پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
از نوشته‌ی آقای سعادت خشنودیم و راستی را این كتابهای رمانی جز بسوزانیدن نمی‌شاید و هر مرد باغیرتی همینكه رمانی در دست دختر یا پسر یا همسر خود دید اگر بهره از خرد دارد باید آن را بگیرد و یكسره ببخاری یا باجاق اندازد.

این كتابهای شوم به بیش از آن نمی‌ارزد.

اما درباره‌ی عشق ما نمیگوییم نباشد.

عشق بمعنی درست خود گرایش و دلباختگیست كه میانه‌ی یك زن و یك مرد پیدا می‌شود و چاره‌اش آنست كه زناشویی كنند و خانواده پدید آورند.

اما اینكه یك دختر و یك پسر سالیان درازی با هم عشقبازی كنند و بجای زناشویی بآمیزشهای ناروا پردازند آن پستی و پلیدیست نه عشق.

نتیجه‌ی این عشقهای پلید است كه دخترهای بسیاری را بروزهای سیاه نشانیده و نشیمنش را به شهرنو كشانیده.

آری جوانهای پست و پلید بجای زن گرفتن با این عشقبازیها بسر می‌برند.

یك كار زشت دیگری درباره‌ی دختران كار آن مردان پلیدیست كه بنام صیغه چند شبی با دختری آمیزش میكنند و سپس بیرونشان میفرستند كه بیشترشان ناگزیر میگردند براههای سیاهكاری بیفتند.

این كار را بیشتر آخوندهای پولدار و حاجیهای مفتخوار میكنند و در هر شهری چند تنی از این نامردان هستند و نزد خود این را گناه نمی‌شمارند زیرا كه صیغه كرده‌اند.

تفو بر این نامردان! تفو بر كیش و آیینشان.

از یك دختر بینوایی سرمایه‌ی زندگانیش را با بهای بسیار اندكی میگیرند و او را تیره‌روز میگردانند و خود را گناهكار نمی‌شمارند.

اینست نمونه‌ای از دینداری اینان.

(پرچم روزانه شماره‌ی ۲۱۴)
در پیرامون رمان

چرا دانا دروغ پردازد يا بخواندن دروغ عمر خود را تباه سازد؟!

بخش سوم

اين شگفت‌تر كه اگر كسانی از رمان‌نويسان بحوادث تاريخی مي‌پردازند تغييرها در آن داده بشكل رمانش درمی‌آورند ، چنانكه بسياری از داستانهای تاريخی را باين حال انداخته‌اند.

اين كار از يكسوی بسيار بيخردانه و از سوی ديگر بسيار زيان‌آور است و خود بدان می‌ماند كه كسی ديده‌ی بی‌عيب و بينای خود را كنده شيشه بجاي آن بگزارد يا پای درست و توانای خود را بريده پایی از چوب بجايش بربندد.

يا بدان ميماند كه كسی باغی خريده درختهای سبز و بارور آن را برانداخته چوبهای خشك در عوض آنها بنشاند يا در بوستان گلهای شاداب و خندان را نپسنديده و آنها را پايمال كرده گلهای كاغذی بجای آن برچيند.

👇👇👇👇👇👇
گفته‌های پا در هوا

بخش دوم

در شماره‌ی پیش معنی «گفته‌های پا در هوا» را بازنموده و رواج آن را در نوشته‌ها و گفته‌ها نشان دادیم.

در اینجا می‌باید از سه چیز سخن رانیم : یكی زیان آن گفته‌ها. دوم انگیزه‌ی پیدایش و رواج آنها ، سوم راه چاره و جلوگیری از آنها.

زیان آنها را باید گفت «ندانستن و از راستیها بدور بودن» است.

آن كسان با این سخنان خود را دانا می‌شمرند ولی چون نیك نگریم تهیدست و بیمایه‌اند.

كسی كه كلمه‌ی «تمدن» را فراگرفته و همیشه بزبان میراند ولی معنای درست آن را نمی‌داند از این چه سودی تواند داشت جز آنكه فریب خورد و هر خوی ناستوده و هر كار بیهوده را بنام تمدن بپذیرد؟!.

👇👇👇👇👇👇
می‌شنوم كسانی میگویند : «ما گناهكاریم و اینها سزای گناههای ماست».

میگویم : راستست این مردم گناهكارند كه بدینسان آسیب و گزند می‌بینند ، ولی نه بآن معنی كه شما می‌پندارید.

گناه این مردم نه آنست كه سینه نزده‌اند ، سر نشكافته‌اند ، گوش بسخنان ملایان نداده‌اند ، زنها روهاشان را باز كرده‌اند.

اینها گناه نیست و مایه‌ی گرفتاری اینها نمیباشد.

گناه این مردم آنست كه معنی زندگانی را نمی‌شناسند ،

آنست كه خرد را كنار گزارده پیروی از پندار و هوس و كینه و نادانی مینمایند ،

آنست كه در یك كشوری بیست و سی دسته‌اند و هر دسته‌ای جز درپی دلخواه خود نیست ،

آنست كه خدا سرزمینی باین باردهی بایشان داده و ارج آن را نمی‌شناسند.

از یك سرزمینی كه برای زندگانی سیصد ملیون مردم كفایت دارد باندازه‌ی زندگانی بیست ملیون استفاده نمیكنند.

(پرچم روزانه شماره‌ی ۲۳۹)
گفته‌های پا در هوا

بخش سوم

ما تاكنون از شاعران سخن بسیار رانده‌ایم ولی از زیانی كه شعرهای آنها بفهم و خرد مردم زده گفتگو نكرده‌ایم.

ببینید : اینان ستایشگر بوده‌اند و پادشاهان و بزرگان زمان خود را می‌ستوده‌اند.

بدی ستایشگری بماند. از آن در جای دیگر سخن خواهیم راند.

در اینجا از چگونگی آن جستجو میكنیم. یك كسی را چگونه ستایند؟!

نه آنست كه اگر بالایش بلند است آن را گویند ، اگر چشمهایش شهلاست آن را گویند ، اگر دلیریها ازو دیده شده آن را بازنمایند؟..

ولی شاعران كاری باینها نداشته‌اند

👇👇👇👇👇👇
gofteh^ye p^ dar hav^ 3.pdf
85.2 KB
گفته‌های پا در هوا

بخش سوم (بخش پایانی)


#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi
داوری توده

آقای کسروی. در این چند سالی که شما در مهنامه‌ي پیمان و کنون در پرچم درباره‌ی باورها و اندیشه‌های پراکنده که سرچشمه‌ی آنها شعرهای زیانمند است نکوهش نموده‌اید دشمنان تنها چیزی که توانسته‌اند بگویند این بوده

«شعر و شاعری سالها در ایران معمول بوده و شاعران همیشه نزد مردم گرامی بوده‌اند و بزرگان آنان را ستایش می‌کردند و پادشاهان از بخشش زر و سیم بآنها دریغ نمی‌گفتند چه شده که در این سالیان دراز کسی بمخالفت برنخاسته و بعکس شرقشناسان اروپایی هم به بزرگی آنان اعتراف کرده‌اند»

این سخن باین میماند که بت‌پرستی در میان هم‌کیشان خود بگوید که

👇👇👇👇👇👇
در پیرامون رُمان

چرا دانا دروغ پردازد يا بخواندن دروغ عمر خود را تباه سازد؟!

بخش چهارم

از كارهای شگفت رمان‌نويسان است كه يكی از ايشان افسانه‌ای بافته بدينسان كه حسنعلی‌خان نامی در قزوين رئيس ماليه بوده.

بهنگامی كه سپاه روس در ايران درنگ داشت شيخی در تهران و قزوين جاسوس ايشان بوده حسنعلی‌خان را بدشمنی سياست روس متهم ميدارد و چون افيسری (سركرده‌ای) با چند تن سالدات بگرفتن او می‌آيند ،

حسنعلی‌خان ايستادگی نموده دليريها از خود آشكار می‌سازد و چون دستگيرش كرده نزد ژنرال ميبرند در آنجا نيز دليريها نموده سخنان درشت بژنرال ميگويد و سيلی بروی او می‌زند ...

👇👇👇👇👇👇