کارش چه بود؟..» گفت : «کاری نداشتی!». گفتم : «پس از کجا زیستی؟!..» گفت : «همیشه در خانههای دیگران بودی. چند سال در خانهی این و چند سال در خانهی آن». گفتم : «پس زن و فرزندانش کجا بودندی؟» گفت : «زن و فرزند نداشتی. در نود سال زیست هرگز زن نگرفته بود». سپس گفت : «شاید گمان کنید که با اینحال تنآسانی مینموده و بخوشی میپرداخته در جایی که من بارها دیده بودم که تا پس از نیمشب بیدار مانده و خواب و آسایش بر خود حرام میساخت. روزها نیز کمتر زمانی او را آسوده میدیدم زیرا همیشه سرگرم شعر سرودن و چکامه گفتن میبود».
این پاسخهای شیرین دوستم بجای آنکه مرا خوشدل گرداند اندوهگین ساخت. زیرا درماندگی و بیچارگی توده را به پیش چشمم آورد. یک مردی که زندگی با چهار گناه بزرگ بسر برده و درخور نکوهش بسیار بوده ـ زیرا یک عمر با بیکاری بسر داده و از آیین زندگی گردن پیچیده ، در سراسر زندگی زن نگرفته و با خدا از در نافرمانی درآمده و بتودهی خود نیز بدخواهی نموده ، همیشه در خانههای دیگران زیسته و آزادگی و مردانگی خود را پایمال گردانیده ، هزارها سخنان یاوه سروده و با خرد از در ستیزه درآمده ـ چنین مردی را فیلسوف مینامند و افسوسها بمرگش میخورند ، و این کار را کسانی میکنند که میخواهند به جلو توده افتاده آن را راه برند. فیلسوف که کلمهی یونانی و معنی آن «دوستار راستی» است دانسته نیست اینان آن را به چه معنی میگیرند که بچنین کسانی میگویند. آنگاه با چنین درماندگی کمی در خود سراغ نمیدارند و هر یکی خود را دانا و آگاه شمارده از راه و راهنمایی بینیاز میانگارند. اینست اندازهی گرفتاری یک توده.
اینها را مینگارم و میخواهم نشان دهم که چگونه بنیاد نیک و بد برافتاده ، و چگونه سررشته گم شده. میخواهم نشان دهم که چگونه دین از میان رفته.
این کار دینست که برای نیک و بد بنیادی گزارَد و آنها را از هم جدا گردانَد ، وگرنه مردم بسر خود همین باشند که اکنون هستند. دین اگر برای راه بردن مردمانست باید راه روشنی بروی آنان باز کند و میدانی برای این نادانیها باز نگزارد.
4ـ کنون بدیهایی را از دیدهی پایداری و سرفرازی توده شمارم : همه میدانند گرانمایهترین چیزِ یک توده آزادی ایشانست که در کشور خود آزاد و وارسته زیند و راهی بهیچ بیگانه ندهند. دوباره میگویم این گرانمایهترین چیز یک توده میباشد. زیرا یک توده تا آزاد و وارسته نباشد نتواند دربند سود خود باشد و در راه آسایش و گردنفرازی خود بکوشد و از دارایی کشور خود بهرهمند گردد. مردمی که وارستگی را از دست دادند باید یوغ بندگی را بگردن گیرند و همیشه از بهر دیگران زیسته و بسود دیگران باشند. باید بسیار کوشند و از خوشیهای زندگی جز بهرهی کمی ندارند. یک توده که از آزادی بیبهره گردید و رشتهی کارهایش بدست بیگانگان افتاد برای آنکه دیگر سر نفرازد و باندیشهی آزادی نیفتد از هر راهی کوشند و آنان را از پا اندازند. دستهای بدخواهی بمیانشان دراز شده تخم دشمنی و پراکندگی کارند ، و بمردان کاردان و غیرتمند میدان نداده و از پا اندازند و بکسان پستنهاد پرورش دهند و بدینسان ریشهی غیرت و گردنفرازی و خویهای ستوده را از میان ایشان براندازند. یک کلمه گویم : به هر بهایی بسر آید راه نابودی را بروی آنان باز دارند. من اگر بخواهم بزرگی و ارجمندی آزادی و وارستگی را روشن گردانم باید صد صفحه را سیاه سازم.
از آنسوی آزادی یک توده و ایستادگیش در برابر بیگانگان جز در سایهی یکدلی و همدستی همگی آنان نتواند بود. زیرا نیروی یک توده از رویهم آمدهی نیروهای یکایک مردم آن باشد. در یک توده تا اندیشهها و آرزوها یکی نباشد و نیروها رویهم نیاید چه نیرویی آن را تواند بود؟!... از اینروست که در یک کشور بزرگترین گناه پراکندگی بمیان مردم انداختن است. پراکندگی بمیان یک توده انداختن با نابود کردن آن یکسانست.
👇
🔸 چهار پایهی نیک و بد (تکهی پنج از شش)
در اینجا نیز داستانی هست : در چند سال پیش در یکی از شهرهای ایران مردی بدرود زندگی گفت و چون نامش را بسیار میبردند و فیلسوفش میخواندند من آرزو کردم او را میشناختمی و از کار و زندگیش آگاه بودمی. روزی با یکی از دوستان این سخن میگفتم او پاسخ داد : «من او را میشناختم و از نزدیک دیده بودم نود سال زندگی کرد و مرد». گفتم. «کارش چه بود؟..» گفت : «کاری نداشتی!». گفتم : «پس از کجا زیستی؟!..» گفت : «همیشه در خانههای دیگران بودی. چند سال در خانهی این و چند سال در خانهی آن». گفتم : «پس زن و فرزندانش کجا بودندی؟» گفت : «زن و فرزند نداشتی. در نود سال زیست هرگز زن نگرفته بود». سپس گفت : «شاید گمان کنید که با اینحال تنآسانی مینموده و بخوشی میپرداخته در جایی که من بارها دیده بودم که تا پس از نیمشب بیدار مانده و خواب و آسایش بر خود حرام میساخت. روزها نیز کمتر زمانی او را آسوده میدیدم زیرا همیشه سرگرم شعر سرودن و چکامه گفتن میبود».
این پاسخهای شیرین دوستم بجای آنکه مرا خوشدل گرداند اندوهگین ساخت. زیرا درماندگی و بیچارگی توده را به پیش چشمم آورد. یک مردی که زندگی با چهار گناه بزرگ بسر برده و درخور نکوهش بسیار بوده ـ زیرا یک عمر با بیکاری بسر داده و از آیین زندگی گردن پیچیده ، در سراسر زندگی زن نگرفته و با خدا از در نافرمانی درآمده و بتودهی خود نیز بدخواهی نموده ، همیشه در خانههای دیگران زیسته و آزادگی و مردانگی خود را پایمال گردانیده ، هزارها سخنان یاوه سروده و با خرد از در ستیزه درآمده ـ چنین مردی را فیلسوف مینامند و افسوسها بمرگش میخورند ، و این کار را کسانی میکنند که میخواهند به جلو توده افتاده آن را راه برند. فیلسوف که کلمهی یونانی و معنی آن «دوستار راستی» است دانسته نیست اینان آن را به چه معنی میگیرند که بچنین کسانی میگویند. آنگاه با چنین درماندگی کمی در خود سراغ نمیدارند و هر یکی خود را دانا و آگاه شمارده از راه و راهنمایی بینیاز میانگارند. اینست اندازهی گرفتاری یک توده.
اینها را مینگارم و میخواهم نشان دهم که چگونه بنیاد نیک و بد برافتاده ، و چگونه سررشته گم شده. میخواهم نشان دهم که چگونه دین از میان رفته.
این کار دینست که برای نیک و بد بنیادی گزارَد و آنها را از هم جدا گردانَد ، وگرنه مردم بسر خود همین باشند که اکنون هستند. دین اگر برای راه بردن مردمانست باید راه روشنی بروی آنان باز کند و میدانی برای این نادانیها باز نگزارد.
4ـ کنون بدیهایی را از دیدهی پایداری و سرفرازی توده شمارم : همه میدانند گرانمایهترین چیزِ یک توده آزادی ایشانست که در کشور خود آزاد و وارسته زیند و راهی بهیچ بیگانه ندهند. دوباره میگویم این گرانمایهترین چیز یک توده میباشد. زیرا یک توده تا آزاد و وارسته نباشد نتواند دربند سود خود باشد و در راه آسایش و گردنفرازی خود بکوشد و از دارایی کشور خود بهرهمند گردد. مردمی که وارستگی را از دست دادند باید یوغ بندگی را بگردن گیرند و همیشه از بهر دیگران زیسته و بسود دیگران باشند. باید بسیار کوشند و از خوشیهای زندگی جز بهرهی کمی ندارند. یک توده که از آزادی بیبهره گردید و رشتهی کارهایش بدست بیگانگان افتاد برای آنکه دیگر سر نفرازد و باندیشهی آزادی نیفتد از هر راهی کوشند و آنان را از پا اندازند. دستهای بدخواهی بمیانشان دراز شده تخم دشمنی و پراکندگی کارند ، و بمردان کاردان و غیرتمند میدان نداده و از پا اندازند و بکسان پستنهاد پرورش دهند و بدینسان ریشهی غیرت و گردنفرازی و خویهای ستوده را از میان ایشان براندازند. یک کلمه گویم : به هر بهایی بسر آید راه نابودی را بروی آنان باز دارند. من اگر بخواهم بزرگی و ارجمندی آزادی و وارستگی را روشن گردانم باید صد صفحه را سیاه سازم.
از آنسوی آزادی یک توده و ایستادگیش در برابر بیگانگان جز در سایهی یکدلی و همدستی همگی آنان نتواند بود. زیرا نیروی یک توده از رویهم آمدهی نیروهای یکایک مردم آن باشد. در یک توده تا اندیشهها و آرزوها یکی نباشد و نیروها رویهم نیاید چه نیرویی آن را تواند بود؟!... از اینروست که در یک کشور بزرگترین گناه پراکندگی بمیان مردم انداختن است. پراکندگی بمیان یک توده انداختن با نابود کردن آن یکسانست.
👇
پراکندگی بمیان مردم از چه راه انداخته شود؟!.. از این راه که کسانی گردن بداوری خرد نگزارند. از این راه که یکی برخیزد و از روی پندار و انگار سخنانی پدید آورد و آنها را کیش نامیده یک دسته را بر سر خود گرد آورد ، و از اینسوی دیگری بگفتههای بیهودهی دیگری پرداخته با وی بکشاکش برخیزد و یک دسته را نیز این بر سر خود گرد آورد ، نه آن بداوری خرد گردن نهد و نه این و بدینسان مردم را دو دسته ساخته بجان یکدیگر اندازند و خودشان درمیانه شکوه و دارایی اندوزند. زیرا همین دوسخنی و دودستگی تا بآنجا میانجامد که هر دو دسته همه چیز را فراموش میکنند و دربند پیشرفت کشور و پایداری آزادی نمیباشند و تنها کشاکشهایی را که با یکدیگر درمیانست دنبال مینمایند و کار بجایی میرسد که افزار دست بیگانگان میشوند. (1) اینها چیزهاییست که ما نیک میشناسیم و هنوز پیشامدهای آغاز مشروطه و آن هنگامهها را فراموش نساختهایم. (2)
بیهوده نیست که میگوییم بدترین گناهها میان توده پراکندگی انداختن است. این سخن از هر باره راست است و باید چنین کسانی را سخت دشمن داشت و سیاهکاریشان به رخشان کشید. لیکن دیدنیست که همین کسان گناه خود را هیچ درنمییابند و مردم نیز ایشان را گناهکار نمیشناسند و کسانی که زشتترین بدی را بتوده میکنند از خود ناآگاهان بمردم پند میسرایند و نیکی یاد میدهند ، و هرگاه در کسی یک گناه کوچکی پیدا کردند آن را سخت دنبال مینمایند. ببینید کار زیر و رو شدن نیک و بد بکجا انجامیده. اینان آن کسانیند که اگر یکی رو تراشیدی و یا سر نتراشیدی و یا فلان رخت را پوشیدی او را ناپرهیزکار دانستندی و دنبال نمودندی. در جای دیگری هم گفتهام که یکی از اینان گفتاری در نکوهش باده نوشته و در آن چنین گفته بود : «همهی بدیهای جهان از باده است». گویا این پراکندگی و بدبختی را میان شرقیان باده پدید آورده و اینهمه پندارهای بیخردانه و مردهپرستیها را باده بمردم یاد داده. این یازده کیش را در ایران باده پایدار گردانیده است. گناهان بآن بزرگی را فراموش کرده و بچنین چیزها میپردازند.
پابرگیها :
1ـ یک نمونهی آن پنج سال پس از این گفتار در کشاکش حزبهای ایران پیش آمد. شرح آن در کتاب «سرنوشت ایران چه خواهد بود؟» آمده است. ـ و
2ـ خوانندگان پیمان که «تاریخ مشروطهی ایران» را در آن سالها تکه تکه در ماهنامه میخواندند به نیکی درمییافتند که اشاره بکشاکشهایی همچون بهائیان و ازلیان ، شیخیان و متشرعان ، شیعیان و سنیان ، همچنین مشروطهخواهان و مشروعهخواهان است و خواست از «افزار دست بیگانگان شدن» چیست. ـ و
.
بیهوده نیست که میگوییم بدترین گناهها میان توده پراکندگی انداختن است. این سخن از هر باره راست است و باید چنین کسانی را سخت دشمن داشت و سیاهکاریشان به رخشان کشید. لیکن دیدنیست که همین کسان گناه خود را هیچ درنمییابند و مردم نیز ایشان را گناهکار نمیشناسند و کسانی که زشتترین بدی را بتوده میکنند از خود ناآگاهان بمردم پند میسرایند و نیکی یاد میدهند ، و هرگاه در کسی یک گناه کوچکی پیدا کردند آن را سخت دنبال مینمایند. ببینید کار زیر و رو شدن نیک و بد بکجا انجامیده. اینان آن کسانیند که اگر یکی رو تراشیدی و یا سر نتراشیدی و یا فلان رخت را پوشیدی او را ناپرهیزکار دانستندی و دنبال نمودندی. در جای دیگری هم گفتهام که یکی از اینان گفتاری در نکوهش باده نوشته و در آن چنین گفته بود : «همهی بدیهای جهان از باده است». گویا این پراکندگی و بدبختی را میان شرقیان باده پدید آورده و اینهمه پندارهای بیخردانه و مردهپرستیها را باده بمردم یاد داده. این یازده کیش را در ایران باده پایدار گردانیده است. گناهان بآن بزرگی را فراموش کرده و بچنین چیزها میپردازند.
پابرگیها :
1ـ یک نمونهی آن پنج سال پس از این گفتار در کشاکش حزبهای ایران پیش آمد. شرح آن در کتاب «سرنوشت ایران چه خواهد بود؟» آمده است. ـ و
2ـ خوانندگان پیمان که «تاریخ مشروطهی ایران» را در آن سالها تکه تکه در ماهنامه میخواندند به نیکی درمییافتند که اشاره بکشاکشهایی همچون بهائیان و ازلیان ، شیخیان و متشرعان ، شیعیان و سنیان ، همچنین مشروطهخواهان و مشروعهخواهان است و خواست از «افزار دست بیگانگان شدن» چیست. ـ و
.
🔶 «تاریخ و پندهایش» ، احمد کسروی (بخش دوم : مشروطه)
🔸 7ـ2) تاریخ هیجدهساله را چرا نوشتم؟ (تکهی سه از پنج)
این مرد یک کار شگفت دیگری کرده و آن اینکه داوید فریزر نامی از انگلیسیان که خبرنگار روزنامههای لندن و پس از توپ بستن مجلس در تهران بوده و کتابی در پیشامدهای آن زمان نوشته در این کتابِ او ما پیکرهی مردی را میبینیم که زنده و سرپا ایستاده بخاکش فروبردهاند و تنها سر او در بیرون مانده و ریش پهن و انبوه او بروی زمین گسترده شده. فریزر داستان او را ننوشته و تنها در زیر پیکره یک جمله نوشته که ترجمهاش اینست : «حکمران اسپهان شکنجهی کهنهای را که زنده زیر خاک کردن گناهکار باشد دوباره بکار انداخته». (1) حکمران اسپهان در آن هنگام اقبالالدوله بوده و با آزادیخواهان سختگیری مینموده و هیچ شکنجه دریغ نمیگفته. ولی چنین داستانی ما از او نشنیدیم و نمیدانیم داستان را فریزر از کجا شنیده و سرچشمهی آن چیست. ولی این مرد ـ این شیخ میرزا علی مجتهد یا شیخ عبدالعلی موبد بیدگلی میگوید آن پیکره از منست. روزی که از تهران میگریختم در بیرون شهر سربازان قراول مرا گرفتند و با طناب پیچیدند و بدانسان زیر خاک کردند و چند ساعتی بودم تا یکی از سربازان را فرستادم از شهر پول گرفت و آورد و مرا رها کردند. اینست نمونهای از کتابهایی که گفتیم نوشته شده.
گذشته از اینها در ایران آلودگیها فراوان گردیده. از یکسو چاپلوسی و گراییدن بتوانگران و زورمندان در دلها ریشه دوانیده. از یکسو در سالهای آخر مایهها بسیار کم شده و جوانان درس میخوانند و دانشهایی فرامیگیرند ولی این جُربُزه که یک کار گرانبهایی را انجام دهند بسیار کم دیده میشود پس از همهی اینها ، امروز کتابنویسی یک پیشهای شده و تنها برای پول درآوردن بآن برمیخیزند. من میدیدم اگر این تاریخ بماند و در آیندهی نزدیک کسانی بآن برخیزند گذشته از آنکه از بسیاری از آگاهیها بیبهره خواهند ماند عیبهای دیگری در کار خواهد بود. زیرا از یکسو خوی چاپلوسی آزادشان نگزارده ناگزیرشان خواهد گردانید که از جانفشانیهای مردان گمنام و کمزور چشم پوشند و بستایشهای بیجا از دیگران پردازند ، و از یکسو کمی مایه نخواهد گزاشت چیز درستی از آب درآورند. پس از همه ، چون خواستشان پول درآوردن خواهد بود هیچ یکی این نخواهد کرد که چند سالی رنج کشد و خود جستجوهایی کند و چنانکه شیوهی بیشتری از نویسندگانست خواهند کوشید که کتابی را از اروپاییان در این زمینه بدست آورند و نوشتههای نادرست او را کتابی سازند چنانکه در همهی زمینهها این رفتار را کردهاند و جغرافی کشور خود را هم از زبانهای اروپایی ترجمه کرده و نامهای آبادیها را چنان مینویسند که پیداست که از یک زبان اروپایی برداشته شده.
پابرگیها :
1ـ اصل این پیکره در آلبومخانهی سلطنتی و مربوط بزمان ناصرالدینشاه است. (ی)
این پیکره با شمارهی 28 در کتاب «کاروند کسروی» با این شرح در زیر آن چاپ شده : «پیکرهی یکی از رجال دورهی ناصری که در کرانهی دریای خزر تن خود را زیر شن برده و موبد بیدگلی ادعا کرده که از اوست.» (پیکرهی پایین)
.
🔸 7ـ2) تاریخ هیجدهساله را چرا نوشتم؟ (تکهی سه از پنج)
این مرد یک کار شگفت دیگری کرده و آن اینکه داوید فریزر نامی از انگلیسیان که خبرنگار روزنامههای لندن و پس از توپ بستن مجلس در تهران بوده و کتابی در پیشامدهای آن زمان نوشته در این کتابِ او ما پیکرهی مردی را میبینیم که زنده و سرپا ایستاده بخاکش فروبردهاند و تنها سر او در بیرون مانده و ریش پهن و انبوه او بروی زمین گسترده شده. فریزر داستان او را ننوشته و تنها در زیر پیکره یک جمله نوشته که ترجمهاش اینست : «حکمران اسپهان شکنجهی کهنهای را که زنده زیر خاک کردن گناهکار باشد دوباره بکار انداخته». (1) حکمران اسپهان در آن هنگام اقبالالدوله بوده و با آزادیخواهان سختگیری مینموده و هیچ شکنجه دریغ نمیگفته. ولی چنین داستانی ما از او نشنیدیم و نمیدانیم داستان را فریزر از کجا شنیده و سرچشمهی آن چیست. ولی این مرد ـ این شیخ میرزا علی مجتهد یا شیخ عبدالعلی موبد بیدگلی میگوید آن پیکره از منست. روزی که از تهران میگریختم در بیرون شهر سربازان قراول مرا گرفتند و با طناب پیچیدند و بدانسان زیر خاک کردند و چند ساعتی بودم تا یکی از سربازان را فرستادم از شهر پول گرفت و آورد و مرا رها کردند. اینست نمونهای از کتابهایی که گفتیم نوشته شده.
گذشته از اینها در ایران آلودگیها فراوان گردیده. از یکسو چاپلوسی و گراییدن بتوانگران و زورمندان در دلها ریشه دوانیده. از یکسو در سالهای آخر مایهها بسیار کم شده و جوانان درس میخوانند و دانشهایی فرامیگیرند ولی این جُربُزه که یک کار گرانبهایی را انجام دهند بسیار کم دیده میشود پس از همهی اینها ، امروز کتابنویسی یک پیشهای شده و تنها برای پول درآوردن بآن برمیخیزند. من میدیدم اگر این تاریخ بماند و در آیندهی نزدیک کسانی بآن برخیزند گذشته از آنکه از بسیاری از آگاهیها بیبهره خواهند ماند عیبهای دیگری در کار خواهد بود. زیرا از یکسو خوی چاپلوسی آزادشان نگزارده ناگزیرشان خواهد گردانید که از جانفشانیهای مردان گمنام و کمزور چشم پوشند و بستایشهای بیجا از دیگران پردازند ، و از یکسو کمی مایه نخواهد گزاشت چیز درستی از آب درآورند. پس از همه ، چون خواستشان پول درآوردن خواهد بود هیچ یکی این نخواهد کرد که چند سالی رنج کشد و خود جستجوهایی کند و چنانکه شیوهی بیشتری از نویسندگانست خواهند کوشید که کتابی را از اروپاییان در این زمینه بدست آورند و نوشتههای نادرست او را کتابی سازند چنانکه در همهی زمینهها این رفتار را کردهاند و جغرافی کشور خود را هم از زبانهای اروپایی ترجمه کرده و نامهای آبادیها را چنان مینویسند که پیداست که از یک زبان اروپایی برداشته شده.
پابرگیها :
1ـ اصل این پیکره در آلبومخانهی سلطنتی و مربوط بزمان ناصرالدینشاه است. (ی)
این پیکره با شمارهی 28 در کتاب «کاروند کسروی» با این شرح در زیر آن چاپ شده : «پیکرهی یکی از رجال دورهی ناصری که در کرانهی دریای خزر تن خود را زیر شن برده و موبد بیدگلی ادعا کرده که از اوست.» (پیکرهی پایین)
.