📖 کتاب «کار و پیشه و پول (بزبان عادی)
🖌 احمد کسروی
📝 گفتار ششم : هر کسی میتواند به اندازهی لیاقت و کوشش خود از زندگانی برخوردار شود. (پنج از شش)
در اینجا سخن ما به پایان میرسد. این دفتر چون در زمینهی کار و کسب و پول است جز دربارهی آنها سخن رانده نشده. ولی میباید یادآوری کنیم که چنانکه در جاهای دیگر روشن کردهایم سختی زندگانی که در قرنهای اخیر در اروپا و آمریکا پیدا شده و به کشورهای آسیا و آفریقا نیز رسیده یک علت بزرگ آن گمراهی «مادیگری» بوده.
به این ترتیب که چون دانشمندان ، جهان را جز همین دستگاه مادی نشناختهاند از این خطا به گمراهیهای دیگری افتادهاند که از جمله یکی آن بوده که آدم را همپای حیوانات دانسته و او را اصلاحپذیر نشناخته و منزلتش را بسیار پست کردهاند ، دیگری این بوده که زندگانی را مبارزه شناخته به هر کسی سزاوار دانستهاند که در راه خوشیهای خود ، دیگران را لگدمال کند و ملاحظهی کسی و چیزی را نکند.
این گمراهیها که نشر شده و به زبانها افتاده ضررهای بسیاری را به وجود آورده. زیرا از یک طرف مردم را از گرایش به نیکوکاری و ملاحظهی همجنسان بازداشته و از طرف دیگر نفت به آتش حرص سودجویان و پولاندوران ریخته و آنها را در بدکاری گستاختر و پافشارتر کرده.
آن بدبختیها که در اروپا رخ داده و میلیونها آدمها را بیکار و گرسنه کرده ، میلیونها زنان و بچهها را بیخانمان ساخته ، تنها نتیجهی سرمایه و ماشین نیست ، نتیجهی این بدآموزیهای زهرآلود [مادیگری] هم هست. از اینجاست که برای چاره به بدبختیها باید به این هم پرداخت و این نادانیها و بدآموزیها را نیز از میان برداشت (چنانکه ما به آن میکوشیم).
یکی از بحثهایی که بین ما با دانشمندان سوسیالیستی است در همین زمینه است. ما میگوییم : شما که خودتان پیرو مادیگری هستید و زندگانی را مبارزه میشمارید دیگر چه ایرادی به سرمایهداران دارید؟!.. آن سرمایهداران هم مبارزه میکنند و در راه موفقیت خود میلیونها کسان را لگدمال میکنند. دیگر چه شکایتی از ایشان دارید؟!.. اگر در جنگ کسی هزارها نفر از رقیبان و دشمنان را بکشد و نابود کند آیا میتوان به او ایرادی گرفت؟!.. شما از یک طرف به آنها درس میدهید که زندگانی مبارزه است و هر کسی باید جز درپی خوشیهای خود نباشد و ملاحظهی کسی و چیزی نکند ، و از طرف دیگر ایراد میگیرید که چرا ماشینهایی راه انداختهاند؟!.. چرا هزاران نفر را دچار گرسنگی کرده و میلیونها میلیون ثروت جمع کردهاند؟!.. آیا این ایراد از طرف شما چه معنی میتواند داشته باشد؟!..
همانطور که گفتم ما چون در این زمینه در کتابهای دیگر از جمله در «ورجاوند بنیاد» سخن گفتهایم در اینجا تنها اشارهی کوتاهی میکنیم و به آن بس کرده و میگذریم.
یک سخن دیگری که باید در این پایان بگوییم آنست که چون این سخنان ما در زمینهی پول و کار و کسب در برخی جمعها به میان میآید کسانی از درسخواندگان و از اروپارفتگان چنین میگویند : «او که درس اقتصاد نخوانده است». این را یک ایرادی به سخنان ما میدانند.
میگویم : سخنشان راستست. من نه «درس اقتصاد» خواندهام و نه کتابهای اقتصادی را مطالعه کردهام. اطلاعات من دربارهی دیگر علوم کمست و دربارهی این علم کمتر. اینست در این دفتر سخنان خود را با زبان ساده نوشتهام و یقیناً جلوهی نوشتههای دانشمندانه را نخواهد داشت. ایکاش من «درس اقتصاد» خوانده بودم. ولی اکنون که نخواندهام این مرا از گفتن سخنانی با دلیلهای بسیار روشن بازنمیدارد. آن ایراد آقایان نیز عامیانه است. اگر کسی در یک زمینهای درس نخوانده این دلیل ناراست بودن سخنان او نخواهد بود. چنانکه اگر کسی درس خوانده آن را دلیل راست بودن گفتههای او نمیتوان شمرد. سخنی را که کسی میگوید ، چه درسخوانده و چه درس ناخوانده ، باید دید دلیلش چیست؟!.. کسی هم که ایراد میگیرد باید برای ایرادهای خود دلیل یاد کند.
———————————
📣 خوانندگان توانند با نواختن بر 💬 پیام خود را در این زمینه بنویسند. بکوشند نوشتهشان تا تواند بود کوتاه و با دلیل توأم بوده ، خواست از آن روشنی مطلب و حقیقت باشد.
🌸
🖌 احمد کسروی
📝 گفتار ششم : هر کسی میتواند به اندازهی لیاقت و کوشش خود از زندگانی برخوردار شود. (پنج از شش)
در اینجا سخن ما به پایان میرسد. این دفتر چون در زمینهی کار و کسب و پول است جز دربارهی آنها سخن رانده نشده. ولی میباید یادآوری کنیم که چنانکه در جاهای دیگر روشن کردهایم سختی زندگانی که در قرنهای اخیر در اروپا و آمریکا پیدا شده و به کشورهای آسیا و آفریقا نیز رسیده یک علت بزرگ آن گمراهی «مادیگری» بوده.
به این ترتیب که چون دانشمندان ، جهان را جز همین دستگاه مادی نشناختهاند از این خطا به گمراهیهای دیگری افتادهاند که از جمله یکی آن بوده که آدم را همپای حیوانات دانسته و او را اصلاحپذیر نشناخته و منزلتش را بسیار پست کردهاند ، دیگری این بوده که زندگانی را مبارزه شناخته به هر کسی سزاوار دانستهاند که در راه خوشیهای خود ، دیگران را لگدمال کند و ملاحظهی کسی و چیزی را نکند.
این گمراهیها که نشر شده و به زبانها افتاده ضررهای بسیاری را به وجود آورده. زیرا از یک طرف مردم را از گرایش به نیکوکاری و ملاحظهی همجنسان بازداشته و از طرف دیگر نفت به آتش حرص سودجویان و پولاندوران ریخته و آنها را در بدکاری گستاختر و پافشارتر کرده.
آن بدبختیها که در اروپا رخ داده و میلیونها آدمها را بیکار و گرسنه کرده ، میلیونها زنان و بچهها را بیخانمان ساخته ، تنها نتیجهی سرمایه و ماشین نیست ، نتیجهی این بدآموزیهای زهرآلود [مادیگری] هم هست. از اینجاست که برای چاره به بدبختیها باید به این هم پرداخت و این نادانیها و بدآموزیها را نیز از میان برداشت (چنانکه ما به آن میکوشیم).
یکی از بحثهایی که بین ما با دانشمندان سوسیالیستی است در همین زمینه است. ما میگوییم : شما که خودتان پیرو مادیگری هستید و زندگانی را مبارزه میشمارید دیگر چه ایرادی به سرمایهداران دارید؟!.. آن سرمایهداران هم مبارزه میکنند و در راه موفقیت خود میلیونها کسان را لگدمال میکنند. دیگر چه شکایتی از ایشان دارید؟!.. اگر در جنگ کسی هزارها نفر از رقیبان و دشمنان را بکشد و نابود کند آیا میتوان به او ایرادی گرفت؟!.. شما از یک طرف به آنها درس میدهید که زندگانی مبارزه است و هر کسی باید جز درپی خوشیهای خود نباشد و ملاحظهی کسی و چیزی نکند ، و از طرف دیگر ایراد میگیرید که چرا ماشینهایی راه انداختهاند؟!.. چرا هزاران نفر را دچار گرسنگی کرده و میلیونها میلیون ثروت جمع کردهاند؟!.. آیا این ایراد از طرف شما چه معنی میتواند داشته باشد؟!..
همانطور که گفتم ما چون در این زمینه در کتابهای دیگر از جمله در «ورجاوند بنیاد» سخن گفتهایم در اینجا تنها اشارهی کوتاهی میکنیم و به آن بس کرده و میگذریم.
یک سخن دیگری که باید در این پایان بگوییم آنست که چون این سخنان ما در زمینهی پول و کار و کسب در برخی جمعها به میان میآید کسانی از درسخواندگان و از اروپارفتگان چنین میگویند : «او که درس اقتصاد نخوانده است». این را یک ایرادی به سخنان ما میدانند.
میگویم : سخنشان راستست. من نه «درس اقتصاد» خواندهام و نه کتابهای اقتصادی را مطالعه کردهام. اطلاعات من دربارهی دیگر علوم کمست و دربارهی این علم کمتر. اینست در این دفتر سخنان خود را با زبان ساده نوشتهام و یقیناً جلوهی نوشتههای دانشمندانه را نخواهد داشت. ایکاش من «درس اقتصاد» خوانده بودم. ولی اکنون که نخواندهام این مرا از گفتن سخنانی با دلیلهای بسیار روشن بازنمیدارد. آن ایراد آقایان نیز عامیانه است. اگر کسی در یک زمینهای درس نخوانده این دلیل ناراست بودن سخنان او نخواهد بود. چنانکه اگر کسی درس خوانده آن را دلیل راست بودن گفتههای او نمیتوان شمرد. سخنی را که کسی میگوید ، چه درسخوانده و چه درس ناخوانده ، باید دید دلیلش چیست؟!.. کسی هم که ایراد میگیرد باید برای ایرادهای خود دلیل یاد کند.
———————————
📣 خوانندگان توانند با نواختن بر 💬 پیام خود را در این زمینه بنویسند. بکوشند نوشتهشان تا تواند بود کوتاه و با دلیل توأم بوده ، خواست از آن روشنی مطلب و حقیقت باشد.
🌸
آیا سخنان بالا را آگاه کننده و راست یافتید؟
Anonymous Poll
100%
آری
0%
نه
0%
نه ، علتش را برایتان مینویسم.
📖 کتاب «بدبختیهای توده و ریشهی آن»
🔸 6ـ آزادی یا هرج و مرج ، هوچیگری یا کوشش سیاسی؟! (یک از دو)
🖌 احمد کسروی
گردآورنده : یک صد و اند سال پیش پدران ما که زیر فشار ستم و بیداد قاجاریان کوفته و لگدمال گردیده بودند به ایستادگی قهرمانانهای که تا آن روز بیمانند بود برخاستند و با کوششهایی به پیشوایی دو سید و دیگران نخست خواستار «عدالتخانه» شده ، سپس مشروطه طلبیدند و سرانجام توانستند «فرمان مشروطه» را از مظفرالدینشاه بگیرند.
این جنبش از هر دیده که بنگریم جنبش بزرگ و پرارجی بود. میتوان گفت هر آیین ارجمندی از کشورداری که امروز در این کشور روانست ریشه در جنبش مشروطه دارد. هر پیشرفتی که این مردم پس از قاجاریان کردهاند از رهگذر این جنبش بوده. بیشتر کارهایی که رضاشاه در ایران روان گردانید و در کارنامهی او میدرخشد پایههایش در آن جنبش گزارده شده بود.
لیکن بر آگاهان پوشیده نیست که مشروطه به انجام خود نرسید و پیش از آنکه نتیجههای ارجمندتری از آن نمایان گردیده ایران را در ردهی کشورهای بزرگ جهان درآورد ، از توان افتاد و از راه خود دور شده به خودکامگی رضاشاه ، محمدرضاشاه و سرانجام ملایان دچار آمد.
چرا چنین شد؟!.. شرح علتهای این سرگذشت پراندوه نیازمند گفتارهای بسیارست و ما در اینجا قصد آن داریم که بدستیاری نوشتههای پرچم و پیمان آنها را یکایک آشکار گردانیم. نخست در این گفتار میخواهیم تنها به ظاهر پیشامدها پرداخته این روشن گردانیم که چگونه شور آتشین مشروطهخواهی و خودکامهستیزی کمکم به دیکتاتورخواهی انجامید.
این تاریخچه یکی از آن جهت سودمندست که به ریشهی دیکتاتوری از نزدیک بنگریم و آن را بهتر بشناسیم و از دیگر سو این پایهایست برای آشنایی با دورههای دیگر تاریخ معاصر همچون دورهی فرمانروایی رضاشاه ، «دورهی دمکراسی» (1320 تا 1332) و دورههای 1332 تا 1357 و 1357 تا امروز. این گفتارها در اصل تاریخچهای از حزبها بوده و برای آن نوشته شده که نیک و بد حزبها در ایران دانسته گردد و راه را برای دانستن معنی درست حزب بگشاید.
اینها از نوشتههای پرچم روزانه شمارههای 44 ، 45 و 46 (اسفند ماه سال 1320) و پیمان سال هفتم شمارهی چهارم (مهرماه 1320) گردآوری شده. در این گفتار تاریخهای قمری را به خورشیدی تبدیل کردهایم :
سی و چند سال پیش چون در ایران مردم بیدار شدند و جنبشی بنام مشروطهخواهی برخاست خواه و ناخواه حزبها پیدا شد. نخستین حزب در ایران دستهی مجاهدان بودند.
تاریخچهی این دسته بکوتاهی آنست که دو سال پیش از زمان مشروطه گروهی از ایرانیان در باکو ، گرد آمده یک حزبی بنام «اجتماعیون عامیون» پدید آوردند و رئیس ایشان نریمان نریمانوف بود که سپس یکی از کسان بنام گردید.
این جمعیت تازه بکار پرداخته بود که در ایران داستان مشروطه پیش آمد ، و آنان کسانی را از اعضای خود برگزیده برای شرکت در شورش بشهرهای ایران فرستادند که هنوز چند تن از آن کسان در تبریز و دیگر جاها زندهاند.
ولی در تبریز در همان ماههای نخست شورش ، چند تن از سردستگان دست بهم داده در خود آنجا جمعیتی بنام «مجاهد» پدید آوردند که چنانکه گفتیم نخستین حزبی در ایران بود.
در آن هنگام بچنین دستهای نیاز سختی بود. زیرا مشروطه تازه آغاز شده و هنوز دربار ایستادگی داشت و یک دسته میبایست که آن ایستادگی را بشکند و بمشروطه پیشرفت دهد ، و این کار را مجاهدان کردند. باید گفت این دسته طبیعیترین حزبی بود که در ایران ، در آن دورهی جنبش ، پدید آمد.
این حزب با سادگی بسیار تشکیل یافت و با یک نظم و تندی پیش رفت. نخست تنها در تبریز بودند. سپس در تهران و گیلان و شهرهای دیگر آذربایجان نیز پیدا شدند ، و چنانکه در تاریخ نوشته شده همین حزب بود که با محمدعلیمیرزا [محمدعلیشاه] نبردها کرد و سپس بخونریزیها پرداخت و سرانجام او را از تخت پایین آورد و از ایران بیرون راند. این حزب بود که پایهی مشروطه را در ایران استوار گردانید ـ این حزب بود که قهرمانانی همچون ستارخان و باقرخان و حسینخان باغبان و یِفرِمخان و سردار محیی و یارمحمدخان و حیدر عمواُغلی و عظیمزاده و میرزاعلیاکبرخان و دیگران بیرون داد.
👇
🔸 6ـ آزادی یا هرج و مرج ، هوچیگری یا کوشش سیاسی؟! (یک از دو)
🖌 احمد کسروی
گردآورنده : یک صد و اند سال پیش پدران ما که زیر فشار ستم و بیداد قاجاریان کوفته و لگدمال گردیده بودند به ایستادگی قهرمانانهای که تا آن روز بیمانند بود برخاستند و با کوششهایی به پیشوایی دو سید و دیگران نخست خواستار «عدالتخانه» شده ، سپس مشروطه طلبیدند و سرانجام توانستند «فرمان مشروطه» را از مظفرالدینشاه بگیرند.
این جنبش از هر دیده که بنگریم جنبش بزرگ و پرارجی بود. میتوان گفت هر آیین ارجمندی از کشورداری که امروز در این کشور روانست ریشه در جنبش مشروطه دارد. هر پیشرفتی که این مردم پس از قاجاریان کردهاند از رهگذر این جنبش بوده. بیشتر کارهایی که رضاشاه در ایران روان گردانید و در کارنامهی او میدرخشد پایههایش در آن جنبش گزارده شده بود.
لیکن بر آگاهان پوشیده نیست که مشروطه به انجام خود نرسید و پیش از آنکه نتیجههای ارجمندتری از آن نمایان گردیده ایران را در ردهی کشورهای بزرگ جهان درآورد ، از توان افتاد و از راه خود دور شده به خودکامگی رضاشاه ، محمدرضاشاه و سرانجام ملایان دچار آمد.
چرا چنین شد؟!.. شرح علتهای این سرگذشت پراندوه نیازمند گفتارهای بسیارست و ما در اینجا قصد آن داریم که بدستیاری نوشتههای پرچم و پیمان آنها را یکایک آشکار گردانیم. نخست در این گفتار میخواهیم تنها به ظاهر پیشامدها پرداخته این روشن گردانیم که چگونه شور آتشین مشروطهخواهی و خودکامهستیزی کمکم به دیکتاتورخواهی انجامید.
این تاریخچه یکی از آن جهت سودمندست که به ریشهی دیکتاتوری از نزدیک بنگریم و آن را بهتر بشناسیم و از دیگر سو این پایهایست برای آشنایی با دورههای دیگر تاریخ معاصر همچون دورهی فرمانروایی رضاشاه ، «دورهی دمکراسی» (1320 تا 1332) و دورههای 1332 تا 1357 و 1357 تا امروز. این گفتارها در اصل تاریخچهای از حزبها بوده و برای آن نوشته شده که نیک و بد حزبها در ایران دانسته گردد و راه را برای دانستن معنی درست حزب بگشاید.
اینها از نوشتههای پرچم روزانه شمارههای 44 ، 45 و 46 (اسفند ماه سال 1320) و پیمان سال هفتم شمارهی چهارم (مهرماه 1320) گردآوری شده. در این گفتار تاریخهای قمری را به خورشیدی تبدیل کردهایم :
سی و چند سال پیش چون در ایران مردم بیدار شدند و جنبشی بنام مشروطهخواهی برخاست خواه و ناخواه حزبها پیدا شد. نخستین حزب در ایران دستهی مجاهدان بودند.
تاریخچهی این دسته بکوتاهی آنست که دو سال پیش از زمان مشروطه گروهی از ایرانیان در باکو ، گرد آمده یک حزبی بنام «اجتماعیون عامیون» پدید آوردند و رئیس ایشان نریمان نریمانوف بود که سپس یکی از کسان بنام گردید.
این جمعیت تازه بکار پرداخته بود که در ایران داستان مشروطه پیش آمد ، و آنان کسانی را از اعضای خود برگزیده برای شرکت در شورش بشهرهای ایران فرستادند که هنوز چند تن از آن کسان در تبریز و دیگر جاها زندهاند.
ولی در تبریز در همان ماههای نخست شورش ، چند تن از سردستگان دست بهم داده در خود آنجا جمعیتی بنام «مجاهد» پدید آوردند که چنانکه گفتیم نخستین حزبی در ایران بود.
در آن هنگام بچنین دستهای نیاز سختی بود. زیرا مشروطه تازه آغاز شده و هنوز دربار ایستادگی داشت و یک دسته میبایست که آن ایستادگی را بشکند و بمشروطه پیشرفت دهد ، و این کار را مجاهدان کردند. باید گفت این دسته طبیعیترین حزبی بود که در ایران ، در آن دورهی جنبش ، پدید آمد.
این حزب با سادگی بسیار تشکیل یافت و با یک نظم و تندی پیش رفت. نخست تنها در تبریز بودند. سپس در تهران و گیلان و شهرهای دیگر آذربایجان نیز پیدا شدند ، و چنانکه در تاریخ نوشته شده همین حزب بود که با محمدعلیمیرزا [محمدعلیشاه] نبردها کرد و سپس بخونریزیها پرداخت و سرانجام او را از تخت پایین آورد و از ایران بیرون راند. این حزب بود که پایهی مشروطه را در ایران استوار گردانید ـ این حزب بود که قهرمانانی همچون ستارخان و باقرخان و حسینخان باغبان و یِفرِمخان و سردار محیی و یارمحمدخان و حیدر عمواُغلی و عظیمزاده و میرزاعلیاکبرخان و دیگران بیرون داد.
👇
پس از آن ، در سال چهارم مشروطه (پس از فتح تهران) دستهی دمکرات برپا گردید. کسانی که این حزب را بنیاد نهادند حسن نیت نداشتند. آنان با دستهای دیگری میجنبیدند و غرضشان آن بود که با پدید آوردن این حزب ، دستهی مجاهدان را که این زمان یک دستهی بسیار نیرومندی گردیده و در سایهی شرکت بانقلاب آبرویی درمیان مردم پیدا کرده بودند ، از اعتبار اندازند ، و به هر حال با حزبسازی اختلاف و کشاکش درمیانهی آزادیخواهان پدید آورند. ولی با این سوءنیت بنیادگزاران ، چون بیشتر کسانی که در آن ابتداء باین حزب درآمدند از پیشروان آزادیخواهان و خود مردان خونگرم و غیرتمندی بودند این حزب نیز رونق و آبروی بسیاری پیدا کرد و در سالهای 1289 و 1290 مرکزیتی باندیشهها داد و در برابر «اعتدالیان» که بیشترشان همان درباریان پیشین بودند و بیش از همه به کند گردانیدن گردش چرخ انقلاب میکوشیدند ایستادگی خوبی نمودند ، و در پیشامد بازگشت محمدعلیمیرزا و در جنگها و نبردهایی که برخاست شایستگی از خود نشان دادند.
اگرچه این بار نیز جنگ را مجاهدان و بختیاریان کردند و با دست اینان بود که ارشدالدوله سردار محمدعلیمیرزا دستگیر و کشته گردید و خود محمدعلی شکستهای پیدرپی یافته به استرآباد [گرگان کنونی] گریخت لیکن در پارلمان و در تهران ایستادگی دمکراتها در برابر بدخواهان و پشتیبانی آنان بدولت اثر بزرگی داشت.
سپس چون در همان سال روسیان اُلتیماتم داده سپاه تا بقزوین آوردند و ایران در برابر یک خطر بزرگی واقع شد ، در این پیشامد نیز دمکراتها در اظهار احساسات و ایستادگی شایستگی از خود نشان دادند. اگرچه به یک کاری موفق نشدند (و خود نمیتوانستند شد) لیکن زبونی ننمودند.
در اهمیت این حزب آن بس که روس و انگلیس نبودن آنان را میخواستند ، و چون پس از پذیرفته شدن اُلتیماتم ، مجلس بسته گردید ناصرالملک و وزیران او که فرصت یافته بودند بکندن ریشهی اینان کوشیدند. از آنسوی در تبریز روسیان چند تن از اینان را که میرزا احمد سهیلی و آقا محمد ابراهیم و دیگران بودند بدار کشیدند.
سپس چون در سال1293 جنگ جهانگیر اروپا برخاست و در ایران نیز تبدلاتی رخ داد مجلس بار دیگر باز شد ، در این هنگام نیز دمکراتها جوش و جنب بزرگی از خود نشان دادند و به یک کار بزرگی برخاسته برای جنگ با دو دولت همسایه [روس و انگلیس] از تهران مهاجرت کردند ، و با آلمانها و عثمانی همدست شده با دستههای سپاه روس ، جنگ و خونریزی نمودند و دولت مرکزی را بنام آنکه با روس و انگلیس همدست میباشد برسمیت نشناخته خود ، در کرمانشاهان دولت دیگری بنیاد نهادند. اینها نیز کارهای حزب دمکراتست. اینها نیز در تاریخ ایران مؤثر افتادند و نامی از خود در آن یادگار گزاردند.
ولی در داستان مهاجرت یک چیزهای ناستودهای رخ داد ، زیرا آلمانها برای پیشرفت مقاصد خود در ایران از دادن پول مضایقه نمیکردند و لیرههای بسیاری سکه زده همراه خود آورده بودند. کسانی از سران مهاجران به پول گرویده رفتار ناستودهای کردند و این مایهی تنفر دیگران شد و درمیانه اختلافها رخ داد.
از آنسوی خود مهاجرت نتیجهی نیکی نداد. یک دستهی بزرگی از ژاندارم ایران و مهاجران در جنگ کشته گردیدند و آخرین نتیجه آن شد که مهاجران پس از دو سال رنج و آوارگی از خاک ایران بیرون رفته در عثمانی و دیگر جاها پراکنده گردیدند.
این نافیروزیها نتیجه آن را داد که بیشتر آزادیخواهان نومید گردیده کنارهجویی کردند. بخصوص مردان پاکدامنی که جز رهایی این کشور و توده را نمیخواستند و درپی سود شخصی نبودند. اینان بیکبار دلسرد شده بکناری رفتند.
این دلسردی و کنارهجویی آنان نیز نتیجه آن را داد که میدان برای کسان سودجو و آلودهدامن باز گردید که بنام آزادیخواهی یا دمکراتی بمیان افتادند و بخودنمایی و سودجویی پرداختند. باید گفت یک «تحولی» در عالم آزادیخواهی پدید آمد و دستگاه تغییر یافت.
——————————
📣 خوانندگان توانند با نواختن بر 💬 پیام خود را در این زمینه بنویسند. بکوشند نوشتهشان تا تواند بود کوتاه و با دلیل توأم بوده ، خواست از آن روشنی مطلب و حقیقت باشد.
🌸
اگرچه این بار نیز جنگ را مجاهدان و بختیاریان کردند و با دست اینان بود که ارشدالدوله سردار محمدعلیمیرزا دستگیر و کشته گردید و خود محمدعلی شکستهای پیدرپی یافته به استرآباد [گرگان کنونی] گریخت لیکن در پارلمان و در تهران ایستادگی دمکراتها در برابر بدخواهان و پشتیبانی آنان بدولت اثر بزرگی داشت.
سپس چون در همان سال روسیان اُلتیماتم داده سپاه تا بقزوین آوردند و ایران در برابر یک خطر بزرگی واقع شد ، در این پیشامد نیز دمکراتها در اظهار احساسات و ایستادگی شایستگی از خود نشان دادند. اگرچه به یک کاری موفق نشدند (و خود نمیتوانستند شد) لیکن زبونی ننمودند.
در اهمیت این حزب آن بس که روس و انگلیس نبودن آنان را میخواستند ، و چون پس از پذیرفته شدن اُلتیماتم ، مجلس بسته گردید ناصرالملک و وزیران او که فرصت یافته بودند بکندن ریشهی اینان کوشیدند. از آنسوی در تبریز روسیان چند تن از اینان را که میرزا احمد سهیلی و آقا محمد ابراهیم و دیگران بودند بدار کشیدند.
سپس چون در سال1293 جنگ جهانگیر اروپا برخاست و در ایران نیز تبدلاتی رخ داد مجلس بار دیگر باز شد ، در این هنگام نیز دمکراتها جوش و جنب بزرگی از خود نشان دادند و به یک کار بزرگی برخاسته برای جنگ با دو دولت همسایه [روس و انگلیس] از تهران مهاجرت کردند ، و با آلمانها و عثمانی همدست شده با دستههای سپاه روس ، جنگ و خونریزی نمودند و دولت مرکزی را بنام آنکه با روس و انگلیس همدست میباشد برسمیت نشناخته خود ، در کرمانشاهان دولت دیگری بنیاد نهادند. اینها نیز کارهای حزب دمکراتست. اینها نیز در تاریخ ایران مؤثر افتادند و نامی از خود در آن یادگار گزاردند.
ولی در داستان مهاجرت یک چیزهای ناستودهای رخ داد ، زیرا آلمانها برای پیشرفت مقاصد خود در ایران از دادن پول مضایقه نمیکردند و لیرههای بسیاری سکه زده همراه خود آورده بودند. کسانی از سران مهاجران به پول گرویده رفتار ناستودهای کردند و این مایهی تنفر دیگران شد و درمیانه اختلافها رخ داد.
از آنسوی خود مهاجرت نتیجهی نیکی نداد. یک دستهی بزرگی از ژاندارم ایران و مهاجران در جنگ کشته گردیدند و آخرین نتیجه آن شد که مهاجران پس از دو سال رنج و آوارگی از خاک ایران بیرون رفته در عثمانی و دیگر جاها پراکنده گردیدند.
این نافیروزیها نتیجه آن را داد که بیشتر آزادیخواهان نومید گردیده کنارهجویی کردند. بخصوص مردان پاکدامنی که جز رهایی این کشور و توده را نمیخواستند و درپی سود شخصی نبودند. اینان بیکبار دلسرد شده بکناری رفتند.
این دلسردی و کنارهجویی آنان نیز نتیجه آن را داد که میدان برای کسان سودجو و آلودهدامن باز گردید که بنام آزادیخواهی یا دمکراتی بمیان افتادند و بخودنمایی و سودجویی پرداختند. باید گفت یک «تحولی» در عالم آزادیخواهی پدید آمد و دستگاه تغییر یافت.
——————————
📣 خوانندگان توانند با نواختن بر 💬 پیام خود را در این زمینه بنویسند. بکوشند نوشتهشان تا تواند بود کوتاه و با دلیل توأم بوده ، خواست از آن روشنی مطلب و حقیقت باشد.
🌸
آیا سخنان بالا را آگاه کننده و راست یافتید؟
Anonymous Poll
92%
آری
4%
نه
4%
نه ، علتش را برایتان مینویسم.
📖 کتاب «کار و پیشه و پول (بزبان عادی)
🖌 احمد کسروی
📝 گفتار ششم : هر کسی میتواند به اندازهی لیاقت و کوشش خود از زندگانی برخوردار شود. (شش از شش)
ما سخنان خود را در این دفتر یاد کرده و به هر کدام دلیل یا دلیلها نوشتهایم. در اینجا نیز آنها را در چند جمله کوتاه میکنیم. ما میگوییم :
بیکاری و گدایی و مفتخوری ، و همچنین کارهای بیهودهای که به راه افتادن کار اجتماع کمکی نمیکند ، مشروع نیست و باید از آنها جلوگیری شود.
کار و کسب برای راه افتادن کار اجتماع است ، برای سودجویی و پولاندوزی و یا روزی خوردن نیست. همه باید کار و کسب را به این معنی بشناسند و به این معنی دنبال کنند.
پول وسیلهی معاوضه است و ثروت نیست.
طلا و نقره بیش از ارزش فلزی خود ارزشی ندارد.
اسکناس خودش پولست و ارزش آن از پذیرش مردم و از قانونست ، از پشتوانهی طلا و نقرهی بانکی نیست.
منشاء زندگی زمین و آب و هوا و آفتابست. آنچه مردمی باید داشته باشند اینها و نیروهای بدنی و مغزی ایشانست. مردم ایران که خود را فقیر میشمارند از ثروتمندترین ملتهایند.
زمین برای کشت کردن است و مالک زمین کسی است که آن را میکارد.
اجاره دادن زمین نامشروع است.
رباخواری نامشروع است.
باید ارزش هر کاری را در نظر گرفت و برای مزدها اندازه تعیین کرد.
باید برای سرمایهها اندازه تعیین کرد.
باید ماشینها را کوچك کرد و بکار انداختن ماشینهای بزرگ را جز بدولت یا به شرکتها اجازه نداد.
پس از همهی اینها میگوییم : زندگانی مبارزه نیست و نباید زندگانی را مبارزه دانست. آن زندگانی چهارپایان و درندگان است که باید از روی مبارزه پیش برود. آفریدگار به آدمی احساسات دیگری به نام نیکخواهی و آبادیدوستی و حقیقتجویی و عدالتخواهی داده که میتواند زندگانیش از روی اینها باشد. به او خرد (عقل) داده که میتواند در زندگانی راهنمای خود بگیرد. میانهی آدمی با جانوران فرق بسیار است.
اینها خلاصهی گفتههای ماست. ما بسیار دوست داریم که آقایان درسخواندگان (بویژه آنها كه درس اقتصاد) خواندهاند اگر ایرادهایی به فکرشان میرسد بنویسند که اگر ما نیز نوشتههای ایشان را با دلیل دیدیم قبول خواهیم کرد.
این به آقایان ایراد بزرگیست که خودشان به هیچ کاری نمیپردازند و میخواهند دیگری هم نپردازد و تنها به آن بس میکنند که خود را «دکتر اقتصاد» نامند و فخر بفروشند. چیز عجیب آنست که در کشوری که حداقل صد تن خود را «استاد علم اقتصاد» میخوانند مردم از پیشِ پا افتادهترین دانستنیهای زندگی ناآگاه میباشند. و تاجران و بازاریان بجای خود ، وزیرانشان سادهترین دانستنیها را نمیدانند.
دوباره مینویسم : ما بسیار دوست میداریم که آقایان هر ایرادی به گفتههای ما دارند بنویسند.
پایان
———————————
📣 خوانندگان توانند با نواختن بر 💬 پیام خود را در این زمینه بنویسند. بکوشند نوشتهشان تا تواند بود کوتاه و با دلیل توأم بوده ، خواست از آن روشنی مطلب و حقیقت باشد.
🌸
🖌 احمد کسروی
📝 گفتار ششم : هر کسی میتواند به اندازهی لیاقت و کوشش خود از زندگانی برخوردار شود. (شش از شش)
ما سخنان خود را در این دفتر یاد کرده و به هر کدام دلیل یا دلیلها نوشتهایم. در اینجا نیز آنها را در چند جمله کوتاه میکنیم. ما میگوییم :
بیکاری و گدایی و مفتخوری ، و همچنین کارهای بیهودهای که به راه افتادن کار اجتماع کمکی نمیکند ، مشروع نیست و باید از آنها جلوگیری شود.
کار و کسب برای راه افتادن کار اجتماع است ، برای سودجویی و پولاندوزی و یا روزی خوردن نیست. همه باید کار و کسب را به این معنی بشناسند و به این معنی دنبال کنند.
پول وسیلهی معاوضه است و ثروت نیست.
طلا و نقره بیش از ارزش فلزی خود ارزشی ندارد.
اسکناس خودش پولست و ارزش آن از پذیرش مردم و از قانونست ، از پشتوانهی طلا و نقرهی بانکی نیست.
منشاء زندگی زمین و آب و هوا و آفتابست. آنچه مردمی باید داشته باشند اینها و نیروهای بدنی و مغزی ایشانست. مردم ایران که خود را فقیر میشمارند از ثروتمندترین ملتهایند.
زمین برای کشت کردن است و مالک زمین کسی است که آن را میکارد.
اجاره دادن زمین نامشروع است.
رباخواری نامشروع است.
باید ارزش هر کاری را در نظر گرفت و برای مزدها اندازه تعیین کرد.
باید برای سرمایهها اندازه تعیین کرد.
باید ماشینها را کوچك کرد و بکار انداختن ماشینهای بزرگ را جز بدولت یا به شرکتها اجازه نداد.
پس از همهی اینها میگوییم : زندگانی مبارزه نیست و نباید زندگانی را مبارزه دانست. آن زندگانی چهارپایان و درندگان است که باید از روی مبارزه پیش برود. آفریدگار به آدمی احساسات دیگری به نام نیکخواهی و آبادیدوستی و حقیقتجویی و عدالتخواهی داده که میتواند زندگانیش از روی اینها باشد. به او خرد (عقل) داده که میتواند در زندگانی راهنمای خود بگیرد. میانهی آدمی با جانوران فرق بسیار است.
اینها خلاصهی گفتههای ماست. ما بسیار دوست داریم که آقایان درسخواندگان (بویژه آنها كه درس اقتصاد) خواندهاند اگر ایرادهایی به فکرشان میرسد بنویسند که اگر ما نیز نوشتههای ایشان را با دلیل دیدیم قبول خواهیم کرد.
این به آقایان ایراد بزرگیست که خودشان به هیچ کاری نمیپردازند و میخواهند دیگری هم نپردازد و تنها به آن بس میکنند که خود را «دکتر اقتصاد» نامند و فخر بفروشند. چیز عجیب آنست که در کشوری که حداقل صد تن خود را «استاد علم اقتصاد» میخوانند مردم از پیشِ پا افتادهترین دانستنیهای زندگی ناآگاه میباشند. و تاجران و بازاریان بجای خود ، وزیرانشان سادهترین دانستنیها را نمیدانند.
دوباره مینویسم : ما بسیار دوست میداریم که آقایان هر ایرادی به گفتههای ما دارند بنویسند.
پایان
———————————
📣 خوانندگان توانند با نواختن بر 💬 پیام خود را در این زمینه بنویسند. بکوشند نوشتهشان تا تواند بود کوتاه و با دلیل توأم بوده ، خواست از آن روشنی مطلب و حقیقت باشد.
🌸
آیا سخنان بالا را آگاه کننده و راست یافتید؟
Anonymous Poll
88%
آری
13%
نه
0%
نه ، علتش را برایتان مینویسم.