🔶 «در پیرامون خرد» ، احمد کسروی
🔸 گفتار هشتم : چه بهانههایی میآورند؟.. (تکهی یک از دو)
گاهی هم کسانی این را (این را که مردمان گردن براهنمایی خرد نگزارند) بهانه میآورند. این را میگویند ، ولی خواستشان نه گفتگو کردن و فهمیدن ، بلکه بهانه آوردنست. اینان کسانیند که دوست میدارند آزاد باشند و هوسهای خود را از زیانمند و بیزیان بکار اندازند و کسی از آنان جلو نگیرد.
فلان شاعر دوست میدارد با سخن بازی کند و قصیده و غزل و قطعه بافته بیرون ریزد و با این کار بیهوده زندگی بسر برد ، بهمان رماننویس میخواهد آزاد باشد و افسانههای پوچ و ننگینی بافته از فروش آنها روزی خورد. فلان دیهدار میخواهد در شهر نشیند و دست بکار نزند و از دسترنج روستاییان بدبخت مفتخواری و خوشگذرانی کند. بهمان بازرگان دوست میدارد که چنانکه تاکنون بوده است کالا را دست بدست گرداند و از اینجا خریده بآنجا فروشد و درمیانه سود سرشاری بدست آورد.
اینان و مانندگان اینان چون سخن از خرد و داوریهای آن بشنوند و از این گفتگو که ما میگوییم باید زندگانی براهنمایی خرد و از روی یک آیین خردمندانه باشد آگاه گردند ، چون این سخنان را بسود خود نمییابند ، ناچار بهانه آورده خواهد گفت : «این نشود ، این پیش نرود ، مردمان گردن براهنمایی خرد نگزارند».
این چیزیست که بارها رخ داده و ما این سخن یا مانندهی آن را شنیدهایم. این شیوهی همیشگی بدکاران است که هرچه را که خود نخواهند در برابرش این بهانه را آورند. فراموش نکردهایم در جنبش مشروطهخواهی در ایران یک دسته از کسانی که مشروطه را بسود خود نمیدیدند و دشمنی مینمودند ، بهانهشان این میبود : «ایران نظم بر نمیدارد ، ملتی که ششهزار سال با استبداد زیسته مشروطه نمیپذیرد ...» بدینسان خود را به فیلسوفی زده بهانه میآوردند. خودشان نمیخواستند مشروطه را بپذیرند و کارشکنی میکردند و چنین میگفتند که مردم نپذیرند.
دربارهی خرد و زندگانی بخردانه نیز همین رفتار را میکنند. روزی به یکی گفتم : تو را چه کار با دیگرانست؟!. آیا خودت میپذیری؟!. آیا خودت میخواهی گردن براهنمایی خرد بگزاری؟!. گفتم : شما کسان بسیار شگفتید. تو اگر از اینجا بیرون میروی یکی جلوت را بگیرد و چند سیلی به رویت بزند فریادت بلند خواهد شد : «ای داد! بیایید این مرا میزند!» پیاپی خواهی پرسید : «چرا مرا زدی؟! چه کاری با تو داشتم؟!» و اگر بدانی انگیزهای درمیان نبوده و او تنها از راه دلخواه و هوسبازی ، یا از روی مستی آن سیلیها را زده ، در همه جا نشسته داستان را باز خواهی گفت ، و از ناامنی کشور خواهی نالید. من از تو میپرسم : اگر در جهان نیک و بدی هست و یک نیرویی برای شناختن نیک و بد درمیان میباشد ، پس تو چرا گردن نمیگزاری؟!. چرا هر زمان که سخنش بمیان میآید بهانه میآوری؟! اگر نیک و بدی نیست و یک چنان نیرویی درمیان نمیباشد پس آن دادخواهی و فریادت بهر چه بوده؟!. اگر راه زندگی اینست که هر کسی هرچه خواست کند و دربند سود و زیان دیگران نباشد ، پس تو چه ایرادی بآن سیلیزن خواهی داشت؟!. چرا تو خودت را آزاد میدانی که دربند راهنمایی خرد نباشی و پروای سود و زیان دیگران نکنی ، ولی آن سیلیزن خود را آزاد نداند؟! من نمیدانم بشما چه بگویم. شما میگویید : دزدی بد است و باید دزدان را بزندان انداخت ، و راهزنی در سر گردنه بد است و باید راهزنان را گرفت و دار کشید ، ولی در شهر بیکار نشستن و از دسترنج روستاییان مفت خوردن بد نیست و کسی نباید سخنی گوید ، در بازار در حجره نشستن و با یک چرتکه و یک صندوق و یک تلفن بازرگانی کردن و کالاها را دست بدست گردانیدن بد نیست و کسی نباید ایرادی گیرد. شما میگویید : آنچه بسود ماست نیکست و آنچه بسود ما نیست ، بد میباشد. اینست راز درون شما ، اینست حال شما.
آنچه نارسایی فهمهای این کسان را میرساند همینست که آنچه را خود میکنند ، میخواهند دیگران نکنند. میخواهند خود ایشان آزاد باشند و پروای سود و زیان دیگران نکرده هرچه از روی هوس یا خشم یا کینه یا رشک خواستند بکنند ، ولی دیگران نکنند. و این نمیاندیشند که آن دیگران نیز همین حال را دارند ، آنها نیز همین را میخواهند. این یکی از جاهاییست که ناتوانی نیروهای مغزی آن کسان نیک روشن میگردد.
یکی از شاعران در تهران هجوگو بود و از جمله شهاب نامی را هجو زشتی کرده بود. شاعر دیگری پیدا شد و خود او را هجو زشتتری کرد.
شاعرک آتش گرفته بود و با من گله میکرد. گفتم : تو نیز شهاب را هجو کردهای. این سخن باو برخورد و چنین گفت : «من با شهاب یکی هستم؟!. اگر من شهاب را هجو کردهام بایستی او هم مرا هجو کند؟» من دیگر پاسخی نداده پیش خود گفتم : «تو اگر خرد داشتی میدانستی که هیچ جدایی میانهی تو و شهاب نیست. اگر هجو کردن بد است و نباید بود باید هیچ کسی ، هیچ کسی را هجو نکند و اگر بد نیست پس تو چه گله داری؟!.»
👇
🔸 گفتار هشتم : چه بهانههایی میآورند؟.. (تکهی یک از دو)
گاهی هم کسانی این را (این را که مردمان گردن براهنمایی خرد نگزارند) بهانه میآورند. این را میگویند ، ولی خواستشان نه گفتگو کردن و فهمیدن ، بلکه بهانه آوردنست. اینان کسانیند که دوست میدارند آزاد باشند و هوسهای خود را از زیانمند و بیزیان بکار اندازند و کسی از آنان جلو نگیرد.
فلان شاعر دوست میدارد با سخن بازی کند و قصیده و غزل و قطعه بافته بیرون ریزد و با این کار بیهوده زندگی بسر برد ، بهمان رماننویس میخواهد آزاد باشد و افسانههای پوچ و ننگینی بافته از فروش آنها روزی خورد. فلان دیهدار میخواهد در شهر نشیند و دست بکار نزند و از دسترنج روستاییان بدبخت مفتخواری و خوشگذرانی کند. بهمان بازرگان دوست میدارد که چنانکه تاکنون بوده است کالا را دست بدست گرداند و از اینجا خریده بآنجا فروشد و درمیانه سود سرشاری بدست آورد.
اینان و مانندگان اینان چون سخن از خرد و داوریهای آن بشنوند و از این گفتگو که ما میگوییم باید زندگانی براهنمایی خرد و از روی یک آیین خردمندانه باشد آگاه گردند ، چون این سخنان را بسود خود نمییابند ، ناچار بهانه آورده خواهد گفت : «این نشود ، این پیش نرود ، مردمان گردن براهنمایی خرد نگزارند».
این چیزیست که بارها رخ داده و ما این سخن یا مانندهی آن را شنیدهایم. این شیوهی همیشگی بدکاران است که هرچه را که خود نخواهند در برابرش این بهانه را آورند. فراموش نکردهایم در جنبش مشروطهخواهی در ایران یک دسته از کسانی که مشروطه را بسود خود نمیدیدند و دشمنی مینمودند ، بهانهشان این میبود : «ایران نظم بر نمیدارد ، ملتی که ششهزار سال با استبداد زیسته مشروطه نمیپذیرد ...» بدینسان خود را به فیلسوفی زده بهانه میآوردند. خودشان نمیخواستند مشروطه را بپذیرند و کارشکنی میکردند و چنین میگفتند که مردم نپذیرند.
دربارهی خرد و زندگانی بخردانه نیز همین رفتار را میکنند. روزی به یکی گفتم : تو را چه کار با دیگرانست؟!. آیا خودت میپذیری؟!. آیا خودت میخواهی گردن براهنمایی خرد بگزاری؟!. گفتم : شما کسان بسیار شگفتید. تو اگر از اینجا بیرون میروی یکی جلوت را بگیرد و چند سیلی به رویت بزند فریادت بلند خواهد شد : «ای داد! بیایید این مرا میزند!» پیاپی خواهی پرسید : «چرا مرا زدی؟! چه کاری با تو داشتم؟!» و اگر بدانی انگیزهای درمیان نبوده و او تنها از راه دلخواه و هوسبازی ، یا از روی مستی آن سیلیها را زده ، در همه جا نشسته داستان را باز خواهی گفت ، و از ناامنی کشور خواهی نالید. من از تو میپرسم : اگر در جهان نیک و بدی هست و یک نیرویی برای شناختن نیک و بد درمیان میباشد ، پس تو چرا گردن نمیگزاری؟!. چرا هر زمان که سخنش بمیان میآید بهانه میآوری؟! اگر نیک و بدی نیست و یک چنان نیرویی درمیان نمیباشد پس آن دادخواهی و فریادت بهر چه بوده؟!. اگر راه زندگی اینست که هر کسی هرچه خواست کند و دربند سود و زیان دیگران نباشد ، پس تو چه ایرادی بآن سیلیزن خواهی داشت؟!. چرا تو خودت را آزاد میدانی که دربند راهنمایی خرد نباشی و پروای سود و زیان دیگران نکنی ، ولی آن سیلیزن خود را آزاد نداند؟! من نمیدانم بشما چه بگویم. شما میگویید : دزدی بد است و باید دزدان را بزندان انداخت ، و راهزنی در سر گردنه بد است و باید راهزنان را گرفت و دار کشید ، ولی در شهر بیکار نشستن و از دسترنج روستاییان مفت خوردن بد نیست و کسی نباید سخنی گوید ، در بازار در حجره نشستن و با یک چرتکه و یک صندوق و یک تلفن بازرگانی کردن و کالاها را دست بدست گردانیدن بد نیست و کسی نباید ایرادی گیرد. شما میگویید : آنچه بسود ماست نیکست و آنچه بسود ما نیست ، بد میباشد. اینست راز درون شما ، اینست حال شما.
آنچه نارسایی فهمهای این کسان را میرساند همینست که آنچه را خود میکنند ، میخواهند دیگران نکنند. میخواهند خود ایشان آزاد باشند و پروای سود و زیان دیگران نکرده هرچه از روی هوس یا خشم یا کینه یا رشک خواستند بکنند ، ولی دیگران نکنند. و این نمیاندیشند که آن دیگران نیز همین حال را دارند ، آنها نیز همین را میخواهند. این یکی از جاهاییست که ناتوانی نیروهای مغزی آن کسان نیک روشن میگردد.
یکی از شاعران در تهران هجوگو بود و از جمله شهاب نامی را هجو زشتی کرده بود. شاعر دیگری پیدا شد و خود او را هجو زشتتری کرد.
شاعرک آتش گرفته بود و با من گله میکرد. گفتم : تو نیز شهاب را هجو کردهای. این سخن باو برخورد و چنین گفت : «من با شهاب یکی هستم؟!. اگر من شهاب را هجو کردهام بایستی او هم مرا هجو کند؟» من دیگر پاسخی نداده پیش خود گفتم : «تو اگر خرد داشتی میدانستی که هیچ جدایی میانهی تو و شهاب نیست. اگر هجو کردن بد است و نباید بود باید هیچ کسی ، هیچ کسی را هجو نکند و اگر بد نیست پس تو چه گله داری؟!.»
👇
مثلی هم بتازگی در روزنامهها خواندهام. داستانیست که از روسی ترجمه شده. گرگی خود را به گله زد و گوسفندی را ربود و برد در بالای کوهی تا توانست خورد ، و بازمانده را گزارد در پهلوی آن بخواب رفت. در آن میان بزمجهای آهسته خود را بآنجا رسانیده کمی از گوشت و استخوان گوسفند را ربوده گریخت. گرگ بآواز پای او بیدار شده فریاد برداشت : «ای مردم این مال مرا میبرد».
اینها را برای مثل یاد کردم. داستان گرگ و بزمجه میرساند که این رفتار ، رفتار جانورانه است. خود بدی کردن و از دیگران چشم نیکی داشتن جز بجانوران بیخرد ـ جانورانی که اسیر خودخواهی و آزند ـ شاینده[=لایق] نیست. یک آدمی چنان نباید بود.
🌸
اینها را برای مثل یاد کردم. داستان گرگ و بزمجه میرساند که این رفتار ، رفتار جانورانه است. خود بدی کردن و از دیگران چشم نیکی داشتن جز بجانوران بیخرد ـ جانورانی که اسیر خودخواهی و آزند ـ شاینده[=لایق] نیست. یک آدمی چنان نباید بود.
🌸
🔶 «مُشَعشَعیان یا بخشی از تاریخ خوزستان» ـ بخش دوم : والیان عربستان (احمد کسروی)
🔸 2 ـ 18 : خاندان واخشتوخان در شوشتر (تکهی یک از یک)
چون این کتاب تنها داستان مشعشعیان نیست ، تاریخ خوزستان (در زمان ایشان) نیز هست ، در اینحا باید اندکی هم از بخش شرقى خوزستان گفتگو نماییم. چنانکه گفتیم از زمان شاهاسماعیل خوزستان به دو بخش گردیده. بخش غربى با هویزه عربستان نامیده شده بار دیگر بخاندان مشعشعى واگزارده شد. بخش شرقى با شهرهاى شوشتر و دزفول و رامهرمز بنام خوزستان خود صفویان در دست گرفتند که حاکم براى آنجا از دربار مىفرستادند.
در سال ١٠۴٢ (1011) واخشتوخان نامى از دربار شاهصفى بحکمرانى خوزستان (بخش شرقى) آمد و سىوهفت سال پیاپى در این کار پایدار بود و چون در سال ١٠٧٨ (1046) بدرود زندگى گفت پسرش جانشین او گردید و پس ازو هم سالیان بسیار درازى حکمرانى خوزستان در خاندان ایشان بازماند.
چنانکه در تذکرهی شوشتر نوشته واخشتو مرد کاردان و نیکورفتارى بوده و در زمان حکمرانى خود همیشه بآبادى شوشتر و آن سرزمینها میکوشیده.
پس ازو پسرش فتحعلیخان نیز مرد نیکوکار و توانایى بوده و از کارهاى او ساختن پل چهلوچهار چشمهی شوشتر است که نیمشکستههاى او تاکنون برجا و خود یکى از بنیادهاى سترگ تاریخى است. این کار فتحعلیخان دلیل همت مردانهی اوست ولى اشتباهى ازو با این کار توأم بوده که آن اشتباه مایهی ویرانى شوشتر و آن پیرامونها گردیده و سالیان دراز مردم گرفتار رنج و زیان آن اشتباه بودهاند. ما این داستان را جداگانه خواهیم آورد. ولى باید نخست از چگونگى رود کارون در قرنهاى پیشین و از تاریخچهی آن گفتگو نماییم تا زمینه براى سخنرانى از کار فتحعلیخان و دیگر گفتگوها آماده باشد.
🌸
🔸 2 ـ 18 : خاندان واخشتوخان در شوشتر (تکهی یک از یک)
چون این کتاب تنها داستان مشعشعیان نیست ، تاریخ خوزستان (در زمان ایشان) نیز هست ، در اینحا باید اندکی هم از بخش شرقى خوزستان گفتگو نماییم. چنانکه گفتیم از زمان شاهاسماعیل خوزستان به دو بخش گردیده. بخش غربى با هویزه عربستان نامیده شده بار دیگر بخاندان مشعشعى واگزارده شد. بخش شرقى با شهرهاى شوشتر و دزفول و رامهرمز بنام خوزستان خود صفویان در دست گرفتند که حاکم براى آنجا از دربار مىفرستادند.
در سال ١٠۴٢ (1011) واخشتوخان نامى از دربار شاهصفى بحکمرانى خوزستان (بخش شرقى) آمد و سىوهفت سال پیاپى در این کار پایدار بود و چون در سال ١٠٧٨ (1046) بدرود زندگى گفت پسرش جانشین او گردید و پس ازو هم سالیان بسیار درازى حکمرانى خوزستان در خاندان ایشان بازماند.
چنانکه در تذکرهی شوشتر نوشته واخشتو مرد کاردان و نیکورفتارى بوده و در زمان حکمرانى خود همیشه بآبادى شوشتر و آن سرزمینها میکوشیده.
پس ازو پسرش فتحعلیخان نیز مرد نیکوکار و توانایى بوده و از کارهاى او ساختن پل چهلوچهار چشمهی شوشتر است که نیمشکستههاى او تاکنون برجا و خود یکى از بنیادهاى سترگ تاریخى است. این کار فتحعلیخان دلیل همت مردانهی اوست ولى اشتباهى ازو با این کار توأم بوده که آن اشتباه مایهی ویرانى شوشتر و آن پیرامونها گردیده و سالیان دراز مردم گرفتار رنج و زیان آن اشتباه بودهاند. ما این داستان را جداگانه خواهیم آورد. ولى باید نخست از چگونگى رود کارون در قرنهاى پیشین و از تاریخچهی آن گفتگو نماییم تا زمینه براى سخنرانى از کار فتحعلیخان و دیگر گفتگوها آماده باشد.
🌸
🔶 «دردها و درمانها» (احمد کسروی) ، بخش نهم
🔸 چه میباید کرد؟.. (تکهی یک از سه)
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
🔸 چه میباید کرد؟.. (تکهی یک از سه)
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
Telegraph
«دردها و درمانها» ، بخش نهم : چه میباید کرد؟.. (تکهی یک از سه)
چنانکه نوشتهایم ما امسال در پیمان ، بیش از همه ، از خودخواهی و گردنکشی و جداسری و خودنمایی و مانند اینها سخن خواهیم راند. این خیمها رواج بسیار پیدا کرده و گروه انبوهی بیآنکه خود بدانند دچار آنها میباشند. از آنسوی زیان اینها بسیار فزونتر از آنست که پنداشته…
🔶 «تاریخ و پندهایش» (احمد کسروی) ، بخش ششم : توشه برای آینده
🔸 1ـ6) گذشته چراغ راه آینده
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
🔸 1ـ6) گذشته چراغ راه آینده
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
Telegraph
«تاریخ و پندهایش» ، بخش ششم : توشه برای آینده : 1ـ6) گذشته چراغ راه آینده
اکنون پس از پشت سر گزاردن پنج بخش از «تاریخ و پندهایش» ، باشد که خواننده از خود بپرسد : «آیا چه توشهای از اینها برای آینده توانیم برداشت؟». چنانکه در «یادداشت گردآورنده» گفتیم نویسنده از این رشته گفتارها بیش از همه «آیین زندگانی» را بدیده دارد. او در زمینههای…
🔶 «در پیرامون خرد» ، احمد کسروی
🔸 گفتار هشتم : چه بهانههایی میآورند؟.. (تکهی دو از دو)
باین کسان باید گفت : شما اگر میخواهید در جهان نیکی باشد ، راه آن جز این نیست که هر کسی به نوبت خود نیک باشد. هر کسی به نوبت خود خرد را به آز و هوس و خشم و کینه فرمانروا گردانیده ، در هر کاری پیروی از راهنماییهای او کند. کسانی که میخواهند خرد را کنار گزارند و بهانهها آورند و با اینحال چشم نیکی از جهان میدارند ، آرزوی خام میپرورند.
این سخن را با زبان دیگری هم توان گفت : آدمیان اگر میخواهند باهم در یک جا زیند ، از همدستی با یکدیگر سود برند ، چاره ندارند جز آنکه جلو خودخواهیها و هوسها و آزها را گیرند و پیروی از راهنماییهای خرد کنند. این خرد است که خواهد توانست زندگانی باهمی آنان را با آسایش و خرسندی توأم گرداند. اگر خرد را راهنما نخواهند گردانید ، در آنحال چه بهتر که همچون پلنگان و گرگان بکوهها و بیابانها پراکنده شوند و جدا از هم زندگی بسر برند. یا آن را پذیرند یا این را. اینکه در یک جا زیند ولی پیروی از خرد ننموده رشته را بدست آزها و خشمها و کینهها دهند ، نتیجهاش جز این نتواند بود که امروز هست. امروز بیگمان بهرهی آدمیان از آسایش و خرسندی از بیشتر جانوران کمتر میباشد.
چنانکه گفتیم یک دسته از این بهانهجویان در ایران شاعران و رُماننویسانند. ببینید در این کشور کار بکجا رسیده و گستاخی و نادانی تا بکجا انجامیده که کسانی برای شعر و رُمان با خرد دشمنی میکنند ، برای شعر و رُمان با سامان جهان و پیشرفت جهانیان به نبرد میپردازند.
این داستان بتازگی رخ داده که در اینجا یاد میکنم. یکی از آنان به نزد من آمده و بسخن پرداخته چنین میگوید : «شما میگویید باید با عقل زندگانی کرد در حالی که نمیشود ، زندگانی با عقل بسیار خشکست. ما اگر بخواهیم با عقل زندگی کنیم دیگر نباید موسیقی نوازیم ، نباید به گردش رویم ...»
گفتم پس شما معنی خرد را ندانستهاید ، وگرنه زیستن با خرد خوشترین زندگانیهاست. اینکه میگویی : «دیگر نباید موسیقی نوازیم ، نباید به گردش رویم». بیمعنیست. خرد جلوگیر موسیقی نواختن و به گردش رفتن نیست. از دیدهی خرد باید از همهی خوشیهای زندگانی بهره جست. باید موسیقی نواخت ، بگردش رفت ، بزمهای شادی آراست ، رختهای نیک پوشید ، خوراکهای بامزه خورد ، از میوهها لذت برد. این خوشیها بهر ماست. اگر بهره نجوییم پس که بهره خواهد جست؟!. خرد میگوید : باید کاری کرد که این خوشیها همگانی باشد. باید آن روستاییان بدبخت نیز از اینها بهره جویند. خاندانهای بینوا نیز بهره جویند.
از آنسوی باید بهرهمندی از خوشیها چنان باشد که زیانی برنخیزد. همان موسیقی را باید باندازه نواخت و هنگامی نواخت که مردم در خواب نباشند. در گردش باید پا بکشتزارها نگزاشت و بجاهایی که آزاد نیست نرفت. هرچه هست خرد از اینها جلوگیر نمیباشد. اگر مردمان خرد را بشناسند و پیروی از راهنماییهای او کنند ، روزی بیش از دو ساعت بکار و کوشش نیاز نیست و بازمانده را توانند همه با گردش و موسیقی و خوشی بسر برند.
گفت : «شما میگویید هیچ کس شعر نگوید ، ادبیات نباشد ...». گفتم میدانستم که سخن شما بیش از همه دربارهی شعر است. میدانستم که شما بآسانی نمیتوانید از یاوهبافیهای شاعرانه که نامش را «ادبیات» نهادهاید دست بردارید. این اندازهی کوتاهاندیشی شماست ، همه چیز را بیکبار کنار گزاردهاید ، از همهی سرفرازیها چشم پوشیدهاید ، و تنها به قافیه جفت کردن خرسند میباشید.
ما دربارهی شعر سخن بسیار رانده ، جای تاریکی نگزاردهایم. ما شعر را بد نمیشماریم. بیهودهگویی را بد میشماریم. اینگونه شعرگویی که شما میدارید یک هوس بسیار بیخردانهایست و از خوشیهای زندگانی نیست ، و اگر آن نباشد زندگانی خشک نخواهد بود.
پایان
🌸
🔸 گفتار هشتم : چه بهانههایی میآورند؟.. (تکهی دو از دو)
باین کسان باید گفت : شما اگر میخواهید در جهان نیکی باشد ، راه آن جز این نیست که هر کسی به نوبت خود نیک باشد. هر کسی به نوبت خود خرد را به آز و هوس و خشم و کینه فرمانروا گردانیده ، در هر کاری پیروی از راهنماییهای او کند. کسانی که میخواهند خرد را کنار گزارند و بهانهها آورند و با اینحال چشم نیکی از جهان میدارند ، آرزوی خام میپرورند.
این سخن را با زبان دیگری هم توان گفت : آدمیان اگر میخواهند باهم در یک جا زیند ، از همدستی با یکدیگر سود برند ، چاره ندارند جز آنکه جلو خودخواهیها و هوسها و آزها را گیرند و پیروی از راهنماییهای خرد کنند. این خرد است که خواهد توانست زندگانی باهمی آنان را با آسایش و خرسندی توأم گرداند. اگر خرد را راهنما نخواهند گردانید ، در آنحال چه بهتر که همچون پلنگان و گرگان بکوهها و بیابانها پراکنده شوند و جدا از هم زندگی بسر برند. یا آن را پذیرند یا این را. اینکه در یک جا زیند ولی پیروی از خرد ننموده رشته را بدست آزها و خشمها و کینهها دهند ، نتیجهاش جز این نتواند بود که امروز هست. امروز بیگمان بهرهی آدمیان از آسایش و خرسندی از بیشتر جانوران کمتر میباشد.
چنانکه گفتیم یک دسته از این بهانهجویان در ایران شاعران و رُماننویسانند. ببینید در این کشور کار بکجا رسیده و گستاخی و نادانی تا بکجا انجامیده که کسانی برای شعر و رُمان با خرد دشمنی میکنند ، برای شعر و رُمان با سامان جهان و پیشرفت جهانیان به نبرد میپردازند.
این داستان بتازگی رخ داده که در اینجا یاد میکنم. یکی از آنان به نزد من آمده و بسخن پرداخته چنین میگوید : «شما میگویید باید با عقل زندگانی کرد در حالی که نمیشود ، زندگانی با عقل بسیار خشکست. ما اگر بخواهیم با عقل زندگی کنیم دیگر نباید موسیقی نوازیم ، نباید به گردش رویم ...»
گفتم پس شما معنی خرد را ندانستهاید ، وگرنه زیستن با خرد خوشترین زندگانیهاست. اینکه میگویی : «دیگر نباید موسیقی نوازیم ، نباید به گردش رویم». بیمعنیست. خرد جلوگیر موسیقی نواختن و به گردش رفتن نیست. از دیدهی خرد باید از همهی خوشیهای زندگانی بهره جست. باید موسیقی نواخت ، بگردش رفت ، بزمهای شادی آراست ، رختهای نیک پوشید ، خوراکهای بامزه خورد ، از میوهها لذت برد. این خوشیها بهر ماست. اگر بهره نجوییم پس که بهره خواهد جست؟!. خرد میگوید : باید کاری کرد که این خوشیها همگانی باشد. باید آن روستاییان بدبخت نیز از اینها بهره جویند. خاندانهای بینوا نیز بهره جویند.
از آنسوی باید بهرهمندی از خوشیها چنان باشد که زیانی برنخیزد. همان موسیقی را باید باندازه نواخت و هنگامی نواخت که مردم در خواب نباشند. در گردش باید پا بکشتزارها نگزاشت و بجاهایی که آزاد نیست نرفت. هرچه هست خرد از اینها جلوگیر نمیباشد. اگر مردمان خرد را بشناسند و پیروی از راهنماییهای او کنند ، روزی بیش از دو ساعت بکار و کوشش نیاز نیست و بازمانده را توانند همه با گردش و موسیقی و خوشی بسر برند.
گفت : «شما میگویید هیچ کس شعر نگوید ، ادبیات نباشد ...». گفتم میدانستم که سخن شما بیش از همه دربارهی شعر است. میدانستم که شما بآسانی نمیتوانید از یاوهبافیهای شاعرانه که نامش را «ادبیات» نهادهاید دست بردارید. این اندازهی کوتاهاندیشی شماست ، همه چیز را بیکبار کنار گزاردهاید ، از همهی سرفرازیها چشم پوشیدهاید ، و تنها به قافیه جفت کردن خرسند میباشید.
ما دربارهی شعر سخن بسیار رانده ، جای تاریکی نگزاردهایم. ما شعر را بد نمیشماریم. بیهودهگویی را بد میشماریم. اینگونه شعرگویی که شما میدارید یک هوس بسیار بیخردانهایست و از خوشیهای زندگانی نیست ، و اگر آن نباشد زندگانی خشک نخواهد بود.
پایان
🌸
🔶 «مُشَعشَعیان یا بخشی از تاریخ خوزستان» ـ بخش دوم : والیان عربستان (احمد کسروی)
🔸 2 ـ 19 : کارون و بنیادهاى آن (تکهی یک از چهار)
اگر سفرى به خوزستان کرده در سوی شمالى شوشتر در آنجا که رود کارون به برابر آن شهر مىرسد ایستاده تماشایى کنیم خواهیم دید کارون که بزرگترین رود خوزستان بلکه بزرگترین رود امروزى ایران است ، چون از میان کوههاى بختیارى درآمده بدشت خوزستان مىرسد در آغاز دشت یک شاخه میباشد که از شمال بجنوب روانست. ولی چون به برابر شهر شوشتر میرسد در بالاسر آن شهر به دو شاخه گردیده شاخهی کوچکترى که «رود گَرگَر» و «دودانگه» نامیده مىشود همچنان با خط راست از کنار شرقى شهر رو بجنوب روان مىشود ولی شاخهی بزرگترى که «رود شَتیت» (شطیط) و «چهاردانگه» نامیده مىشود بسوى غرب میپیچد که از شمال شهر روان گردیده پس از مسافتى آن نیز بار دیگر رو بجنوب کرده در محاذى (1) شاخهی دیگر بدوری دو فرسنگ کمابیش از هم راه مىپیماید. اگر ما دنبالهی یکى از دو رود را گرفته از کنار آن راه پیماییم خواهیم دید که سرانجام در بند قیر که هفت یا هشت فرسخ دوری از شوشتر دارد بار دیگر دو شاخه بهم پیوسته یک رود مىگردد و زمینهایى که از شوشتر تا بند قیر میانهی دو شاخهی رود نهاده و داراى یک رشته آبادیهاست «میاناب» یا بزبان خود شوشتریان «مینو» نامیده مىشود.
اگر بار دیگر به بالاسر شوشتر بازگشته در آن جداگاهِ دو شاخه ایستاده به چپ و راست نگاه کنیم از یک سو در دهنهی شتیت بدوری دویست یا سیصد گام (2) پلى را داراى چهلوچهار چشمهی بزرگ و چهلوسه چشمهی کوچک خواهیم دید که اکنون بسیارى از چشمههاى آن برافتاده و آمدوشد از روى آن نمىشود ولى خود از بزرگترین بنیادهاست. زیرا آن پلِ «شادُروان» بنام شوشتر است که از زمانهای باستان بازمانده و مؤلفان پیشین آن را یکى از شگفتیهاى جهان بشمار آوردهاند.
از سوى دیگر بر دهنهی رود گرگر «بندى» را خواهیم دید که آن نیز از بزرگترین بنیادهاست و «بند میزان» یا «بند محمدعلیمیرزا» یا «بند خاقان» نامیده مىشود.
هم در آن جداگاه جویى را خواهیم دید که از رود بسوى درون شهر باز شده ، ولى جز در هنگام زمستان و بهار که آب رود فزون گردیده بالا مىآید آب بر این جوى درنمىآید و این جوى است که داریان یا دشتوا نامیده مىشود و در زمانهاى پیشین آب از آنجا بزمینهاى میاناب روان مىگردید و مایهی آبادى آن زمینها بوده. ولى اکنون جز در زمستان و بهار آب به میاناب نمىرسد.
اینست نمایش امروزى کارون و بنیادهاى آن در بالاسر شوشتر که ما بکوتاهی ستودیم. کنون باید تاریخچهی آن بنیادها را بنویسیم و براى آنکه درست از عهدهی سخن برآییم بازمىگردیم بزمانهایى که از این بنیادها نشانى نبوده و رود بحال خود روان مىگردیده.
پابرگیها :
1ـ مُحاذی = مُحاذات = روبرو ، برابر. ـ و
2ـ ندانستیم نویسنده این «جداگاه» را کجا بدیده داشته که دوری پل شادُروان تا آنجا را «دویست یا سیصد گام» بحساب آورده. در صفحهی 73 این کتاب دهانهی جوی داریان را جداگاه شتیت و گرگر نشان میدهد. ولی دوری از آنجا تا پل شادروان باز هم از روی نقشهی «گوگل اِرت» بسیار بیش از اینست. آیا «هزار و دویست یا سیصد گام» بوده و «هزار» در چاپ افتاده؟ ـ و
🌸
🔸 2 ـ 19 : کارون و بنیادهاى آن (تکهی یک از چهار)
اگر سفرى به خوزستان کرده در سوی شمالى شوشتر در آنجا که رود کارون به برابر آن شهر مىرسد ایستاده تماشایى کنیم خواهیم دید کارون که بزرگترین رود خوزستان بلکه بزرگترین رود امروزى ایران است ، چون از میان کوههاى بختیارى درآمده بدشت خوزستان مىرسد در آغاز دشت یک شاخه میباشد که از شمال بجنوب روانست. ولی چون به برابر شهر شوشتر میرسد در بالاسر آن شهر به دو شاخه گردیده شاخهی کوچکترى که «رود گَرگَر» و «دودانگه» نامیده مىشود همچنان با خط راست از کنار شرقى شهر رو بجنوب روان مىشود ولی شاخهی بزرگترى که «رود شَتیت» (شطیط) و «چهاردانگه» نامیده مىشود بسوى غرب میپیچد که از شمال شهر روان گردیده پس از مسافتى آن نیز بار دیگر رو بجنوب کرده در محاذى (1) شاخهی دیگر بدوری دو فرسنگ کمابیش از هم راه مىپیماید. اگر ما دنبالهی یکى از دو رود را گرفته از کنار آن راه پیماییم خواهیم دید که سرانجام در بند قیر که هفت یا هشت فرسخ دوری از شوشتر دارد بار دیگر دو شاخه بهم پیوسته یک رود مىگردد و زمینهایى که از شوشتر تا بند قیر میانهی دو شاخهی رود نهاده و داراى یک رشته آبادیهاست «میاناب» یا بزبان خود شوشتریان «مینو» نامیده مىشود.
اگر بار دیگر به بالاسر شوشتر بازگشته در آن جداگاهِ دو شاخه ایستاده به چپ و راست نگاه کنیم از یک سو در دهنهی شتیت بدوری دویست یا سیصد گام (2) پلى را داراى چهلوچهار چشمهی بزرگ و چهلوسه چشمهی کوچک خواهیم دید که اکنون بسیارى از چشمههاى آن برافتاده و آمدوشد از روى آن نمىشود ولى خود از بزرگترین بنیادهاست. زیرا آن پلِ «شادُروان» بنام شوشتر است که از زمانهای باستان بازمانده و مؤلفان پیشین آن را یکى از شگفتیهاى جهان بشمار آوردهاند.
از سوى دیگر بر دهنهی رود گرگر «بندى» را خواهیم دید که آن نیز از بزرگترین بنیادهاست و «بند میزان» یا «بند محمدعلیمیرزا» یا «بند خاقان» نامیده مىشود.
هم در آن جداگاه جویى را خواهیم دید که از رود بسوى درون شهر باز شده ، ولى جز در هنگام زمستان و بهار که آب رود فزون گردیده بالا مىآید آب بر این جوى درنمىآید و این جوى است که داریان یا دشتوا نامیده مىشود و در زمانهاى پیشین آب از آنجا بزمینهاى میاناب روان مىگردید و مایهی آبادى آن زمینها بوده. ولى اکنون جز در زمستان و بهار آب به میاناب نمىرسد.
اینست نمایش امروزى کارون و بنیادهاى آن در بالاسر شوشتر که ما بکوتاهی ستودیم. کنون باید تاریخچهی آن بنیادها را بنویسیم و براى آنکه درست از عهدهی سخن برآییم بازمىگردیم بزمانهایى که از این بنیادها نشانى نبوده و رود بحال خود روان مىگردیده.
پابرگیها :
1ـ مُحاذی = مُحاذات = روبرو ، برابر. ـ و
2ـ ندانستیم نویسنده این «جداگاه» را کجا بدیده داشته که دوری پل شادُروان تا آنجا را «دویست یا سیصد گام» بحساب آورده. در صفحهی 73 این کتاب دهانهی جوی داریان را جداگاه شتیت و گرگر نشان میدهد. ولی دوری از آنجا تا پل شادروان باز هم از روی نقشهی «گوگل اِرت» بسیار بیش از اینست. آیا «هزار و دویست یا سیصد گام» بوده و «هزار» در چاپ افتاده؟ ـ و
🌸
🔶 «دردها و درمانها» (احمد کسروی) ، بخش نهم
🔸 چه میباید کرد؟.. (تکهی دو از سه)
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
🔸 چه میباید کرد؟.. (تکهی دو از سه)
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
Telegraph
«دردها و درمانها» ، بخش نهم : چه میباید کرد؟.. (تکهی دو از سه)
2) داستان جنبش مشروطه : خوانندگان پیمان با این داستان آشنایند. دیگران هم توانند «تاریخ مشروطه» را بخوانند. این داستان که در زمان ما رخ داد ، اگر نیک سنجیده و اندیشیده شود ، گواه روشن دیگری بگفتههای ماست. در سال 1285 (1324) که در ایران جنبش مشروطهخواهی…
🔶 «تاریخ و پندهایش» (احمد کسروی) ، بخش ششم : توشه برای آینده
🔸 2ـ6) «نساختن» و «ناسازگاری» ـ آموزش یا هدر دادن جُربُزهها؟
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
🔸 2ـ6) «نساختن» و «ناسازگاری» ـ آموزش یا هدر دادن جُربُزهها؟
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
Telegraph
«تاریخ و پندهایش» ، بخش ششم : توشه برای آینده : 2ـ6) «نساختن» و «ناسازگاری» ـ آموزش یا هدر دادن جُربُزهها؟
در ایران چون جنبش مشروطه آغازید چنانکه میدانیم نخست دانشمندان و درسخواندگان پیش افتادند و سپس نوبت بدیگران رسید. آن روز سخنها این بود : «باید ارج میهن خود را دانست ، و در راه نگهداری آن جان و دارایی دریغ نگفت ، و در راه پیشرفت آن از خوشیها و سودها چشم پوشید…
✴️ در پیرامون نوشتههای پیمان
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 1 (از 12)
اكنون كه بنوشتن این گفتار آغاز میكنم دو نامه در جلو منست كه هر یكی گفتگویی را كه در میانهی یكی از هواخواهان پیمان با دیگری رفته بازمینماید. چون هر دو گفتگو از راه خود پیش رفته در این گفتار میآورم :
یكی از نامهها از مراغه از آقای نادر شكوهیانست كه چهار ماه پیش فرستاده و در آن چنین مینویسد : «در نشستی با یكی از علماء كه شمارهی ششم پیمان را خوانده بود با بودن برادرم گفتگو بمیان آمد. آقا گفتند پیمان مطلب را ظاهراً خوب و بقاعده گفته كه امام اگر مردهاش هم امام بودی یكی بس بودی ، ولی از باطن امام نگفته و یا اینكه نخواسته بگوید. پاسخ دادم باطن امام چطور است و چطور در باطنْ مرده و زندهی آنها یكیست؟! پیمان اگر سخنی گفته دلیل هم همراهش كرده. بقول شما پیمان از باطن امام آگاهی نداشته و ننوشته. شما بفرمایید و ما بدانیم و خبردار باشیم. در پاسخِ این آغاز كرد قرب و منزلت امامان را شمردن و ستایش بسیار كردن. گفتیم : اینها دلیل آن گفتهتان نشد. اینها درست ، ولی سخن در آنست كه شما میفرمایید امام چه مرده و چه زنده قادر است و همیشه امام است ، و هیچگاه چشم از امت برنمیدارد. دلیل این چیست؟!. ما میگوییم اگر چنان چیزی هست پس این آشفتگیها و پراكندگیها از كجاست؟!. پس چرا باینها چاره نمیكند؟! خواهش دارم این را برای ما روشن فرمایید. در پاسخ باز همان سخنها را بازگردانیدند و ما نیز باحترام بزرگیشان دیگر بسخن ادامه ندادیم».
میگویم : نیك شده كه چنان پرسشی رفته و نیك شده كه گفتگو پاسدارانه[=محترمانه] بپایان آمده. من نیز سخنانی در آن باره میافزایم : این یكی از زمینههاییست كه میباید روشن گردد و یكرویه[=مسلّم] شود. اگر این راست است كه كسانی از درگذشتگان یا از زندگان ، دستاندركارهای خدا میباشند باید همه آن را بپذیرند و پروای آن كسان كنند و اگر راست نیست باید همه رها كنند و دیگر نامش را نبرند.
نخست میباید دید آیا كسانی از آفریدگان ، چه از امامان شیعه و چه از دیگران ، چه در زمان زندگیشان و چه پس از مردنشان ، دستی در كارهای خدا توانند داشت؟! مثلاً به بیماری بهبود توانند داد؟. در كار كسی گشایشی پدید توانند آورد؟!. ما میپرسیم آیا چنین چیزی را توان پذیرفت؟!.. آیا این همان بتپرستی نیست؟ همان بیدینی نیست؟!.. آخر خدا را چه شده كه كارش را بدیگران سپارد؟!.. چه شده كه برای خود دستیار و یاور گیرد؟!.. آیا خدا فلان فرمانرواست كه خودش كارهایش را نتواند ، و یا بهوسْ كسانی را بالا بَرد و همدست و همنشین خود گردانَد؟!..
میدانم خواهند گفت : اینان میانجیند. میگویم : این بهانهایست میآورید. این كتابهاتان در دست ماست و ما نیك میدانیم كه چه باورهایی دربارهی امامان میدارید. از آن گذشته این نیز غلط است. این نیز بیدینی است. خدایی كه میبیند و میشنود و میداند با او چه جای میانجی داشتن است؟!.. شما خدا را چه میپندارید كه میانجی بنزد او میبرید؟!.. مگر خدا صمدخانست؟! مگر تیمور لنگ است؟! چرا بزشتی كار خود پی نمیبرید؟!.
دوم میباید دید تاكنون رو داده كه یكی از آن امامان یا از دیگران دستی از مردم گیرد و یك نمونهای از كار آنان درمیان باشد؟!.. چنین چیزی كی رو داده؟!. : آیا در داستان دلگداز مغول كه فریاد بیچارگان از هر گوشه بلند میشد؟!. یا در كشتارهای تیمور كه فریاد و ناله از شهرها برمیخاست؟!. یا در داستان اُزبك كه در مشهد در زیر بارگاه امام چندین هزار بیگناه را خون ریختند؟!. یا در كشتار آسوری كه از خانههای ارومی (1) ناله و فریاد زنان و دختران بلند میشد؟!.. یا در خشكسالیها كه بارها رو داده و هر بار گروه انبوهی را بخاك كشیده؟!. آخر در كدام داستان یك دستگیری از آنان دیده شده كه شما بگواهی آورید؟!.
باز اگر یك تودهی بسامان و سرفرازی میبودید كسی میتوانست پندارد كه از «فیوضات باطنی» آنانست. سخن در اینجاست كه آن هم نیست و بگفتهی آقای شكوهیان اینهمه پراكندگی و آشفتگی درمیانست؟!..
چنان باوری میبایست یا دلیلی از خرد با خود دارد كه مردم ناگزیر شده بپذیرند ، و یا داستانی رو داده و كسانی با دیده دیده باشند و ناچار باور كنند. در جایی كه هیچ كدام نیست چگونه آن را میپذیرید؟!
پابرگیها :
1ـ ارومیه ـ و
🌸
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 1 (از 12)
اكنون كه بنوشتن این گفتار آغاز میكنم دو نامه در جلو منست كه هر یكی گفتگویی را كه در میانهی یكی از هواخواهان پیمان با دیگری رفته بازمینماید. چون هر دو گفتگو از راه خود پیش رفته در این گفتار میآورم :
یكی از نامهها از مراغه از آقای نادر شكوهیانست كه چهار ماه پیش فرستاده و در آن چنین مینویسد : «در نشستی با یكی از علماء كه شمارهی ششم پیمان را خوانده بود با بودن برادرم گفتگو بمیان آمد. آقا گفتند پیمان مطلب را ظاهراً خوب و بقاعده گفته كه امام اگر مردهاش هم امام بودی یكی بس بودی ، ولی از باطن امام نگفته و یا اینكه نخواسته بگوید. پاسخ دادم باطن امام چطور است و چطور در باطنْ مرده و زندهی آنها یكیست؟! پیمان اگر سخنی گفته دلیل هم همراهش كرده. بقول شما پیمان از باطن امام آگاهی نداشته و ننوشته. شما بفرمایید و ما بدانیم و خبردار باشیم. در پاسخِ این آغاز كرد قرب و منزلت امامان را شمردن و ستایش بسیار كردن. گفتیم : اینها دلیل آن گفتهتان نشد. اینها درست ، ولی سخن در آنست كه شما میفرمایید امام چه مرده و چه زنده قادر است و همیشه امام است ، و هیچگاه چشم از امت برنمیدارد. دلیل این چیست؟!. ما میگوییم اگر چنان چیزی هست پس این آشفتگیها و پراكندگیها از كجاست؟!. پس چرا باینها چاره نمیكند؟! خواهش دارم این را برای ما روشن فرمایید. در پاسخ باز همان سخنها را بازگردانیدند و ما نیز باحترام بزرگیشان دیگر بسخن ادامه ندادیم».
میگویم : نیك شده كه چنان پرسشی رفته و نیك شده كه گفتگو پاسدارانه[=محترمانه] بپایان آمده. من نیز سخنانی در آن باره میافزایم : این یكی از زمینههاییست كه میباید روشن گردد و یكرویه[=مسلّم] شود. اگر این راست است كه كسانی از درگذشتگان یا از زندگان ، دستاندركارهای خدا میباشند باید همه آن را بپذیرند و پروای آن كسان كنند و اگر راست نیست باید همه رها كنند و دیگر نامش را نبرند.
نخست میباید دید آیا كسانی از آفریدگان ، چه از امامان شیعه و چه از دیگران ، چه در زمان زندگیشان و چه پس از مردنشان ، دستی در كارهای خدا توانند داشت؟! مثلاً به بیماری بهبود توانند داد؟. در كار كسی گشایشی پدید توانند آورد؟!. ما میپرسیم آیا چنین چیزی را توان پذیرفت؟!.. آیا این همان بتپرستی نیست؟ همان بیدینی نیست؟!.. آخر خدا را چه شده كه كارش را بدیگران سپارد؟!.. چه شده كه برای خود دستیار و یاور گیرد؟!.. آیا خدا فلان فرمانرواست كه خودش كارهایش را نتواند ، و یا بهوسْ كسانی را بالا بَرد و همدست و همنشین خود گردانَد؟!..
میدانم خواهند گفت : اینان میانجیند. میگویم : این بهانهایست میآورید. این كتابهاتان در دست ماست و ما نیك میدانیم كه چه باورهایی دربارهی امامان میدارید. از آن گذشته این نیز غلط است. این نیز بیدینی است. خدایی كه میبیند و میشنود و میداند با او چه جای میانجی داشتن است؟!.. شما خدا را چه میپندارید كه میانجی بنزد او میبرید؟!.. مگر خدا صمدخانست؟! مگر تیمور لنگ است؟! چرا بزشتی كار خود پی نمیبرید؟!.
دوم میباید دید تاكنون رو داده كه یكی از آن امامان یا از دیگران دستی از مردم گیرد و یك نمونهای از كار آنان درمیان باشد؟!.. چنین چیزی كی رو داده؟!. : آیا در داستان دلگداز مغول كه فریاد بیچارگان از هر گوشه بلند میشد؟!. یا در كشتارهای تیمور كه فریاد و ناله از شهرها برمیخاست؟!. یا در داستان اُزبك كه در مشهد در زیر بارگاه امام چندین هزار بیگناه را خون ریختند؟!. یا در كشتار آسوری كه از خانههای ارومی (1) ناله و فریاد زنان و دختران بلند میشد؟!.. یا در خشكسالیها كه بارها رو داده و هر بار گروه انبوهی را بخاك كشیده؟!. آخر در كدام داستان یك دستگیری از آنان دیده شده كه شما بگواهی آورید؟!.
باز اگر یك تودهی بسامان و سرفرازی میبودید كسی میتوانست پندارد كه از «فیوضات باطنی» آنانست. سخن در اینجاست كه آن هم نیست و بگفتهی آقای شكوهیان اینهمه پراكندگی و آشفتگی درمیانست؟!..
چنان باوری میبایست یا دلیلی از خرد با خود دارد كه مردم ناگزیر شده بپذیرند ، و یا داستانی رو داده و كسانی با دیده دیده باشند و ناچار باور كنند. در جایی كه هیچ كدام نیست چگونه آن را میپذیرید؟!
پابرگیها :
1ـ ارومیه ـ و
🌸
🔶 «مُشَعشَعیان یا بخشی از تاریخ خوزستان» ـ بخش دوم : والیان عربستان (احمد کسروی)
🔸 2 ـ 19 : کارون و بنیادهاى آن (تکهی دو از چهار)
نخست باید دانست که شهر شوشتر بر روى تختهسنگى نهاده که سراسر زمین آن جز سنگ یکلَختى نیست. ولى سنگ نرمى که کلَند بر آن کار مىکند و اینست که در هر خانهاى آن را شکافته و زیرزمینى به گودى ده و اند گز پدید مىآورند و این زیرزمینهاست که در گرماى جانسوز تابستان پناهگاه مردم مىباشد.
در برابر این تختهسنگ است که کارون به دو شاخه گردیده چنانکه گفتیم شاخهاى به غرب پیچیده از شمال شهر روان مىشود و پس از مسافتى بار دیگر رو بجنوب میگردد و شاخهی دیگرى از جانب شرقى روان مىباشد.
باید دانست که اصل گذرگاه (یا بستر) رود همان است که امروز گذرگاه شاخهی شتیت مىباشد. شاخهی شرقى را سپس با دست کنده و پدید آوردهاند. دلیل این سخن گذشته از نوشتههای تاریخنویسان که کندن آن را به اردشیر بابکان نسبت دادهاند ، اینست که آن شاخه بمسافت یک چهاریک فرسخ [یکونیم کیلومتر] تختهسنگ را شکافته از میان آن مىگذرد و خود پیداست که چنین کارى جز با کلند و بدست آدمیان نمىتواند بود.
باید گفت زمانى بوده که همهی آب رود از یک گذرگاه روان بوده و از همان گذرگاه یکسره بدریا مىریخته و چون بعلت ژرفى آن جز مقدار بسیار اندکى از آن بمصرف آبیارى زمینها نمىرسیده کسانى چنین اندیشیدهاند که جویى از آن جدا کرده بتوانند مقدار بسیار انبوهى از آب را بمصرف آبیارى برسانند و براى این کار بالاسر شوشتر را که رود در آنجا به تخته سنگ برخورده بسوى غرب مىپیچد بهتر دانستهاند و اینست که به محاذات بخش بالایین رود تختهسنگ را شکافته و جویى را که مىخواستهاند پدید آوردهاند و براى آنکه آب بر آن جوى بنشیند شادُروان را که خود بندى است در گذرگاه دیرین رود در برابر دهنهی جوى نوین ساختهاند. بدینسان که یک میل (1) در یک میل بستر رود را با سنگهاى بسیار بزرگ فرش کرده و بالا آوردهاند و آن سنگها را چنان استوار گردانیدهاند که قرنها در برابر سیلهاى کوهشکاف ایستادگى نموده. اگر گفتهی مؤلفان پیشین را استوار بداریم در این بنیاد گذشته از سنگ و ساروج ، آهن نیز بکار رفته که سنگها را با میله یا حلقهی آهنین باهم جفت گردانیدهاند.
این مؤلفان نسبت ساختن شادُروان را به شاپور یکم پسر اردشیر دادهاند. برخى هم افسانهاى نوشتهاند که شاپور چون والریان قیصر روم را در جنگ دستگیر ساخت او را بساختن این بند برانگیخت و او کارگران انبوه از روم خواسته آن را بنیاد نهاد. شاید این افسانه از آنجا برخاسته که شاپور اسیران رومى را که فراوان بدست آورده بود در ساختن شادُروان بکار واداشته. شاید بنّا و مهندس هم از رومیان بوده. به هر حال این بیگمان است که آن را جز پادشاهى بنیاد ننهاده و نیز مانعى نیست که ما گفتهی تاریخنویسان را پذیرفته شاپور را بنیادگزار آن بدانیم. بویژه با پروایی که پادشاهان ساسانى را به خوزستان بوده و بنیادهاى دیگرى نیز از آنان در آن سرزمین بیادگار مانده.
چیزى که هست بنیاد این شادُروان با کندن جوى مَسرُقان که نام پیشین رود گرگر است یک کار بیش نمىتواند بود (2) و بیگمان شادُروان را جز بجهت رود مَسرُقان بنیاد نگزاردهاند. چه شادُروان بندى بیش نیست (3) و بند جز در برابر یک جوى سودمند نمىتواند بود. از اینجا پیداست که پدیدآورندهی جوى مَسرُقان با بنیادگزارندهی شادُروان جز یک تن نبوده. پس اینکه تاریخنویسان و جغرافىنویسان باستان آن را بنام اردشیر و این را بنام شاپور (4) نوشتهاند راست نمىتواند بود. مگر بگوییم که کندن مَسرُقان را اردشیر آغاز کرده ولى چون در زندگى او بانجام نرسیده ساختن شادُروان که بایستى پس از کنده شدن جوى آغاز شود بزمان پادشاهى شاپور بازمانده و این کار را او بانجام رسانیده.
پابرگیها :
1ـ میل (جز از میل یا مایل اروپایی میباشد) یک یکای دوری (درازی) در زمان گذشته بوده و اندازهی آن نیک روشن نیست. در فرهنگها آن را سهیک فرسنگ نوشتهاند گو اینکه فرسنگ را نیز همه یک اندازه ندانستهاند. بیشتر فرسنگ را 6 کیلومتر بشمار آوردهاند. ـ و
2ـ نمیتواند بود (bud) = سبک شدهی نمیتواند بودن ـ و
3ـ با آنکه امروز این را پلِ شادُروان مینامند ولی پیداست که تا زمان فتحعلیخان که داستان ساخته شدن پل بدست او بزودی خواهد آمد ، این بنیاد جز یک «بند» نمیبوده. چنانکه پیکرهی «بند و پلِ شادروان در زمان آبادی آن» در صفحهی پیش نشان میدهد بندی بدان باریکی که آب از رویش روان بوده نمیتوانسته کار پل را کند. ـ و
4ـ بدانسان که در اصل آمده. ـ و
🌸
🔸 2 ـ 19 : کارون و بنیادهاى آن (تکهی دو از چهار)
نخست باید دانست که شهر شوشتر بر روى تختهسنگى نهاده که سراسر زمین آن جز سنگ یکلَختى نیست. ولى سنگ نرمى که کلَند بر آن کار مىکند و اینست که در هر خانهاى آن را شکافته و زیرزمینى به گودى ده و اند گز پدید مىآورند و این زیرزمینهاست که در گرماى جانسوز تابستان پناهگاه مردم مىباشد.
در برابر این تختهسنگ است که کارون به دو شاخه گردیده چنانکه گفتیم شاخهاى به غرب پیچیده از شمال شهر روان مىشود و پس از مسافتى بار دیگر رو بجنوب میگردد و شاخهی دیگرى از جانب شرقى روان مىباشد.
باید دانست که اصل گذرگاه (یا بستر) رود همان است که امروز گذرگاه شاخهی شتیت مىباشد. شاخهی شرقى را سپس با دست کنده و پدید آوردهاند. دلیل این سخن گذشته از نوشتههای تاریخنویسان که کندن آن را به اردشیر بابکان نسبت دادهاند ، اینست که آن شاخه بمسافت یک چهاریک فرسخ [یکونیم کیلومتر] تختهسنگ را شکافته از میان آن مىگذرد و خود پیداست که چنین کارى جز با کلند و بدست آدمیان نمىتواند بود.
باید گفت زمانى بوده که همهی آب رود از یک گذرگاه روان بوده و از همان گذرگاه یکسره بدریا مىریخته و چون بعلت ژرفى آن جز مقدار بسیار اندکى از آن بمصرف آبیارى زمینها نمىرسیده کسانى چنین اندیشیدهاند که جویى از آن جدا کرده بتوانند مقدار بسیار انبوهى از آب را بمصرف آبیارى برسانند و براى این کار بالاسر شوشتر را که رود در آنجا به تخته سنگ برخورده بسوى غرب مىپیچد بهتر دانستهاند و اینست که به محاذات بخش بالایین رود تختهسنگ را شکافته و جویى را که مىخواستهاند پدید آوردهاند و براى آنکه آب بر آن جوى بنشیند شادُروان را که خود بندى است در گذرگاه دیرین رود در برابر دهنهی جوى نوین ساختهاند. بدینسان که یک میل (1) در یک میل بستر رود را با سنگهاى بسیار بزرگ فرش کرده و بالا آوردهاند و آن سنگها را چنان استوار گردانیدهاند که قرنها در برابر سیلهاى کوهشکاف ایستادگى نموده. اگر گفتهی مؤلفان پیشین را استوار بداریم در این بنیاد گذشته از سنگ و ساروج ، آهن نیز بکار رفته که سنگها را با میله یا حلقهی آهنین باهم جفت گردانیدهاند.
این مؤلفان نسبت ساختن شادُروان را به شاپور یکم پسر اردشیر دادهاند. برخى هم افسانهاى نوشتهاند که شاپور چون والریان قیصر روم را در جنگ دستگیر ساخت او را بساختن این بند برانگیخت و او کارگران انبوه از روم خواسته آن را بنیاد نهاد. شاید این افسانه از آنجا برخاسته که شاپور اسیران رومى را که فراوان بدست آورده بود در ساختن شادُروان بکار واداشته. شاید بنّا و مهندس هم از رومیان بوده. به هر حال این بیگمان است که آن را جز پادشاهى بنیاد ننهاده و نیز مانعى نیست که ما گفتهی تاریخنویسان را پذیرفته شاپور را بنیادگزار آن بدانیم. بویژه با پروایی که پادشاهان ساسانى را به خوزستان بوده و بنیادهاى دیگرى نیز از آنان در آن سرزمین بیادگار مانده.
چیزى که هست بنیاد این شادُروان با کندن جوى مَسرُقان که نام پیشین رود گرگر است یک کار بیش نمىتواند بود (2) و بیگمان شادُروان را جز بجهت رود مَسرُقان بنیاد نگزاردهاند. چه شادُروان بندى بیش نیست (3) و بند جز در برابر یک جوى سودمند نمىتواند بود. از اینجا پیداست که پدیدآورندهی جوى مَسرُقان با بنیادگزارندهی شادُروان جز یک تن نبوده. پس اینکه تاریخنویسان و جغرافىنویسان باستان آن را بنام اردشیر و این را بنام شاپور (4) نوشتهاند راست نمىتواند بود. مگر بگوییم که کندن مَسرُقان را اردشیر آغاز کرده ولى چون در زندگى او بانجام نرسیده ساختن شادُروان که بایستى پس از کنده شدن جوى آغاز شود بزمان پادشاهى شاپور بازمانده و این کار را او بانجام رسانیده.
پابرگیها :
1ـ میل (جز از میل یا مایل اروپایی میباشد) یک یکای دوری (درازی) در زمان گذشته بوده و اندازهی آن نیک روشن نیست. در فرهنگها آن را سهیک فرسنگ نوشتهاند گو اینکه فرسنگ را نیز همه یک اندازه ندانستهاند. بیشتر فرسنگ را 6 کیلومتر بشمار آوردهاند. ـ و
2ـ نمیتواند بود (bud) = سبک شدهی نمیتواند بودن ـ و
3ـ با آنکه امروز این را پلِ شادُروان مینامند ولی پیداست که تا زمان فتحعلیخان که داستان ساخته شدن پل بدست او بزودی خواهد آمد ، این بنیاد جز یک «بند» نمیبوده. چنانکه پیکرهی «بند و پلِ شادروان در زمان آبادی آن» در صفحهی پیش نشان میدهد بندی بدان باریکی که آب از رویش روان بوده نمیتوانسته کار پل را کند. ـ و
4ـ بدانسان که در اصل آمده. ـ و
🌸
🔶 «دردها و درمانها» (احمد کسروی) ، بخش نهم
🔸 چه میباید کرد؟.. (تکهی سه از سه)
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
🔸 چه میباید کرد؟.. (تکهی سه از سه)
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
Telegraph
«دردها و درمانها» ، بخش نهم : چه میباید کرد؟.. (تکهی سه از سه)
2ـ سرچشمهی کارهای آدمی مغز اوست گفتیم : یک توده باید خود نیک باشند تا پیش روند و از پریشانی و گرفتاری رها گردند ، و نیکی یک توده جز با نیکی یکایک مردم آن نباشد. کنون ببینیم یکایک مردم چگونه نیک شوند و راه آن چیست؟.. برای این باید نخست بدیها را شناخت. بدیها…
🔶 «تاریخ و پندهایش» (احمد کسروی) ، بخش ششم : توشه برای آینده
🔸 3ـ6) باید از گذشته آنچه نیک است برداشت و آنچه بد است بازگزاشت
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
🔸 3ـ6) باید از گذشته آنچه نیک است برداشت و آنچه بد است بازگزاشت
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
Telegraph
«تاریخ و پندهایش» ، بخش ششم : توشه برای آینده : 3ـ6) باید از گذشته آنچه نیک است برداشت و آنچه بد است بازگزاشت
یکی از سرفرازیهای ایران شمرده میشود که در قرنهای گذشته دانشمندان و مؤلفان بسیاری از این سرزمین برخاستهاند و کتابهای فراوانی از خود بیادگار گزاردهاند. من ایرادی بر این موضوع ندارم و خود مایهی سرفرازی یک گروهی است که دانشمندانی از میان آنان برخیزند. در…