در پیرامون شعر و صوفیگری

بخش یکم

#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری

🌐 @pakdini

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

((بنیاد شیعیگری این داستان خلافت است))

اما داستان مرگ پیغمبر و جلوگیری عمر :

من نمیدانم این داستان تا چه اندازه راست است و آیا رخ داده یا نه ، در این باره جستجویی نکرده‌ام. لیکن اگر راستست رفتار عمر بسیار بجا بود. این دلیل آنست که عمر معنی اسلام را بهتر از دیگران میدانسته. دلیلست كه آن مرد یك باور بسیار استوار بخدا و اسلام می‌داشته.

اینکه ایراد میگیرند که به پیغمبر «نسبت‌ هذیان» داده راست نیست. گفته است : «ان الرجل لیهجر».
«هجر» به معنی سرسام است ، نه به معنی هذیان. هذیان از کمی خرد برخیزد ولی سرسام نتیجه‌ی بیماری باشد.

عمر گفته این مرد سرسام میگوید و این گفته به پیغمبر برنخواهد خورد زیرا یک پیغمبری چنانکه بیمار گردد ، لاغر شود ، رنگش زردی گیرد ، همچنان سرسام گوید. سرسام دنباله‌ی بیماری باشد و به کسی نخواهد برخورد.

اگر برانگیختگان از این چیزها برکنار بودندی بایستی پیش از همه از بیماری برکنار باشند و هیچگاه بیمار نگردند. یک پیغمبری که بیمار شده سرسام نیز تواند گفت و جای شگفتی نیست.

از آنسوی شما میگویید پیغمبر بیسواد میبود و نوشتن و خواندن نمی‌توانست پس چگونه نامه و کاغذ میخواسته که چیزی نویسد؟!

از این گذشته چگونه در بیست و سه سال زمان پیغمبری خود درباره‌ی جانشین گفتنی را نگفته بوده که میخواسته در بستر مرگ بگوید؟!

چگونه داستان به این بزرگی را با بی پروایی گذرانیده بوده؟!.

از این هم میگذریم : مگر شما جدایی میانه‌ی سخنان راهنمایانه و پیغمبرانه‌ی یک برانگیخته با دیگر سخنانش نمی‌گزارید؟!.

مگر پیغمبر اسلام هرچه گفتی و هر زمان که گفتی فَره (وحی) بودی؟!.

شما می‌بینید که پیغمبر اسلام خود جدایی میانه‌ی سخنانش میگزارده و آنچه را که بنام فره میبوده از قرآن میگردانیده.

در این باره نیز اگر سخنی از راه فره داشتی بایستی از قرآن باشد نه آنکه در بستر مرگ یک سخنانی گوید.

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» ، سات 20 از 105)

تاریخ و پندهایش

نگاهی دیگر به گمراهیها

16ـ4) صوفیگری و رواج آن ـ بخش دوم

یكی از تاریخنگاران كه داستان دلسوز چیرگی مغول را بر ایران می‌نگارد و حال گرفتاری مردم را باز می‌كند چنین می‌نویسد : «لیكن در زمان مغول ادبیات و فلسفه پیشرفت بسیار كرد» و این را مایه‌ی دلداری برای خوانندگان می‌انگارد.

ولی راستی آنست كه اینها نیز از گرفتاری و بدبختی ایرانیان پیش میرفته. ما چون در این باره گفتار جداگانه‌ای داریم اینست باین اندازه بسنده می‌كنیم.

اگر سفرنامه‌ی ابن جبیر و ابن بطوطه و مانند اینها را بخوانیم در قرنهای ششم و هفتم و هشتم صوفیان در همه جا زندگانی بسیار خوشی را داشته‌اند و بیشتر ایشان در زیباترین و آراسته‌ترین جایگاهها می‌زیسته‌اند.

این خود داستان شگفتی است كه مردمان در آن زمانها در دهش از اندازه بیرون بوده‌اند.

👇👇

تاریخ و پندهایش

16ـ4) صوفیگری و رواج آن (بخش دوم)



#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

هدف از حکومت خدمت به مردم است.

خواست از حکومت خدمت به مردم است. برای فرمان راندن به آنان یا سودجویی برای خود نیست.

کسانی که به کارهای اجتماعی وارد می‌شوند باید آن را وظیفه‌ی مقدسی دانند و با دل پاک به کار مشغول شوند.

حکومت نیاز دارد اداره‌ها بوجود آورد و کسانی را استخدام کند. تعداد این کسان بیش از اندازه‌ی نیاز نباید باشد.

مازاد بر نیاز مفتخوری را موجب می‌شود. در ضمن خوب نیست که اختیار کار یک کسی در دست دیگری باشد. چنین چیزی هرچه کمتر بهتر.

حکومت باید تا ممکنست جز بکارهای عمومی نپردازد.

تا ممکنست کارهای دیگر را به مردم واگذارد.

بهتر اینست که در کارها بمردم راهنمایی کند و ایشان را به رفتن وادارد.

✴️✴️✴️

از چیزهای دانستنی یکی هم اینست که حکومت برای خدمت به مردم و اداره‌ی کشور است. برای فرمان راندن و برتری نشان دادن به آنان یا سودجویی برای خود و کسب پول نیست.

تفاوت بسیاری هست میان آنکه کسانی حکومت را برای اداره‌ی کشور و خدمت به مردم بدانند و در هر مرحله آبادی کشور و امنیت مردم را در نظر بگیرند ،‌ با آنکه بلهوسانی حکومت را برای تحکّم و خودنمایی بشمار آورند یا سودجویانی آن را راهی برای سودجویی و تحصیل ثروت حساب کنند.

این دو تا یکسان نیست و نتیجه‌هایش هم یکسان نمی‌تواند باشد و نخواهد بود.

آن یکی سبب پیشرفت مردم و آبادی کشور خواهد بود و این یکی جز سبب عقب‌ماندگی و ویرانی کشور نمی‌تواند باشد.

(ورجاوند بنیاد ـ بزبان عادی ـ بخش سوم بند سوم)

محقق داماد (یکی از ملایان) : ما نتوانستیم اخلاق اسلامی را ارتقا ببخشیم.

کانال : شماها باید بدانید که شیعیگری جز از اسلام است.

شما هرگز به هیچ آرمانی از اسلام نمی توانید برسید.

گذشته از آنکه اسلام خود از برانداختن گرفتاریهای امروز جوامع بشری ناتوانست.

زندگانی من

٨ ـ دوستانی که در مدرسه پیدا کردم

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

در پیرامون شعر و صوفیگری

بخش دوم

#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری

🌐 @pakdini

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

هدف از حکومت خدمت به مردم است.

خواست از حکومت خدمت به مردم است. برای فرمان راندن به آنان یا سودجویی برای خود نیست.

کسانی که به کارهای کشوری وارد می‌شوند باید آن را وظیفه‌ی مقدسی دانند و با دل پاک به کار مشغول شوند.

حکومت نیاز دارد اداره‌ها بوجود آورد و کسانی را استخدام کند. تعداد این کسان بیش از اندازه‌ی نیاز نباید باشد.

مازاد بر نیاز مفتخوری را موجب می‌شود. در ضمن خوب نیست که اختیار کار یک کسی در دست دیگری باشد. چنین چیزی هرچه کمتر بهتر.

حکومت باید تا ممکنست جز بکارهای عمومی نپردازد.

تا ممکنست کارهای دیگر را به مردم واگذارد.

بهتر اینست که در کارها بمردم راهنمایی کند و ایشان را به رفتن وادارد.

✴️✴️✴️

کسانی که به کارهای کشوری وارد می‌شوند ـ چه از طرف مردم به نمایندگی در مجلس انتخاب شوند و چه عضوی از دولت شوند ـ باید اینها را بدانند و به دل بسپارند و پرداختن به آن کارها را وظیفه‌ی مقدسی بدانند ،

و اگر درپی رضایت خدا هستند ، خشنودی خدا را در آن کارها دانسته و با دل پاک بکار مشغول شوند.

همچنین کسانی که خود را لایق یا توانا نمی‌شناسند پاکدلانه از پذیرفتن امتناع کنند.

اگر مردمی در آرزوی پیشرفت و افتخارند و خواهان امنیت و خوشبختی‌اند ،‌ باید این حقایق را بدانند و بپذیرند و در زندگانی راهنمای خود بگیرند. باید این خوبیها را در خود داشته باشند.

این بدخواهی با مردم و کشور است که کسی بکارهای کشوری وارد شود و این حقایق را راهنمای خود نگرداند.

این بدذاتی است که کسانی مشغول گردیدن بکارهای کشوری را راهی برای هوسبازی و خودنمایی و یا وسیله‌ای برای سودجویی و کسب ثروت تصور کنند.

گناه تنها آدم کشتن و راهزنی نیست ، اینها هم گناهست.

ضرر اینها بیش از آدمکشی و راهزنی می‌تواند باشد.

(ورجاوند بنیاد ـ بزبان عادی ـ بخش سوم بند سوم)

((بنیاد شیعیگری این داستان خلافت است))

گذشته از همه‌ی اینها از کجا که خواست پیغمبر نوشتن چیزی درباره‌ی جانشین میبوده؟!. و آنگاه از کجا که میخواسته علی را به جانشینی برگزیند؟!. به اینها چه دلیل هست؟!.

پس از همه‌ی اینها باز میگویم : چه شد که دلبستگی شیعیان قزوین به اسلام و دستورهای پیغمبر اسلام بیشتر از دلبستگی یاران پیغمبر گردید؟!.

آن مردانی که در راه پیغمبر و دین او از جان گذشته و آن همه گزندها دیده بودند ، چه شد که به اندازه‌ی ملایان شکم‌پرست ایران به دستورهای پیغمبر ارج نمیگزاردند؟!.

چه شد که عمر به گفته‌ی شما آن توهین را به پیغمبر کرد و کسی به او ایراد نگرفت؟!.

فردا که آقای پاکروان اینها را گفته بودند یکی چنین پاسخ داده بوده : «راستست که پیغمبر بیسواد میبوده ولی میخواست خامه و کاغذ بیاورند که او بگوید و دیگری بنویسد».

شب دیگر باز گفتگو میرفت و آقای پاکروان این پاسخ را یاد کردند ، گفتم : «پیغمبر اسلام بهاءالله نمیبود که عربی نداند و در دست آن زبان درماند.

پیغمبر توانستی هر خواستی که داشتی به آسانی به زبان آورد. اگر خواستش این بودی که دیگران نویسند ، گفتی : «ائتونی به قلم و قرطاس املی علیکم ...» و
نگفتی : «اکتب لکم ...» این دوتا از هم جداست».

شگفتتر آن بود که یکی در همان نشست ، سخن آغاز کرد و چنین گفت :

«پیغمبر چون میدانست که اگر در زمان زندگانی خود خلافت امیرالمؤمنین را آشکار گرداند کسانی نخواهند پذیرفت و درمیانه دوسخنی[= اختلاف] و پراکندگی[= تفرقه] پدید خواهد آمد ، از اینرو آن را نگه میداشت که در آخرین ساعات زندگانی ...» یکی از باشندگان سخن او را بریده و خودش آن را بدینسان به پایان رسانید «دو سخنی را به میان اندازد و در برود».

از این گفته همگی خندیدیم و دیگر به پاسخی نیاز نیامد.

تا اینجاست داستان. شگفتتر آنکه برخی از ملایان این داستان را که در مهنامه‌‌ی پرچم نوشته بودیم خوانده‌اند ، و بجای آنکه بخود آیند و بدانند تا چه اندازه گمراه و نادانند آخرین تیر خود را به کمان گزارده چنین میگویند :

«پس چرا امیرالمؤمنین همیشه از غصب حق خود شکایت میکرد...»

میگویم آنچه ما میدانیم امام علی بن ابیطالب به چنان کاری برنخاسته است.

این تواند بود که او خود را شاینده‌تر از ابوبکر و عمر میدانسته و در دل خود گله‌مند میبوده (و خطبه‌ی شقشقیه نیز اگر از آن امام بوده بیش از این اندازه را نمیرساند)،

ولی اینکه آن دو خلیفه را «غاصب» بداند و با آنان دشمنی کند یا در برابر ایستد ، هرگز نبوده است و نتوانستی بود.

با اینحال اگر دلیلی بدست آید و دانسته شود که او بدانسان که گفته‌ی شیعیانست خود را برگزیده‌ی خدا برای امر خلافت میدانسته و به کارهایی میکوشیده ما او را نیز همچون دیگران گمراه شمرده و بزرگش نخواهیم گرفت.

ما او را دوست میداریم نه برای اینکه نامش علی میبوده یا دامادی پیغمبر را میداشته ، بلکه برای اینکه مردی سراپا پاکی میبوده و گردن به خواهشهای تنی نمیگزارده است.

این یک گستاخی بزرگی از شیعیانست که برای پیشرفت سیاست خود چنین کارهایی را از آن امام پاک بازگفته‌اند. گستاخی بزرگی از ایشانست که به چنین دروغهایی برخاسته‌اند.

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» ، سات 21 از 105)

تاریخ و پندهایش

نگاهی دیگر به گمراهیها

17ـ4) صوفیگری و رواج آن ـ بخش سوم

كسانی كه اینها را می‌خوانند زیان آن را درنمی‌یابند و شاید چنین می‌پندارند كه گفته‌های سودمندی را فرامی‌گیرند. ولی اینها سراپا زیان و سراپا ننگ است.

این بدترین گناهیست كه یك مشتی كه در زندگانی فزونی و سربار دیگران بوده‌اند و بهیچ دردی نمیخورده‌اند خود را این چنان برگزیده‌ی آفریدگان گیرند و خدا و جهان و همه چیز را ویژه‌ی خود شمارند.

این بدترین پستی است كه كسانی بریخته شدن خون هزاران هزار بیگناه و بكنده شدن صدها هزار خانه دلشان نسوزد و درمیان ناله‌های جانگداز مردم بیچاره جز در اندیشه‌ی كار خود نباشند و بدانسان گفتار شماتت‌آمیز بمیان آورند.

این خدا را خوار گرفتن و مردمی ‌را پایمال كردنست.

👇👇

تاریخ و پندهایش

17ـ4) صوفیگری و رواج آن (بخش سوم)



#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

در پیرامون شعر و صوفیگری

بخش سوم

#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری

🌐 @pakdini

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

زندگانی من

۹ ـ دلبستگی‌ای که بمشروطه پیدا کردم

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

سرنوشت دختر خیابان انقلاب چیست؟

نسرین ستوده در گفت‌وگو با دویچه‌وله گفته که دوشنبه دوم بهمن به دادسرا رفته ولی نتوانسته اطلاعات بیشتری درباره "دختر خیابان انقلاب" کسب کند. خانم ستوده اما تاکید کرد که مطمئن شده که او هم‌اکنون در بازداشت است.

نسرین ستوده، حقوقدان و فعال مدنی، روز یک‌شنبه در فیس‌بوک نوشته بود: «امروز من و رضا [رضا خندان، همسر نسرین ستوده] به همان محلی که دختر خیابان انقلاب با پرچم سفیدش بر بلندایی ایستاده بود، رفتیم تا از وضعیت‌اش مطلع شویم. تحقیق محلی ثابت کرد که دختر جوانی که هنوز نامش را نمی‌دانیم، همان روز بازداشت شده است. بعد از بازداشت مدت کوتاهی آزاد شده و دوباره بازداشت شده است. او کودک ۱۹ ماهه‌ای دارد و ۳۱ ساله است. پس از بازداشت به کلانتری ۱۴۸ خیابان انقلاب منتقل شده و سپس پرونده‌اش به دادسرای خیابان خارک رفته است، دادسرایی که فعلا به خیابان شیرودی در مفتح منتقل شده است. حفظ حقوق او و حفظ جانش با مقامات قضایی و بازداشت کنندگان است.»
(سرچشمه : کانال صدای مردم)

کانال : این بانو اکنون یکماه است که در بازداشت می‌باشد و اینکه ازو خبری نیست نگران کننده و رنج آور است. یک اعتراض آن هم با آن شکل آرام خود سزا نیست به یکماه بازداشت بینجامد. قوه‌ی قضاییه مسئول است و باید به مردم پاسخده باشد. باید بدانیم او در چه حالی است.
قوه‌ی قضاییه باید هرچه زودتر تکلیف او را برای مردم روشن گرداند. به چه علت یک کسی را پنهانی بازداشت می کنند؟ چرا از گرفتن وکیل و اعلام بازداشت و اتهام او به رسانه ها خبری نیست؟

مردم او را فراموش نخواهند کرد. مردم از شما پاسخ میخواهند. هر گزندی به او برسد ، این را از چشم «نظام» خواهند دید. بهتر است نمایندگان مجلس و مقامهای اجرایی کشور نیز بیکار نایستند.

به گفته‌ی مؤسسه‌ی آکسفام حدود ۸۲ درصد ثروتی که سال گذشته تولید شد در اختیار یک درصد از توانگرترین افراد جهان قرار گرفت درحالی که درآمد ۵۰ درصد جمعیت فقیرتر جهان اصلاً بالا نرفت. (بی بی سی)
کانال : به این میگویند : «اقتصاد لیبرالی» و برخی هم به آن بسیار می‌نازند ولی آیا نمی‌سزد آن را تاراج و راهزنی شمارد؟

((بنیاد شیعیگری داستان خلافت است))

دوم : اگر چنین انگاریم که در اسلام بایستی خلیفه از سوی خدا برگزیده شود ، در آنحال بایستی این برگزیده‌ی خدا خود را به مردم نشان دهد و دلیلهای خود را بازگوید و از هر راه بکوشد تا به خلافت رسیده رشته‌ی کارها را بدست گیرد ، و توده‌های مسلمان را راه برد و کشورهای اسلامی را از دشمنان نگهدارد.

خلافت برای این کارها میبوده و بی این کارها معنایی نمی‌داشته.

اینکه کسی در خانه نشیند و خود را نهانی خلیفه خواند و دسته‌ی کمی را به سر خود گرد آورده به آنان هم سپارد که به کسی نگویید و «تقیه» کنید ، چیزیست که من نمیدانم چه نامی بر روی آن گزارم.

بهرحال این کار جز پراکندگی به میان مسلمانان انداختن و از نیروی ایشان کاستن نتیجهای نمیداده و نتوانستی داد.

خواهند گفت : «گناه مردم بوده که خلیفه‌ی خدا را نمی‌پذیرفتند» ، میگویم : «خلیفه‌ی خدا بایستی بکوشد و خود را به مردم بپذیراند.

بایستی با گمراهان آن رفتار را کند که پیغمبر خدا کرده و آنان را به راه آورده بود.

آنگاه خلیفه‌ی خدایی که خود را پنهان دارد و گاهی نیز بیکبار انکار کند ، گناه مردم در نپذیرفتن او چه میبوده است؟!...

شگفتست که از یازده تن امام که بوده‌اند کسی جز امام علی‌بن‌ابیطالب خلافت نکرده و کسی جز حسین‌بن‌علی به طلب آن نکوشیده.

از بازمانده حسن‌بن‌علی کسیست که به خلافت رسید و آن را نگه نداشت.

علی‌بن‌الحسین چندان گوشه‌گیر و آسایشخواه و چندان گریزان از این کار میبود که چون در سال ۶٣ هجری مردم مدینه به یزید شوریدند او خود را کنار کشیده از شهر بیرون رفت و به یزید نامه نوشته از همدستی با مردم بیزاری جُست.

سپس چون یزید مُرد و کسان بسیاری در راه خلافت میکوشیدند ، او نه تنها نکوشید ، مختار که در کوفه به کوشش برخاسته بود چون فرستاده به نزد وی فرستاد و پَرگ [= اجازه] خواست که مردم را به خلافت او بخوانَد نپذیرفت و مختار ناچار شده مردم را به محمد‌حنفیه خواند.

از محمدالباقر من جز گوشه‌نشینی سراغ نمیدارم.

جعفرالصادق را گفتم که خلافت را میخواست ولی به هیچ کوشش در آن کار برنخاسته از ترس جان به یکبار آن را نهان میداشت.

پسر او موسی‌الکاظم گذشته از آنکه همچون پدرش آرزوی خلافت را بسیار نهان میداشت ، دستگیر هم شد و بیست و هفت سال در زندان بسر برد.

پسر او علی‌الرضا را مأمون ولیعهد گردانید و با این حال به خلافت نرسید.

دیگران جز خانه‌نشینی و خوشگذرانی کاری نداشتند.

آیا اینست معنی برگزیده شدن برای خلافت؟!.

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 22 از 105)

#دختر_خیابان_انقلاب_کجاست؟

#ویدا_موحد_31_ساله_دارای_فرزندی_19_ماهه.

تاریخ و پندهایش

مغولان

18ـ4) چگونه ایرانیان زبون مغولان شدند؟..

در تاریخ ایران چیستانی هست که تاکنون باز نشده. داستان دلگداز مغول را میدانیم.

این چیستانیست که چگونه ایرانیان بآن آسانی زبون مغولان گردیدند؟!..

برای آنکه چگونگی دانسته شود ، باید بیاد آورد که ایرانیان خود مردم جنگجو و دلیر می‌بودند و از زمانهای باستان ، این کشور همیشه لشکر آراستی و بجنگها برخاستی. سپس اسلام چون جنگ و کوشش را بهمه کس بایا می‌گردانید ، ایرانیان که اسلام را پذیرفتند بجنگجویی افزودند.

ما اگر ایرانیان را در آخرهای سده‌ی چهارم و آغازهای سده‌ی پنجم هجری بدیده گیریم ، در آن زمان ایرانیان در دلیری و جنگجویی بسیار پیش رفته بودند.

👇👇