t^rixo pandh^yaw -4-6.pdf
141.8 KB
تاریخ و پندهایش
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
6ـ4) خراباتیگری
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
6ـ4) خراباتیگری
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
1 goftãre yekom Nãderwãh.pdf
103.7 KB
گفتار یکم (احمد کسروی)
(پیوستها)
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
(پیوستها)
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Emruz ce b^yad kard 6.pdf
132.2 KB
امروز چه باید کرد؟
بخش ششم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش ششم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
شورش مردم در دیماه 96 ـ 12
دیروز گفته‌های ده بخش نخست را کوتاه گردانیدیم و در یک گفتار آوردیم. درمیان نوشتارهای خود از برخی زمینه‌ها سخن نراندیم تا اینکه رشته‌ی گفتار گسیخته نشود. اکنون می‌باید در آن باره‌ها سخنانی بمیان آوریم. در هر زمینه به کوتاهی خواهیم کوشید تا عمده سخنان بمیان آید. در گفتارها و در کتابهامان این زمینه‌ها بیشتر و بهتر بازنموده شده است.
یکی از سخنانی که تنها به اشاره از آن گذشتیم این بود که میهن‌پرستی درمیان ایرانیان کم‌توان است. شادروان عزت‌الله سحابی هنگامی که شصت سال کوشش سیاسی را پشت سر گزارده بود ، گزارشگری ازو پرسید : به نظر شما مهمترین کمبودی که در کشور باعث درماندگی ماست چه میباشد؟ و او تو گویی پاسخ را از پیش آماده داشته گفت : «نبود عِرق ملی».
ممکنست کسانی جنگ هشت ساله‌ی ایران با عراق و دیگر جنبشها را جلو چشم آورده با این سخن ما مخالف باشند ولی بدانند که ما نیز آنها را بدیده داشته و فراموش نکرده‌ایم و از فداکاری هم‌میهنان خود در چنان رویدادهایی آگاهیم. لیکن در اینجا نه احساسات تند و جوشان بلکه یک حس همبستگی همیشگی را بدیده داریم.
«این سرزمین ماست ، اینجا خانه ماست. ما اینجا می‌نشینیم و زندگی میکنیم و از آبش و هوایش برخوردار می‌شویم ، در کوه و دشتش میگردیم و لذت می‌بریم ، زمینهایش را میکاریم و خوراک بدست می‌آوریم ، از کانهایش و از جنگلهایش بهره می‌جوییم. هرچه داریم از اینجاست. باید قدرش بدانیم و بآبادیش کوشیم.
هر مردمی میهنی دارند و اینجا هم میهن ماست. آنها که هزارها سالست استقلال خود را از دست داده‌اند می کوشند که آن را بدست آورند. ما که داریم چگونه از دست دهیم؟!..»
(کتاب «امروز چاره چیست؟» صفحه‌ی 37 = «چاره 37»)
اکنون این پرسش پرسیده خواهد شد که چرا در یک کشوری مانند ژاپن میهن‌پرستی نیرومند و در کشور ما ناتوان است؟! بیگمان علتهای این بسیار است و به همه‌ی آنها پرداختن خود یک پروژه‌ی پژوهشی است. ولی علتهای عمده‌ی آن در ناچیز بودن سرمایه‌ی اجتماعی در ایران خلاصه میگردد که خود معلول و آن را علتهای چندی است که باید در آنباره در جای دیگری گفتگو کنیم. لیکن یکی از عمده‌ترین آنها که ناچار به گفتگو از آنیم بها ندادن به دمکراسی یا مشروطه در این کشور است.
«در ایران چهل سالست رژیم مشروطه برپا گردیده. ولی چنانکه چند بار تکرار کردیم تاکنون انبوه مردم معنی آن را ندانسته‌اند و طبیعیست که قدرش هم نمی‌شناسند. در حقیقت پس از چهل سال هنوز مشروطه در ایران اجرا نشده».(چاره 39)
جای افسوس است که اکنون پس از یک صد و یازده سال از جنبش و گرفتن فرمان مشروطه هنوز این سخن جای خود را دارد و بتاریخ نپیوسته.
«مشروطه تنها بودن قانونها و مجلس شورا نیست. مشروطه بیک معنی عالیتر دیگریست. مشروطه معنایش آنست که یک توده می‌خواهد خودش کارهای خود را اداره کند. می‌خواهد کسی باو فرمان نراند.
برای آنکه سخن روشن باشد باید دانست ما در زندگانی دو رشته کارها داریم : یکی کارهای خصوصی ، دیگری کارهای عمومی. مثلاً ما باید خانه داشته باشیم ، خواربار تهیه کنیم ، رخت خریم ، کفش خریم ، اگر ناخوش شدیم بنزد پزشک رویم. اینها کارهاییست که هر خانواده‌ای خودش برای خودش انجام میدهد. ولی بدیهیست که زندگانی تنها با اینها نمی‌چرخد. بیک رشته کارهای دیگری هم نیاز هست.
ما در این شهر که هستیم باید آن را پاکیزه داریم ، باید دزدان را مانع شویم ، از شیوع بیماریها جلو گیریم ، عدلیه‌ای باشد که اگر دو کس دعوا داشتند بآنجا رجوع کنند ، راهها امنیت می‌خواهد تا کاروانها بیایند و بروند ، باید با کشورهای همسایه رابطه داشته باشیم و پیمانها بندیم. باین رشته کارها نیز نیاز هست و اینهاست که ما کارهای عمومی یا کارهای کشوری می‌نامیم.
در زمانهای گذشته این کارها بیک تن سپرده می‌شد و او پادشاه بود که با میل و اراده‌ی خود کشور را اداره میکرد ، بمردم نیز فرمان میراند. مردم او را «سایه‌ی خدا» می‌شناختند و فرمان می‌بردند و تکلیفی هم نداشتند. باین معنی مردم در آن روز نه اراده و اختیاری در کارهای کشور داشتند و نه مسئول بودند. مسئول تنها پادشاه بود.
این ترتیب هزارها سال در جریان بوده تا خردمندانی برخاسته و چنین گفته‌اند : چرا یک تن بدیگران فرمان راند؟!.. چرا مردم خودشان کارهای کشور را اداره نکنند؟!.. اینها را گفته با دلیل ثابت کرده‌اند که یک پادشاه هر قدر هوشیار و خردمند باشد نخواهد توانست مصالح کشور را چنانکه شایسته است تشخیص دهد ، نخواهد توانست کارها را از راهش بانجام رساند.
در نتیجه‌ی این مشروطه پیدا شده. باین معنی ، این حرفها در مردم تأثیر کرده که در همه جا بشورش برخاسته و دستگاه استبدادی پادشاهان را برانداخته خودشان رشته‌ی کارهای کشور را بدست گرفته‌اند.
دیروز گفته‌های ده بخش نخست را کوتاه گردانیدیم و در یک گفتار آوردیم. درمیان نوشتارهای خود از برخی زمینه‌ها سخن نراندیم تا اینکه رشته‌ی گفتار گسیخته نشود. اکنون می‌باید در آن باره‌ها سخنانی بمیان آوریم. در هر زمینه به کوتاهی خواهیم کوشید تا عمده سخنان بمیان آید. در گفتارها و در کتابهامان این زمینه‌ها بیشتر و بهتر بازنموده شده است.
یکی از سخنانی که تنها به اشاره از آن گذشتیم این بود که میهن‌پرستی درمیان ایرانیان کم‌توان است. شادروان عزت‌الله سحابی هنگامی که شصت سال کوشش سیاسی را پشت سر گزارده بود ، گزارشگری ازو پرسید : به نظر شما مهمترین کمبودی که در کشور باعث درماندگی ماست چه میباشد؟ و او تو گویی پاسخ را از پیش آماده داشته گفت : «نبود عِرق ملی».
ممکنست کسانی جنگ هشت ساله‌ی ایران با عراق و دیگر جنبشها را جلو چشم آورده با این سخن ما مخالف باشند ولی بدانند که ما نیز آنها را بدیده داشته و فراموش نکرده‌ایم و از فداکاری هم‌میهنان خود در چنان رویدادهایی آگاهیم. لیکن در اینجا نه احساسات تند و جوشان بلکه یک حس همبستگی همیشگی را بدیده داریم.
«این سرزمین ماست ، اینجا خانه ماست. ما اینجا می‌نشینیم و زندگی میکنیم و از آبش و هوایش برخوردار می‌شویم ، در کوه و دشتش میگردیم و لذت می‌بریم ، زمینهایش را میکاریم و خوراک بدست می‌آوریم ، از کانهایش و از جنگلهایش بهره می‌جوییم. هرچه داریم از اینجاست. باید قدرش بدانیم و بآبادیش کوشیم.
هر مردمی میهنی دارند و اینجا هم میهن ماست. آنها که هزارها سالست استقلال خود را از دست داده‌اند می کوشند که آن را بدست آورند. ما که داریم چگونه از دست دهیم؟!..»
(کتاب «امروز چاره چیست؟» صفحه‌ی 37 = «چاره 37»)
اکنون این پرسش پرسیده خواهد شد که چرا در یک کشوری مانند ژاپن میهن‌پرستی نیرومند و در کشور ما ناتوان است؟! بیگمان علتهای این بسیار است و به همه‌ی آنها پرداختن خود یک پروژه‌ی پژوهشی است. ولی علتهای عمده‌ی آن در ناچیز بودن سرمایه‌ی اجتماعی در ایران خلاصه میگردد که خود معلول و آن را علتهای چندی است که باید در آنباره در جای دیگری گفتگو کنیم. لیکن یکی از عمده‌ترین آنها که ناچار به گفتگو از آنیم بها ندادن به دمکراسی یا مشروطه در این کشور است.
«در ایران چهل سالست رژیم مشروطه برپا گردیده. ولی چنانکه چند بار تکرار کردیم تاکنون انبوه مردم معنی آن را ندانسته‌اند و طبیعیست که قدرش هم نمی‌شناسند. در حقیقت پس از چهل سال هنوز مشروطه در ایران اجرا نشده».(چاره 39)
جای افسوس است که اکنون پس از یک صد و یازده سال از جنبش و گرفتن فرمان مشروطه هنوز این سخن جای خود را دارد و بتاریخ نپیوسته.
«مشروطه تنها بودن قانونها و مجلس شورا نیست. مشروطه بیک معنی عالیتر دیگریست. مشروطه معنایش آنست که یک توده می‌خواهد خودش کارهای خود را اداره کند. می‌خواهد کسی باو فرمان نراند.
برای آنکه سخن روشن باشد باید دانست ما در زندگانی دو رشته کارها داریم : یکی کارهای خصوصی ، دیگری کارهای عمومی. مثلاً ما باید خانه داشته باشیم ، خواربار تهیه کنیم ، رخت خریم ، کفش خریم ، اگر ناخوش شدیم بنزد پزشک رویم. اینها کارهاییست که هر خانواده‌ای خودش برای خودش انجام میدهد. ولی بدیهیست که زندگانی تنها با اینها نمی‌چرخد. بیک رشته کارهای دیگری هم نیاز هست.
ما در این شهر که هستیم باید آن را پاکیزه داریم ، باید دزدان را مانع شویم ، از شیوع بیماریها جلو گیریم ، عدلیه‌ای باشد که اگر دو کس دعوا داشتند بآنجا رجوع کنند ، راهها امنیت می‌خواهد تا کاروانها بیایند و بروند ، باید با کشورهای همسایه رابطه داشته باشیم و پیمانها بندیم. باین رشته کارها نیز نیاز هست و اینهاست که ما کارهای عمومی یا کارهای کشوری می‌نامیم.
در زمانهای گذشته این کارها بیک تن سپرده می‌شد و او پادشاه بود که با میل و اراده‌ی خود کشور را اداره میکرد ، بمردم نیز فرمان میراند. مردم او را «سایه‌ی خدا» می‌شناختند و فرمان می‌بردند و تکلیفی هم نداشتند. باین معنی مردم در آن روز نه اراده و اختیاری در کارهای کشور داشتند و نه مسئول بودند. مسئول تنها پادشاه بود.
این ترتیب هزارها سال در جریان بوده تا خردمندانی برخاسته و چنین گفته‌اند : چرا یک تن بدیگران فرمان راند؟!.. چرا مردم خودشان کارهای کشور را اداره نکنند؟!.. اینها را گفته با دلیل ثابت کرده‌اند که یک پادشاه هر قدر هوشیار و خردمند باشد نخواهد توانست مصالح کشور را چنانکه شایسته است تشخیص دهد ، نخواهد توانست کارها را از راهش بانجام رساند.
در نتیجه‌ی این مشروطه پیدا شده. باین معنی ، این حرفها در مردم تأثیر کرده که در همه جا بشورش برخاسته و دستگاه استبدادی پادشاهان را برانداخته خودشان رشته‌ی کارهای کشور را بدست گرفته‌اند.
پس در مشروطه افراد خودشان کارهای کشور را اداره میکنند. هر فردی از ایشان مسئولیتی بگردن دارد ، هر فردی باید بکشور و کارهای آن علاقه‌مند باشد و هر زمان که نیاز افتاد از فداکاری با جان و مال بازنایستد. این وظیفه‌ی اوست ، این باو واجب است.
ولی در ایران کم کسی مشروطه را باین معنی فهمیده. کم کسی خود را در برابر کشور و توده مسئول میداند. اگر حقیقت را بخواهیم کسانی که در ایران پیشگام شدند و مشروطه را روان گردانیدند ، آنها نیز مشروطه را باین معنی نمیدانستند. اینست نخواسته‌اند بمردم نیز بفهمانند.
بهرحال در ایران امروز یکی از کارهای بسیار مهم اینست که کتابچه‌ها نوشته شود و سخنرانیها در رادیو بعمل آید و بمردم معنی مشروطه فهمانیده شود.
مشروطه والاترین شکل حکومت است.
امروز بیشتری از توده‌های پیشرفته و بزرگ جهان ـ از کشورهای متحده‌ی آمریکا و انگلستان و فرانسه و دیگران ـ با مشروطه اداره می‌شوند. اینها باید بمردم فهمانیده شود.
فهمیدن مردم معنی مشروطه را و علاقه‌مندی آنها بکشور و کارهای کشوری تأثیر محسوس خواهد داشت و بسیاری از دشواریهای امروزی را آسان خواهد گردانید.
گاهی کسانی میگویند : «این توده شایسته‌ی مشروطه نیست». میگویم : باید کوشید و آنها را شایسته گردانید ، نه اینکه از مشروطه چشم پوشید».
(چاره 39 تا 41)
(به این گفتار فردا ادامه خواهیم داد)
ولی در ایران کم کسی مشروطه را باین معنی فهمیده. کم کسی خود را در برابر کشور و توده مسئول میداند. اگر حقیقت را بخواهیم کسانی که در ایران پیشگام شدند و مشروطه را روان گردانیدند ، آنها نیز مشروطه را باین معنی نمیدانستند. اینست نخواسته‌اند بمردم نیز بفهمانند.
بهرحال در ایران امروز یکی از کارهای بسیار مهم اینست که کتابچه‌ها نوشته شود و سخنرانیها در رادیو بعمل آید و بمردم معنی مشروطه فهمانیده شود.
مشروطه والاترین شکل حکومت است.
امروز بیشتری از توده‌های پیشرفته و بزرگ جهان ـ از کشورهای متحده‌ی آمریکا و انگلستان و فرانسه و دیگران ـ با مشروطه اداره می‌شوند. اینها باید بمردم فهمانیده شود.
فهمیدن مردم معنی مشروطه را و علاقه‌مندی آنها بکشور و کارهای کشوری تأثیر محسوس خواهد داشت و بسیاری از دشواریهای امروزی را آسان خواهد گردانید.
گاهی کسانی میگویند : «این توده شایسته‌ی مشروطه نیست». میگویم : باید کوشید و آنها را شایسته گردانید ، نه اینکه از مشروطه چشم پوشید».
(چاره 39 تا 41)
(به این گفتار فردا ادامه خواهیم داد)
آیا شما می‌پندارید اگر ما یا دیگری آواز بلند كنیم :
«ای ایرانیان متحد بشوید ، دست بهم بدهید ..» نتیجه خواهد داد؟!...
مگر ایرانیان با دلخواه و اختیار خود باین پراكندگی افتاده‌اند كه با دلخواه و اختیار خود نیز از آن دست بردارند؟!.
چنان كاری مانند آنست كه شما یك بیماری را ببینید و باو اندرز دهید كه «تندرست شو! دست از بیماری بردار!» و شرحی از سودهای تندرستی برای او بسرایید ، و چنین پندارید كه نتیجه بدست خواهد آمد و این ندانید كه او با میل و دلخواه خود بیمار نگردیده كه با میل و دلخواه از آن بازگردد.
اگر اینگونه آوازها سودی داشت پس چه شده كه آنهمه گفتارها و داد و فریادها كه از آغاز مشروطه در روزنامه‌ها در همان زمینه‌ی یگانگی نوشته شده كمترین سودی ندارد؟!.
(پرچم روزانه شماره‌ی 251)
«ای ایرانیان متحد بشوید ، دست بهم بدهید ..» نتیجه خواهد داد؟!...
مگر ایرانیان با دلخواه و اختیار خود باین پراكندگی افتاده‌اند كه با دلخواه و اختیار خود نیز از آن دست بردارند؟!.
چنان كاری مانند آنست كه شما یك بیماری را ببینید و باو اندرز دهید كه «تندرست شو! دست از بیماری بردار!» و شرحی از سودهای تندرستی برای او بسرایید ، و چنین پندارید كه نتیجه بدست خواهد آمد و این ندانید كه او با میل و دلخواه خود بیمار نگردیده كه با میل و دلخواه از آن بازگردد.
اگر اینگونه آوازها سودی داشت پس چه شده كه آنهمه گفتارها و داد و فریادها كه از آغاز مشروطه در روزنامه‌ها در همان زمینه‌ی یگانگی نوشته شده كمترین سودی ندارد؟!.
(پرچم روزانه شماره‌ی 251)
محمدجواد اکبرین: دادستان کل کشور تمام خبرهای مربوط به خودکشی‌ها را تکذیب کرد؛ در ۸۸ هم از همان اول همه چیز را تکذیب کردند بعدها اما مجبور شدند برای مهار واکنش‌ها به فجایعِ فاش‌شده، بازداشتگاه کهریزک را ببندند. فقط مانده بود پزشکی که شاهد بقیه‌ی جنایت‌ها بود! او هم خودکشی کرد و مشکل حل شد.
در ۸۸ حتی بعد از انتشار نام دهها قربانی و تایید خانواده‌های‌شان و انتشار برخی ویدئوها، باز هم صادق لاریجانی گفت اعتراضات فقط یک کشته داشت؛ آن هم ندا آقاسلطان بود که آن را هم به صحنه‌سازیِ انگلیسی‌ها نسبت داد!
(از کانال صدای مردم)
در ۸۸ حتی بعد از انتشار نام دهها قربانی و تایید خانواده‌های‌شان و انتشار برخی ویدئوها، باز هم صادق لاریجانی گفت اعتراضات فقط یک کشته داشت؛ آن هم ندا آقاسلطان بود که آن را هم به صحنه‌سازیِ انگلیسی‌ها نسبت داد!
(از کانال صدای مردم)
Forwarded from اتچ بات
«برخی» از اندوخته‌های نفتی «برخی» از مؤمنین «حکومت عدل علی» که به گفته‌ی CNN به فهرست آن بدستیاری یکی از کارمندان ایرانی بانکهای مالزی دست یافته است.
(سرچشمه : صدای مردم)
(سرچشمه : صدای مردم)
Telegram
attach 📎
2 goftãre dovvom Nãderwãh.pdf
87.8 KB
گفتار دوم (احمد کسروی)
(پیوستها)
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
(پیوستها)
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Emruz ce b^yad kard 7.pdf
132.9 KB
امروز چه باید کرد؟
بخش هفتم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش هفتم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
شورش مردم در دیماه 96 ـ 13
«در مشروطه راه بردن کشور بگردن مردمست. مردم مکلفند که کشور را اداره کنند. آن روزی که ما در ایران شوریدیم و بیرق مشروطه‌خواهی افراشتیم ، معنای آن شورش این بود که بمحمدعلی‌میرزا و امیر بهادر و دیگران میگفتیم : شما بروید ، ما خودمان این کشور را راه خواهیم برد. معنی مشروطه همینست.
اکنون ما یا باید از مشروطه دست بکشیم و این قانونها را کنار گزاریم و یک نفر ماننده‌ی ناصرالدینشاه را بیاوریم و بگوییم بنشین و با استبداد این کشور را اداره کن و هرچه دلت خواست آن را بکار بند ، و یا خودمان مکلف باشیم که کارها را اداره کنیم.
بدیهیست که این دومی را خواهیم کرد و اکنون سخن در آنست که یک توده کشور را چطور اداره میکنند؟..
بدیهیست که همه‌ی مردم آن استعداد را ندارند که در کارهای سیاسی و اجتماعی دخالت کنند و اظهار عقیده نمایند. این بگردن یک دسته از هوشمندان و غیرتمندانست که پا پیش گزارند و باهم اندیشه یکی کنند و کشور را راه برند.
تا در یک توده همه‌ی مردم دارای رشد سیاسی نشده‌اند ، باید جمعیتی باشد و آنها را اداره کند ، و این ناچاریست.
(چاره 30)
«امروز برای نجات ایران یک جمعیت می‌خواهد ، یک جمعیت ایرانخواه بیطرف ، یک جمعیت ریشه‌دار آبرومند».
(چاره 29)
یکی از بهترین مثالهای چنین جمعیتی در جایی که انبوه توده رشد سیاسی نیافته و دچار تیره‌ها ، زبانها و نژادهای رنگارنگ و تبعیضهای طبقاتی (کاست) است ، حزب کنگره‌ی هند میباشد که دهها سال آن کشور «پرکشاکش» را با شایستگی راه برد.
از 90 سال پیش از استقلال (1857) حس میهن‌پرستی و عزت نفس در هندیان رفته رفته بیدار میگردید.
این حزب چند سالی پس از آنکه در 1885 بنیاد گزارده شد خانه‌ی میهن‌پرستان گردید و پیش از پیوستن گاندی به آن (1901) بزرگانی به بیداری میهن‌پرستی خفته‌ی هندیان و استقلال هندوستان کوشیده بودند که از بنامترین ایشان گُخال و تیلاک اند.
امروز که این حکومت در ایران بدینسان با مردم خونریزانه و ستمگرانه رفتار میکند آدم بیاد فرمانروایی انگلیسیان بر هندوستان می‌افتد. آنها نیز چون کشور بزرگی را با سپاهیان کم‌شماری زیردست گردانیده بودند بسیار بخود مغرور بودند. هندوستان را تاراج و شورشهای چندی را سرکوب کردند ، خونها بسیار ریختند ، نیرنگها بسیار زدند و هیچگاه گمان نمی‌کردند مستعمره‌ای بتواند یوغ زیردستی ایشان را از گردن باز کند ولی سرانجام میهن‌پرستان هندی پیروز گردیدند و ایشان ناچار هندوستان را با خواری ترک کردند.
اکنون ببینیم آن جمعیتی که سخنش را راندیم چه باشد و چه کند.
«اولاً این جمعیت باید دارای حقیقت باشد. باین معنی یک دسته از روی فهم و بینش احتیاجات ایران را بدیده گیرند ... از روی اینها موادی تهیه کنند که برنامه‌ی زندگانی توده و سیاست کشور باشد ، و خودشان آنها را بپذیرند و محترم شمارند و آرزومند اجرایش باشند ، بکوششهای خود قیمت داده برای فداکاری در آن راه آماده باشند. درباره‌ی آن مواد کتابها نویسند ، سخنرانیها کنند ، روزنامه‌هاشان آنها را دنبال کند ، تا بدینسان توده‌ی انبوه را آگاه گردانند و با خود همراه سازند و زمینه برای اجرای مواد آماده گردانند.
ثانیاً کسانی که باین جمعیت می‌آیند باید برای خود سودی منظور ندارند. مقصودشان آن نباشد که پارتی پیدا کنند و از فلان اداره کار بگیرند ، در فلان وزارتخانه مدیرکل باشند. بنام غیرت و مردانگی پا بمیان نهند و خواستشان این باشد که بیست ملیون مردم را از بدبختی رهانند. مزدی که برای خود در نظر گیرند جز نیکنامی و شهرت تاریخی نباشد.
در این کشور از بس اندیشه‌ها کوتاه شده ، بیشتر مردم چنین می‌پندارند که به هر کاری که می‌آیند باید برای خود سودی منظور دارند. کوشیدن در راه کشور و توده در نزد آنها دارای معنی نیست. دخالت در کارهای توده و سودجویی از آن راه در ایران پیشه‌ای گردیده.
این دبستان فساد در ایران از سالهاست تأسیس یافته و پیاپی شاگرد بیرون میدهد. فلان آقا میهن‌پرست است. چه کار میکند؟.. به اینجا و آنجا میدود ، آواز بآوازها می‌اندازد ، پول درمی‌آورد ، ثروت می‌اندوزد ، تحصیل جاه و شکوه میکند.
بهترین میهن‌پرستان در این کشور کسانیند که تا زیان یا ترسی درمیان نباشد ـ غلط یا درست ـ بسود میهن میکوشند. ولی اگر ترسی یا زیانی درمیان بود بخود حق میدهند که میهن و سود آن را فراموش کنند و بخاموشی گرایند ، بلکه اگر نیاز افتاد بزیان آن هم بکوشند».
(چاره 34)
(به این گفتار فردا ادامه خواهیم داد)
«در مشروطه راه بردن کشور بگردن مردمست. مردم مکلفند که کشور را اداره کنند. آن روزی که ما در ایران شوریدیم و بیرق مشروطه‌خواهی افراشتیم ، معنای آن شورش این بود که بمحمدعلی‌میرزا و امیر بهادر و دیگران میگفتیم : شما بروید ، ما خودمان این کشور را راه خواهیم برد. معنی مشروطه همینست.
اکنون ما یا باید از مشروطه دست بکشیم و این قانونها را کنار گزاریم و یک نفر ماننده‌ی ناصرالدینشاه را بیاوریم و بگوییم بنشین و با استبداد این کشور را اداره کن و هرچه دلت خواست آن را بکار بند ، و یا خودمان مکلف باشیم که کارها را اداره کنیم.
بدیهیست که این دومی را خواهیم کرد و اکنون سخن در آنست که یک توده کشور را چطور اداره میکنند؟..
بدیهیست که همه‌ی مردم آن استعداد را ندارند که در کارهای سیاسی و اجتماعی دخالت کنند و اظهار عقیده نمایند. این بگردن یک دسته از هوشمندان و غیرتمندانست که پا پیش گزارند و باهم اندیشه یکی کنند و کشور را راه برند.
تا در یک توده همه‌ی مردم دارای رشد سیاسی نشده‌اند ، باید جمعیتی باشد و آنها را اداره کند ، و این ناچاریست.
(چاره 30)
«امروز برای نجات ایران یک جمعیت می‌خواهد ، یک جمعیت ایرانخواه بیطرف ، یک جمعیت ریشه‌دار آبرومند».
(چاره 29)
یکی از بهترین مثالهای چنین جمعیتی در جایی که انبوه توده رشد سیاسی نیافته و دچار تیره‌ها ، زبانها و نژادهای رنگارنگ و تبعیضهای طبقاتی (کاست) است ، حزب کنگره‌ی هند میباشد که دهها سال آن کشور «پرکشاکش» را با شایستگی راه برد.
از 90 سال پیش از استقلال (1857) حس میهن‌پرستی و عزت نفس در هندیان رفته رفته بیدار میگردید.
این حزب چند سالی پس از آنکه در 1885 بنیاد گزارده شد خانه‌ی میهن‌پرستان گردید و پیش از پیوستن گاندی به آن (1901) بزرگانی به بیداری میهن‌پرستی خفته‌ی هندیان و استقلال هندوستان کوشیده بودند که از بنامترین ایشان گُخال و تیلاک اند.
امروز که این حکومت در ایران بدینسان با مردم خونریزانه و ستمگرانه رفتار میکند آدم بیاد فرمانروایی انگلیسیان بر هندوستان می‌افتد. آنها نیز چون کشور بزرگی را با سپاهیان کم‌شماری زیردست گردانیده بودند بسیار بخود مغرور بودند. هندوستان را تاراج و شورشهای چندی را سرکوب کردند ، خونها بسیار ریختند ، نیرنگها بسیار زدند و هیچگاه گمان نمی‌کردند مستعمره‌ای بتواند یوغ زیردستی ایشان را از گردن باز کند ولی سرانجام میهن‌پرستان هندی پیروز گردیدند و ایشان ناچار هندوستان را با خواری ترک کردند.
اکنون ببینیم آن جمعیتی که سخنش را راندیم چه باشد و چه کند.
«اولاً این جمعیت باید دارای حقیقت باشد. باین معنی یک دسته از روی فهم و بینش احتیاجات ایران را بدیده گیرند ... از روی اینها موادی تهیه کنند که برنامه‌ی زندگانی توده و سیاست کشور باشد ، و خودشان آنها را بپذیرند و محترم شمارند و آرزومند اجرایش باشند ، بکوششهای خود قیمت داده برای فداکاری در آن راه آماده باشند. درباره‌ی آن مواد کتابها نویسند ، سخنرانیها کنند ، روزنامه‌هاشان آنها را دنبال کند ، تا بدینسان توده‌ی انبوه را آگاه گردانند و با خود همراه سازند و زمینه برای اجرای مواد آماده گردانند.
ثانیاً کسانی که باین جمعیت می‌آیند باید برای خود سودی منظور ندارند. مقصودشان آن نباشد که پارتی پیدا کنند و از فلان اداره کار بگیرند ، در فلان وزارتخانه مدیرکل باشند. بنام غیرت و مردانگی پا بمیان نهند و خواستشان این باشد که بیست ملیون مردم را از بدبختی رهانند. مزدی که برای خود در نظر گیرند جز نیکنامی و شهرت تاریخی نباشد.
در این کشور از بس اندیشه‌ها کوتاه شده ، بیشتر مردم چنین می‌پندارند که به هر کاری که می‌آیند باید برای خود سودی منظور دارند. کوشیدن در راه کشور و توده در نزد آنها دارای معنی نیست. دخالت در کارهای توده و سودجویی از آن راه در ایران پیشه‌ای گردیده.
این دبستان فساد در ایران از سالهاست تأسیس یافته و پیاپی شاگرد بیرون میدهد. فلان آقا میهن‌پرست است. چه کار میکند؟.. به اینجا و آنجا میدود ، آواز بآوازها می‌اندازد ، پول درمی‌آورد ، ثروت می‌اندوزد ، تحصیل جاه و شکوه میکند.
بهترین میهن‌پرستان در این کشور کسانیند که تا زیان یا ترسی درمیان نباشد ـ غلط یا درست ـ بسود میهن میکوشند. ولی اگر ترسی یا زیانی درمیان بود بخود حق میدهند که میهن و سود آن را فراموش کنند و بخاموشی گرایند ، بلکه اگر نیاز افتاد بزیان آن هم بکوشند».
(چاره 34)
(به این گفتار فردا ادامه خواهیم داد)
نیكی‌ای كه از راهش نباشد بدیست.
...
درباره‌ی روزنامه‌ها همین را توان گفت : گرفتم كه هر یك از نویسندگان آنها بتوده و كشور دلسوز و علاقه‌مندند و مقصودشان پند و راهنمایی بمردم میباشد ، ولی راهی را كه می‌پیمایند جز زیان نتیجه نتواند داد.
زیرا هر یك از آنها بضد سخنان آن دیگری می‌نویسد. بلكه بسیاری آنچه امروز نوشته فردا متناقض آن را بچاپ میرساند و پیداست كه در نتیجه‌ی این تناقض‌نویسیها مردم نه تنها سودی نمیتوانند برداشت بلكه با زیانها مصادف میباشند.
زیرا آن پراكندگی اندیشه‌ها و درماندگی مغزها كه گفتیم سرچشمه‌ی همه دردهاست ، با این رفتار روزنامه‌ها فزونی می‌یابد و پریشانی و درماندگی بیشتر میگردد.
بسیاری از روزنامه‌نویسها و نویسندگان از این نتیجه ناآگاهند و چنین سخنی را تاكنون نشنیده و ندانسته‌اند.
من بارها می‌بینم كسی گفتاری نوشته می‌آورد كه ما در روزنامه بچاپ رسانیم. و چون میگویم : ما خودمان ضد این را نوشته‌ایم میگوید : «چه عیب دارد ، بگزارید مطالب متنوع باشد» یا میگوید : «آن نظر شما بود این هم نظریه‌ی منست».
ولی اینها همه نادرست است و این روزنامه‌نویسان و نویسندگان بی‌آنكه خود بدانند و بخواهند بدیها با توده‌ی خود میكنند و در این روز درماندگی بار دوش آنان را هرچه سنگینتر میگردانند.
در جایی كه میتوانند بسیار سودمند باشند و نیكیها نموده نامی از خود بیادگار گزارند بدینسان زیانمند درمی‌آیند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 115)
...
درباره‌ی روزنامه‌ها همین را توان گفت : گرفتم كه هر یك از نویسندگان آنها بتوده و كشور دلسوز و علاقه‌مندند و مقصودشان پند و راهنمایی بمردم میباشد ، ولی راهی را كه می‌پیمایند جز زیان نتیجه نتواند داد.
زیرا هر یك از آنها بضد سخنان آن دیگری می‌نویسد. بلكه بسیاری آنچه امروز نوشته فردا متناقض آن را بچاپ میرساند و پیداست كه در نتیجه‌ی این تناقض‌نویسیها مردم نه تنها سودی نمیتوانند برداشت بلكه با زیانها مصادف میباشند.
زیرا آن پراكندگی اندیشه‌ها و درماندگی مغزها كه گفتیم سرچشمه‌ی همه دردهاست ، با این رفتار روزنامه‌ها فزونی می‌یابد و پریشانی و درماندگی بیشتر میگردد.
بسیاری از روزنامه‌نویسها و نویسندگان از این نتیجه ناآگاهند و چنین سخنی را تاكنون نشنیده و ندانسته‌اند.
من بارها می‌بینم كسی گفتاری نوشته می‌آورد كه ما در روزنامه بچاپ رسانیم. و چون میگویم : ما خودمان ضد این را نوشته‌ایم میگوید : «چه عیب دارد ، بگزارید مطالب متنوع باشد» یا میگوید : «آن نظر شما بود این هم نظریه‌ی منست».
ولی اینها همه نادرست است و این روزنامه‌نویسان و نویسندگان بی‌آنكه خود بدانند و بخواهند بدیها با توده‌ی خود میكنند و در این روز درماندگی بار دوش آنان را هرچه سنگینتر میگردانند.
در جایی كه میتوانند بسیار سودمند باشند و نیكیها نموده نامی از خود بیادگار گزارند بدینسان زیانمند درمی‌آیند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 115)
تاریخ و پندهایش
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
7ـ4) مغولان
این حال ایرانیان تا آغازهای سده‌ی پنجم می‌بوده. این سده می‌گذرد ، و سده‌ی ششم از پی آن آمده میرود و در آغازهای سده‌ی هفتم این کشور دچار تاخت و تاز مغولان میگردد و در آنجاست که ما با چیستان تاریخی روبرو میگردیم. زیرا می‌بینیم چنگیزخان که بماوراءالنهر آمد ، چهارسال در آنجا و در خوارزم و در بخارا بویران کردن شهرها و کشتن مردان و برده گرفتن زنان پرداخت و آنچه می‌توانست از ستم بمردم آنجاها دریغ نداشت. با اینحال در خراسان و آذربایجان و عراق و فارس و دیگر جاها مردم بتکان نیامدند ، و کسی باین اندیشه نیفتاد که دسته‌ای پدید آورد و بیاری آن ستمدیدگان شتابد و یا آماده باشد که اگر مغولان باینسو درآمدند ، با آنان جنگ کند. از ملیونها مردم ، یکی چنین مردانگی از خود ننمود. ...
👇👇
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
7ـ4) مغولان
این حال ایرانیان تا آغازهای سده‌ی پنجم می‌بوده. این سده می‌گذرد ، و سده‌ی ششم از پی آن آمده میرود و در آغازهای سده‌ی هفتم این کشور دچار تاخت و تاز مغولان میگردد و در آنجاست که ما با چیستان تاریخی روبرو میگردیم. زیرا می‌بینیم چنگیزخان که بماوراءالنهر آمد ، چهارسال در آنجا و در خوارزم و در بخارا بویران کردن شهرها و کشتن مردان و برده گرفتن زنان پرداخت و آنچه می‌توانست از ستم بمردم آنجاها دریغ نداشت. با اینحال در خراسان و آذربایجان و عراق و فارس و دیگر جاها مردم بتکان نیامدند ، و کسی باین اندیشه نیفتاد که دسته‌ای پدید آورد و بیاری آن ستمدیدگان شتابد و یا آماده باشد که اگر مغولان باینسو درآمدند ، با آنان جنگ کند. از ملیونها مردم ، یکی چنین مردانگی از خود ننمود. ...
👇👇
t^rixo pandh^yaw -4-7.pdf
166.4 KB
تاریخ و پندهایش
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
7ـ4) مغولان
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
7ـ4) مغولان
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Forwarded from «صدای مردم» (آمدنیوز)
🔴 کهریزکی به وسعت ایران؛ پیکر سارو قهرمانی جوان ۲۴ ساله اهل سنندج به پدر و مادرش تحویل داده شد.
#کمیته_پیگیری_بازداشت_های۹۶
#اعتراضات_سراسرى
#بایدخون_گریست
@Sedaiemardom
#کمیته_پیگیری_بازداشت_های۹۶
#اعتراضات_سراسرى
#بایدخون_گریست
@Sedaiemardom