📖 دفتر «در راه سیاست» ، نشست یکم
🖌 احمد کسروی
🔸 ٦ـ پیشروان مشروطه : ـ (9 تکه)
اکنون بیاییم بزمان مشروطه. در مشروطه (یا حکومت دمکراسی) شاه یا وزیر در حساب نیست. رشته در دست خود توده است. سیاست هم باید از توده باشد. ببینیم در این دوره در ایران چه بوده؟..
آنچه من میدانم درمیان پیشگامان مشروطهخواهی کسان بافهم بسیار میبودند که از حال جهان و از همبستگیهای تودهها و دولتها ، بیش و کم ، آگاهی میداشتند. خود آن جنبش میرساند که درمیان ایشان فهم سیاسی پدید آمده در اندیشهی آیندهی این کشور و توده میبودند.
ما نیک آگاهیم که حیدر عمواُغلیها و علیمسیوها و شریفزادهها و میرزا جهانگیرها که بآن جنبش برخاسته بودند از حال گرفتاری ایران درمیان همسایگان نیرومندِ آزمند ناآگاه نمیبودند و در راه استقلال و آزادی این کشور به هر گونه جانفشانی آماده میبودند. چیزی که هست آنان در حسابشان در یک جا اشتباه میکردند.
آنان از گرفتاریها و آلودگیهای توده ناآگاه بوده میپنداشتند همانکه ریشهی استبداد کنده شود و قانون اساسی و دیگر قانونها بکار افتد و دبستانها و دانشکدهها در هر شهری برپا گردد ، تودهی ایران براه پیشرفت افتاده پس از چند سالی بپای تودههای فرانسه و انگلیس و آلمان خواهد رسید. آن پیشواز رویهکارانه[=ظاهرسازانه] که مردم در همه جا از مشروطه مینمودند و آن جوش و جنب سرسری که پدید آمده بود و از هر سو آوازهای «اتحاد» و «اتفاق» و «حبوطن» و مانند اینها برمیخاست ، آنان را فریفتهی خود میگردانید که از شادی بتکان میآمدند و به «استعداد ملت نجیب ایران» آفرینها میخواندند. بارها در مجلس شورا و در انجمنها این مصرع را بزبان میآوردند : «این طفل یکشبه ره صدساله میرود».
میباید گفت : مردان نیکنهاد سیاست بسیار خامی را دنبال میکردند.
🌸
🖌 احمد کسروی
🔸 ٦ـ پیشروان مشروطه : ـ (9 تکه)
اکنون بیاییم بزمان مشروطه. در مشروطه (یا حکومت دمکراسی) شاه یا وزیر در حساب نیست. رشته در دست خود توده است. سیاست هم باید از توده باشد. ببینیم در این دوره در ایران چه بوده؟..
آنچه من میدانم درمیان پیشگامان مشروطهخواهی کسان بافهم بسیار میبودند که از حال جهان و از همبستگیهای تودهها و دولتها ، بیش و کم ، آگاهی میداشتند. خود آن جنبش میرساند که درمیان ایشان فهم سیاسی پدید آمده در اندیشهی آیندهی این کشور و توده میبودند.
ما نیک آگاهیم که حیدر عمواُغلیها و علیمسیوها و شریفزادهها و میرزا جهانگیرها که بآن جنبش برخاسته بودند از حال گرفتاری ایران درمیان همسایگان نیرومندِ آزمند ناآگاه نمیبودند و در راه استقلال و آزادی این کشور به هر گونه جانفشانی آماده میبودند. چیزی که هست آنان در حسابشان در یک جا اشتباه میکردند.
آنان از گرفتاریها و آلودگیهای توده ناآگاه بوده میپنداشتند همانکه ریشهی استبداد کنده شود و قانون اساسی و دیگر قانونها بکار افتد و دبستانها و دانشکدهها در هر شهری برپا گردد ، تودهی ایران براه پیشرفت افتاده پس از چند سالی بپای تودههای فرانسه و انگلیس و آلمان خواهد رسید. آن پیشواز رویهکارانه[=ظاهرسازانه] که مردم در همه جا از مشروطه مینمودند و آن جوش و جنب سرسری که پدید آمده بود و از هر سو آوازهای «اتحاد» و «اتفاق» و «حبوطن» و مانند اینها برمیخاست ، آنان را فریفتهی خود میگردانید که از شادی بتکان میآمدند و به «استعداد ملت نجیب ایران» آفرینها میخواندند. بارها در مجلس شورا و در انجمنها این مصرع را بزبان میآوردند : «این طفل یکشبه ره صدساله میرود».
میباید گفت : مردان نیکنهاد سیاست بسیار خامی را دنبال میکردند.
🌸
📖 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🖌 احمد کسروی
🔸 چند سخنی از دفتر ـ تکهی یک از یک
(نبرد با گزند شعرا)
بتازگی دانستهایم که دستهای از جوانان بویژه از شاگردان دبیرستانها برآن سرند که انجمنی برای نبرد با گزند شعرا برپا نمایند. ما چنین جنبشی را همیشه انتظار داشتیم. در جایی که پیران بیادب انجمنها برپا کنند و شرم را کنار نهاده پیرانهسر دم از عشق جوانان بزنند این جوانان راست که آسوده ننشسته برای کندن ریشهی این بیادبیها بکوشش برخیزند.
آن پیران سیاهدل که یک عمر با این پستیها بسر داده و آن را هنری از بهر خود پنداشتهاند کنون هم دست از نادانی و بیادبی برنمیدارند ، خود سزای ایشان است که صد بیاحترامی از جوانان بینند!. حیف از نام خجستهی «ایرانی» که بیادبان بروی خود دارند ، حیف!
ما بر آن جوانان آفرین میفرستیم و از خداوند فیروزی آنان را میخواهیم.
🌸
🖌 احمد کسروی
🔸 چند سخنی از دفتر ـ تکهی یک از یک
(نبرد با گزند شعرا)
بتازگی دانستهایم که دستهای از جوانان بویژه از شاگردان دبیرستانها برآن سرند که انجمنی برای نبرد با گزند شعرا برپا نمایند. ما چنین جنبشی را همیشه انتظار داشتیم. در جایی که پیران بیادب انجمنها برپا کنند و شرم را کنار نهاده پیرانهسر دم از عشق جوانان بزنند این جوانان راست که آسوده ننشسته برای کندن ریشهی این بیادبیها بکوشش برخیزند.
آن پیران سیاهدل که یک عمر با این پستیها بسر داده و آن را هنری از بهر خود پنداشتهاند کنون هم دست از نادانی و بیادبی برنمیدارند ، خود سزای ایشان است که صد بیاحترامی از جوانان بینند!. حیف از نام خجستهی «ایرانی» که بیادبان بروی خود دارند ، حیف!
ما بر آن جوانان آفرین میفرستیم و از خداوند فیروزی آنان را میخواهیم.
🌸