نسرین ستوده وکیل حقوق بشری :
دختر خیابان انقلاب آزاد شد.
در مراجعه‌ای که برای پیگیری پرونده‌ی دختر خیابان انقلاب به دادسرا داشتم، مدیر دفتر گفت که وی آزاد شده است. خوشحالم که او دیروز به خانه برگشته است. امیدوارم با پرونده‌سازی قضایی، وی را که از حقی ساده و یقینی استفاده کرده است، مورد اذیت و آزار قرار ندهند. او هیچ کاری نکرده است تا مستحق تعقیب قضایی باشد. دست‌تان را از سر او کوتاه کنید.
دختر خیابان انقلاب آزاد شد.
در مراجعه‌ای که برای پیگیری پرونده‌ی دختر خیابان انقلاب به دادسرا داشتم، مدیر دفتر گفت که وی آزاد شده است. خوشحالم که او دیروز به خانه برگشته است. امیدوارم با پرونده‌سازی قضایی، وی را که از حقی ساده و یقینی استفاده کرده است، مورد اذیت و آزار قرار ندهند. او هیچ کاری نکرده است تا مستحق تعقیب قضایی باشد. دست‌تان را از سر او کوتاه کنید.
Forwarded from ﻣﺎﻧﺎ ﻧﻴﺴﺘﺎﻧﻲ Mana Neyestani
Zendeg^niye Man 14.pdf
178.9 KB
زندگانی من
14 ـ چگونه بدانشهای نوین راه یافتم؟
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
14 ـ چگونه بدانشهای نوین راه یافتم؟
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
We'r-o-Sufigari 8.pdf
109.9 KB
در پیرامون شعر و صوفیگری
بخش هشتم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش هشتم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
✴️خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت✴️
هفتم [بخش یکم] : آن بارگاهها که در مشهد و قم و عبدالعظیم و بغداد و سامره و کربلا و نجف و دیگر شهرهاست و شیعیان به زیارت روند خود جداگانه داستانیست.
اگر دیده‌اید ، هر یکی بتخانه‌ی باشکوهی میباشد.
از صدها فرسنگ راه به زیارت می‌آیند ، با گردنهای کج و چشمهای نمناک در برابر در می‌ایستند ، سیدی یا ملایی پیش افتاده بانگ برمیدارد : «أأدخل یا الله ، أأدخل یا رسول الله ...» سپس به درون میروند ، گرد صندوق آهنین یا سیمین میگردند ، آنها را می‌بوسند ، سر پائین آورده می‌نیایند. آیا این بت‌پرستی نیست؟!.
این به آنان برمیخورد که ما این بارگاهها را بت میخوانیم ، چه باید کرد که راستی همینست.
هر چیزی که جز خدا بپرستند و دست‌اندرکار جهانش دانند بُت باشد.
گفتگو میانه‌ی خداپرستی و بت‌پرستی بر سرِ آنست که آیا جز خدا کسی را در این جهان دستی هست؟!. خداپرستی میگوید : نیست ، بت‌پرستی میگوید : هست.
آنگاه خداپرستی (یا بهتر گویم : دین) میگوید :
خدا این جهان را از روی آئینی میگرداند و هر کاری در این جهان راهی میدارد که جز از آن راه نتواند بود :
کسی که بیمار است باید پی درمان باشد ، کسی اگر بیچیز است باید به کاری یا پیشه‌ای پردازد و چیزدار گردد ، کسی اگر خشنودی خدا را میخواهد باید به نیکوکاری کوشد. همچنین در دیگر کارها.
گفتگو بر سر اینهاست نه بر سر آنکه تندیسه‌های چوبین و آهنین پرستند یا گنبدهای سیمین و زرین.
اگر مردمان یک کس زنده‌ای را دست‌اندرکارهای خدا شمارند و از او بهبود بیماری یا گشایش کار یا مانند آن خواهند نیز بت خواهد بود اگرچه آدمی‌ای زنده میباشد.[1]
شگفت آنکه درباره‌ی این زیارت رفتن «حدیثها» از پیشوایانشان میدارند :
هر کس به زیارت رود همه‌ی گناهانش آمرزیده شود ، بهشت به او بایا[=واجب] گردد ، به هر گامی کاخی از زر و سیم و بلور برایش سازند ، صد حوری به نامش نویسند ...
از بس سرگرم سیاست بوده‌اند از گفتن هیچ گزافه‌ای بازنایستاده‌اند.
یکی نپرسیده : رفتن به دیدن بارگاهی چیست و چه سودی دارد که خدا این پاداشها را دهد؟!...
آخر پاداش در برابر یک کار سودمند تواند بود. به یک کار بیهودهای پاداش از خدا چه سزاست؟!.
گفتن چنین دروغهایی بنام خدا ، آیا نشان خدانشناسی نیست؟!...
آیا گفتن : «هر که حسین را در کربلا زیارت کند خدا را در عرش زیارت کرده» [2] با خدا گستاخی و بیفرهنگی نیست.
شگفت‌تر اینکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نیز چشم دارند و داستانها پدید آورند : فلان کور را بینا گردانید ، و بَهمان بیمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانید.
شاهی که به ضربت دو انگشت از معجزه ابن قیس را کُشت
بنیادگزار اسلام با آن جایگاه والایی که میداشت و با آن کار خدایی که پیش میبرد ، چون جهودان و ترسایان فشار آورده نتوانستنی میخواستند در پاسخشان میگفت :
من نتوانم. قرآن پر از اینگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هیچکاره‌ی او در زندگی نتوانستنی میکرده‌اند بجای خود كه پس از مرگشان نیز میکنند. افسوس از این نادانی!.
اگر تاریخ را نگریم تاکنون بارها در پیرامون آن گنبدها کشتار رخ داده و هزاران کسان کشته شده‌اند و هیچ کاری از آنها دیده نشده (و نبایستی دیده شود).
در زمان شاه عباس در سال ٩٨٨ که عبدالمؤمن‌خان‌اُزبک با جنگ و خونریزی به مشهد دست یافت ، انبوه مردم از ملایان و سیدها و دیگران به «آستانه‌ی مقدسه» پناه برده چنین میدانستند که از کشتار خواهند رهید. ولی ازبکان با شمشیرهای آخته به درون درآمدند و دست به کشتار گشادند و به کسی دریغ نگفته زنده نگزاردند. در عالم‌آرا مینویسد : «از صحیح القولی استماع رفت که میرمحمدحسین مشهور به میر بالایسر که از سادات مشهد مقدّس و در صلاح و تقوی و عبادت درجه‌ی عالی داشت در بالای سرِ ضریح مبارک به نماز و طاعت و تلاوت قیام نموده کمتر از آن مقام شریف حرکت کردی در روز هولناک بدستور معتاد در بالای سر نشسته به تلاوت مشغول بود یکی از ازبکان از خدا بیخبر دست در کمر او زده بیرون میکشید. میر بیچاره از هول جان و کشاکش و اضطراب دست بر پنجره‌ی ضریح مبارک زده محکم گرفت. ازبک دیگری شمشیری انداخته قطع ید او نمود و دستش در محجر مانده او را کشیدند و پاره‌پاره کردند».
در همان مشهد از اینگونه داستانها بسیار رخ داده : در سال ١٣٢۴[ق] که جنبش مشروطه درمیان میبود در مشهد گروهی از طلبه‌ها و دیگران از کمی نان به شورش برخاستند و در صحن گردآمدند و حاجی‌محمدحسن نامی که نان و گوشت شهر را در «کنترات» میداشت تفنگچی بسر آنان فرستاد و چهل تن در همان صحن کشته شده از میان رفتند.
هفتم [بخش یکم] : آن بارگاهها که در مشهد و قم و عبدالعظیم و بغداد و سامره و کربلا و نجف و دیگر شهرهاست و شیعیان به زیارت روند خود جداگانه داستانیست.
اگر دیده‌اید ، هر یکی بتخانه‌ی باشکوهی میباشد.
از صدها فرسنگ راه به زیارت می‌آیند ، با گردنهای کج و چشمهای نمناک در برابر در می‌ایستند ، سیدی یا ملایی پیش افتاده بانگ برمیدارد : «أأدخل یا الله ، أأدخل یا رسول الله ...» سپس به درون میروند ، گرد صندوق آهنین یا سیمین میگردند ، آنها را می‌بوسند ، سر پائین آورده می‌نیایند. آیا این بت‌پرستی نیست؟!.
این به آنان برمیخورد که ما این بارگاهها را بت میخوانیم ، چه باید کرد که راستی همینست.
هر چیزی که جز خدا بپرستند و دست‌اندرکار جهانش دانند بُت باشد.
گفتگو میانه‌ی خداپرستی و بت‌پرستی بر سرِ آنست که آیا جز خدا کسی را در این جهان دستی هست؟!. خداپرستی میگوید : نیست ، بت‌پرستی میگوید : هست.
آنگاه خداپرستی (یا بهتر گویم : دین) میگوید :
خدا این جهان را از روی آئینی میگرداند و هر کاری در این جهان راهی میدارد که جز از آن راه نتواند بود :
کسی که بیمار است باید پی درمان باشد ، کسی اگر بیچیز است باید به کاری یا پیشه‌ای پردازد و چیزدار گردد ، کسی اگر خشنودی خدا را میخواهد باید به نیکوکاری کوشد. همچنین در دیگر کارها.
گفتگو بر سر اینهاست نه بر سر آنکه تندیسه‌های چوبین و آهنین پرستند یا گنبدهای سیمین و زرین.
اگر مردمان یک کس زنده‌ای را دست‌اندرکارهای خدا شمارند و از او بهبود بیماری یا گشایش کار یا مانند آن خواهند نیز بت خواهد بود اگرچه آدمی‌ای زنده میباشد.[1]
شگفت آنکه درباره‌ی این زیارت رفتن «حدیثها» از پیشوایانشان میدارند :
هر کس به زیارت رود همه‌ی گناهانش آمرزیده شود ، بهشت به او بایا[=واجب] گردد ، به هر گامی کاخی از زر و سیم و بلور برایش سازند ، صد حوری به نامش نویسند ...
از بس سرگرم سیاست بوده‌اند از گفتن هیچ گزافه‌ای بازنایستاده‌اند.
یکی نپرسیده : رفتن به دیدن بارگاهی چیست و چه سودی دارد که خدا این پاداشها را دهد؟!...
آخر پاداش در برابر یک کار سودمند تواند بود. به یک کار بیهودهای پاداش از خدا چه سزاست؟!.
گفتن چنین دروغهایی بنام خدا ، آیا نشان خدانشناسی نیست؟!...
آیا گفتن : «هر که حسین را در کربلا زیارت کند خدا را در عرش زیارت کرده» [2] با خدا گستاخی و بیفرهنگی نیست.
شگفت‌تر اینکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نیز چشم دارند و داستانها پدید آورند : فلان کور را بینا گردانید ، و بَهمان بیمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانید.
شاهی که به ضربت دو انگشت از معجزه ابن قیس را کُشت
بنیادگزار اسلام با آن جایگاه والایی که میداشت و با آن کار خدایی که پیش میبرد ، چون جهودان و ترسایان فشار آورده نتوانستنی میخواستند در پاسخشان میگفت :
من نتوانم. قرآن پر از اینگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هیچکاره‌ی او در زندگی نتوانستنی میکرده‌اند بجای خود كه پس از مرگشان نیز میکنند. افسوس از این نادانی!.
اگر تاریخ را نگریم تاکنون بارها در پیرامون آن گنبدها کشتار رخ داده و هزاران کسان کشته شده‌اند و هیچ کاری از آنها دیده نشده (و نبایستی دیده شود).
در زمان شاه عباس در سال ٩٨٨ که عبدالمؤمن‌خان‌اُزبک با جنگ و خونریزی به مشهد دست یافت ، انبوه مردم از ملایان و سیدها و دیگران به «آستانه‌ی مقدسه» پناه برده چنین میدانستند که از کشتار خواهند رهید. ولی ازبکان با شمشیرهای آخته به درون درآمدند و دست به کشتار گشادند و به کسی دریغ نگفته زنده نگزاردند. در عالم‌آرا مینویسد : «از صحیح القولی استماع رفت که میرمحمدحسین مشهور به میر بالایسر که از سادات مشهد مقدّس و در صلاح و تقوی و عبادت درجه‌ی عالی داشت در بالای سرِ ضریح مبارک به نماز و طاعت و تلاوت قیام نموده کمتر از آن مقام شریف حرکت کردی در روز هولناک بدستور معتاد در بالای سر نشسته به تلاوت مشغول بود یکی از ازبکان از خدا بیخبر دست در کمر او زده بیرون میکشید. میر بیچاره از هول جان و کشاکش و اضطراب دست بر پنجره‌ی ضریح مبارک زده محکم گرفت. ازبک دیگری شمشیری انداخته قطع ید او نمود و دستش در محجر مانده او را کشیدند و پاره‌پاره کردند».
در همان مشهد از اینگونه داستانها بسیار رخ داده : در سال ١٣٢۴[ق] که جنبش مشروطه درمیان میبود در مشهد گروهی از طلبه‌ها و دیگران از کمی نان به شورش برخاستند و در صحن گردآمدند و حاجی‌محمدحسن نامی که نان و گوشت شهر را در «کنترات» میداشت تفنگچی بسر آنان فرستاد و چهل تن در همان صحن کشته شده از میان رفتند.
[1] : پس تفاوتی بدینسان پدید می‌آید : بت‌پرست که همیشه گشایش کار را از بتها طلب میکرده و نیک و بد نتیجه‌ی کارهایش را به آنها بسته میدانسته ، پس از باور یافتن به خداپرستی دیگر باید بخود تکیه کند و کارها را از راهش انجام دهد. همین تکیه کردن بخود تفاوت چشمگیری در رفتار یک آدمی و زندگانی او پدید می‌آورد. ـ و
[2] : من زار الحسین فی كربلا كان كمن زار الله فی عرشه.
(بخش دوم را فردا در کانال بخوانید)
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 29 از 105)
[2] : من زار الحسین فی كربلا كان كمن زار الله فی عرشه.
(بخش دوم را فردا در کانال بخوانید)
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 29 از 105)
✴️بازرگانان نباید بیشتر از نیاز باشند.✴️
کشاورزان و سازندگان و تولیدکنندگان ناچارند کالاهای مازاد خود را با دیگران معاوضه کنند.
«خرید و فروش» از اینجا پیدا می‌شود. چون برخی کسان خودشان نمی‌توانند بفروشند مشروع است که کسانی در میانه بخرند و بفروشند.
مشروع است که کسانی کالاهای مازاد را از شهری به شهری ببرند.
بازرگانی اینهاست. بازرگانی برای راه افتادن زندگانیست.
بازرگانان باید بیشتر از نیاز نباشند. کالاها را دست بدست گردانیدن (دلالی) و یا انبار کردن و نفروختن و یا قیمت بیشتر طلب کردن نامشروعست. حکومت باید بر اینها نظارت کند.
هنگام کمیابیها حکومت میتواند کالاها را بگیرد و خود عادلانه به مصرف‌کنندگان برساند.
✴️✴️✴️
از چیزهای دانستنیست که بازرگانی برای مردمست ، مردم برای بازرگانی نیستند.
در زمان ما عکس این را میدانند. در زمان ما مردم را برای بازرگانی می‌شناسند.
اروپاییان و آمریکاییان که پیشرو ملل دنیایند ، خود کارخانه‌داری و صنعت و بازرگانی را ، یک «هدفی» می‌شناسند و اینست دولتها برای آن می‌جنگند و خون میریزند و فریبکاری میکنند. کشورهایی را با زور میگیرند که «مواد خام» برای ایشان تهیه کنند و مللی را مطیع می‌سازند که کالاهای ایشان را بخرند.
یکی از نتایج دانشها ساختن ماشینها بوده. این ماشینها باید مدام کار کنند و کالاهای فراوان بیرون بریزند و چون مقید به نیاز مردمان نیستند و کالاها بیش از اندازه میگردد و بازارها به رکود می‌کشد ، دانشمندانی پیدا شده اینطور راهنمایی میکنند که آنچه می‌سازند و می‌بافند ، کم‌دوام و بنجل بسازند و ببافند که زودتر از کار بیفتد و مردمان ناچار باشند زود زود ببازار بیایند و از کالاها بخرند و بدین ترتیب ماشینها همیشه در کار باشند.
تو گویی مردم برای خدمت به ماشینهایند نه ماشینها برای خدمت بمردمان.
کالا را دست بدست گردانیدن (دلالی) و یا انبار کرده نفروختن (احتکار) و یا طلب کردن قیمتی بیش از آنچه سزاوار است ، نامشروع میباشد.
به اینگونه چیزهاست که حکومت باید ناظر بوده و جلوگیری کند.
یکی از نادانیها اینست که بازرگانان ـ یا میانجیان ـ کالاهایی را که خریده‌اند و در دست دارند خیال کنند مال خودشانست و بدین ترتیب در فکر سودجویی باشند.
این کالاها را دیگران تدارک کرده‌اند و در اصل برای مصرف خانواده‌هاست ، برای راه افتادن زندگانیست. آنچه معنایی ندارد اینست که مال میانجیان باشد.
میگویند : خریده‌ام. باید گفت : خریده‌اید که بخانواده‌ها فروشید و جز این کاری نمی‌توانید بکنید.
میگویند : پول داده‌ایم. باید گفت : با پول دادن مال شما نمی‌شود. آن پول مانند رسیدی است که در برابر کالاها سپرده‌اید و باید آنها را به مقصدشان برسانید و پول خود (یا بهتر بگوییم : رسید خود) را پس بگیرید. به هر حال با دادن پول مالک کالا نمی‌توانید بشوید.
در کمیابیها که برخی کالاها کمتر از اندازه‌ی نیاز مردم باشد و به آسانی نمی‌توان جلو گرانی قیمت را گرفت و در ضمن خطر آن باشد که برخی خانواده‌ها بیش از سهم خود و بلکه بیشتر از اندازه‌ی نیازمندی خود بخرند و دیگران را محروم کنند ، برای جلوگیری از اینها حکومت باید کالاها را از صاحبانش بگیرد و خود عادلانه و دوراندیشانه به مصرف‌کنندگان برساند.
(کتاب ورجاوندْ بنیاد به زبان عادی بخش سوم ، بند ششم)
کشاورزان و سازندگان و تولیدکنندگان ناچارند کالاهای مازاد خود را با دیگران معاوضه کنند.
«خرید و فروش» از اینجا پیدا می‌شود. چون برخی کسان خودشان نمی‌توانند بفروشند مشروع است که کسانی در میانه بخرند و بفروشند.
مشروع است که کسانی کالاهای مازاد را از شهری به شهری ببرند.
بازرگانی اینهاست. بازرگانی برای راه افتادن زندگانیست.
بازرگانان باید بیشتر از نیاز نباشند. کالاها را دست بدست گردانیدن (دلالی) و یا انبار کردن و نفروختن و یا قیمت بیشتر طلب کردن نامشروعست. حکومت باید بر اینها نظارت کند.
هنگام کمیابیها حکومت میتواند کالاها را بگیرد و خود عادلانه به مصرف‌کنندگان برساند.
✴️✴️✴️
از چیزهای دانستنیست که بازرگانی برای مردمست ، مردم برای بازرگانی نیستند.
در زمان ما عکس این را میدانند. در زمان ما مردم را برای بازرگانی می‌شناسند.
اروپاییان و آمریکاییان که پیشرو ملل دنیایند ، خود کارخانه‌داری و صنعت و بازرگانی را ، یک «هدفی» می‌شناسند و اینست دولتها برای آن می‌جنگند و خون میریزند و فریبکاری میکنند. کشورهایی را با زور میگیرند که «مواد خام» برای ایشان تهیه کنند و مللی را مطیع می‌سازند که کالاهای ایشان را بخرند.
یکی از نتایج دانشها ساختن ماشینها بوده. این ماشینها باید مدام کار کنند و کالاهای فراوان بیرون بریزند و چون مقید به نیاز مردمان نیستند و کالاها بیش از اندازه میگردد و بازارها به رکود می‌کشد ، دانشمندانی پیدا شده اینطور راهنمایی میکنند که آنچه می‌سازند و می‌بافند ، کم‌دوام و بنجل بسازند و ببافند که زودتر از کار بیفتد و مردمان ناچار باشند زود زود ببازار بیایند و از کالاها بخرند و بدین ترتیب ماشینها همیشه در کار باشند.
تو گویی مردم برای خدمت به ماشینهایند نه ماشینها برای خدمت بمردمان.
کالا را دست بدست گردانیدن (دلالی) و یا انبار کرده نفروختن (احتکار) و یا طلب کردن قیمتی بیش از آنچه سزاوار است ، نامشروع میباشد.
به اینگونه چیزهاست که حکومت باید ناظر بوده و جلوگیری کند.
یکی از نادانیها اینست که بازرگانان ـ یا میانجیان ـ کالاهایی را که خریده‌اند و در دست دارند خیال کنند مال خودشانست و بدین ترتیب در فکر سودجویی باشند.
این کالاها را دیگران تدارک کرده‌اند و در اصل برای مصرف خانواده‌هاست ، برای راه افتادن زندگانیست. آنچه معنایی ندارد اینست که مال میانجیان باشد.
میگویند : خریده‌ام. باید گفت : خریده‌اید که بخانواده‌ها فروشید و جز این کاری نمی‌توانید بکنید.
میگویند : پول داده‌ایم. باید گفت : با پول دادن مال شما نمی‌شود. آن پول مانند رسیدی است که در برابر کالاها سپرده‌اید و باید آنها را به مقصدشان برسانید و پول خود (یا بهتر بگوییم : رسید خود) را پس بگیرید. به هر حال با دادن پول مالک کالا نمی‌توانید بشوید.
در کمیابیها که برخی کالاها کمتر از اندازه‌ی نیاز مردم باشد و به آسانی نمی‌توان جلو گرانی قیمت را گرفت و در ضمن خطر آن باشد که برخی خانواده‌ها بیش از سهم خود و بلکه بیشتر از اندازه‌ی نیازمندی خود بخرند و دیگران را محروم کنند ، برای جلوگیری از اینها حکومت باید کالاها را از صاحبانش بگیرد و خود عادلانه و دوراندیشانه به مصرف‌کنندگان برساند.
(کتاب ورجاوندْ بنیاد به زبان عادی بخش سوم ، بند ششم)
تاریخ و پندهایش
23 ـ4) پستی اندیشه‌های مسلمانان
هنگامی كه چنگیزخان بایران آمد و در ماوراء‌النهر و خراسان آن كشتارها را كرد خلیفه‌ی بغداد الناصر لدین‌الله تكانی بخود نداد.
مردم بغداد نیز همه خاموش نشستند. با آنكه آن زمان همگی اینها یك كشور شمرده می‌شد.
سپس چون ناصر لدین‌الله مرد و پسرش ظاهر نیز پس از اندكی باو پیوست و مستنصر خلیفه گردید و در این میان مغولان نیز بسراسر ایران دست یافتند و بخود عراق بیم سختی میرفت مستنصر در جایی كه می‌بایست هرچه در گنجینه میداشت به شمشیر و نیزه و افزار جنگ دهد و لشکر آراید و آماده‌ی پیكار گردد و همه‌ی مردم از فقیه و صوفی و دیگران از درس و سختی‌كشی و دیگر كارها دست برداشته جنگجویی یاد گیرند و برای نگهداری زنان و فرزندان خود آماده ایستند ـ
بجای اینهاست كه خلیفه مستنصر بساختن آن مدرسه پرداخته و پول بس هنگفتی در راه آن بیرون ریخته است كه بگفته‌ی ابن عبری بنیاد بیمانندی بود و سیصد فقیه در آن درس میگفتند.
👇👇
23 ـ4) پستی اندیشه‌های مسلمانان
هنگامی كه چنگیزخان بایران آمد و در ماوراء‌النهر و خراسان آن كشتارها را كرد خلیفه‌ی بغداد الناصر لدین‌الله تكانی بخود نداد.
مردم بغداد نیز همه خاموش نشستند. با آنكه آن زمان همگی اینها یك كشور شمرده می‌شد.
سپس چون ناصر لدین‌الله مرد و پسرش ظاهر نیز پس از اندكی باو پیوست و مستنصر خلیفه گردید و در این میان مغولان نیز بسراسر ایران دست یافتند و بخود عراق بیم سختی میرفت مستنصر در جایی كه می‌بایست هرچه در گنجینه میداشت به شمشیر و نیزه و افزار جنگ دهد و لشکر آراید و آماده‌ی پیكار گردد و همه‌ی مردم از فقیه و صوفی و دیگران از درس و سختی‌كشی و دیگر كارها دست برداشته جنگجویی یاد گیرند و برای نگهداری زنان و فرزندان خود آماده ایستند ـ
بجای اینهاست كه خلیفه مستنصر بساختن آن مدرسه پرداخته و پول بس هنگفتی در راه آن بیرون ریخته است كه بگفته‌ی ابن عبری بنیاد بیمانندی بود و سیصد فقیه در آن درس میگفتند.
👇👇
tãrix o pandhãyaw 4-23.pdf
78.8 KB
تاریخ و پندهایش
23 ـ4) پستی اندیشه‌های مسلمانان
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
23 ـ4) پستی اندیشه‌های مسلمانان
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
در این دویست سال و صد سال هر اختراعی كه شده مردم تنها نتیجه‌ی آن را از نظر نبرد با طبیعت سنجیده‌اند و از نبرد آدمیان با همدیگر غفلت داشته‌اند.
[آدمی از روزی که زاده می‌شود تا روزی که می‌میرد با دو نبرد بسر میبرد. یکی نبرد با طبیعت و دیگری نبرد با همجنسان]
مثلاً ماشین كفشدوزی هنگامی كه اختراع شده مردم از این نظر آن را ملاحظه كرده‌اند كه روزانه صد جفت بیرون میدهد و زحمت كفش دوختن را ده بر یك آسان میگرداند ، و اینست از اختراع آن شادی نموده‌اند.
در حالی كه همان ماشین كفشدوزی تأثیری هم در مبارزه‌ی مردم با یكدیگر دارد.
زیرا هنگامی كه كفش با دست دوخته می‌شد در یك شهری ببزرگی تهران هزارها تن از راه كفشدوزی نان میخوردند و چنین نبود كه یكی بتواند كار را از دست دیگران بگیرد.
ولی اكنون یك سرمایه‌دار میتواند چند ماشین كفشدوزی بزرگی برپا كند و با دست ده تن كارگر آنها را بكار اندازد و روزانه چند هزار جفت كفش و یك تنه كفش تهران را اداره كرده دست دیگران را ببندد.
(پرچم روزانه شماره‌ی 137)
[آدمی از روزی که زاده می‌شود تا روزی که می‌میرد با دو نبرد بسر میبرد. یکی نبرد با طبیعت و دیگری نبرد با همجنسان]
مثلاً ماشین كفشدوزی هنگامی كه اختراع شده مردم از این نظر آن را ملاحظه كرده‌اند كه روزانه صد جفت بیرون میدهد و زحمت كفش دوختن را ده بر یك آسان میگرداند ، و اینست از اختراع آن شادی نموده‌اند.
در حالی كه همان ماشین كفشدوزی تأثیری هم در مبارزه‌ی مردم با یكدیگر دارد.
زیرا هنگامی كه كفش با دست دوخته می‌شد در یك شهری ببزرگی تهران هزارها تن از راه كفشدوزی نان میخوردند و چنین نبود كه یكی بتواند كار را از دست دیگران بگیرد.
ولی اكنون یك سرمایه‌دار میتواند چند ماشین كفشدوزی بزرگی برپا كند و با دست ده تن كارگر آنها را بكار اندازد و روزانه چند هزار جفت كفش و یك تنه كفش تهران را اداره كرده دست دیگران را ببندد.
(پرچم روزانه شماره‌ی 137)
We'r-o-Sufigari 9.pdf
114.9 KB
در پیرامون شعر و صوفیگری
بخش نهم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش نهم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Zendeg^niye Man 15.pdf
220.1 KB
زندگانی من
15 ـ چگونه از ملایی رها گردیدم
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
15 ـ چگونه از ملایی رها گردیدم
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
تاریخ و پندهایش
24ـ4) ✴️کیشها پناهگاه بدکاران✴️
این خود بحثی است كه آیا براستی تیمور دین داشت؟!..
اگر دین داشت پس آن خونخواریها چه بود؟!..
چگونه یك مرد دینداری هفتادهزار بیگناهان را در یك بار میكشت؟!..
اگر نداشت پس آن دینداریها بهر چه بوده؟!..
آیا میتوان پنداشت كه بهر ریا بود؟!.. آیا كار ریا تا باینجا تواند كشید؟!..
ماننده‌ی تیمور در تاریخ فراوانست.
محمدبن‌مظفر بنیادگزار خاندان مظفری بسیار خونخوار بوده و با اینحال پابستگی بسیاری بدین نشان میداد چنانكه در زمان او در شیراز باده‌فروشی ممنوع گردید و مردم نام او را «محتسب» نهادند.
نوشته‌اند روزی با خضوع بسیار قرآن میخواند پسرش شاه شجاع و خواهر زاده‌اش شاه‌سلطان از حال او بشگفت افتاده و آدمكشیهایش را بیاد آورده پرسیدند : «شماره‌ی كسانی كه جناب مبارزی با دست خود گردن زده بهزار تن میرسد؟.»
محمد سر از قرآن برداشته با سادگی بسیار چنین پاسخ داد : «میانه‌ی نهصد و هزار»
👇👇
24ـ4) ✴️کیشها پناهگاه بدکاران✴️
این خود بحثی است كه آیا براستی تیمور دین داشت؟!..
اگر دین داشت پس آن خونخواریها چه بود؟!..
چگونه یك مرد دینداری هفتادهزار بیگناهان را در یك بار میكشت؟!..
اگر نداشت پس آن دینداریها بهر چه بوده؟!..
آیا میتوان پنداشت كه بهر ریا بود؟!.. آیا كار ریا تا باینجا تواند كشید؟!..
ماننده‌ی تیمور در تاریخ فراوانست.
محمدبن‌مظفر بنیادگزار خاندان مظفری بسیار خونخوار بوده و با اینحال پابستگی بسیاری بدین نشان میداد چنانكه در زمان او در شیراز باده‌فروشی ممنوع گردید و مردم نام او را «محتسب» نهادند.
نوشته‌اند روزی با خضوع بسیار قرآن میخواند پسرش شاه شجاع و خواهر زاده‌اش شاه‌سلطان از حال او بشگفت افتاده و آدمكشیهایش را بیاد آورده پرسیدند : «شماره‌ی كسانی كه جناب مبارزی با دست خود گردن زده بهزار تن میرسد؟.»
محمد سر از قرآن برداشته با سادگی بسیار چنین پاسخ داد : «میانه‌ی نهصد و هزار»
👇👇
tãrix o pandhãyaw 4-24.pdf
100 KB
تاریخ و پندهایش
24ـ4) ✴️کیشها پناهگاه بدکاران✴️
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
24ـ4) ✴️کیشها پناهگاه بدکاران✴️
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
✴️خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت✴️
هفتم [بخش دوم] : در سال١٣٣٠[ق] که سیدمحمدیزدی با گروهی در صحن بستی[=متحصن] نشسته بازگشتن محمدعلی‌میرزا را میخواستند روسیان برای پراکندن ایشان توپ و شصت تیر به آنجا بستند و سالداتها به درون رفته کسانی را کشتند و سیدمحمد را گرفته بیرون کشیدند. جاهای گلوله‌ی توپ در گنبد تا چند سال نمایان میبود.
آخرین داستان کشتار زمان رضاشاه است که گروه انبوهی در آنجا گردآمده از دستور دولت درباره‌ی [کلاه] شاپو و رو باز کردن زنان سرپیچیدند ، و چون دولت سپاه فرستاد چنانکه میگویند چند هزار تن کشته شده از میان رفتند.
در کربلا بارها کشتار و تاراج سختی رو داده و بارها آن صندوقها را شکسته و کنده‌اند :
در سال ٨۵٨ مولاعلی پسر سیدمحمدمشعشع به آنجا دست یافت و تاراج و کشتار سختی کرد و کسان بسیاری را بند کرده با خود برد.
در سال ١٢١۶ چون وهابیان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ریخته در شهر و در پیرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانه‌ها آمده دست به زنان و دختران یازیدند و بچگان شیرخوار را سر بریدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند. و در چند ساعت نزدیک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و دیگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فیروزانه بازگشتند.
بار دیگر در سال ١٢۶٠ نجیب پاشا والی بغداد لشکر بسر آن شهر آورد که با توپ و تفنگ آنجا را بگشادند و سه ساعت به کشتار پرداخته نُه هزار تن را بخاک انداختند. در ناسخ‌التواریخ مینویسد : «در بقعه‌ی سید الشهداء و حضرت عباس خونها از ناس براندند و در این دو بقعه‌ی مبارکه اسب و شتر بستند و هر مال و خزانه که در آن بلد یافتند به غارت برگرفته و الواحی که در روضه‌ی مطهره بود خُرد و درهم شکستند». در کتابی مینویسد : «از سردابی که در زیر رواق عباس‌علیه‌السلام است بیش از سیصد تن کشته بیرون آمد».
در نجف در همان سال ٨۵٨ مولاعلی پسر سیدمحمدمشعشع دست به آنجا یافت و بارگاه را ویران گردانید و سپاهیانش چوب صندوق را در پختن خوراک بکار بردند.
یکی نمیپرسد : پس چرا در این خونریزیها معجزهای از آن گنبدها دیده نشده؟!. آیا بیشرمی نیست که با این داستانهای تاریخی شما هر زمان دروغ دیگری درباره‌ی معجزه ساخته بیرون ریزید؟!...
شگفتست که وهابیان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولی چون این شهر باروی استوار میداشت دست یافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شیعیان از همان داستان نجف عنوانی بدست آورده«معجزهای» ساختند.«یکی از صلحا» در خواب امیرالمؤمنین را دید که کفهای دستش سیاه شده و چگونگی را پرسید. پاسخ داد : «پس آن توپها را از شهر که باز میگردانید؟!».
ببینید اندازه‌ی نادانی را. بجای آنکه ببینند که نجف چون بارو میداشت از آسیب دور مانْد ، و کربلا چون نمیداشت آن آسیب را یافت ، و از همینجا پی به آمیغها [=حقایق] برده بدانند که در این جهان هر کاری جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هوده‌ای[نتیجه] نتواند برخاست ، بدانسان کوردرونی نشان داده دروغی به آن رسوایی ساخته بیرون داده‌اند.
اکنون سخن در آنست که اگر درباره‌ی همین زیارت با ملایان و دیگران به گفتگو پردازیم ، نخست ایستادگی خواهند نمود و به پاسخ خواهند برخاست و سپس که درماندند ، یک سنگر پس نشسته چنین خواهند گفت : «ما امامان را خدا نمیدانیم. آنان در نزد خدا ارجمندند و ما به آنان توسّل میکنیم (میانجی میگردانیم)».
میگویم : بت‌پرستی جز همین نیست. بت‌پرستان قریش نیز در برابر بنیادگزار اسلام همین بهانه را آورده میگفتند : «ما به اینها بندگی میکنیم که به خدا نزدیکتر شویم». یا میگفتند : «اینها میانجی‌های مایند».
میباید گفت : «بت‌پرستان همگی یک گروهند و بهانه‌هاشان همیشه یکیست».
چون این را هم شنیدند باز یک سنگر پس نشسته چنین خواهند گفت : «بالاخره آنها بزرگان مایند ، مگر شما به سر خاک بزرگانتان نمیروید؟!» بدینسان در یک نشست چند رنگی به کیش خود خواهند داد.
میگویم : «آری آنها بزرگان شمایند. بنیادگزاران کیشتان بوده‌اند. ولی این در کجای جهانست که برای بزرگی گنبدهای زرین و سیمین افرازند و آن دستگاه را چینند و از صدها فرسنگ به دیدنش رفته به آن کارها پردازند؟!...
آنگاه مگر ما از کتابهای شما و از زیارتنامه‌هاتان آگاه نیستیم و نمیدانیم که چه ستایشهای گزافه‌آمیز از مردگان هیچکاره میکنید؟!...
نمیدانیم که آن مردگان را یاوران خدا و گردانندگان جهان می‌شناسید؟!.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 32 از 105)
هفتم [بخش دوم] : در سال١٣٣٠[ق] که سیدمحمدیزدی با گروهی در صحن بستی[=متحصن] نشسته بازگشتن محمدعلی‌میرزا را میخواستند روسیان برای پراکندن ایشان توپ و شصت تیر به آنجا بستند و سالداتها به درون رفته کسانی را کشتند و سیدمحمد را گرفته بیرون کشیدند. جاهای گلوله‌ی توپ در گنبد تا چند سال نمایان میبود.
آخرین داستان کشتار زمان رضاشاه است که گروه انبوهی در آنجا گردآمده از دستور دولت درباره‌ی [کلاه] شاپو و رو باز کردن زنان سرپیچیدند ، و چون دولت سپاه فرستاد چنانکه میگویند چند هزار تن کشته شده از میان رفتند.
در کربلا بارها کشتار و تاراج سختی رو داده و بارها آن صندوقها را شکسته و کنده‌اند :
در سال ٨۵٨ مولاعلی پسر سیدمحمدمشعشع به آنجا دست یافت و تاراج و کشتار سختی کرد و کسان بسیاری را بند کرده با خود برد.
در سال ١٢١۶ چون وهابیان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ریخته در شهر و در پیرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانه‌ها آمده دست به زنان و دختران یازیدند و بچگان شیرخوار را سر بریدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند. و در چند ساعت نزدیک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و دیگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فیروزانه بازگشتند.
بار دیگر در سال ١٢۶٠ نجیب پاشا والی بغداد لشکر بسر آن شهر آورد که با توپ و تفنگ آنجا را بگشادند و سه ساعت به کشتار پرداخته نُه هزار تن را بخاک انداختند. در ناسخ‌التواریخ مینویسد : «در بقعه‌ی سید الشهداء و حضرت عباس خونها از ناس براندند و در این دو بقعه‌ی مبارکه اسب و شتر بستند و هر مال و خزانه که در آن بلد یافتند به غارت برگرفته و الواحی که در روضه‌ی مطهره بود خُرد و درهم شکستند». در کتابی مینویسد : «از سردابی که در زیر رواق عباس‌علیه‌السلام است بیش از سیصد تن کشته بیرون آمد».
در نجف در همان سال ٨۵٨ مولاعلی پسر سیدمحمدمشعشع دست به آنجا یافت و بارگاه را ویران گردانید و سپاهیانش چوب صندوق را در پختن خوراک بکار بردند.
یکی نمیپرسد : پس چرا در این خونریزیها معجزهای از آن گنبدها دیده نشده؟!. آیا بیشرمی نیست که با این داستانهای تاریخی شما هر زمان دروغ دیگری درباره‌ی معجزه ساخته بیرون ریزید؟!...
شگفتست که وهابیان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولی چون این شهر باروی استوار میداشت دست یافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شیعیان از همان داستان نجف عنوانی بدست آورده«معجزهای» ساختند.«یکی از صلحا» در خواب امیرالمؤمنین را دید که کفهای دستش سیاه شده و چگونگی را پرسید. پاسخ داد : «پس آن توپها را از شهر که باز میگردانید؟!».
ببینید اندازه‌ی نادانی را. بجای آنکه ببینند که نجف چون بارو میداشت از آسیب دور مانْد ، و کربلا چون نمیداشت آن آسیب را یافت ، و از همینجا پی به آمیغها [=حقایق] برده بدانند که در این جهان هر کاری جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هوده‌ای[نتیجه] نتواند برخاست ، بدانسان کوردرونی نشان داده دروغی به آن رسوایی ساخته بیرون داده‌اند.
اکنون سخن در آنست که اگر درباره‌ی همین زیارت با ملایان و دیگران به گفتگو پردازیم ، نخست ایستادگی خواهند نمود و به پاسخ خواهند برخاست و سپس که درماندند ، یک سنگر پس نشسته چنین خواهند گفت : «ما امامان را خدا نمیدانیم. آنان در نزد خدا ارجمندند و ما به آنان توسّل میکنیم (میانجی میگردانیم)».
میگویم : بت‌پرستی جز همین نیست. بت‌پرستان قریش نیز در برابر بنیادگزار اسلام همین بهانه را آورده میگفتند : «ما به اینها بندگی میکنیم که به خدا نزدیکتر شویم». یا میگفتند : «اینها میانجی‌های مایند».
میباید گفت : «بت‌پرستان همگی یک گروهند و بهانه‌هاشان همیشه یکیست».
چون این را هم شنیدند باز یک سنگر پس نشسته چنین خواهند گفت : «بالاخره آنها بزرگان مایند ، مگر شما به سر خاک بزرگانتان نمیروید؟!» بدینسان در یک نشست چند رنگی به کیش خود خواهند داد.
میگویم : «آری آنها بزرگان شمایند. بنیادگزاران کیشتان بوده‌اند. ولی این در کجای جهانست که برای بزرگی گنبدهای زرین و سیمین افرازند و آن دستگاه را چینند و از صدها فرسنگ به دیدنش رفته به آن کارها پردازند؟!...
آنگاه مگر ما از کتابهای شما و از زیارتنامه‌هاتان آگاه نیستیم و نمیدانیم که چه ستایشهای گزافه‌آمیز از مردگان هیچکاره میکنید؟!...
نمیدانیم که آن مردگان را یاوران خدا و گردانندگان جهان می‌شناسید؟!.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 32 از 105)
✴️در هر کشوری سررشته‌دارانی باید باشند.✴️
در هر کشوری سررشته‌دارانی باید باشند ـ کسانی که بکارهای کشور بپردازند و مردم را راهبری کنند.
این سررشته‌داران همان بهتر که از میان مردم انتخاب شوند.
گروهی از نیکخواهان و کاردانان انتخاب بشوند که مجلس شورایی را تشکیل داده و در کارها مشورت کنند و تصمیم بگیرند و قانونگزاری کنند.
آنچه تصمیم گرفته و قانونهایی که گذرانیده‌اند را به دولتی از مردان مجرب و دانا و نیکخواه بسپارند که اجرا کنند.
مردم به مجلس و مجلس به دولت ناظر باشند.
اینگونه حکومت که در اروپا پیدا شده ، خردمندانه و بسیار نیکوست.
✴️✴️✴️
در هر کشوری یک سری کارها هست که به همه‌ی مردم تعلق دارد. ولی همه نمی‌توانند به آنها بپردازند. مثلاً قانونگزاری ، حفظ امنیت ، پاکیزه نگاه داشتن شهرها و آبادیها ، مبارزه با بیماریها ، ارتباط با ملل دیگر و قرارداد بستن و مانند اینها ، کارهایی است که برای رفاه مردم است و سودش هم به همه‌ی مردم خواهد رسید.
با اینحال همه‌ی مردم نمی‌توانند به آنها بپردازند. مثلاً مردم همه نمی‌توانند قانونگزاری کنند ، نمی‌توانند با ملل دیگر قرارداد ببندند. این قبیل کارهاست که ما «عمومی» می‌نامیم. با اینگونه کارهاست که کشور راه می‌افتد.
از اینرو در هر کشوری سررشته‌دارانی باید باشند. کسانی باید باشند که به این کارهای عمومی (کشوری) بپردازند و مردم را راهبری کنند.
سررشته‌داری یا راهبری کردن مردم چند نوع میتواند باشد. در زمانهای قدیم در هر کشوری کسی پیدا می‌شد و با زور بمردم مسلط می‌گردید و با استبداد یا از روی قانون فرمانروایی می‌کرد. گاهی هم دسته‌ای از ثروتمندان و افراد بانفوذ باهم به این کار اقدام میکردند.
ولی بهترین راه همانست که فرمانروایی و تسلط درمیان نباشد ، و هر مردمی با آزادی زندگی بسر برند ، و بکارهای عمومی و کشوری نیز خودشان بپردازند.
خودشان خود را راهبری کنند. به این ترتیب که سررشته‌دارانی از میان مردم ، از هر طرف کشور ، از مردان نیکخواه و کاردان ، که خواهان کوشش برای مردم می‌باشند انتخاب شوند و این برگزیدگان به هم ملحق شده مجلسی برپا کنند و در کارهای کشور و مردم باهم گفتگو و مشورت کنند و آنچه را که به نفع مردم است تصمیم بگیرند و قانونهایی که به آنها نیاز هست بگزارند
و آنچه تصمیم میگیرند را به دولتی که از مردان دانا و نیکخواه انتخاب کرده‌اند بسپارند تا آنان اجرا کنند.
مردم به مجلس و مجلس به دولت ناظر بوده گفته‌ها و کردار ایشان را بررسی و رسیدگی کنند.
(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 2 ، تکه‌ی یکم)
در هر کشوری سررشته‌دارانی باید باشند ـ کسانی که بکارهای کشور بپردازند و مردم را راهبری کنند.
این سررشته‌داران همان بهتر که از میان مردم انتخاب شوند.
گروهی از نیکخواهان و کاردانان انتخاب بشوند که مجلس شورایی را تشکیل داده و در کارها مشورت کنند و تصمیم بگیرند و قانونگزاری کنند.
آنچه تصمیم گرفته و قانونهایی که گذرانیده‌اند را به دولتی از مردان مجرب و دانا و نیکخواه بسپارند که اجرا کنند.
مردم به مجلس و مجلس به دولت ناظر باشند.
اینگونه حکومت که در اروپا پیدا شده ، خردمندانه و بسیار نیکوست.
✴️✴️✴️
در هر کشوری یک سری کارها هست که به همه‌ی مردم تعلق دارد. ولی همه نمی‌توانند به آنها بپردازند. مثلاً قانونگزاری ، حفظ امنیت ، پاکیزه نگاه داشتن شهرها و آبادیها ، مبارزه با بیماریها ، ارتباط با ملل دیگر و قرارداد بستن و مانند اینها ، کارهایی است که برای رفاه مردم است و سودش هم به همه‌ی مردم خواهد رسید.
با اینحال همه‌ی مردم نمی‌توانند به آنها بپردازند. مثلاً مردم همه نمی‌توانند قانونگزاری کنند ، نمی‌توانند با ملل دیگر قرارداد ببندند. این قبیل کارهاست که ما «عمومی» می‌نامیم. با اینگونه کارهاست که کشور راه می‌افتد.
از اینرو در هر کشوری سررشته‌دارانی باید باشند. کسانی باید باشند که به این کارهای عمومی (کشوری) بپردازند و مردم را راهبری کنند.
سررشته‌داری یا راهبری کردن مردم چند نوع میتواند باشد. در زمانهای قدیم در هر کشوری کسی پیدا می‌شد و با زور بمردم مسلط می‌گردید و با استبداد یا از روی قانون فرمانروایی می‌کرد. گاهی هم دسته‌ای از ثروتمندان و افراد بانفوذ باهم به این کار اقدام میکردند.
ولی بهترین راه همانست که فرمانروایی و تسلط درمیان نباشد ، و هر مردمی با آزادی زندگی بسر برند ، و بکارهای عمومی و کشوری نیز خودشان بپردازند.
خودشان خود را راهبری کنند. به این ترتیب که سررشته‌دارانی از میان مردم ، از هر طرف کشور ، از مردان نیکخواه و کاردان ، که خواهان کوشش برای مردم می‌باشند انتخاب شوند و این برگزیدگان به هم ملحق شده مجلسی برپا کنند و در کارهای کشور و مردم باهم گفتگو و مشورت کنند و آنچه را که به نفع مردم است تصمیم بگیرند و قانونهایی که به آنها نیاز هست بگزارند
و آنچه تصمیم میگیرند را به دولتی که از مردان دانا و نیکخواه انتخاب کرده‌اند بسپارند تا آنان اجرا کنند.
مردم به مجلس و مجلس به دولت ناظر بوده گفته‌ها و کردار ایشان را بررسی و رسیدگی کنند.
(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 2 ، تکه‌ی یکم)
Zendeg^niye Man 16.pdf
95.7 KB
زندگانی من
16 ـ دوستان آزادیخواه که پیدا کردم.
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
16 ـ دوستان آزادیخواه که پیدا کردم.
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi