Ya'qub 2 - 3.pdf
69.8 KB
گفتار دوم
سرهنگی عیاران ـ راهزنیهای جوانمردانه
3 ـ 2
#زندگانی_یعقوب_لیث_صفار
#حسین_یزدانیان
#کانال_پاکدینی
@pakdini
سرهنگی عیاران ـ راهزنیهای جوانمردانه
3 ـ 2
#زندگانی_یعقوب_لیث_صفار
#حسین_یزدانیان
#کانال_پاکدینی
@pakdini
چرا بدليل گردن نگزاريم؟!
بخش ششم(پایانی)
آقای عدل در پايان گفتار سخن شگفتی را دليل بزرگی شعرا ميگيرند و نتيجه‌ای شگفت‌تر از خود دليل ميخواهند از آن بردارند.
خلاصه‌ی آن سخن اينست كه چون سرود «آلمان برتر از همه» ممكن بود بار ديگر آلمانها را نيرومند سازد ...
👇👇👇👇👇👇
بخش ششم(پایانی)
آقای عدل در پايان گفتار سخن شگفتی را دليل بزرگی شعرا ميگيرند و نتيجه‌ای شگفت‌تر از خود دليل ميخواهند از آن بردارند.
خلاصه‌ی آن سخن اينست كه چون سرود «آلمان برتر از همه» ممكن بود بار ديگر آلمانها را نيرومند سازد ...
👇👇👇👇👇👇
cer^ bedalil gardan nagoz^rim -6.pdf
80.5 KB
چرا بدليل گردن نگزاريم؟!
بخش ششم
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
بخش ششم
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
داوری خرد يا قضاوت حقيقی
همه ميدانند اين محاكماتی كه در دادگاهها ميرود از روی اصول قانونست نه از راهی كه حتماً بحقيقت پيوندد و چه بسا اتفاق افتاده كه ذيحقی محكوم شده و بی‌حقی حاكم گرديده.
ايرادی هم بدادرس نيست زيرا او غيب نميداند و فقط روی پرونده‌ی متشكله يكی را حاكم و يكی را محكوم دانسته و رأی ميدهد ولی داوری حقيقی ...
👇👇👇👇👇👇
همه ميدانند اين محاكماتی كه در دادگاهها ميرود از روی اصول قانونست نه از راهی كه حتماً بحقيقت پيوندد و چه بسا اتفاق افتاده كه ذيحقی محكوم شده و بی‌حقی حاكم گرديده.
ايرادی هم بدادرس نيست زيرا او غيب نميداند و فقط روی پرونده‌ی متشكله يكی را حاكم و يكی را محكوم دانسته و رأی ميدهد ولی داوری حقيقی ...
👇👇👇👇👇👇
d^varie xerad y^qez^vate haqiqi.pdf
79.5 KB
داوری خرد يا قضاوت حقيقی
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
داوری توده
ادبيات مأخوذ از ادب است و ادب در اصطلاح ، دستور درست و شيوا گفتن و نوشتن است.
سزاوار است اين قريحه‌ی ادبی در دفع مفاسد و بيان حقائق و رفع احتياجات و بيداری ملت صرف شود.
شعراء كه اهل ادب شمرده میشوند ، عموماً به چاپلوسی و سخن‌بازی و قافيه‌پردازی و ستايشگری ستمكاران پرداخته‌اند. ...
👇👇👇👇👇👇
ادبيات مأخوذ از ادب است و ادب در اصطلاح ، دستور درست و شيوا گفتن و نوشتن است.
سزاوار است اين قريحه‌ی ادبی در دفع مفاسد و بيان حقائق و رفع احتياجات و بيداری ملت صرف شود.
شعراء كه اهل ادب شمرده میشوند ، عموماً به چاپلوسی و سخن‌بازی و قافيه‌پردازی و ستايشگری ستمكاران پرداخته‌اند. ...
👇👇👇👇👇👇
d^varie tude - az t^rnam^.pdf
91.1 KB
داوری توده
(از یک تارنما)
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
(از یک تارنما)
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
Forwarded from مجله تخصصی بونسای وپنجینگ
گل زیبای ارکیده،حواصیل سفید،پرنده بهشت
نام علمی:Pecteilis radiate
خانواده : Orchidaceae،تیرۀمارچوبه
خاستگاه:ژاپن،کره،چین،روسیه
#ارکیده
#گیاهان_زینتی
http://telegram.me/joinchat/BrF3Oj7AVIeenWsqSm97qA
نام علمی:Pecteilis radiate
خانواده : Orchidaceae،تیرۀمارچوبه
خاستگاه:ژاپن،کره،چین،روسیه
#ارکیده
#گیاهان_زینتی
http://telegram.me/joinchat/BrF3Oj7AVIeenWsqSm97qA
شما امروز بر سر يك دو راهی ايستاده‌ايد كه اختيار داريد هر كدام را بپذيريد.
يكی آنكه بهمين حال كه هستيد باشيد : اين انديشه‌های پراكنده همچنان در مغزها باشد.
از شعر و شاعری دست برنداريد ، كتابهای سراپا زيان زمان مغول را پياپی چاپ كرده بيرون ريزید ، چهارده مذهب همچنانكه هست باشد ، اخلاق پست بحال خود بماند ، از هر كسی زور ديديد گردن گزاريد و همه بخاموشی گراييد ، و اگر او رفت بيكبار زبان بزشتگویی باز كنيد ... پياپی حزبها سازيد ، و دسته‌ها ببنديد ، و در راه خودنمایی و هوسبازی از گراييدن به بيگانگان هم خودداری ننماييد. يك جمله بگويم : تغييری در انديشه و رفتار و كردار خود ندهيد.
اين يك راه است و ميتوانيد آن را پيش گيريد. ولی در اين صورت حالتان همين خواهد بود كه هست. گرفتار صد بدبختی خواهيد بود ، لگدمال بيگانگان خواهيد گرديد ، اختيار زندگانی را در دست خود نخواهيد داشد. يك جمله بگويم : اين درماندگی و زبونی پايدار خواهد ماند و بلكه روز بروز سخت‌تر گرديده كم‌كم نوبت نابودی خواهد رسيد.
یک راه ديگر آنست كه اين حقايق را كه ما ياد ميكنيم و يكايك روشن ميگردانيم بپذيريد و هر كسی در سهم خود بكار بندد و زشتيها را از خود دور گرداند و يك تبديلی در انديشه‌ها و خويها و رفتارها پديد آيد و زندگانی رنگ نوينی گيرد. یک راه هم اينست.
اختيار با شماست كه كدام يكی از اينها را بپذيريد و پيش گيريد. اگر بخواهيد با همين حال بازمانيد چنانكه گفتم گرفتاريهاتان همين خواهد بود كه هست ، و شما بايد باينها رضايت دهيد و بيهوده بگله و ناله نپردازيد زيرا اين گرفتاريها يك حادثه‌ی تصادفی ، يا نتيجه‌ی قضا و قدر نيست بلكه نتيجه‌ی قطعی همان حال و رفتاريست كه داريد ، و ميخواهيد دست برنداريد.
يك بيچارگی كه من در شما می‌بينم آنست كه نميخواهيد نيك بشويد ولی ميخواهيد از روزگار نيكی بينيد ميخواهيد در اين آلودگيها بمانيد و هيچ كم نكنيد. ولی نتيجه‌ی آنها را كه زبونی و زيردستيست درنيابيد. در اينجاست كه بايد گفت معنی زندگی را نميدانيد. در اينجاست كه بايد گفت : يك دسته كودكان چهل ساله و پنجاه ساله‌ايد.
اين كار كودكانست كه دست بآتش دراز ميكنند و چون سوزانيد بگريه می‌افتند در جلو كندوی عسل ببازی پردازند و چون زنبورها بيرون ريختند و سر و روی ايشان را خستند بناله و فرياد برخيزند.
شما بخودتان بسيار مغروريد. من چون می‌آزمايم می‌بينم اين غرور و نادانیِ شما از اندازه گذشته زيرا امروز در حال آنكه از هر باره خوار و زبون می‌باشيد و در توی بدبختی و درماندگی فرورفته‌ايد باز حال خود را درك نميكنيد.
شما هر يكی خود را دانشمند می‌شماريد هر سخنی بميان آيد ميگوييد : «مگر ما اين را نميدانستيم» ولی من چون می‌آزمايم می‌بينم ، شما چيزهای بسيار روشنی را نميدانيد.
شما از داستان «علت و معلول» ناآگاهيد و اين نميدانيد كه در اين جهان هر چيزي از يك علتی برميخيزد و تا آن علت از ميان نرود بحال خود خواهيد ماند. اين نميدانيد كه هر گرفتاری يا بيماری كه براي كسی يا توده‌ای رخ ميدهد از يك علتی برخاسته كه بايد آن را جست و شناخت و بچاره پرداخت. اين چراغ برق بالای سر ما ، اگر اكنون خاموش گردد شايد كسانی آن را تصادفی شمارند و بسخنان گله‌آميزی پردازند ولی يك اهل فن آن را جز نتيجه‌ی يك علتی نخواهد شمرد و اينست جستجوی آن علت را كرده و بدست آورده و چاره خواهد كرد.
اين يك قاعده‌ی بزرگ همگانيست و بهمه چيز جاريست. ولی شما آن را نميدانيد و اعتنا نداريد. بجای آنكه آلودگيها را از خود دور گردانيد و بگرفتاريها از راهش چاره كنيد تنها بگله و ناله بس ميكنيد و يا بيخردانه اميدواريد كه ايران يك طلسمی دارد و كسی آن را از دست شما نتواند گرفت.
شما از نادانی و بيچارگی هم زبونی و هم بدبختی را ميكشيد و هم بيهوده ناله و فرياد ميكنيد كه اين خود زيان ديگری ميباشد.
شما به هر چيزی از آلودگيهای خود نام فريبنده‌ی ديگری ميگزاريد. شعرهای بيهوده سرودن ، و افسانه‌های بيخردانه بافتن را «ادبيات» می‌ناميد ، كهنه بافندگيهاي يونان و روم را «فلسفه» می‌خوانيد ، ببدآموزيهای خانه برانداز صوفيگری «عرفان» نام ميدهيد ، آشفتن مغزهای جوانان را «آموزش و پرورش» ياد ميكنيد ، گمراهيهای پراكنده و كشاكشهای بيهوده‌ی قرنهای گذشته را «مذهب» می‌شماريد ...
بدينسان به هر يكی از آلودگيهای خود عنوان ديگری ميدهيد و ما هر يكی را كه دنبال ميكنيم بهايهوی و ايستادگی می‌پردازيد و با اين حال نيكی از جهان ميخواهيد. دوباره ميگويم : اين خود نشان درماندگی شماست.
دوباره ميگويم : شما يا چنانكه هستيد باشيد و تن باين خواری و زبونی دهيد و يا اگر رهايی ميخواهيد اين حقايق را از ما بپذيريد و هر كسی تكانی بخود دهيد و هر كسی اين آلودگی‌ها را از خود دور گردانيد.
(پرچم روزانه شماره‌ی ۱۰۲ سال يكم ، شنبه ۲ خرداد ماه ۱۳۲۱)
يكی آنكه بهمين حال كه هستيد باشيد : اين انديشه‌های پراكنده همچنان در مغزها باشد.
از شعر و شاعری دست برنداريد ، كتابهای سراپا زيان زمان مغول را پياپی چاپ كرده بيرون ريزید ، چهارده مذهب همچنانكه هست باشد ، اخلاق پست بحال خود بماند ، از هر كسی زور ديديد گردن گزاريد و همه بخاموشی گراييد ، و اگر او رفت بيكبار زبان بزشتگویی باز كنيد ... پياپی حزبها سازيد ، و دسته‌ها ببنديد ، و در راه خودنمایی و هوسبازی از گراييدن به بيگانگان هم خودداری ننماييد. يك جمله بگويم : تغييری در انديشه و رفتار و كردار خود ندهيد.
اين يك راه است و ميتوانيد آن را پيش گيريد. ولی در اين صورت حالتان همين خواهد بود كه هست. گرفتار صد بدبختی خواهيد بود ، لگدمال بيگانگان خواهيد گرديد ، اختيار زندگانی را در دست خود نخواهيد داشد. يك جمله بگويم : اين درماندگی و زبونی پايدار خواهد ماند و بلكه روز بروز سخت‌تر گرديده كم‌كم نوبت نابودی خواهد رسيد.
یک راه ديگر آنست كه اين حقايق را كه ما ياد ميكنيم و يكايك روشن ميگردانيم بپذيريد و هر كسی در سهم خود بكار بندد و زشتيها را از خود دور گرداند و يك تبديلی در انديشه‌ها و خويها و رفتارها پديد آيد و زندگانی رنگ نوينی گيرد. یک راه هم اينست.
اختيار با شماست كه كدام يكی از اينها را بپذيريد و پيش گيريد. اگر بخواهيد با همين حال بازمانيد چنانكه گفتم گرفتاريهاتان همين خواهد بود كه هست ، و شما بايد باينها رضايت دهيد و بيهوده بگله و ناله نپردازيد زيرا اين گرفتاريها يك حادثه‌ی تصادفی ، يا نتيجه‌ی قضا و قدر نيست بلكه نتيجه‌ی قطعی همان حال و رفتاريست كه داريد ، و ميخواهيد دست برنداريد.
يك بيچارگی كه من در شما می‌بينم آنست كه نميخواهيد نيك بشويد ولی ميخواهيد از روزگار نيكی بينيد ميخواهيد در اين آلودگيها بمانيد و هيچ كم نكنيد. ولی نتيجه‌ی آنها را كه زبونی و زيردستيست درنيابيد. در اينجاست كه بايد گفت معنی زندگی را نميدانيد. در اينجاست كه بايد گفت : يك دسته كودكان چهل ساله و پنجاه ساله‌ايد.
اين كار كودكانست كه دست بآتش دراز ميكنند و چون سوزانيد بگريه می‌افتند در جلو كندوی عسل ببازی پردازند و چون زنبورها بيرون ريختند و سر و روی ايشان را خستند بناله و فرياد برخيزند.
شما بخودتان بسيار مغروريد. من چون می‌آزمايم می‌بينم اين غرور و نادانیِ شما از اندازه گذشته زيرا امروز در حال آنكه از هر باره خوار و زبون می‌باشيد و در توی بدبختی و درماندگی فرورفته‌ايد باز حال خود را درك نميكنيد.
شما هر يكی خود را دانشمند می‌شماريد هر سخنی بميان آيد ميگوييد : «مگر ما اين را نميدانستيم» ولی من چون می‌آزمايم می‌بينم ، شما چيزهای بسيار روشنی را نميدانيد.
شما از داستان «علت و معلول» ناآگاهيد و اين نميدانيد كه در اين جهان هر چيزي از يك علتی برميخيزد و تا آن علت از ميان نرود بحال خود خواهيد ماند. اين نميدانيد كه هر گرفتاری يا بيماری كه براي كسی يا توده‌ای رخ ميدهد از يك علتی برخاسته كه بايد آن را جست و شناخت و بچاره پرداخت. اين چراغ برق بالای سر ما ، اگر اكنون خاموش گردد شايد كسانی آن را تصادفی شمارند و بسخنان گله‌آميزی پردازند ولی يك اهل فن آن را جز نتيجه‌ی يك علتی نخواهد شمرد و اينست جستجوی آن علت را كرده و بدست آورده و چاره خواهد كرد.
اين يك قاعده‌ی بزرگ همگانيست و بهمه چيز جاريست. ولی شما آن را نميدانيد و اعتنا نداريد. بجای آنكه آلودگيها را از خود دور گردانيد و بگرفتاريها از راهش چاره كنيد تنها بگله و ناله بس ميكنيد و يا بيخردانه اميدواريد كه ايران يك طلسمی دارد و كسی آن را از دست شما نتواند گرفت.
شما از نادانی و بيچارگی هم زبونی و هم بدبختی را ميكشيد و هم بيهوده ناله و فرياد ميكنيد كه اين خود زيان ديگری ميباشد.
شما به هر چيزی از آلودگيهای خود نام فريبنده‌ی ديگری ميگزاريد. شعرهای بيهوده سرودن ، و افسانه‌های بيخردانه بافتن را «ادبيات» می‌ناميد ، كهنه بافندگيهاي يونان و روم را «فلسفه» می‌خوانيد ، ببدآموزيهای خانه برانداز صوفيگری «عرفان» نام ميدهيد ، آشفتن مغزهای جوانان را «آموزش و پرورش» ياد ميكنيد ، گمراهيهای پراكنده و كشاكشهای بيهوده‌ی قرنهای گذشته را «مذهب» می‌شماريد ...
بدينسان به هر يكی از آلودگيهای خود عنوان ديگری ميدهيد و ما هر يكی را كه دنبال ميكنيم بهايهوی و ايستادگی می‌پردازيد و با اين حال نيكی از جهان ميخواهيد. دوباره ميگويم : اين خود نشان درماندگی شماست.
دوباره ميگويم : شما يا چنانكه هستيد باشيد و تن باين خواری و زبونی دهيد و يا اگر رهايی ميخواهيد اين حقايق را از ما بپذيريد و هر كسی تكانی بخود دهيد و هر كسی اين آلودگی‌ها را از خود دور گردانيد.
(پرچم روزانه شماره‌ی ۱۰۲ سال يكم ، شنبه ۲ خرداد ماه ۱۳۲۱)
Ya'qub 3 - 1.pdf
92.5 KB
گفتار سوم
بسوی پیشامدها ـ یعقوب و صالح بن نصر
بخش یکم
#زندگانی_یعقوب_لیث_صفار
#حسین_یزدانیان
#کانال_پاکدینی
@pakdini
بسوی پیشامدها ـ یعقوب و صالح بن نصر
بخش یکم
#زندگانی_یعقوب_لیث_صفار
#حسین_یزدانیان
#کانال_پاکدینی
@pakdini
نسل هتل‌نشین :
(بخش یکم)
سی سال پیش ، دخترهای خانه صبح‌ها زود بیدار می‌شدند تا قبل از مدرسه رفتن همه جای خانه را رُفت‌وروب کرده باشند و بعد اجازه داشتند راهی مدرسه شوند. و پسرها بايد يا صبح زود يا عصر نان و مايحتاج خانه را خريد میكردند و كارهای مردانه را بكمك پدر خود انجام می‌دادند.
حالا با نسلی مواجهیم که صبح که بیدار میشوند از هتل خانه‌شان خارج میشوند.
چون که والدینش به عنوان مستخدمین "هتل خانه " همه جا را رفت‌وروب خواهند کرد. و با يك تلفن همه چيز درب خانه مهياست.
نسلی که در برابر اتاقی که در آن میخوابد و خانه‌ای که در آن زندگی میکند و ظرفی که در آن غذا میخورد احساس مسئولیت ندارد آیا در برابر سرزمینی که از آب و خاک آن بهره‌مند است حس مسئولیت خواهد داشت؟!!
برای این نسل سرزمین هم چون هتلی است که میتوان خورد وخوابید و ریخت و پاشید ؛ از مواهب طبیعی آن بهره‌مند شد و بعد اگر باب میل نبود آن را ترک کرد.
سرزمین هم مثل خانه برای این نسل ، هتل است با این فرق که متأسفانه مستخدم سرجهاز ندارد و همه فقط برای خوردن و خوابیدن و بردن آمده‌اند.
این نسل را چه کسی و چه کسانی چنین تربیت کردند؟؟؟ کی بود؟ کی بود؟!
اتفاقاً ایندفعه ، من بودم ، تو بودی ، ما بودیم و... همه بودند.
کمی به خود بیاییم و تکانی به خودمان و این نسل هتل نشین بدهیم....
(بخش یکم)
سی سال پیش ، دخترهای خانه صبح‌ها زود بیدار می‌شدند تا قبل از مدرسه رفتن همه جای خانه را رُفت‌وروب کرده باشند و بعد اجازه داشتند راهی مدرسه شوند. و پسرها بايد يا صبح زود يا عصر نان و مايحتاج خانه را خريد میكردند و كارهای مردانه را بكمك پدر خود انجام می‌دادند.
حالا با نسلی مواجهیم که صبح که بیدار میشوند از هتل خانه‌شان خارج میشوند.
چون که والدینش به عنوان مستخدمین "هتل خانه " همه جا را رفت‌وروب خواهند کرد. و با يك تلفن همه چيز درب خانه مهياست.
نسلی که در برابر اتاقی که در آن میخوابد و خانه‌ای که در آن زندگی میکند و ظرفی که در آن غذا میخورد احساس مسئولیت ندارد آیا در برابر سرزمینی که از آب و خاک آن بهره‌مند است حس مسئولیت خواهد داشت؟!!
برای این نسل سرزمین هم چون هتلی است که میتوان خورد وخوابید و ریخت و پاشید ؛ از مواهب طبیعی آن بهره‌مند شد و بعد اگر باب میل نبود آن را ترک کرد.
سرزمین هم مثل خانه برای این نسل ، هتل است با این فرق که متأسفانه مستخدم سرجهاز ندارد و همه فقط برای خوردن و خوابیدن و بردن آمده‌اند.
این نسل را چه کسی و چه کسانی چنین تربیت کردند؟؟؟ کی بود؟ کی بود؟!
اتفاقاً ایندفعه ، من بودم ، تو بودی ، ما بودیم و... همه بودند.
کمی به خود بیاییم و تکانی به خودمان و این نسل هتل نشین بدهیم....
نسل هتل‌نشین :
(بخش دوم)
کانال : نوشته بالا را آشنایی به یکی از یاران و او هم به ما فرستاده و چون دربردارنده‌ی حقیقتی میباشد ، در اینجا آوردیم. آنچه در این نوشته از بدیِ خوی و تربیت ایرانیان در سالهای واپسین آمده ، تنها مشت نمونه خروار است. در زمینه‌های دیگر نیز تربیت و خوی ایرانیان دچار پسرفت گردیده است. ما اگر از هر چیز چشم پوشیم تنها افزایش بزهکاری و شمار پرونده‌های دادگستری گواه چگونگی فرهنگ این کشور میباشد. زیرا بر پایه‌ی آمار رسمی ، سالی 15 میلیون پرونده در دادگستری در گردش است. از این میان پرونده‌های توهین ، دزدی ، چک برگشتی و نزاع و مانند اینها بخش بزرگی از پرونده‌ها میباشد.
از این گذشته ما بچشم خود نیز می‌بینیم که خودخواهی ، خرافات ، بی‌اعتمادی به یکدیگر ، بیکاری ، خودکشی ، رشوه‌خواری ، طلاق ، بزهکاری ، بی‌عفتی ، اعتیاد ، شمار زندانیان ، قاچاق انسان و کالا ، اختلاس ، آلودن و نابود کردن طبیعت و منابع آن ، گرسنگی و بدبختی توده‌ی انبوه ، هر سال بیشتر و بیشتر میگردد. از یکسو توان خرید کارگران و ماهانه‌بگیران کاهش می‌یابد و از سوی دیگر ، پیاپی بر سرمایه‌ی نوکیسگانی که از راه دلالی یا واردات ، داراییهای کلانی بهم زده‌اند افزوده می‌شود. اینها بخشی از بدبختیها و گرفتاریهای این کشور است که همواره رو به بدتر شدن دارد.
آن کسی که یادداشت بالا را نوشته نگاه بر جوانان کنونی داشته و آن ایرادها را دیده و نوشته و سخنش هم راست است ، ولی پرسش بزرگ اینست که چرا فرهنگ و خوی ایرانیان و حال کشور بدینسان رو به بدی و تباهی گزارده و سال به سال بدتر میگردد؟
به باور ما سرچشمه‌ی این تباهی از ناشناخته بودن حقایق و نداشتن راه در زندگی است. در این کشور کیش انبوه مردم شیعیگری بوده که با اینکه سرشار از پندار و بدآموزی است ولی با این حال نشانه‌هایی از برخی آموزاکهای سودمند دین اسلام همچون پروا به حلال و حرام و دستگیری از دیگران و پاکدامنی و نیکوکاری و مانند اینها در آن پیدا می‌شده که اینها میتوانسته برخی مردم را از ترس دوزخ یا آرزوی بهشت از برخی بدیها بازدارد. در سده‌ی اخیر سیل گمراهی فلسفه‌‌ی مادیگری رو به این کشور آورده و این فلسفه و رواج دانشها بنیاد کیشها را سست گردانیده و مایه‌ی سرگردانی بسیاری مردم شده. پیدایش حکومت شیعی در این کشور و سیاهکاریهایی که مردم از پیشروان کیش خود دیدند بر این سرگردانی افزوده و بسیاری را از دین بیزار گردانیده و چون معنی دین ناشناخته بوده و انبوه مردم راه جایگزینی پیش پای خود نمی‌بینند ، دچار لجام گسیختگی گردیده‌اند. مایه‌ی بدبختی کنونی ایرانیان ، از نداشتن راه زندگانی و رواج بدآموزیها و اندیشه‌های بیپا میباشد ، چاره‌ی آن نیز از راه شناساندن حقایق و آیین خردمندانه‌ی زندگی خواهد بود....
کوتاه سخن اینکه بجای پرورش(تربیت) درست در این چهل سال اخیر چیزی جز رواج دادن به خرافات و بیهوده‌کاریها در میان نبوده است. برای نمونه شما به برنامه‌های تلویزیون بنگرید. در این روزگار ، تلویزیون بیشتر از آن که سود دهد ، مایه‌ی آسیب و زیان گردیده. آنچه برنامه‌های تلویزیونی درون کشور است ، بیشتر آن رواج خرافات ، دلقکی ، سرگرمی ، بازی ، سریالها و فیلمهای پوچ بدآموز میباشد. و آنچه برنامه‌های ماهواره‌ایست ، اثر آنها بیشتر تحریک غریزه‌ی جنسی کودکان و نوجوانان ، سرگرم داشتن مردم و سست کردن بنیاد خانواده و عادی جلوه دادن خیانت و بیناموسی است. با اینکه در زندگی هزاران دانستنی‌های سودمند هست که موضوع برنامه‌های تلویزیونی تواند بود ولی به آنها پرداخته نمی‌شود.
کتابها و گفتارهای ما همه در زمینه‌ی حقایق زندگانی است. یکی از آنها کتاب «فرهنگ چیست؟» میباشد. این کتاب دربردارنده‌ی حقایقی درباره‌ی تربیت است که خواندن آن را به همه‌ی دلسوزانی که از حال کنونی تربیت جوانان ناخشنودند پیشنهاد میکنیم.
(بخش دوم)
کانال : نوشته بالا را آشنایی به یکی از یاران و او هم به ما فرستاده و چون دربردارنده‌ی حقیقتی میباشد ، در اینجا آوردیم. آنچه در این نوشته از بدیِ خوی و تربیت ایرانیان در سالهای واپسین آمده ، تنها مشت نمونه خروار است. در زمینه‌های دیگر نیز تربیت و خوی ایرانیان دچار پسرفت گردیده است. ما اگر از هر چیز چشم پوشیم تنها افزایش بزهکاری و شمار پرونده‌های دادگستری گواه چگونگی فرهنگ این کشور میباشد. زیرا بر پایه‌ی آمار رسمی ، سالی 15 میلیون پرونده در دادگستری در گردش است. از این میان پرونده‌های توهین ، دزدی ، چک برگشتی و نزاع و مانند اینها بخش بزرگی از پرونده‌ها میباشد.
از این گذشته ما بچشم خود نیز می‌بینیم که خودخواهی ، خرافات ، بی‌اعتمادی به یکدیگر ، بیکاری ، خودکشی ، رشوه‌خواری ، طلاق ، بزهکاری ، بی‌عفتی ، اعتیاد ، شمار زندانیان ، قاچاق انسان و کالا ، اختلاس ، آلودن و نابود کردن طبیعت و منابع آن ، گرسنگی و بدبختی توده‌ی انبوه ، هر سال بیشتر و بیشتر میگردد. از یکسو توان خرید کارگران و ماهانه‌بگیران کاهش می‌یابد و از سوی دیگر ، پیاپی بر سرمایه‌ی نوکیسگانی که از راه دلالی یا واردات ، داراییهای کلانی بهم زده‌اند افزوده می‌شود. اینها بخشی از بدبختیها و گرفتاریهای این کشور است که همواره رو به بدتر شدن دارد.
آن کسی که یادداشت بالا را نوشته نگاه بر جوانان کنونی داشته و آن ایرادها را دیده و نوشته و سخنش هم راست است ، ولی پرسش بزرگ اینست که چرا فرهنگ و خوی ایرانیان و حال کشور بدینسان رو به بدی و تباهی گزارده و سال به سال بدتر میگردد؟
به باور ما سرچشمه‌ی این تباهی از ناشناخته بودن حقایق و نداشتن راه در زندگی است. در این کشور کیش انبوه مردم شیعیگری بوده که با اینکه سرشار از پندار و بدآموزی است ولی با این حال نشانه‌هایی از برخی آموزاکهای سودمند دین اسلام همچون پروا به حلال و حرام و دستگیری از دیگران و پاکدامنی و نیکوکاری و مانند اینها در آن پیدا می‌شده که اینها میتوانسته برخی مردم را از ترس دوزخ یا آرزوی بهشت از برخی بدیها بازدارد. در سده‌ی اخیر سیل گمراهی فلسفه‌‌ی مادیگری رو به این کشور آورده و این فلسفه و رواج دانشها بنیاد کیشها را سست گردانیده و مایه‌ی سرگردانی بسیاری مردم شده. پیدایش حکومت شیعی در این کشور و سیاهکاریهایی که مردم از پیشروان کیش خود دیدند بر این سرگردانی افزوده و بسیاری را از دین بیزار گردانیده و چون معنی دین ناشناخته بوده و انبوه مردم راه جایگزینی پیش پای خود نمی‌بینند ، دچار لجام گسیختگی گردیده‌اند. مایه‌ی بدبختی کنونی ایرانیان ، از نداشتن راه زندگانی و رواج بدآموزیها و اندیشه‌های بیپا میباشد ، چاره‌ی آن نیز از راه شناساندن حقایق و آیین خردمندانه‌ی زندگی خواهد بود....
کوتاه سخن اینکه بجای پرورش(تربیت) درست در این چهل سال اخیر چیزی جز رواج دادن به خرافات و بیهوده‌کاریها در میان نبوده است. برای نمونه شما به برنامه‌های تلویزیون بنگرید. در این روزگار ، تلویزیون بیشتر از آن که سود دهد ، مایه‌ی آسیب و زیان گردیده. آنچه برنامه‌های تلویزیونی درون کشور است ، بیشتر آن رواج خرافات ، دلقکی ، سرگرمی ، بازی ، سریالها و فیلمهای پوچ بدآموز میباشد. و آنچه برنامه‌های ماهواره‌ایست ، اثر آنها بیشتر تحریک غریزه‌ی جنسی کودکان و نوجوانان ، سرگرم داشتن مردم و سست کردن بنیاد خانواده و عادی جلوه دادن خیانت و بیناموسی است. با اینکه در زندگی هزاران دانستنی‌های سودمند هست که موضوع برنامه‌های تلویزیونی تواند بود ولی به آنها پرداخته نمی‌شود.
کتابها و گفتارهای ما همه در زمینه‌ی حقایق زندگانی است. یکی از آنها کتاب «فرهنگ چیست؟» میباشد. این کتاب دربردارنده‌ی حقایقی درباره‌ی تربیت است که خواندن آن را به همه‌ی دلسوزانی که از حال کنونی تربیت جوانان ناخشنودند پیشنهاد میکنیم.
چادر سياه و سينه‌زنی
(بخش یکم)
در شماره‌ی ۲۰۶ نامه‌ی پرچم نوشته‌ی آقای هادی نراقی را زير عنوان (آزادی بانوان!) خواندم
با اينكه تا اندازه‌ای گفتار ايشان راست است و برخی از بانوان در اين شش سال زياده‌روی كرده‌اند ولی در اين هنگام كه گروهی ميكوشند زنان را بپوشيدن كفن سياه وادار نمايند و در برخی شهرها و در كوی جنوب شهر تهران بسياری از زنان چادر بسر كرده‌اند اين سخنان را بد ميدانم
زيرا بهانه بدست بيخردان ميدهد بويژه كه در نامه‌ی پرچم چاپ شده باشد كه خود هواخواه آزادی زنان و بازگشت نكردن وضعيت ننگين پيش از سال ۱۳۱۴ خورشيدی است.
👇👇👇👇👇👇
(بخش یکم)
در شماره‌ی ۲۰۶ نامه‌ی پرچم نوشته‌ی آقای هادی نراقی را زير عنوان (آزادی بانوان!) خواندم
با اينكه تا اندازه‌ای گفتار ايشان راست است و برخی از بانوان در اين شش سال زياده‌روی كرده‌اند ولی در اين هنگام كه گروهی ميكوشند زنان را بپوشيدن كفن سياه وادار نمايند و در برخی شهرها و در كوی جنوب شهر تهران بسياری از زنان چادر بسر كرده‌اند اين سخنان را بد ميدانم
زيرا بهانه بدست بيخردان ميدهد بويژه كه در نامه‌ی پرچم چاپ شده باشد كه خود هواخواه آزادی زنان و بازگشت نكردن وضعيت ننگين پيش از سال ۱۳۱۴ خورشيدی است.
👇👇👇👇👇👇
c^dorsi^h va sinezani 1.pdf
91.6 KB
چادر سياه و سينه‌زنی
(بخش یکم)
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
(بخش یکم)
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
Audio
شرم که نباشد هر سخنی توان گفت ، هر زشتکاری‌ای توان کرد.
گرانی هم از خداست!
گرانی هم از خداست!
علم تاریخ شیرین است
بسیاری از مردم فکر میکنند که تاریخ‌خوانی خسته‌کننده و بیمزه است و به هیچ دردی نمی‌خورد.
باید گفت که بله درست است. چرا؟ اینجور که به خوردِ ما داده اند بله.
با این شیوه‌ی درسی تاریخ در مدارس و آموزش و پرورش و دانشگاه حق هم دارید که تاریخ را خسته‌کننده بدانید و آن را حفظ اسامی و ارقام و اعداد و سالهایی که خیلی کاربردی ندارند بدانید.
اما یک چیزی!! فقط لطفا دقت کنید.
👇👇👇👇👇👇
بسیاری از مردم فکر میکنند که تاریخ‌خوانی خسته‌کننده و بیمزه است و به هیچ دردی نمی‌خورد.
باید گفت که بله درست است. چرا؟ اینجور که به خوردِ ما داده اند بله.
با این شیوه‌ی درسی تاریخ در مدارس و آموزش و پرورش و دانشگاه حق هم دارید که تاریخ را خسته‌کننده بدانید و آن را حفظ اسامی و ارقام و اعداد و سالهایی که خیلی کاربردی ندارند بدانید.
اما یک چیزی!! فقط لطفا دقت کنید.
👇👇👇👇👇👇