پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
ما كمتر به شعر ميگراييم ولی با آن دشمنی هم نداريم. ما شعر را سخن می‌دانيم و سخن بايد از بهر نياز باشد. اينست به شعری كه از بهر نياز سروده شده بويژه كه از روی احساسات پاك باشد (نه آنكه از دلهای سرد و ناپاك تراود يا آنكه بيهوده و بيمعنی باشد) ارج می‌نهيم.

شعر پايين از دل پراحساسی تراويده و خود بامعنی و از روی نياز سروده شده.اينست در اينجا می‌آوريم. سراينده ديگر در ميانمان نيست ولی چون مرد آزاده‌ای بوده يادش هميشه در دلهامان گراميست. روانش شاد باد!

گَوَن بوته‌ايست خاردار كه كتيرا را از آن می‌گيرند. زَغَن پرنده‌ايست كه برخی آن را همان زاغ دانسته‌اند. بُن ، باغ [اما در اینجا با «زبر با» به معنی ریشه آمده] (فرهنگ دهخدا).

چكامه از : ميهن پرست

شبنمی بی‌سرا جهان‌ميهن

برنشست در کوير به شاخِ گَوَن

گفت ای بيچاره‌ی کويرنشين

زچه وابسته‌ای به مام وطن

همچو من برگُذَر به هر جايی

بر بيابان ، به باغ و دشت و دَمَن

ناز بفروش بر همه گيتی

بوسه ميده تو بر لبان دهن

خوب ميخور به هر کجا هر کس

لانه‌ات بهر چيست همچو زَغَن

با خِرَد با نگاه و با لبخند

آن گون گفت با جهان‌ميهن

تو چو خورشيد بَرزَنَد از کوه

مرده‌ای چون نباشدت يک بَن

ريشه و پی چو نيست پايه‌ی تو

يکدمی بيش نيستی به خانه‌ی من

من هميشه هماره جاويدم

گرچه در شوره‌زار کرده وطن

ريشه‌ام در زمين هميشگيست

در کوير و به دشت و يا به دَمَن

در همينجا خوشم دلم آرام

که باشدی مرا يکی ميهن


#کانال_احمد_کسروی

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi
چند سخنی با جوانان

ما چون در پرچم عکسهای پيشروان مشروطه‌خواهی را آورده ياد آنان ميكنيم ، چنان كه كسانی قدردانی مينمايند و خواستارند كه در پيرامون هر عكس شرح بيشتری نويسيم ، كسان ديگری از آوردن آنها ناخشنودی مينمايند ، و آن را عنوانی برای خرده‌گيری ساخته چنين ميگويند : «اينها گذشته و رفته». ...

👇👇👇👇👇👇
از شگفتیهای تاریخ مشروطه‌ است که چون محمد علیمیرزا مجلس را برانداخت و مشروطه‌خواهان و سردستگان هرکجا بودند گریختند و یا بخاموشی گراییدند ناگهان از میان توده یک ستارخان بیسواد بزرگ شده‌ی بیابان بپا برخاسته با جان بکوشش پرداخت و از هر گوشه صدها مردان از میان توده بیاری او شتافتند و جانبازانه زیر درفش او گرد آمدند و دست برادری بهم داده جنگ را پیش بردند و روز بروز فیروزتر گردیدند و زمان بزمان بر نیروشان افزود. کار بجایی رسید که از قفقاز صدها کسان بیاری آمدند و از گیلان و اسپهان نیز شورش پدید آمد. سیزده ماه رشته‌ی کارها در دست این برخاستگان از میان توده‌ی انبوه بود که هم ریشه‌ی خودکامگی را کنده بار دیگر مشروطه را بایران برگردانیدند و هم با سیاست همسایگان برآمدند.

ولی همینکه محمد‌علیمیرزا برافتاد و بار دیگر وزیران و بزرگان و دانشمندان و اینگونه برجستگان بمیدان افتادند و رشته‌ی کارها را بدست گرفتند در سایه‌ی خودخواهی و ناشایستگی و دغلکاری نه تنها کاری از پیش نبرده کشور را دچار آشفتگی گردانیدند و با سیاست همسایگان نتوانستند برآمد. یک گناه بزرگترشان این بود که آن دسته‌های جانبازان و مردان غیرتمند را نیز فدای خودخواهی و سیاهکاری خویش ساختند.

این داستان از یکسو نمونه‌ایست که با پاکدلی و جانفشانی هر کاری پیش رود و با دغلبازی و نیرنگ‌کاری هیچ کاری پیش نرود و از سوی دیگر دلیل است که توده‌ی انبوه ایران شایستگی خود را از دست نداده و همه‌ی ناشایستگی از آنِ سررشته‌داران بود‌ه...

...بدینسان نخستین سردار جنبش مشروطه از جهان رفت ، این مرد درسی نخوانده و دانشی نیندوخته بود و گاهی هم کارهای نسزنده ازو سر میزد (چنان که در سفر اردبیل بدرفتاریهایی با مردم کرد) ولی خود مرد آراسته‌ای ، و چند خوی نیک را که دلیری و مردانگی و فروتنی و پاکدرونی باشد باندازه‌ی درست آنها دارا میبود ، و در جانفشانیهای پر بهای تاریخی که در سال ۱۲۸۷ و ۱۲۸۸ در تبریز و آذربایجان کرد و یازده‌ماه در برابر سپاه محمد علیمیرزا ایستاد آزمودگی جنگی و کاردانی در نگهداری شهر و راه بردن مردم از خود نشان داد ، و گذشته از آنکه پس از شکستن همه و از میان رفتن دستگاه مشروطه ، او تنها با ده بیست تن ایستادگی نمود و دوباره مشروطه را بایران بازگردانید و لکه‌ی ننگی را که از سستی و کارندانی آزادیخواهان تهران و شکست آنان از یکمشت قزاق لیاخوف بدامن تاریخ ایران نشسته بود پاک گردانید ، شهر تبریز را از افتادن بدست سواران تاراجگر رحیمخان و شجاع نظام ، و آزادی‌خواهان تبریز را از گرفتار شدن بچنگال محمد علیمیرزا بازداشت و بدینسان جربزه‌ی خدادادی خود را در جای بسیار نیکی بکار برد.

در این زمان که خویهای ستوده بسیار بی‌ارج گردیده و رشک و خودخواهی پرده بروی چشمها فروهشته بکسانی سخت است که این ستایشها را بشنوند. ولی ما از گفتن راستیها و از ارج گزاردن به خویهای ستوده ناگزیریم....

(تاریخ هجده ساله‌ی آذربایجان ، نوشته‌ی احمد کسروی ، جلد یکم و دوم ، انتشارات امیر کبیر ، چاپ نهم ، ص ۱۲۸-۱۲۹ و ۵۹۷-۵۹۸)


#کانال_احمد_کسروی

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi
یفرمخان ارمنی.
یفرمخان بآزادی ایران نیکیهای بسیار گرانبهایی انجام داد. در گشادن قزوین و تهران ، و در جنگ با پسر رحیمخان و با شاهسونان ، و در جلوگیری از پیشرفت ارشدالدوله کاردانی و توانایی بسیاری از خود نشان داد و باید تاریخ ایران همیشه نام او را نگهدارد. این جوانمردان که در آن روز شورش توده پا بمیان نهادند و با دلیری و جانفشانی آن کارها را کردند ، با آنکه نیرنگبازیهای بیگانگان و رشگبری بسیاری از خود ایرانیان نگزاشت ارج آنان دانسته شود و جایگاهشان شناخته باشد ، لیکن راستی زیر پرده نماند و ما خشنودیم که پس از سی سال بدینسان نیکیهای آنان را باز می‌نماییم.

این یک نیک‌بختی بود که فرصت افتاد و کسانی از ستارخان و یفرمخان و باقرخان و حسن باغبان و میرهاشمخان و ثقة‌الاسلام و علی مسیو و صد دیگری نیکی و پاکی خود را بهمه نشان دادند ، و آن بدبختی بود که فلان‌زاده‌ها و فلان‌الملک‌ها و بهمان‌السلطنه‌ها در چنان هنگام فرصتی جز بدی و ناپاکی از خود نشان ندادند.

در ارجمندی یفرمخان و توانایی او این بس که زیردستانش او را بسیار دوست داشتندی و چنان که گفتیم فداییان ارمنی او را «پدرجان» خواندندی ، یک دسته مردمان غیرتمندی که تفنگ بدست گرفته و چشم از جان پوشیده در راه کشور و توده بجانبازی برمیخیزند دلهای آنان آیینه‌ی پاکی برای نیک و بد باشد و کسی تا براستی نیک و ارجمند نباشد در دلهای آنان جا نکند. چه بجا میکند روزنامه‌ی آرشالوس که مجاهدان و فداییان را پس از مرگ یفرمخان «سپاه بی‌پدر» مینامد و چنین مینویسد : «سپاه بی‌پدر شده بر گرد مرده‌ی او حلقه زدند و همگی سوگند خوردند که کینه‌ی او را بازجویند ، و چنان کوشند که همیشه پدر سپاه میکوشیدی»...

(تاریخ هجده ساله‌ی آذربایجان ، نوشته‌ی احمد کسروی ، جلد دوم ، انتشارات امیرکبیر ، چاپ نهم ، ص ۵۲۲-۵۲۳)

#کانال_احمد_کسروی

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi
باسکرویل جوان آمریکایی که در جنگهای مشروطه ، با شرکت در جنگها ، بهمدستی مجاهدان تبریز برخاست و جان خویش را در راه آزادی ایران از دست داد.
این پیکره نشان میدهد یک دسته از آزادیخواهان تبریز (شاگردان باسکرویل) را. (این پیکره پس از کشته شدن باسکرویل برای فرستاده شدن بآمریکا برداشته شده)
قالیچه‌ای که زنان تبریز با نام و پیکره‌ی باسکرویل بافتند ولی هرگز به دست مادرش نرسید!
مرگ باسکرویل به تبریزیان سخت افتاده همه را افسرده گردانیده بود. هزار کسی که از خود تبریزیان کشته میشد راه دیگری میداشت ، و این چون میهمان بشمار میرفت هر کسی از آن پژمرده میشد. اینست بر آن شدند جنازه‌اش را با شکوه بسیاری بخاک سپارند. با آنکه گرسنگی همه را دلگیر ساخته و در این روزها آگهیهای بیم‌آوری از سرحد جلفا میرسید ، در بند اینها نشده خواستند روان جوان آمریکایی را از خود خشنود گردانند. روز سه‌شنبه را باین کار پرداختند و چون جنگی در میان نمیبود ، بآسودگی آن را انجام دادند. سراسر راه را از شهر تا گورستان آمریکاییان مجاهدان اینسو و آنسو رده کشیده و با تفنگهای وارونه ایستادند. شاگردان باسکرویل و دسته‌ی فداییان او و ارمنیان و گرجیان و آمریکاییان و همه‌ی آزادیخواهان از بزرگ و کوچک با دسته‌های گل بدست پیرامون جنازه را گرفته روانه شدند. همه را اندوه گرفته پژمرده و افسرده میبودند. میانه‌ی راه در چند جا پیکره برداشتند و چون جنازه بدینسان بگورستان آمریكاییان رسید ، در آنجا یک رشته گفتارهایی رانده شد و شور و‌ خروش سترگی برخاست. از کسانی که بگفتار پرداختند بارون سدراک از آزادیخواهان ارمنی میبود و چنین گفت : «من اکنون بیگمان شدم که مشروطه‌ی ایران پیش خواهد رفت زیرا خون پاک این جوان بیگناه در راه آن ریخته گردید».

این بارون سدراک از نخست با مجاهدان همپای و با گفتارهای پر شور و مغزدار خود بآنان یاری میکرد. این جمله هم ازوست که در روزهای آخر که گرسنگی تبریز را فرا گرفته و مردم که در یکجا گرد می‌آمدند بیشتر رخسارها پریشان و پژمرده میبود ، بارون سدراک در سربازخانه گفتار خود را باین جمله آغاز کرد : «ملت أج‌سگز آزاده سگز» (مردم گرسنه‌اید ولی آزاده‌اید).

انجمن میخواست پولی بآمریکا برای مادر باسکرویل بفرستد. دکتر وانیمان که ریش‌سفید آمریکاییان در تبریز میبود خرسندی نداد. تفنگی را که آن جوان بدست میگرفت و بهنگام کشته شدن نیز در دستش میبود ، پیدا کرده نامش را و این که در راه آزادی کشته شده ، بروی آن نویسانده بیادگار برای مادرش فرستادند. نیز دسته‌ای از کسانی که زیردست او میبودند با رخت و کلاه ویژه‌ی خود پیکره‌ای برداشته این را نیز بآمریکا فرستادند.

(تاریخ مشروطه‌ی ایران ، نوشته‌ی احمد کسروی ، جلد دوم ، انتشارات امیرکبیر ، چاپ پانزدهم ، ص ۸۹۹-۹۰۰)


#کانال_احمد_کسروی

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi
به کسانی که می‌خواهند تاریخچه‌ی اصلاحات در ایران را بدانند پیشنهاد می کنیم از تاریخ مشروطه آغاز کنند. 

👇👇👇👇👇👇
نگاهی بهندوستان

بخش یکم

خوانندگان از داستان هندوستان آگاهند. در هفته‌های گذشته اين سرزمين تاريخی بار ديگر جنبشی نشان داد و در اين گرماگرم جنگ نظر جهانيان را بخود جلب نموده. مهاتما گاندهی ، آن پيشوای بنام هند ، بهمراهی حزب كنگره كه پديد آورده‌ی خود اوست ، بار ديگر بكوششـهايی در راه استقلال هندوستان برخاستند ، و با يك زبان آشكاری از انگليسيان درخواست كردند كه هندوستان را بخود گزارند و از آنجا بيرون روند. ...

👇👇👇👇👇👇