هدف از حکومت خدمت به مردم است.
خواست از حکومت خدمت به مردم است. برای فرمان راندن به آنان یا سودجویی برای خود نیست.
کسانی که به کارهای کشوری وارد می‌شوند باید آن را وظیفه‌ی مقدسی دانند و با دل پاک به کار مشغول شوند.
حکومت نیاز دارد اداره‌ها بوجود آورد و کسانی را استخدام کند. تعداد این کسان بیش از اندازه‌ی نیاز نباید باشد.
مازاد بر نیاز مفتخوری را موجب می‌شود. در ضمن خوب نیست که اختیار کار یک کسی در دست دیگری باشد. چنین چیزی هرچه کمتر بهتر.
حکومت باید تا ممکنست جز بکارهای عمومی نپردازد.
تا ممکنست کارهای دیگر را به مردم واگذارد.
بهتر اینست که در کارها بمردم راهنمایی کند و ایشان را به رفتن وادارد.
✴️✴️✴️
حکومت نیاز دارد اداره‌هایی برپا کند و کسانی را بکار دعوت کند. تعداد این کسان نباید بیش از اندازه‌ی نیاز باشد. زیرا بیش از آن موجب مفتخوری و خود آن ضرر است و نباید باشد.
وانگهی این کسان چون اختیار کارهای مردم را در دست دارند ، این خودش مایه‌ی کجروی باشد که آنان را به سلطه‌جویی و مردم‌آزاری وادارد و یا مردم را به چاپلوسی و عصیان کشاند.
این خوب نیست که اختیار کارهای یکی در دست دیگری باشد. چنین چیزی هرچه کمتر بهتر.
می‌شود بگوییم : حکومت از این نظر مانند زهریست که بجای دارو بکار میرود و اینست باید مراقب بود که بیش از اندازه‌ی نیاز نباشد.
حکومت باید تا میتواند جز بکارهای کشوری ـ از قانونگزاری ، برپا کردن اداره‌ها و تأسیس دادگاه و بوجود آوردن ارتش و برقراری امنیت در کشور و ایجاد ارتباط با ملل دیگر و اینگونه کارها ـ نپردازد.
باید تا میتواند کارهای دیگر ـ از کشاورزی و بازرگانی و صنعت و پارچه‌بافی و مانند اینها ـ را به مردم واگذارد.
دولت از پرداختن به بازرگانی و کشاورزی و مانند اینها نتیجه‌ای جز این نخواهد گرفت که بار خود را سنگینتر کند و از کارهای خود بازماند و از عهده‌ی این کارها هم خوب برنیاید.
وانگهی دست مردم را خواهد بست و نظم زندگی را بهم خواهد زد.
چنانکه خواهیم گفت «آزادی کار» یک راهبری بسیار مؤثر در زندگانیست که تا جایی که ممکنست باید جلو آن را نگرفت.
حکومت یا دولت چون راهبر ملت است ، در جای خود ناظر مردم هم می‌باشد و حق دارد که بکشاورزی و بازرگانی و هر رشته‌ی کاری نظارت کند.
ولی این جز آنست که خودش به آن کارها پردازد. مشغول شدن به آن کارها جز از نظارت بلکه به ضد آنست.
در این باره بهترست که بمردم راهنمایی کنند و ایشان را برفتن وادارند.
قانونهایی گزارند و مردم را به تبعیت از آنها سوق دهند.
اینست راهی که به نتیجه میتواند رسید.
(ورجاوند بنیاد به زبان عادی ، بخش سوم ، بند سوم)
خواست از حکومت خدمت به مردم است. برای فرمان راندن به آنان یا سودجویی برای خود نیست.
کسانی که به کارهای کشوری وارد می‌شوند باید آن را وظیفه‌ی مقدسی دانند و با دل پاک به کار مشغول شوند.
حکومت نیاز دارد اداره‌ها بوجود آورد و کسانی را استخدام کند. تعداد این کسان بیش از اندازه‌ی نیاز نباید باشد.
مازاد بر نیاز مفتخوری را موجب می‌شود. در ضمن خوب نیست که اختیار کار یک کسی در دست دیگری باشد. چنین چیزی هرچه کمتر بهتر.
حکومت باید تا ممکنست جز بکارهای عمومی نپردازد.
تا ممکنست کارهای دیگر را به مردم واگذارد.
بهتر اینست که در کارها بمردم راهنمایی کند و ایشان را به رفتن وادارد.
✴️✴️✴️
حکومت نیاز دارد اداره‌هایی برپا کند و کسانی را بکار دعوت کند. تعداد این کسان نباید بیش از اندازه‌ی نیاز باشد. زیرا بیش از آن موجب مفتخوری و خود آن ضرر است و نباید باشد.
وانگهی این کسان چون اختیار کارهای مردم را در دست دارند ، این خودش مایه‌ی کجروی باشد که آنان را به سلطه‌جویی و مردم‌آزاری وادارد و یا مردم را به چاپلوسی و عصیان کشاند.
این خوب نیست که اختیار کارهای یکی در دست دیگری باشد. چنین چیزی هرچه کمتر بهتر.
می‌شود بگوییم : حکومت از این نظر مانند زهریست که بجای دارو بکار میرود و اینست باید مراقب بود که بیش از اندازه‌ی نیاز نباشد.
حکومت باید تا میتواند جز بکارهای کشوری ـ از قانونگزاری ، برپا کردن اداره‌ها و تأسیس دادگاه و بوجود آوردن ارتش و برقراری امنیت در کشور و ایجاد ارتباط با ملل دیگر و اینگونه کارها ـ نپردازد.
باید تا میتواند کارهای دیگر ـ از کشاورزی و بازرگانی و صنعت و پارچه‌بافی و مانند اینها ـ را به مردم واگذارد.
دولت از پرداختن به بازرگانی و کشاورزی و مانند اینها نتیجه‌ای جز این نخواهد گرفت که بار خود را سنگینتر کند و از کارهای خود بازماند و از عهده‌ی این کارها هم خوب برنیاید.
وانگهی دست مردم را خواهد بست و نظم زندگی را بهم خواهد زد.
چنانکه خواهیم گفت «آزادی کار» یک راهبری بسیار مؤثر در زندگانیست که تا جایی که ممکنست باید جلو آن را نگرفت.
حکومت یا دولت چون راهبر ملت است ، در جای خود ناظر مردم هم می‌باشد و حق دارد که بکشاورزی و بازرگانی و هر رشته‌ی کاری نظارت کند.
ولی این جز آنست که خودش به آن کارها پردازد. مشغول شدن به آن کارها جز از نظارت بلکه به ضد آنست.
در این باره بهترست که بمردم راهنمایی کنند و ایشان را برفتن وادارند.
قانونهایی گزارند و مردم را به تبعیت از آنها سوق دهند.
اینست راهی که به نتیجه میتواند رسید.
(ورجاوند بنیاد به زبان عادی ، بخش سوم ، بند سوم)
Zendeg^niye Man 10.pdf
172.6 KB
زندگانی من
10 ـ چهار ماه خانه‌نشینی و بیکاری
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
10 ـ چهار ماه خانه‌نشینی و بیکاری
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
We'r-o-Sufigari 4.pdf
103.6 KB
در پیرامون شعر و صوفیگری
بخش چهارم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش چهارم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آیا امروز هم می‌شود به شما و منسوبین‌تان اعتراض کرد؟ چند نفر از معترضین به شما به اتهام «توهین به رهبری» احکام زندان دریافت کردند و اکنون در زندان‌ها به سر می‌برند؟
(برگرفته از کانال صدای مردم)
(برگرفته از کانال صدای مردم)
1ـ باید به کشور علاقه‌مند باشند.
ملتی که در کشوری زندگی میکنند آنجا خانه‌شانست. منشاء زندگی ایشانست.
باید به آن علاقه‌مند باشند ، به آبادیش بکوشند ، برای آزادیش از تلاش دست برندارند و اینها را وظیفه‌ی خود بشمارند.
پرستش (یا خدمت) به میهن که گفته می‌شود اینهاست. پرستش به میهن به هر کسی واجبست.
به آباد کردن زمین کوشیدن وظیفه‌ی مقدس آدمهاست.
از این گذشته ، یک کشور هرچه آبادتر و پرامکانتر باشد برخورداری مردم از زندگانی هم بیشتر است.
✴️✴️✴️
ملتی که تکه‌ای از زمین را وطن خود انتخاب کرده در آن زندگی میکنند ، آن تکه زمین یا آن کشور ، از یکسو خانه‌ی ایشانست که در آنجا متولد می‌شوند و رشد میکنند و بزرگ می‌شوند و ازدواج میکنند و زندگی را بسر می‌برند
و از یکسو هم منشاء زندگی ایشانست که خوراک و پوشاک و نوشیدنی و مفروشات و دیگر مایحتاج خود را از خاک و آب و هوای آنجا کسب میکنند.
از اینرو باید به آن کشور علاقه‌مند باشند و عزیزش بشمارند و به آباد کردنش بکوشند و مجهزش کنند و به امکاناتش بیفزایند ،
باید از تلاش برای آزادیش دست نکشند و اگر لازم شد از جانبازی هم دریغ نکنند.
باید اینها را وظیفه‌ی خود بشمارند. وظیفه‌ای که در نزد خدا مسئولش خواهند بود.
بیست ملیون مردم ، کمتر یا بیشتر ، که یک ملتی را بوجود آورده‌اند و در یک کشور زندگی میکنند ، این معنایش آنست که خواسته‌اند در زندگی همکار و همدرد باشند
و توان و کوششهای خود را رویهم ریزند و در تدارک نیازمندیها ، در مبارزه با بدیها و بیماریها و گرفتاریها به هم کمک کنند.
انگار دور هم جمع شده و در میان خود قراردادی بسته‌اند که زندگی را باهم بسر کنند و در برابر حوادث و سختیها متحد بایستند و
هر کسی از آنان در کار و کوشش جز ملاحظه‌ی خود ، ملاحظه‌ی دیگران را نیز کند.
(ورجاوند بنیاد بزبان عادی ، بخش سوم ، بند یکم)
ملتی که در کشوری زندگی میکنند آنجا خانه‌شانست. منشاء زندگی ایشانست.
باید به آن علاقه‌مند باشند ، به آبادیش بکوشند ، برای آزادیش از تلاش دست برندارند و اینها را وظیفه‌ی خود بشمارند.
پرستش (یا خدمت) به میهن که گفته می‌شود اینهاست. پرستش به میهن به هر کسی واجبست.
به آباد کردن زمین کوشیدن وظیفه‌ی مقدس آدمهاست.
از این گذشته ، یک کشور هرچه آبادتر و پرامکانتر باشد برخورداری مردم از زندگانی هم بیشتر است.
✴️✴️✴️
ملتی که تکه‌ای از زمین را وطن خود انتخاب کرده در آن زندگی میکنند ، آن تکه زمین یا آن کشور ، از یکسو خانه‌ی ایشانست که در آنجا متولد می‌شوند و رشد میکنند و بزرگ می‌شوند و ازدواج میکنند و زندگی را بسر می‌برند
و از یکسو هم منشاء زندگی ایشانست که خوراک و پوشاک و نوشیدنی و مفروشات و دیگر مایحتاج خود را از خاک و آب و هوای آنجا کسب میکنند.
از اینرو باید به آن کشور علاقه‌مند باشند و عزیزش بشمارند و به آباد کردنش بکوشند و مجهزش کنند و به امکاناتش بیفزایند ،
باید از تلاش برای آزادیش دست نکشند و اگر لازم شد از جانبازی هم دریغ نکنند.
باید اینها را وظیفه‌ی خود بشمارند. وظیفه‌ای که در نزد خدا مسئولش خواهند بود.
بیست ملیون مردم ، کمتر یا بیشتر ، که یک ملتی را بوجود آورده‌اند و در یک کشور زندگی میکنند ، این معنایش آنست که خواسته‌اند در زندگی همکار و همدرد باشند
و توان و کوششهای خود را رویهم ریزند و در تدارک نیازمندیها ، در مبارزه با بدیها و بیماریها و گرفتاریها به هم کمک کنند.
انگار دور هم جمع شده و در میان خود قراردادی بسته‌اند که زندگی را باهم بسر کنند و در برابر حوادث و سختیها متحد بایستند و
هر کسی از آنان در کار و کوشش جز ملاحظه‌ی خود ، ملاحظه‌ی دیگران را نیز کند.
(ورجاوند بنیاد بزبان عادی ، بخش سوم ، بند یکم)
تاریخ و پندهایش
مغولان
19ـ4) چگونه ایرانیان زبون مغولان شدند؟..
پاسخ همانست که داده‌ایم. هنگامی که مغولان بایران آمدند ، از دیرباز در این کشور گفتگوی کشورداری و جنگ و مردانگی و اینگونه چیزها از میان برخاسته و از یادها رفته ،
و یک رشته گفتگوهای دیگری ـ از بی‌ارجی جهان و بدی جنگ و بیهوده بودن کوشش و مانند اینها ـ بجای آنها آمده بود.
صوفیان و خراباتیان و باطنیان همه‌ی مردم نمی‌بودند ، لیکن بدآموزیهای ایشان بهمه‌ی دلها راه یافته بود.
👇👇
مغولان
19ـ4) چگونه ایرانیان زبون مغولان شدند؟..
پاسخ همانست که داده‌ایم. هنگامی که مغولان بایران آمدند ، از دیرباز در این کشور گفتگوی کشورداری و جنگ و مردانگی و اینگونه چیزها از میان برخاسته و از یادها رفته ،
و یک رشته گفتگوهای دیگری ـ از بی‌ارجی جهان و بدی جنگ و بیهوده بودن کوشش و مانند اینها ـ بجای آنها آمده بود.
صوفیان و خراباتیان و باطنیان همه‌ی مردم نمی‌بودند ، لیکن بدآموزیهای ایشان بهمه‌ی دلها راه یافته بود.
👇👇
tãrix o pandhãyaw 4-19.pdf
97.5 KB
تاریخ و پندهایش
مغولان
19ـ4) چگونه ایرانیان زبون مغولان شدند؟..
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
مغولان
19ـ4) چگونه ایرانیان زبون مغولان شدند؟..
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
((خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت))
سوم : این گفته‌ها که «خدا ما را از آب و گِل والاتری آفریده» ، یا «خدا جهان را به پاس هستی ما پدید آورده» ، «کارهای شما هر روز به ما نشان داده شود» و مانندهای اینها که در کتابهای شیعی فراوانست ، آیا چه دلیلی همراه داشته؟!.
کسی که به چنین سخنانی برمی‌خاسته آیا نبایستی دلیل یاد کند؟!.
آیا به چنین دعویهایی بیدلیل برخاستن راه لافگویی را بروی فریبکاران و هوسبازان باز کردن نمیبوده؟!.
مثلاً بهاءالله که دعوی خدایی کرده آیا نتوان گفت که مایه‌ی گستاخیش اینگونه سخنان میبوده؟!.
از آنسوی آیا آن امامان چه جدایی با مردم میداشته‌اند؟!..
آیا نه آنست که هر یکی همچون دیگران ناخواهان به این جهان آمده و ناخواهان میرفته ، و همچون دیگران خورده و خوابیده و بیمار گردیده و آسیب دیده و هیچگونه برتری درمیان نبوده؟!...
با اینحال آن گزافه‌ها سرودن چه معنایی داشته؟!...
در جایی که بنیادگزار اسلام با آن جایگاه و با آن برگزیدگیش ، خود را یک تن همچون دیگران میخوانده به بازماندگان او چه میرسیده که به چنین سخنانی زبان گشایند؟!...
این سخنان گذشته از آنکه دروغست ، گستاخی با خدا میبوده.
ما نیک نمیدانیم این سخنان کدام یکی از خود آنان سرزده و کدام یکی را پیروان ساخته و به ایشان بسته‌اند ، بهرحال چنین دعویهایی را جز بیدینی و خداناشناسی نتوانیم شمرد.
ما یکی از هوده [=نتیجه]هایی که از دین میخواهیم آنست که مردمان معنی جهان و زندگانی را نیک شناخته بدانند که خدا همگی را یکسان آفریده و تنها در سایه‌ی نیکوکاریست که یکی را به دیگران برتری تواند بود.
یکی از هوده‌هایی که میخواهیم آنست که کسی به چنین لافهای ناسزا نتواند برخاست و مردمان به چنان گزافه‌هایی نتوانند گروید.
به اینگونه لافهایی برخاستن و یا آنها را پذیرفتن جز بیدینی نتواند بود.
✴️✴️✴️
[هنگامی که در قزوین می‌بودیم ، آقای پاکروان که با ملایان قزوین پیشتر گفتگو کرده و پرسشهای ایشان را شنیده بود چنین گفت ] «من نیک میدانم که شما اینها را از دین نمی‌شمارید و راستی را هم دین اینگونه گفتگوها نیست. ولی چون اینها در دلهای مردم جا گرفته و هر زمانی که نام دین به میان می‌آید بیدرنگ به یاد این سخنان می‌افتند و میپرسند و ما تا به اینها پاسخی ندهیم دست بردار نخواهند بود ، از اینرو من پرسشهای آنان را رسانیدم که شما پاسخهایی بدهید».
این سخنانی بود که آقای پاکروان گفتند. چون در نشست جز از یاران ، کسان دیگری نیز میبودند به پاسخ پرداخته گفتم بسیار راستست كه این گفتگوها از دین نیست.
در هزار و سیصد سال پیش از این ، کشاکشهایی درباره‌ی خلافت رخ داده و هرچه بوده پایان یافته و گذشته ، امروز از گفتگوهای آنان چه سودی تواند بود؟!.
اینها نه تنها دین نیست ، خود بیدینیست.
راستی را دین برای آنست که مردمان چندین بیخرد و نافهم نگردند که زندگانی خود را رها کنند و به داستانهای هزار و سیصد سال پیش پردازند و درمیان مردگان کشاکش اندازند.
کسانی که اینها را از دین می‌شمارند معنی دین را ندانسته‌اند.
دین شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن به آئین خرد است.
دین آنست که امروز ایرانیان بدانند که این سرزمینی که خدا به ایشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جویند و همگی باهم آسوده زیند و خاندانهایی به بینوایی نیفتند و کسانی گرسنه نمانند و دهی ویرانه نماند و زمینی بیبهره نباشد.
دین آنست که امروز توانگران ایران سرمایه‌های خود را در راه کشیدن جویها و پدید آوردن چشمه‌ها و آباد گردانیدن دیه‌ها [=ده ها] بکار اندازند که هم این ویرانیها از میان برخیزد و هم هزاران و صد هزاران خاندانهای گرسنه و بینوا از بدبختی رها گردند. دین اینست.
از اینست که خدا خشنود خواهد بود. گفتگو از کشاکش علی و ابوبکر چیست که خدا آن را خوش دارد و به کسی به این نام مزدی دهد؟!.
اینها را میگویم تا این آقایان نیز بدانند و معنی درست دین را دریابند.
از آنسوی این نیز راست است که این سخنان در دلهای ایرانیان جا گرفته و ما تا در پیرامون آنها سخن نرانیم از دلهاشان بیرون نخواهد کرد.
اینست من نیز به پرسشهای آنها پاسخ میگویم.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» ، سات 18 و 23)
سوم : این گفته‌ها که «خدا ما را از آب و گِل والاتری آفریده» ، یا «خدا جهان را به پاس هستی ما پدید آورده» ، «کارهای شما هر روز به ما نشان داده شود» و مانندهای اینها که در کتابهای شیعی فراوانست ، آیا چه دلیلی همراه داشته؟!.
کسی که به چنین سخنانی برمی‌خاسته آیا نبایستی دلیل یاد کند؟!.
آیا به چنین دعویهایی بیدلیل برخاستن راه لافگویی را بروی فریبکاران و هوسبازان باز کردن نمیبوده؟!.
مثلاً بهاءالله که دعوی خدایی کرده آیا نتوان گفت که مایه‌ی گستاخیش اینگونه سخنان میبوده؟!.
از آنسوی آیا آن امامان چه جدایی با مردم میداشته‌اند؟!..
آیا نه آنست که هر یکی همچون دیگران ناخواهان به این جهان آمده و ناخواهان میرفته ، و همچون دیگران خورده و خوابیده و بیمار گردیده و آسیب دیده و هیچگونه برتری درمیان نبوده؟!...
با اینحال آن گزافه‌ها سرودن چه معنایی داشته؟!...
در جایی که بنیادگزار اسلام با آن جایگاه و با آن برگزیدگیش ، خود را یک تن همچون دیگران میخوانده به بازماندگان او چه میرسیده که به چنین سخنانی زبان گشایند؟!...
این سخنان گذشته از آنکه دروغست ، گستاخی با خدا میبوده.
ما نیک نمیدانیم این سخنان کدام یکی از خود آنان سرزده و کدام یکی را پیروان ساخته و به ایشان بسته‌اند ، بهرحال چنین دعویهایی را جز بیدینی و خداناشناسی نتوانیم شمرد.
ما یکی از هوده [=نتیجه]هایی که از دین میخواهیم آنست که مردمان معنی جهان و زندگانی را نیک شناخته بدانند که خدا همگی را یکسان آفریده و تنها در سایه‌ی نیکوکاریست که یکی را به دیگران برتری تواند بود.
یکی از هوده‌هایی که میخواهیم آنست که کسی به چنین لافهای ناسزا نتواند برخاست و مردمان به چنان گزافه‌هایی نتوانند گروید.
به اینگونه لافهایی برخاستن و یا آنها را پذیرفتن جز بیدینی نتواند بود.
✴️✴️✴️
[هنگامی که در قزوین می‌بودیم ، آقای پاکروان که با ملایان قزوین پیشتر گفتگو کرده و پرسشهای ایشان را شنیده بود چنین گفت ] «من نیک میدانم که شما اینها را از دین نمی‌شمارید و راستی را هم دین اینگونه گفتگوها نیست. ولی چون اینها در دلهای مردم جا گرفته و هر زمانی که نام دین به میان می‌آید بیدرنگ به یاد این سخنان می‌افتند و میپرسند و ما تا به اینها پاسخی ندهیم دست بردار نخواهند بود ، از اینرو من پرسشهای آنان را رسانیدم که شما پاسخهایی بدهید».
این سخنانی بود که آقای پاکروان گفتند. چون در نشست جز از یاران ، کسان دیگری نیز میبودند به پاسخ پرداخته گفتم بسیار راستست كه این گفتگوها از دین نیست.
در هزار و سیصد سال پیش از این ، کشاکشهایی درباره‌ی خلافت رخ داده و هرچه بوده پایان یافته و گذشته ، امروز از گفتگوهای آنان چه سودی تواند بود؟!.
اینها نه تنها دین نیست ، خود بیدینیست.
راستی را دین برای آنست که مردمان چندین بیخرد و نافهم نگردند که زندگانی خود را رها کنند و به داستانهای هزار و سیصد سال پیش پردازند و درمیان مردگان کشاکش اندازند.
کسانی که اینها را از دین می‌شمارند معنی دین را ندانسته‌اند.
دین شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن به آئین خرد است.
دین آنست که امروز ایرانیان بدانند که این سرزمینی که خدا به ایشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جویند و همگی باهم آسوده زیند و خاندانهایی به بینوایی نیفتند و کسانی گرسنه نمانند و دهی ویرانه نماند و زمینی بیبهره نباشد.
دین آنست که امروز توانگران ایران سرمایه‌های خود را در راه کشیدن جویها و پدید آوردن چشمه‌ها و آباد گردانیدن دیه‌ها [=ده ها] بکار اندازند که هم این ویرانیها از میان برخیزد و هم هزاران و صد هزاران خاندانهای گرسنه و بینوا از بدبختی رها گردند. دین اینست.
از اینست که خدا خشنود خواهد بود. گفتگو از کشاکش علی و ابوبکر چیست که خدا آن را خوش دارد و به کسی به این نام مزدی دهد؟!.
اینها را میگویم تا این آقایان نیز بدانند و معنی درست دین را دریابند.
از آنسوی این نیز راست است که این سخنان در دلهای ایرانیان جا گرفته و ما تا در پیرامون آنها سخن نرانیم از دلهاشان بیرون نخواهد کرد.
اینست من نیز به پرسشهای آنها پاسخ میگویم.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» ، سات 18 و 23)
Zendeg^niye Man 11.pdf
292.3 KB
زندگانی من
11 ـ چگونه از دامهای منطق و اصول جستم
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
11 ـ چگونه از دامهای منطق و اصول جستم
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
We'r-o-Sufigari 5.pdf
123.5 KB
در پیرامون شعر و صوفیگری
بخش پنجم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش پنجم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
((خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت))
چهارم : شیعیان با آن باورهایی که درباره‌ی امامانشان میداشته‌اند آنان را در پهلُوی برانگیختگان نشانیده ، بلکه بالاتر از آنان گردانیده‌اند.
زیرا در نزد آنان امام برگزیده‌ی خدا میبوده ، همه‌ی دانشها را میدانسته ، همه‌ی زبانها را می‌شناخته ، از ناپیدا آگاه می‌شده.
هر کسی میبایسته از او فرمان بَرد ، آسمان و زمین با هستی او آرام میگرفته ، معنی قرآن و دین را کسی جز آنان نمیدانسته ـ
با این ستایشها که از امام میکنند او را بالاتر از برانگیختگان میگردانند ،
ما میپرسیم : دلیل این باورها چیست؟!... پس چرا از چنین امامان در قرآن یادی نشده بود؟!...
بسیار شگفت است که پیغمبر اسلام آشکاره میگفته : «من از ناپیدا آگاه نیستم» [1] ،
اینان میگویند امامانشان آگاه میبودهاند و داستانها از ناپیدادانی آنان می‌آورند.
بسیار شگفت است که پیغمبر اسلام از نتوانستنی (معجزه) ناتوانی مینموده ،[2] ولی اینان از امامانشان نتوانستنی‌ها یاد میکنند و داستانهای بسیار مینویسند.
شگفتتر از همه آنکه در سالهای آخر که دانشهای اروپایی در شرق شناخته گردید کسانی از ملایان چنین میگویند که امامانشان همه‌ی آنها را میدانسته‌اند و این دانشها در حدیثها هست.
برخی از آنان جمله‌هایی را از این حدیث و آن حدیث گرفته و آغاز و انجامش را انداخته با زور معنیهایی درمی‌آورند و آنها را به رخ دانشمندان میکشند ، و من نمیدانم به این کار ایشان چه نامی دهم.
در همان حدیثها هزارها سخن ، درباره‌ی آسمان و زمین و ابر و باران و ستاره و زمین‌لرزه و دیگر مانندهای اینها ، از زبان امامانشان آورده‌اند ، و شما چون نیک نگرید بیشتر آنها بی‌ارجتر از افسانه‌های پیره‌زنانه است :
«آدم چون از بهشت به زمین افتاد ، جبرئیل کمی گندم از بهشت برایش آورد که بکارد و گرسنه نماند. از آن گندم آنچه آدم کاشت گندم درآمد ، و آنچه حوا کاشت جو درآمد». «اهل شام پرسیدند از جزر و مد. پاسخ داد فرشته‌ایست بنام رومان گماشته شده به دریاها. چون پایش را به دریا گزارد بالا آید و چون بیرون آورد پایین رود».
«پرسیدم زمین بر چه چیز است؟ گفت بر ماهی. پرسیدم ماهی بر چیست؟ گفت بر آب. گفتم آب بر چیست؟ گفت بر سنگ. گفتم سنگ بر چیست؟ گفت بر شاخ گاومیش».
آیا اینهاست دانشهای گذشته و آینده؟!. آیا شرم‌آور نیست که کسانی به اینگونه سخنان بنازند و آنها را به رُخ دانشمندان کشند؟!... آیا شرم‌آور نیست که بگویند امامان ما این دانشها را میدانستند؟!.
ما آشکاره می‌بینیم امامان هیچیکی از آن ستایشها را که گفته شده نمیداشته‌اند .اگر امام علی‌بن‌ابیطالب را به کنارگزاریم ، بازمانده مردانی بوده‌اند همچون دیگران.
مثلاً همان جعفربن‌محمد پسرش اسماعیل را به جانشینی خود برگزید. ولی اسماعیل پیش از خود او مُرد.
آیا چه دلیلی بهتر از اینکه آینده را نمیدانسته است.
آری در این باره داستانی هست ، و آن اینکه در کتابهاشان مینویسند : «چون اسماعیل مُرد پدرش چنین گفت : «خدا از گُزیر[=تصمیم] خود درباره‌ی اسماعیل بازگشت». ولی همین داستان درخورِ گفتگوست.
این سخن معنایش آنست که خدا که اسماعیل را به جانشینی از پدرش برگزیده بود پشیمان گردیده و آن را زودتر از جهان برده.
آیا چنین سخنی درباره‌ی خدا گستاخی نیست؟!. آیا این نشان خداناشناسی گویندهاش نمیباشد؟!...
خوانندگان میدانند که ما درباره‌ی برانگیخته (یا بگفته‌ی اینان : پیغمبر) به چه سخنانی برخاسته ، چگونه این زمینه را روشن گردانیده‌ایم.
در زمانی که دانشها تکان سختی به جهان داده و پیروان مادیگری که انبوه دانشمندانند ، نه تنها به برانگیختگان ، به خدا نیز باوری نمیدارند ما روشن گردانیده‌ایم که برانگیختگی با دانشها ناسازگار نیست ، بلکه خود رازی از رازهای سپهر[=طبیعت] است.
همچنان خوانندگان میدانند که ما برای بنیادگزار اسلام چه جایگاهی باز کرده و به آن پاکمرد چه پاسی میگزاریم.
ولی اینکه درپی او یک دسته امامانی بوده‌اند و اینان نیز نیروهای خدایی داشته برگزیدگان خدا میبودهاند ، بیکبار بیدلیل است و درخورِ پذیرفتن نمیباشد.
اینکه ما بنیادگزار اسلام را به برانگیختگی ستوده به رخ جهانیان میکشیم زورگویی نیست. بلکه دلیلها برایش می‌آوریم :
به هنگامی که جهانیان گمراه میبودهاند ، آن پاکمرد برخاسته و با بتپرستی و دیگر نادانیها به نبرد پرداخته ، خردها را به تکان آورده ، یک شاهراهی برای زندگانی باز کرده در سایه‌ی این کارهاست که ما او را برانگیخته‌ی خدا دانسته به روی جهانیانش میکشیم.
اما درباره‌ی آن امامان : نخست ـ باید پرسید : پس از پیغمبر به آنان چه نیازی میبوده؟! مگر پیغمبر کار خود را ناانجام گزارده بوده که اینان به انجام رسانند؟!.
چهارم : شیعیان با آن باورهایی که درباره‌ی امامانشان میداشته‌اند آنان را در پهلُوی برانگیختگان نشانیده ، بلکه بالاتر از آنان گردانیده‌اند.
زیرا در نزد آنان امام برگزیده‌ی خدا میبوده ، همه‌ی دانشها را میدانسته ، همه‌ی زبانها را می‌شناخته ، از ناپیدا آگاه می‌شده.
هر کسی میبایسته از او فرمان بَرد ، آسمان و زمین با هستی او آرام میگرفته ، معنی قرآن و دین را کسی جز آنان نمیدانسته ـ
با این ستایشها که از امام میکنند او را بالاتر از برانگیختگان میگردانند ،
ما میپرسیم : دلیل این باورها چیست؟!... پس چرا از چنین امامان در قرآن یادی نشده بود؟!...
بسیار شگفت است که پیغمبر اسلام آشکاره میگفته : «من از ناپیدا آگاه نیستم» [1] ،
اینان میگویند امامانشان آگاه میبودهاند و داستانها از ناپیدادانی آنان می‌آورند.
بسیار شگفت است که پیغمبر اسلام از نتوانستنی (معجزه) ناتوانی مینموده ،[2] ولی اینان از امامانشان نتوانستنی‌ها یاد میکنند و داستانهای بسیار مینویسند.
شگفتتر از همه آنکه در سالهای آخر که دانشهای اروپایی در شرق شناخته گردید کسانی از ملایان چنین میگویند که امامانشان همه‌ی آنها را میدانسته‌اند و این دانشها در حدیثها هست.
برخی از آنان جمله‌هایی را از این حدیث و آن حدیث گرفته و آغاز و انجامش را انداخته با زور معنیهایی درمی‌آورند و آنها را به رخ دانشمندان میکشند ، و من نمیدانم به این کار ایشان چه نامی دهم.
در همان حدیثها هزارها سخن ، درباره‌ی آسمان و زمین و ابر و باران و ستاره و زمین‌لرزه و دیگر مانندهای اینها ، از زبان امامانشان آورده‌اند ، و شما چون نیک نگرید بیشتر آنها بی‌ارجتر از افسانه‌های پیره‌زنانه است :
«آدم چون از بهشت به زمین افتاد ، جبرئیل کمی گندم از بهشت برایش آورد که بکارد و گرسنه نماند. از آن گندم آنچه آدم کاشت گندم درآمد ، و آنچه حوا کاشت جو درآمد». «اهل شام پرسیدند از جزر و مد. پاسخ داد فرشته‌ایست بنام رومان گماشته شده به دریاها. چون پایش را به دریا گزارد بالا آید و چون بیرون آورد پایین رود».
«پرسیدم زمین بر چه چیز است؟ گفت بر ماهی. پرسیدم ماهی بر چیست؟ گفت بر آب. گفتم آب بر چیست؟ گفت بر سنگ. گفتم سنگ بر چیست؟ گفت بر شاخ گاومیش».
آیا اینهاست دانشهای گذشته و آینده؟!. آیا شرم‌آور نیست که کسانی به اینگونه سخنان بنازند و آنها را به رُخ دانشمندان کشند؟!... آیا شرم‌آور نیست که بگویند امامان ما این دانشها را میدانستند؟!.
ما آشکاره می‌بینیم امامان هیچیکی از آن ستایشها را که گفته شده نمیداشته‌اند .اگر امام علی‌بن‌ابیطالب را به کنارگزاریم ، بازمانده مردانی بوده‌اند همچون دیگران.
مثلاً همان جعفربن‌محمد پسرش اسماعیل را به جانشینی خود برگزید. ولی اسماعیل پیش از خود او مُرد.
آیا چه دلیلی بهتر از اینکه آینده را نمیدانسته است.
آری در این باره داستانی هست ، و آن اینکه در کتابهاشان مینویسند : «چون اسماعیل مُرد پدرش چنین گفت : «خدا از گُزیر[=تصمیم] خود درباره‌ی اسماعیل بازگشت». ولی همین داستان درخورِ گفتگوست.
این سخن معنایش آنست که خدا که اسماعیل را به جانشینی از پدرش برگزیده بود پشیمان گردیده و آن را زودتر از جهان برده.
آیا چنین سخنی درباره‌ی خدا گستاخی نیست؟!. آیا این نشان خداناشناسی گویندهاش نمیباشد؟!...
خوانندگان میدانند که ما درباره‌ی برانگیخته (یا بگفته‌ی اینان : پیغمبر) به چه سخنانی برخاسته ، چگونه این زمینه را روشن گردانیده‌ایم.
در زمانی که دانشها تکان سختی به جهان داده و پیروان مادیگری که انبوه دانشمندانند ، نه تنها به برانگیختگان ، به خدا نیز باوری نمیدارند ما روشن گردانیده‌ایم که برانگیختگی با دانشها ناسازگار نیست ، بلکه خود رازی از رازهای سپهر[=طبیعت] است.
همچنان خوانندگان میدانند که ما برای بنیادگزار اسلام چه جایگاهی باز کرده و به آن پاکمرد چه پاسی میگزاریم.
ولی اینکه درپی او یک دسته امامانی بوده‌اند و اینان نیز نیروهای خدایی داشته برگزیدگان خدا میبودهاند ، بیکبار بیدلیل است و درخورِ پذیرفتن نمیباشد.
اینکه ما بنیادگزار اسلام را به برانگیختگی ستوده به رخ جهانیان میکشیم زورگویی نیست. بلکه دلیلها برایش می‌آوریم :
به هنگامی که جهانیان گمراه میبودهاند ، آن پاکمرد برخاسته و با بتپرستی و دیگر نادانیها به نبرد پرداخته ، خردها را به تکان آورده ، یک شاهراهی برای زندگانی باز کرده در سایه‌ی این کارهاست که ما او را برانگیخته‌ی خدا دانسته به روی جهانیانش میکشیم.
اما درباره‌ی آن امامان : نخست ـ باید پرسید : پس از پیغمبر به آنان چه نیازی میبوده؟! مگر پیغمبر کار خود را ناانجام گزارده بوده که اینان به انجام رسانند؟!.
دوم ـ کارهایی که از آنان سرزده کدامست که ما آنها را به روی جهانیان کشیم؟!. کدام گمراهی را از پیش برداشته‌اند؟!. کدام تکانی را پدید آورده‌اند؟!.. کدام برگزیدگی یا برتری را از خود نشان داده‌اند؟!.
آری محمدبن‌علی و جعفربن‌محمد ، پدر و پسر در «فقه» دانشی داشته‌اند ولی آن دانش در مالک و ابوحنیفه و شافعی و احمدبن‌حنبل نیز بوده است.
[1] : در قرآن در دو جا گفته شده : «لا اعلم الغیب». در جای دیگری گفته شده : «لو كنت اعلم الغیب لاستكثرت من الخیر و ما مسنی السوء».
[2] : در قرآن در یكجا چند نتوانستنی میخواهند : «و قالوا لن نؤمن لك حتی تفجر لنا من الارض ینبوعا اوتكون لك جنات من نخیل و اعناب فتفجر الانهار خلالها تفجیرا اویكون لك بیت من زخرف او ترقی فی السماء و لن نؤمن لرقیك حتی تنزل علینا كتابا نقرأه او تسقط السماء كما زعمت علینا كسفا او تأتی بالله و الملائكه قبیلا ....» (میگفتند یا از زمین چشمه‌ای بشكاف و یا باغی پدید آور كه خرماستان و انگورستان باشد و چشمه‌ها از میان آن بگذرد ، یا ترا خانه‌ای از زر باشد ، یا به آسمان بالا برو ، یا كتابی نوشته از آسمان فرود آور ، یا آسمان را بسر ما بریز ، یا خدا و فرشتگان را بجلو ما بیاور). در پاسخشان میگوید :
«سبحانك هل كنت الا بشرا رسولا» (آیا من جز یك تن آدمی‌ام كه خدا بسوی شما فرستاده). در جای دیگری میگوید : «و ما منعنا ان نرسل بالایات الا ان كذب بها الاولون» (از اینرو نتوانستنی نمیفرستیم كه در گذشتگان فرستادیم و دروغش دانستند). در جای دیگری میگوید : «و قالوا لولا انزل علیه آیات من ربه قل انما الایات عندالله و انما انا نذیر مبین» (گفتند پس چرا نشانی (نتوانستنی) باو داده نمی‌شود بگو نشانه‌ها در نزد خداست و من جز یك ترساننده نمیباشم).
آری محمدبن‌علی و جعفربن‌محمد ، پدر و پسر در «فقه» دانشی داشته‌اند ولی آن دانش در مالک و ابوحنیفه و شافعی و احمدبن‌حنبل نیز بوده است.
[1] : در قرآن در دو جا گفته شده : «لا اعلم الغیب». در جای دیگری گفته شده : «لو كنت اعلم الغیب لاستكثرت من الخیر و ما مسنی السوء».
[2] : در قرآن در یكجا چند نتوانستنی میخواهند : «و قالوا لن نؤمن لك حتی تفجر لنا من الارض ینبوعا اوتكون لك جنات من نخیل و اعناب فتفجر الانهار خلالها تفجیرا اویكون لك بیت من زخرف او ترقی فی السماء و لن نؤمن لرقیك حتی تنزل علینا كتابا نقرأه او تسقط السماء كما زعمت علینا كسفا او تأتی بالله و الملائكه قبیلا ....» (میگفتند یا از زمین چشمه‌ای بشكاف و یا باغی پدید آور كه خرماستان و انگورستان باشد و چشمه‌ها از میان آن بگذرد ، یا ترا خانه‌ای از زر باشد ، یا به آسمان بالا برو ، یا كتابی نوشته از آسمان فرود آور ، یا آسمان را بسر ما بریز ، یا خدا و فرشتگان را بجلو ما بیاور). در پاسخشان میگوید :
«سبحانك هل كنت الا بشرا رسولا» (آیا من جز یك تن آدمی‌ام كه خدا بسوی شما فرستاده). در جای دیگری میگوید : «و ما منعنا ان نرسل بالایات الا ان كذب بها الاولون» (از اینرو نتوانستنی نمیفرستیم كه در گذشتگان فرستادیم و دروغش دانستند). در جای دیگری میگوید : «و قالوا لولا انزل علیه آیات من ربه قل انما الایات عندالله و انما انا نذیر مبین» (گفتند پس چرا نشانی (نتوانستنی) باو داده نمی‌شود بگو نشانه‌ها در نزد خداست و من جز یك ترساننده نمیباشم).
1ـ باید به کشور علاقه‌مند باشند.
ملتی که در کشوری زندگی میکنند آنجا خانه‌شانست. منشاء زندگی ایشانست.
باید به آن علاقه‌مند باشند ، به آبادیش بکوشند ، برای آزادیش از تلاش دست برندارند و اینها را وظیفه‌ی خود بشمارند.
پرستش (یا خدمت) به میهن که گفته می‌شود اینهاست. پرستش به میهن به هر کسی واجبست.
به آباد کردن زمین کوشیدن وظیفه‌ی مقدس آدمهاست.
از این گذشته ، یک کشور هرچه آبادتر و پرامکانتر باشد برخورداری مردم از زندگانی هم بیشتر است.
✴️✴️✴️
اینست معنی ملت. ما اینها را در جای خود گفته‌ایم.[1] حالا موضوع اینست که آن کشور خانه‌ی این ملت و منشاء زندگی ایشانست که باید قدرش را بدانند و نگاهش دارند و همدل و همدست به آبادیش بکوشند.
پرستش (یا خدمت) به میهن که گفته می‌شود اینهاست.
میهن باارزشتر از خانه است و باید عزیزترش داشت.
پرستش به میهن به هر کسی واجبست.
آن تعلیماتی که صوفیان داشته‌اند و سعادت را در بی‌ارزش دانستن دنیا و پرهیز از خوشیها نشان داده‌اند ، آن شعرهای بسیاری که خراباتیان (خیام و حافظ و دیگران) سروده‌اند و دنیا را هیچ و پوچ شمرده‌اند ، آن راهنماییهایی که مذاهب کرده و مردم را از مشغول شدن به زندگی دلسرد ساخته و رضایت خدا را در یک سری کارهای بیهوده و نا‌عاقلانه بیان کرده‌اند[2] ، همه‌ی اینها از نادانی و گمراهی است.
همه از نشناختن معنی دنیا و زندگیست. اینها خیال‌بافیهای بی‌مقداریست که کسانی از خود بیادگار گذارده‌اند.
خدایی که مردمان را آفریده و زمین را مسکن ایشان قرار داده و آنچه لازمه‌ی زندگی و تنعم است در آن جا داده ، از بی‌ارزش شماردن دنیا و پوچ شناختن آن [3]و از اشتغال به کارهای بیهوده و نا‌عاقلانه‌ی مذاهب ، بجز خشکی زمینها و سختی زندگی و محرومیت مردم از لذتها و تمتعات چه نتیجه‌ای می‌توان انتظار داشت؟!..
چنانکه گفته‌ایم [4] کوشش برای آبادی زمینها وظیفه‌ی مقدس همه‌ی آدمهاست و هر ملتی باید در جای خود به آن بپردازد.
وانگهی ، این به نفع خود ایشان است و یک کشور هرچه آبادتر و پرامکانتر باشد تمتع مردم از خوشیهای زندگی بیشتر خواهد بود.
(ورجاوند بنیاد بزبان عادی ، بخش سوم ، بند یکم)
[1] : بخش یکم شماره‌ی 9
[2] : مانند پرداختن به مردگان هزار ساله و دوهزار ساله. ـ و
[3] : برای مثال :
اهل دنیا از کهین واز مهین لعنت‌الله علیهم اجمعین
جهان و کار جهان جمله هیچ در هیچ است هزار بار من این نکته کرده‌ام تحقیق ـ و
[4] : بخش یکم شماره‌ی 5
ملتی که در کشوری زندگی میکنند آنجا خانه‌شانست. منشاء زندگی ایشانست.
باید به آن علاقه‌مند باشند ، به آبادیش بکوشند ، برای آزادیش از تلاش دست برندارند و اینها را وظیفه‌ی خود بشمارند.
پرستش (یا خدمت) به میهن که گفته می‌شود اینهاست. پرستش به میهن به هر کسی واجبست.
به آباد کردن زمین کوشیدن وظیفه‌ی مقدس آدمهاست.
از این گذشته ، یک کشور هرچه آبادتر و پرامکانتر باشد برخورداری مردم از زندگانی هم بیشتر است.
✴️✴️✴️
اینست معنی ملت. ما اینها را در جای خود گفته‌ایم.[1] حالا موضوع اینست که آن کشور خانه‌ی این ملت و منشاء زندگی ایشانست که باید قدرش را بدانند و نگاهش دارند و همدل و همدست به آبادیش بکوشند.
پرستش (یا خدمت) به میهن که گفته می‌شود اینهاست.
میهن باارزشتر از خانه است و باید عزیزترش داشت.
پرستش به میهن به هر کسی واجبست.
آن تعلیماتی که صوفیان داشته‌اند و سعادت را در بی‌ارزش دانستن دنیا و پرهیز از خوشیها نشان داده‌اند ، آن شعرهای بسیاری که خراباتیان (خیام و حافظ و دیگران) سروده‌اند و دنیا را هیچ و پوچ شمرده‌اند ، آن راهنماییهایی که مذاهب کرده و مردم را از مشغول شدن به زندگی دلسرد ساخته و رضایت خدا را در یک سری کارهای بیهوده و نا‌عاقلانه بیان کرده‌اند[2] ، همه‌ی اینها از نادانی و گمراهی است.
همه از نشناختن معنی دنیا و زندگیست. اینها خیال‌بافیهای بی‌مقداریست که کسانی از خود بیادگار گذارده‌اند.
خدایی که مردمان را آفریده و زمین را مسکن ایشان قرار داده و آنچه لازمه‌ی زندگی و تنعم است در آن جا داده ، از بی‌ارزش شماردن دنیا و پوچ شناختن آن [3]و از اشتغال به کارهای بیهوده و نا‌عاقلانه‌ی مذاهب ، بجز خشکی زمینها و سختی زندگی و محرومیت مردم از لذتها و تمتعات چه نتیجه‌ای می‌توان انتظار داشت؟!..
چنانکه گفته‌ایم [4] کوشش برای آبادی زمینها وظیفه‌ی مقدس همه‌ی آدمهاست و هر ملتی باید در جای خود به آن بپردازد.
وانگهی ، این به نفع خود ایشان است و یک کشور هرچه آبادتر و پرامکانتر باشد تمتع مردم از خوشیهای زندگی بیشتر خواهد بود.
(ورجاوند بنیاد بزبان عادی ، بخش سوم ، بند یکم)
[1] : بخش یکم شماره‌ی 9
[2] : مانند پرداختن به مردگان هزار ساله و دوهزار ساله. ـ و
[3] : برای مثال :
اهل دنیا از کهین واز مهین لعنت‌الله علیهم اجمعین
جهان و کار جهان جمله هیچ در هیچ است هزار بار من این نکته کرده‌ام تحقیق ـ و
[4] : بخش یکم شماره‌ی 5
دکتر محمود صادقی نماینده‌ی مجلس :
شعبه ۵۶ دادگاه تجدیدنظر تهران بدون امضای رئیس دادگاه با رأی دو مستشار از شعبه دیگر حکم صادره علیه مربی صوت و لحن [همه میدانند این صحبت درباره‌ی کیست] مبنی بر ۴ سال حبس را نقض و او را تبرئه کرد؛
اسناد پرونده حاکی از اعمال نفوذ آشکار در فرایند دادرسی است.
حدود ۲ سال بود که مدیرکل دادگستری پرونده را ازدادگاه گرفته بود.
اسنادش به کمیسیون اصل ۹۰ مجلس ارائه شده است.
👇👇
شعبه ۵۶ دادگاه تجدیدنظر تهران بدون امضای رئیس دادگاه با رأی دو مستشار از شعبه دیگر حکم صادره علیه مربی صوت و لحن [همه میدانند این صحبت درباره‌ی کیست] مبنی بر ۴ سال حبس را نقض و او را تبرئه کرد؛
اسناد پرونده حاکی از اعمال نفوذ آشکار در فرایند دادرسی است.
حدود ۲ سال بود که مدیرکل دادگستری پرونده را ازدادگاه گرفته بود.
اسنادش به کمیسیون اصل ۹۰ مجلس ارائه شده است.
👇👇
Forwarded from اتچ بات
۱۷۵ سال زندان برای پزشک آزاردهنده ۱۵۰ دختر ورزشکار آمریکایی؛
(بی بی سی)
(بی بی سی)
Telegram
attach 📎
تاریخ و پندهایش
مغولان
20ـ4) چگونه ایرانیان زبون مغولان شدند؟..
در اینجا میدان سخن بسیار فراخست و می‌توان از این گفتگو نتیجه‌ی دیگری نیز گرفت.
اینکه گفته می‌شود آدمیان به دین نیازمندند ، بیک راهی نیازمندند که در زندگانی پیش گیرند ، برای جلوگیری از اینگونه زیانهاست.
این صوفیان (و همچنین خراباتیان) خود را بالاتر از آن دانسته‌اند که پیروی دین کنند و شما می‌بینید که چگونه مایه‌ی تباهی صد ملیونها مردم گردیده‌اند ، چگونه خون صد هزاران مردان و زنان را بگردن گرفته‌اند.
👇👇
مغولان
20ـ4) چگونه ایرانیان زبون مغولان شدند؟..
در اینجا میدان سخن بسیار فراخست و می‌توان از این گفتگو نتیجه‌ی دیگری نیز گرفت.
اینکه گفته می‌شود آدمیان به دین نیازمندند ، بیک راهی نیازمندند که در زندگانی پیش گیرند ، برای جلوگیری از اینگونه زیانهاست.
این صوفیان (و همچنین خراباتیان) خود را بالاتر از آن دانسته‌اند که پیروی دین کنند و شما می‌بینید که چگونه مایه‌ی تباهی صد ملیونها مردم گردیده‌اند ، چگونه خون صد هزاران مردان و زنان را بگردن گرفته‌اند.
👇👇
tãrix o pandhãyaw 4-20.pdf
84.5 KB
تاریخ و پندهایش
مغولان
20ـ4) چگونه ایرانیان زبون مغولان شدند؟..
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
مغولان
20ـ4) چگونه ایرانیان زبون مغولان شدند؟..
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi