باید دانست كه نیتچه و باخنر و شوپنهاور و دیگر یاران ایشان كه بنیادگزاران فلسفهی مادی هستند با دروغ میجنگیدهاند ولی در جستجوی راستی نبودهاند. با دروغ جنگیدن و در جستجوی راستی بودن دو چیز جداگانهایست. این نكتهی بزرگیست كه باید آن را روشن گردانید. بارها كسانی از دروغهایی به ستوه آیند و با آنها به نبرد برخیزند و آنها را براندازند ولی راه به راستیها نتوانند و در میانه سرگردان مانند. بویژه آنان كه از دروغ سخت برآشوبند و خشم پرده بر جلو چشم ایشان فرو هلد كه از دیدن راستیها بازمانند. میخواهم بگویم جوش و خروش نیتچه و یاران او بیهوده نبوده. لیكن به نتیجهی درستی نرسیدهاند و خود نمیتوانستند رسید.
در تبریز این مثل را آوردم : مردی در بیابانی راه میپیمود و ناگهان با درندهای دچار آمد و همین كه او را دید سراسیمه رو برگردانید و دویدن آغاز كرد. پیداست چنین كسی در بند راه راست نباشد و شتابزده و بیخود دویدن گیرد و چه بسا در آن دویدن به چاهی افتد و یا در لجنزاری فرو رود. كمتر باشد كه كسی در چنان هنگامی پروای شاهراه كند و جز به سوی فرودگاه (منزل) ندود.
از این روشنتر آنست بگوییم : مردی كه از كسی ستمها دیده و برو شوریده و به زد و خورد برخاسته آیا با دل پر از دردی كه دارد تواند در نیك و بد او دادگرانه داوری كند؟.. بیگمان نتواند و نیكیهای او را با چشم بدی بیند. در اینجاست كه باید گفت : خشمناك را خرد آزاد نیست.
نیتچه و یاران او با یك رشته زورگوییهایی بنام دین روبرو گردیدند با خرد آگاه و هوش بیدار كه داشتند نتوانستند آنها را بپذیرند و هرچه بیشتر اندیشیدند بیشتر رمیدند و سخت برآشفتند و رشتهی خودداری را از دست هشتند و بیتابانه با آنها به جنگ برخاستند و چون عنوان آن زورگوییها داستان آفرینش و آفریدگار بود اینان از آن هم بیزاری نمودند و بیخودانه فریاد زدند : جز ماده چیزی دیگری نیست و جهان را آفریدگار نمیباشد.
این نه گناه نیتچه و یاران او بلكه گناه آن نادانان بیآزرمیست كه دین را بازیچهی هوس گرفته و یا راه روزی شماردهاند و آنهمه نادانیهای رسوا را بنام دین پدید آوردهاند و آنهمه پافشاریها نمودهاند و آنهمه آزار و گزند بمردم روا شماردهاند. نیتچه و باخنر و شوپنهاور با دشمنی آشكار كه با خدا نمودهاند نزد خدا سبكبارتر از كسانی خواهند بود كه نام او را سرمایهی زورگوییها و نادانیها گرفتهاند.
(کتاب در پیرامون مادیگری ص ۷-۸)
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
در تبریز این مثل را آوردم : مردی در بیابانی راه میپیمود و ناگهان با درندهای دچار آمد و همین كه او را دید سراسیمه رو برگردانید و دویدن آغاز كرد. پیداست چنین كسی در بند راه راست نباشد و شتابزده و بیخود دویدن گیرد و چه بسا در آن دویدن به چاهی افتد و یا در لجنزاری فرو رود. كمتر باشد كه كسی در چنان هنگامی پروای شاهراه كند و جز به سوی فرودگاه (منزل) ندود.
از این روشنتر آنست بگوییم : مردی كه از كسی ستمها دیده و برو شوریده و به زد و خورد برخاسته آیا با دل پر از دردی كه دارد تواند در نیك و بد او دادگرانه داوری كند؟.. بیگمان نتواند و نیكیهای او را با چشم بدی بیند. در اینجاست كه باید گفت : خشمناك را خرد آزاد نیست.
نیتچه و یاران او با یك رشته زورگوییهایی بنام دین روبرو گردیدند با خرد آگاه و هوش بیدار كه داشتند نتوانستند آنها را بپذیرند و هرچه بیشتر اندیشیدند بیشتر رمیدند و سخت برآشفتند و رشتهی خودداری را از دست هشتند و بیتابانه با آنها به جنگ برخاستند و چون عنوان آن زورگوییها داستان آفرینش و آفریدگار بود اینان از آن هم بیزاری نمودند و بیخودانه فریاد زدند : جز ماده چیزی دیگری نیست و جهان را آفریدگار نمیباشد.
این نه گناه نیتچه و یاران او بلكه گناه آن نادانان بیآزرمیست كه دین را بازیچهی هوس گرفته و یا راه روزی شماردهاند و آنهمه نادانیهای رسوا را بنام دین پدید آوردهاند و آنهمه پافشاریها نمودهاند و آنهمه آزار و گزند بمردم روا شماردهاند. نیتچه و باخنر و شوپنهاور با دشمنی آشكار كه با خدا نمودهاند نزد خدا سبكبارتر از كسانی خواهند بود كه نام او را سرمایهی زورگوییها و نادانیها گرفتهاند.
(کتاب در پیرامون مادیگری ص ۷-۸)
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
در پیرامون جان و روان
بخش دوم
آدمی دارای دو گوهر است.
راستی آنست كه آدمی دارای دو گوهر است : يكی گوهر جان و ديگری گوهر روان ، و اين دو اگرچه باهمند از هم جدايند. برای توضيح مقصود بايد دانست كه چهارپايان و مرغان و ديگر جانوران هر كدام يك تنی دارد و يك جانی. تن همان رگ و پوست و گوشت و استخوان ، و جان همان نيروی زندگيست كه از گردش خون پديد میآيد و با ايستادن آن از ميان ميرود. در جانوران جز اين دو نيست. ولی در آدمی جز اين تن و جان ، گوهر ديگری بنام «روان» هست. از اينجاست ميگوييم : «آدمی دارای دو گوهر است ، گوهر جان و گوهر روان». ...
👇👇👇👇👇👇
بخش دوم
آدمی دارای دو گوهر است.
راستی آنست كه آدمی دارای دو گوهر است : يكی گوهر جان و ديگری گوهر روان ، و اين دو اگرچه باهمند از هم جدايند. برای توضيح مقصود بايد دانست كه چهارپايان و مرغان و ديگر جانوران هر كدام يك تنی دارد و يك جانی. تن همان رگ و پوست و گوشت و استخوان ، و جان همان نيروی زندگيست كه از گردش خون پديد میآيد و با ايستادن آن از ميان ميرود. در جانوران جز اين دو نيست. ولی در آدمی جز اين تن و جان ، گوهر ديگری بنام «روان» هست. از اينجاست ميگوييم : «آدمی دارای دو گوهر است ، گوهر جان و گوهر روان». ...
👇👇👇👇👇👇
dar pir^mune j^no rav^n - 2.pdf
143.9 KB
در پیرامون جان و روان
بخش دوم
آدمی دارای دو گوهر است.
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
بخش دوم
آدمی دارای دو گوهر است.
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
دانشمندان مادی اروپا بآن زورگوییها و نادانیهای كشیشان و دیگران شوریده و هرچه گفتهاند بیش از همه در برابر آن زورگوییها بوده ، نه آنكه با هر آمیغی [حقیقتی] نبرد كنند و از هر كه نام خدا شنیدند بآن بخندند ـ تندترین مادیان بچنین كاری نپرداختهاند. آنان هیچگاه در این زمینه نبودهاند كه بگفتههای استوار با دلیل نیز گوش ندهند. چنین رفتاری جز از بیدانشان سر نتواند زد.
ما جدایی نمیگزاریم میانهی آنكه آدمی از بوزینه برخاسته یا خود جداگانه پیدایش یافته باشد این هنایشی در زمینهی خواست ما ندارد. ایراد ما بآنست كه آدمی را با جانوران یكسان گیرند و نیكیپذیرش ندانند. ما میگوییم : آدمی چه از بوزینه برخاسته و چه خود جداگانه پیدایش یافته است با بوزینه و دیگر جانوران یكی نیست. زیرا در این دستگاه روان و خرد هست كه در جانوران هیچ نیست.
( پرچم نیمه ماهه ص ۳۵۹و۴۶۶)
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
ما جدایی نمیگزاریم میانهی آنكه آدمی از بوزینه برخاسته یا خود جداگانه پیدایش یافته باشد این هنایشی در زمینهی خواست ما ندارد. ایراد ما بآنست كه آدمی را با جانوران یكسان گیرند و نیكیپذیرش ندانند. ما میگوییم : آدمی چه از بوزینه برخاسته و چه خود جداگانه پیدایش یافته است با بوزینه و دیگر جانوران یكی نیست. زیرا در این دستگاه روان و خرد هست كه در جانوران هیچ نیست.
( پرچم نیمه ماهه ص ۳۵۹و۴۶۶)
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
سیل در شمال غرب کشور
امروز شنبه ۲۱ مردادماه ۱۳۹۶ ، به گزارش خبرگزاریها سیل در استانهای گیلان ، گلستان ، سمنان و خراسانهای شمالی و رضوی که از روز گذشته آغاز شده بود آسیبهایی به شهرها و روستاهای این استانها رسانیده. گفته میشود سیل دوازده تن را غرق کرده. دو تن هم گمشده تاکنون آگاهی داده شده است.
هنوز بارندگی و سیل ادامه دارد.
ما در این پیشامد با خانوادههای جانباختگان و آسیبدیدگان همدردیم.
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
امروز شنبه ۲۱ مردادماه ۱۳۹۶ ، به گزارش خبرگزاریها سیل در استانهای گیلان ، گلستان ، سمنان و خراسانهای شمالی و رضوی که از روز گذشته آغاز شده بود آسیبهایی به شهرها و روستاهای این استانها رسانیده. گفته میشود سیل دوازده تن را غرق کرده. دو تن هم گمشده تاکنون آگاهی داده شده است.
هنوز بارندگی و سیل ادامه دارد.
ما در این پیشامد با خانوادههای جانباختگان و آسیبدیدگان همدردیم.
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
در پیرامون جان و روان
بخش سوم
خلاصهی سخنان گذشتهی ما اين است : آدمی دارای دو گوهر ، يا دو طبيعت ، يا دو جنبه است ، يكی جنبهی تن و جان با خويهای ناستودهی خودخواهی و خشم و رشك و كينه و ستمگری و دروغگويی و دزدی و آزمندی و چاپلوسی و مانند اينها ، كه در اين جنبه با چهارپايان و ديگر جانوران شريكست. ديگری جنبهی روان با خويهای ستودهی غمخواری و دلسوزی و نيكخواهی و آبادیدوستی و راستیپرستی و مانند اينها كه اين جنبه خاص خود اوست. از همين جاست كه كارهای آدمی بدو گونه است و نيك و بد درو توأم میباشد. ...
👇👇👇👇👇👇
بخش سوم
خلاصهی سخنان گذشتهی ما اين است : آدمی دارای دو گوهر ، يا دو طبيعت ، يا دو جنبه است ، يكی جنبهی تن و جان با خويهای ناستودهی خودخواهی و خشم و رشك و كينه و ستمگری و دروغگويی و دزدی و آزمندی و چاپلوسی و مانند اينها ، كه در اين جنبه با چهارپايان و ديگر جانوران شريكست. ديگری جنبهی روان با خويهای ستودهی غمخواری و دلسوزی و نيكخواهی و آبادیدوستی و راستیپرستی و مانند اينها كه اين جنبه خاص خود اوست. از همين جاست كه كارهای آدمی بدو گونه است و نيك و بد درو توأم میباشد. ...
👇👇👇👇👇👇
dar pir^mune j^no rav^n - 3.pdf
142.3 KB
در پیرامون جان و روان
بخش سوم
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
بخش سوم
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
آدمیان همگی از یك ریشهاند. این تیرهها كه در میانند همگی یكسانند ، و یكی را بدیگری برتری نیست. برتری یك مرد و یا یك توده جز از راهِ درستی روان و خرد ، و پاكی دین و زندگی نتواند بود.
تیرههایی كه در دانش و هنر پیش افتادهاند ، این یك فیروزی بزرگیست كه بهرهی آنان گردیده ، لیكن باید بدیگران یاوری كنند ، و از دانش و هنر خود بآنان سود رسانند ، و در پیشرفت ، آنان را نیز همراه گردانند. این رفتار را بنام آدمیگری كنند ، به پیروی از خِرَد كنند ، بَهرِ آسایشِ خودشان و دیگران كنند.
بسیار نادانیست كه با دانش و هنر ، دیگران را زیردست گردانند. بسیار نادانیست كه با نیرنگ و فریب ، تیرههایی را از پیشرفت بازدارند. این یك بدنامی بزرگی بآنان خواهد بود.
(ورجاوند بنیاد بند ۱۱ ص ۳۹)
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
تیرههایی كه در دانش و هنر پیش افتادهاند ، این یك فیروزی بزرگیست كه بهرهی آنان گردیده ، لیكن باید بدیگران یاوری كنند ، و از دانش و هنر خود بآنان سود رسانند ، و در پیشرفت ، آنان را نیز همراه گردانند. این رفتار را بنام آدمیگری كنند ، به پیروی از خِرَد كنند ، بَهرِ آسایشِ خودشان و دیگران كنند.
بسیار نادانیست كه با دانش و هنر ، دیگران را زیردست گردانند. بسیار نادانیست كه با نیرنگ و فریب ، تیرههایی را از پیشرفت بازدارند. این یك بدنامی بزرگی بآنان خواهد بود.
(ورجاوند بنیاد بند ۱۱ ص ۳۹)
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
باید این آمیغها را در دلها جاگزین گردانید و مردمان را از گمراهی بیرون آورد. آنچه را که مردمان باید بدانند اینها و مانندهای اینهاست.
یک توده مانندهی یک خانواده است و سرزمینی که در آن میزیند مانندهی خانه بلکه ارجمندتر از خانه میباشد. زیرا آن توده گذشته از آنکه در این سرزمین میزیند و جایگاه ایشانست ، نیازاکهای[آنچه نیاز دارند ، مایحتاج] خود را نیز از این در میآورند و زیستگاه آنان نیز میباشد.
اینست این سرزمین هرچه آبادتر و باردهتر باشد بهرهی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود ، و اینست همگی باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود کوشند.
این نیز شگفت است که انبوهی از مردمان آمیغها [حقایق] را در یک زمینهی کوچکی درمییابند ، ولی در زمینهی بزرگی درنمییابند.
مثلا اگر در یک خانواده باشندگان باهم با کشاکش راه روند : آن یکی خوراکی را میپزد ، اندی را در آشپزخانه پنهان کند و بهر خود نگاه دارد و این یکی بر سر سفره چیرگی کند ، و رَسد فزونتری برای خود برداشته دیگران را گرسنه گزارد ، و آن دیگران هرچه توانستند از کالا و کاچال خانه بدزدند و بفروشند و در بیرون خوراک بخورند ، از چنین خاندانی همگی رو گردانند و دشنام و نکوهش دریغ نکویند ، و اگر با یکی از آنان روبرو گردیدند زبان بنکوهش باز کرده چنین گویند :
«این که راه زیست خاندانی نیست. زیست خاندانی برای آنست که چند تنی دست بهم دهند و نیازمندیهای زندگی را آسانتر بسیجند [تدارک کردن] ، نه برای اینکه هرکسی جز دربند شکم خود نباشد و خوراک از دست هم ربایند. شما با این رفتار چه بهره از خوشیهای زندگانی توانید یافت؟!.».
یا مثلا اگر چند تنی که همراه میباشند و بسفر میروند ، در راه بجای همدستی باهم ، هرکس تنها سود خود جوید ، خوراکی را که رنج میبرند و میپزند در بخشش آن با یکدیگر نبرد کنند و یک رنجی هم در خوردنش برند ، از چنین همراهانی همگی بیزاری جویند و آنان را جز کسان دژآگاه [تربیت نشده ، وحشی] و دژخوی [دارای عاداتهای بد] نشمارند ، و زبان بنکوهش باز کرده چنین گویند : «این چه رفتاریست که اینان میدارند؟!. با این رفتار دیگر چرا همراه شدهاید؟!. چرا تنها تنها نمیروید که باری رنج کشاکش بدیگر رنجها افزوده نگردد؟!.».
این آمیغها را در زمینهی خانواده یا چند تن همراه درمییابند ، ولی در زمینهی توده درنمییابند. در حالی که بنیاد توده بر آنست که بنیاد خانواده. اینکه ما میگوییم : «یک توده مانندهی یک خانواده است» ، یک سخن شاعرانه نیست ، بلکه یک آمیغیست. بنیاد خانواده و توده هر دو برای اینست که آدمیان همدست گردند و بیکدیگر یاری کنند و نیازاکهای زندگانی را بآسانی بسیجند. برای اینست که از باهمیدن [اتحاد کردن] نیرویی پدید آورند و بدشواریهای زندگانی چیره درآیند. پس هر آنچه دربارهی خانواده توان گفت ، دربارهی توده نیز راستست.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خاندانی بد است و آن زندگانی را بهم زند ، و خانه را ویرانه گرداند ، در زندگانی تودهای نیز بد است و آن را بهم زند و کشور را ویرانه گزارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و مایهی بدبختی ملیونها مردم میگردد باید بدترش شماریم.
این بسیار نافهمیست که یک کسی بایای خود را تنها پول درآوردن و با خانوادهی خود زیستن شمارد ، و پروای توده و کشور ندارد. این معنی زندگی را ندانستنت. در یک توده هر کسی باید بزندگانی تودهای ارج گزارد و خود را پاسخده راه افتادن چرخ آن زندگانی شمارد ، و در هر کاری که میکند دربند آسایش توده باشد.
(بنیاد ورجاوند بند ۹ ص ۳۴ و ۳۵)
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
یک توده مانندهی یک خانواده است و سرزمینی که در آن میزیند مانندهی خانه بلکه ارجمندتر از خانه میباشد. زیرا آن توده گذشته از آنکه در این سرزمین میزیند و جایگاه ایشانست ، نیازاکهای[آنچه نیاز دارند ، مایحتاج] خود را نیز از این در میآورند و زیستگاه آنان نیز میباشد.
اینست این سرزمین هرچه آبادتر و باردهتر باشد بهرهی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود ، و اینست همگی باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود کوشند.
این نیز شگفت است که انبوهی از مردمان آمیغها [حقایق] را در یک زمینهی کوچکی درمییابند ، ولی در زمینهی بزرگی درنمییابند.
مثلا اگر در یک خانواده باشندگان باهم با کشاکش راه روند : آن یکی خوراکی را میپزد ، اندی را در آشپزخانه پنهان کند و بهر خود نگاه دارد و این یکی بر سر سفره چیرگی کند ، و رَسد فزونتری برای خود برداشته دیگران را گرسنه گزارد ، و آن دیگران هرچه توانستند از کالا و کاچال خانه بدزدند و بفروشند و در بیرون خوراک بخورند ، از چنین خاندانی همگی رو گردانند و دشنام و نکوهش دریغ نکویند ، و اگر با یکی از آنان روبرو گردیدند زبان بنکوهش باز کرده چنین گویند :
«این که راه زیست خاندانی نیست. زیست خاندانی برای آنست که چند تنی دست بهم دهند و نیازمندیهای زندگی را آسانتر بسیجند [تدارک کردن] ، نه برای اینکه هرکسی جز دربند شکم خود نباشد و خوراک از دست هم ربایند. شما با این رفتار چه بهره از خوشیهای زندگانی توانید یافت؟!.».
یا مثلا اگر چند تنی که همراه میباشند و بسفر میروند ، در راه بجای همدستی باهم ، هرکس تنها سود خود جوید ، خوراکی را که رنج میبرند و میپزند در بخشش آن با یکدیگر نبرد کنند و یک رنجی هم در خوردنش برند ، از چنین همراهانی همگی بیزاری جویند و آنان را جز کسان دژآگاه [تربیت نشده ، وحشی] و دژخوی [دارای عاداتهای بد] نشمارند ، و زبان بنکوهش باز کرده چنین گویند : «این چه رفتاریست که اینان میدارند؟!. با این رفتار دیگر چرا همراه شدهاید؟!. چرا تنها تنها نمیروید که باری رنج کشاکش بدیگر رنجها افزوده نگردد؟!.».
این آمیغها را در زمینهی خانواده یا چند تن همراه درمییابند ، ولی در زمینهی توده درنمییابند. در حالی که بنیاد توده بر آنست که بنیاد خانواده. اینکه ما میگوییم : «یک توده مانندهی یک خانواده است» ، یک سخن شاعرانه نیست ، بلکه یک آمیغیست. بنیاد خانواده و توده هر دو برای اینست که آدمیان همدست گردند و بیکدیگر یاری کنند و نیازاکهای زندگانی را بآسانی بسیجند. برای اینست که از باهمیدن [اتحاد کردن] نیرویی پدید آورند و بدشواریهای زندگانی چیره درآیند. پس هر آنچه دربارهی خانواده توان گفت ، دربارهی توده نیز راستست.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خاندانی بد است و آن زندگانی را بهم زند ، و خانه را ویرانه گرداند ، در زندگانی تودهای نیز بد است و آن را بهم زند و کشور را ویرانه گزارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و مایهی بدبختی ملیونها مردم میگردد باید بدترش شماریم.
این بسیار نافهمیست که یک کسی بایای خود را تنها پول درآوردن و با خانوادهی خود زیستن شمارد ، و پروای توده و کشور ندارد. این معنی زندگی را ندانستنت. در یک توده هر کسی باید بزندگانی تودهای ارج گزارد و خود را پاسخده راه افتادن چرخ آن زندگانی شمارد ، و در هر کاری که میکند دربند آسایش توده باشد.
(بنیاد ورجاوند بند ۹ ص ۳۴ و ۳۵)
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
آدمی نیکیپذیر نیست
آقای کسروی
شرحی در شمارهی ۱۷۹ در پيرامون جان و روان مرقوم داشته و از عقايد ماديون انتقاد فرموده بودند «در سرمای زمستان شما از خيابان ميگذريد و بينوائی را میبينيد كه با يك پيراهن نازكی بيخ ديوار نشسته از سرما ميلرزد و شما دلتان سوخته پالتو را از دوش خود برداشته باو ميدهيد و اندكی گرم ميشود شما خوشحال ميگرديد. اين كار و مانند آن با خودخواهی چه سازشی دارد؟» بنده كه يكی از خوانندگان پيمان و پرچم هستم ...
👇👇👇👇👇👇
آقای کسروی
شرحی در شمارهی ۱۷۹ در پيرامون جان و روان مرقوم داشته و از عقايد ماديون انتقاد فرموده بودند «در سرمای زمستان شما از خيابان ميگذريد و بينوائی را میبينيد كه با يك پيراهن نازكی بيخ ديوار نشسته از سرما ميلرزد و شما دلتان سوخته پالتو را از دوش خود برداشته باو ميدهيد و اندكی گرم ميشود شما خوشحال ميگرديد. اين كار و مانند آن با خودخواهی چه سازشی دارد؟» بنده كه يكی از خوانندگان پيمان و پرچم هستم ...
👇👇👇👇👇👇
^dami nikipazir nist.pdf
129.9 KB
آدمی نیکیپذیر نیست
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi