پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
تاریخ و پندهایش

24ـ4) ✴️کیشها پناهگاه بدکاران✴️

این خود بحثی است كه آیا براستی تیمور دین داشت؟!..

اگر دین داشت پس آن خونخواریها چه بود؟!..

چگونه یك مرد دینداری هفتادهزار بیگناهان را در یك بار میكشت؟!..

اگر نداشت پس آن دینداریها بهر چه بوده؟!..

آیا میتوان پنداشت كه بهر ریا بود؟!.. آیا كار ریا تا باینجا تواند كشید؟!..

ماننده‌ی تیمور در تاریخ فراوانست.

محمدبن‌مظفر بنیادگزار خاندان مظفری بسیار خونخوار بوده و با اینحال پابستگی بسیاری بدین نشان میداد چنانكه در زمان او در شیراز باده‌فروشی ممنوع گردید و مردم نام او را «محتسب» نهادند.

نوشته‌اند روزی با خضوع بسیار قرآن میخواند پسرش شاه شجاع و خواهر زاده‌اش شاه‌سلطان از حال او بشگفت افتاده و آدمكشیهایش را بیاد آورده پرسیدند : «شماره‌ی كسانی كه جناب مبارزی با دست خود گردن زده بهزار تن میرسد؟.»

محمد سر از قرآن برداشته با سادگی بسیار چنین پاسخ داد : «میانه‌ی نهصد و هزار»

👇👇
tãrix o pandhãyaw 4-24.pdf
100 KB
تاریخ و پندهایش

24ـ4) ✴️کیشها پناهگاه بدکاران✴️


#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
✴️خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت✴️

هفتم [بخش دوم] : در سال١٣٣٠[ق] که سیدمحمدیزدی با گروهی در صحن بستی[=متحصن] نشسته بازگشتن محمدعلی‌میرزا را میخواستند روسیان برای پراکندن ایشان توپ و شصت تیر به آنجا بستند و سالداتها به درون رفته کسانی را کشتند و سیدمحمد را گرفته بیرون کشیدند. جاهای گلوله‌ی توپ در گنبد تا چند سال نمایان میبود.

آخرین داستان کشتار زمان رضاشاه است که گروه انبوهی در آنجا گردآمده از دستور دولت درباره‌ی [کلاه] شاپو و رو باز کردن زنان سرپیچیدند ، و چون دولت سپاه فرستاد چنانکه میگویند چند هزار تن کشته شده از میان رفتند.

در کربلا بارها کشتار و تاراج سختی رو داده و بارها آن صندوقها را شکسته و کنده‌اند :
در سال ٨۵٨ مولاعلی پسر سیدمحمدمشعشع به آنجا دست یافت و تاراج و کشتار سختی کرد و کسان بسیاری را بند کرده با خود برد.
در سال ١٢١۶ چون وهابیان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ریخته در شهر و در پیرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانه‌ها آمده دست به زنان و دختران یازیدند و بچگان شیرخوار را سر بریدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند. و در چند ساعت نزدیک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و دیگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فیروزانه بازگشتند.
بار دیگر در سال ١٢۶٠ نجیب پاشا والی بغداد لشکر بسر آن شهر آورد که با توپ و تفنگ آنجا را بگشادند و سه ساعت به کشتار پرداخته نُه هزار تن را بخاک انداختند. در ناسخ‌التواریخ مینویسد : «در بقعه‌ی سید الشهداء و حضرت عباس خونها از ناس براندند و در این دو بقعه‌ی مبارکه اسب و شتر بستند و هر مال و خزانه که در آن بلد یافتند به غارت برگرفته و الواحی که در روضه‌ی مطهره بود خُرد و درهم شکستند». در کتابی مینویسد : «از سردابی که در زیر رواق عباس‌علیه‌السلام است بیش از سیصد تن کشته بیرون آمد».

در نجف در همان سال ٨۵٨ مولاعلی پسر سیدمحمدمشعشع دست به آنجا یافت و بارگاه را ویران گردانید و سپاهیانش چوب صندوق را در پختن خوراک بکار بردند.

یکی نمیپرسد : پس چرا در این خونریزیها معجزه‌ای از آن گنبدها دیده نشده؟!. آیا بیشرمی نیست که با این داستانهای تاریخی شما هر زمان دروغ دیگری درباره‌ی معجزه ساخته بیرون ریزید؟!...

شگفتست که وهابیان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولی چون این شهر باروی استوار میداشت دست یافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شیعیان از همان داستان نجف عنوانی بدست آورده«معجزه‌‌ای» ساختند.«یکی از صلحا» در خواب امیرالمؤمنین را دید که کفهای دستش سیاه شده و چگونگی را پرسید. پاسخ داد : «پس آن توپها را از شهر که باز میگردانید؟!».

ببینید اندازه‌ی نادانی را. بجای آنکه ببینند که نجف چون بارو میداشت از آسیب دور مانْد ، و کربلا چون نمیداشت آن آسیب را یافت ، و از همینجا پی به آمیغها [=حقایق] برده بدانند که در این جهان هر کاری جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هوده‌ای[نتیجه] نتواند برخاست ، بدانسان کوردرونی نشان داده دروغی به آن رسوایی ساخته بیرون داده‌اند.

اکنون سخن در آنست که اگر درباره‌ی همین زیارت با ملایان و دیگران به گفتگو پردازیم ، نخست ایستادگی خواهند نمود و به پاسخ خواهند برخاست و سپس که درماندند ، یک سنگر پس نشسته چنین خواهند گفت : «ما امامان را خدا نمیدانیم. آنان در نزد خدا ارجمندند و ما به آنان توسّل میکنیم (میانجی میگردانیم)».

میگویم : بت‌پرستی جز همین نیست. بت‌پرستان قریش نیز در برابر بنیادگزار اسلام همین بهانه را آورده میگفتند : «ما به اینها بندگی میکنیم که به خدا نزدیکتر شویم». یا میگفتند : «اینها میانجی‌های مایند».

میباید گفت : «بت‌پرستان همگی یک گروهند و بهانه‌هاشان همیشه یکیست».

چون این را هم شنیدند باز یک سنگر پس نشسته چنین خواهند گفت : «بالاخره آنها بزرگان مایند ، مگر شما به سر خاک بزرگانتان نمیروید؟!» بدینسان در یک نشست چند رنگی به کیش خود خواهند داد.

میگویم : «آری آنها بزرگان شمایند. بنیادگزاران کیشتان بوده‌اند. ولی این در کجای جهانست که برای بزرگی گنبدهای زرین و سیمین افرازند و آن دستگاه را چینند و از صدها فرسنگ به دیدنش رفته به آن کارها پردازند؟!...

آنگاه مگر ما از کتابهای شما و از زیارتنامه‌هاتان آگاه نیستیم و نمیدانیم که چه ستایشهای گزافه‌آمیز از مردگان هیچکاره میکنید؟!...

نمیدانیم که آن مردگان را یاوران خدا و گردانندگان جهان می‌شناسید؟!.

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 32 از 105)
✴️در هر کشوری سررشته‌دارانی باید باشند.✴️

در هر کشوری سررشته‌دارانی باید باشند ـ کسانی که بکارهای کشور بپردازند و مردم را راهبری کنند.

این سررشته‌داران همان بهتر که از میان مردم انتخاب شوند.

گروهی از نیکخواهان و کاردانان انتخاب بشوند که مجلس شورایی را تشکیل داده و در کارها مشورت کنند و تصمیم بگیرند و قانونگزاری کنند.

آنچه تصمیم گرفته و قانونهایی که گذرانیده‌اند را به دولتی از مردان مجرب و دانا و نیکخواه بسپارند که اجرا کنند.

مردم به مجلس و مجلس به دولت ناظر باشند.

اینگونه حکومت که در اروپا پیدا شده ، خردمندانه و بسیار نیکوست.

✴️✴️✴️

در هر کشوری یک سری کارها هست که به همه‌ی مردم تعلق دارد. ولی همه نمی‌توانند به آنها بپردازند. مثلاً قانونگزاری ،‌ حفظ امنیت ، پاکیزه نگاه داشتن شهرها و آبادیها ،‌ مبارزه با بیماریها ،‌ ارتباط با ملل دیگر و قرارداد بستن و مانند اینها ،‌ کارهایی است که برای رفاه مردم است و سودش هم به همه‌ی مردم خواهد رسید.

با اینحال همه‌ی مردم نمی‌توانند به آنها بپردازند. مثلاً مردم همه نمی‌توانند قانونگزاری کنند ،‌ نمی‌توانند با ملل دیگر قرارداد ببندند. این قبیل کارهاست که ما «عمومی» می‌نامیم. با اینگونه کارهاست که کشور راه می‌افتد.

از اینرو در هر کشوری سررشته‌دارانی باید باشند. کسانی باید باشند که به این کارهای عمومی (کشوری) بپردازند و مردم را راهبری کنند.

سررشته‌داری یا راهبری کردن مردم چند نوع می‌تواند باشد. در زمانهای قدیم در هر کشوری کسی پیدا می‌شد و با زور بمردم مسلط می‌گردید و با استبداد یا از روی قانون فرمانروایی می‌کرد. گاهی هم دسته‌ای از ثروتمندان و افراد بانفوذ باهم به این کار اقدام میکردند.

ولی بهترین راه همانست که فرمانروایی و تسلط درمیان نباشد ، و هر مردمی با آزادی زندگی بسر برند ،‌ و بکارهای عمومی و کشوری نیز خودشان بپردازند.

خودشان خود را راهبری کنند. به این ترتیب که سررشته‌دارانی از میان مردم ،‌ از هر طرف کشور ، از مردان نیکخواه و کاردان ،‌ که خواهان کوشش برای مردم می‌باشند انتخاب شوند و این برگزیدگان به هم ملحق شده مجلسی برپا کنند و در کارهای کشور و مردم باهم گفتگو و مشورت کنند و آنچه را که به نفع مردم است تصمیم بگیرند و قانونهایی که به آنها نیاز هست بگزارند

و آنچه تصمیم میگیرند را به دولتی که از مردان دانا و نیکخواه انتخاب کرده‌اند بسپارند تا آنان اجرا کنند.

مردم به مجلس و مجلس به دولت ناظر بوده گفته‌ها و کردار ایشان را بررسی و رسیدگی کنند.
(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 2 ، تکه‌ی یکم)
Zendeg^niye Man 16.pdf
95.7 KB
زندگانی من

16 ـ دوستان آزادیخواه که پیدا کردم.

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
بخشی از نامه‌ی آقای چهره‌نگار

چون گاهی مرده‌دلانی میگویند : «نمی‌شود ، اینها پیش نمیرود» در پاسخ آنهاست كه بخشی از نامه‌ی آقای چهره‌نگار را می‌آورم. این جوان از اهواز به بروجرد رفت و بیش از چند ماهی در آنجا نبود و بازگشت ولی با كوششهای جوانمردانه‌ی خود زمینه برای پیشرفت حقایق در آنجا باز كرد. اكنون جوانان پاكدرونی در بروجرد در جوش و كوششند و ما به یاری آفریدگار امیدمندیم كه به زودی نتیجه‌ی كوششهای آنان را نیز خواهیم دید.
ما نیك آزمودیم در هركجا كه یك تنی پاكدلانه و مردانه به كوشش میپردازد در آنجا حقایق زمینه باز میكند.

👇👇
✴️در هر کشوری سررشته‌دارانی باید باشند.✴️ (تکه‌ی دوم)

در هر کشوری سررشته‌دارانی باید باشند ـ کسانی که بکارهای کشور بپردازند و مردم را راهبری کنند.

این سررشته‌داران همان بهتر که از میان مردم انتخاب شوند.

گروهی از نیکخواهان و کاردانان انتخاب بشوند که مجلس شورایی را تشکیل داده و در کارها مشورت کنند و تصمیم بگیرند و قانونگزاری کنند.

آنچه تصمیم گرفته و قانونهایی که گذرانیده‌اند را به دولتی از مردان مجرب و دانا و نیکخواه بسپارند که اجرا کنند.

مردم به مجلس و مجلس به دولت ناظر باشند.

اینگونه حکومت که در اروپا پیدا شده ، خردمندانه و بسیار نیکوست.

✴️✴️✴️

گاهی کسانی میگویند : مردم لایق آزادی نیستند و باید آنان را با زور راه بُرد.

از اینان باید پرسید : مگر شما از مردم نیستید؟! چه شده که شما لایق آزادی باشید و دیگران نباشند؟! چه شده که شما فرمانروایی کنید و دیگران فرمانبری؟!

مگر شاهان مستبد و ستمگر جز این بهانه‌ها را می‌آوردند؟!

آدمها آزاد آفریده شده‌اند و کسی مجاز نیست که به دیگری فرمانروایی کند.

اگر مردمی لایق زندگی آزاد نمی‌باشند باید کوشش کرد و آنان را به لیاقت رسانید.

اگر یکی بیمار و ناتوانست نباید در بیماری نگاهش داشت و بر او مسلط شد بلکه باید کوشش کرد و او را از بیماری و ناتوانی نجات داد. اینست راه نیکخواهی.

کسانی نیز از راه دیگری به این موضوع وارد می‌شوند و چنین میگویند : یک مردمی اگر هم پیشرفته باشند همه در آن یکسان نیستند. در هر مردمی همیشه کسانی هوشیارتر و کاردانتر از دیگرانند و همیشه اینان راهبرند و انبوه مردم پیرو.

میگوییم : اینها راستست. ولی اینها سبب آن نمی‌شود که کسانی به آرزوی فرمانروایی بیفتند. سبب آن نمی‌شود که انبوه مردم را زیردست خود کنند.

اگر نیکخواهی و پاکدلی در کارست ، اینگونه اشخاص راه برویشان باز است که هوشیاری و کاردانی خود را به مردم بشناسانند و از طرف ایشان به نمایندگی انتخاب شوند و هوش و دانش خود را از آن راه بکار بیندازند.

با هیچ بهانه‌ای به فرمانروایی و تسلط کسی یا کسانی نمی‌توان رضایت داد.

گاهی نیز کسانی میگویند : « این نوع حکومت کهنه شده!». اینان خیال میکنند هر چیزی باید پی در پی تغییر کند و کهنه‌ای رفته و نوی به جایش بیاید.

باید بگوییم : چیزی که خوبست همیشه خوبست. در این زمینه‌ها حرف از کهنه و نو نمی‌توان زد. آن در هوسبازیها است که همیشه دنبال چیزهای تازه می‌باشند.

اینگونه سررشته‌داری ـ دمکراسی ـ که در اروپا پیدا شده و در جاهای دیگر نیز رواج یافته خردمندانه و بسیار نیکوست.

باید قدرش را دانست و همیشه نگاهش داشت. باید کوشش کرد و مردمان را لایق زندگانی آزاد و چنین سررشته‌داری خردمندانه‌ای گردانید.

(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 2 ، تکه‌ی دوم)
✴️خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت✴️

هشتم : داستان گریه و زاری به کشتگان کربلا ایراد بزرگ دیگر میباشد.

یک داستان بایستی رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گریستن چه سود تواند بود؟!... یک داستانی را عنوان کردن و بزم‌های سوگواری برپا گردانیدن ، گریستن و گریانیدن با خِرد چه می‌سازد؟!...
اینکه گفته‌اند : «هر که بگرید و بگریاند و خود را گریان وانماید بهشت برو بایا گردد» بایستی پرسید : چرا؟!... گریستن یا گریانیدن چیست که خدا بآنها چنین پاداش بزرگی دهد؟!...

آنگاه شما این سخن را از کجا میگویید؟!... شما را به خدا چه راهی بوده؟!... ای بیخردان مگر خدا اسکندر ماكدونی است که یک هفستیونی را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواری وادارد؟!...

حسین‌بن‌علی به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاری از پیش نبرد. لیکن مردانگی بسیار ستوده‌ای از خود نشان داد ، و آن اینکه زبونی ننموده کشته شدن خود و فرزندان و یارانش را ، از گردن گزاردن به یزید و ابن‌زیاد بهتر دانسته مردانه پافشاری کرد و خود و پیروانش کشته گردیدند.

این کار او بسیار ستوده بوده. ولی هرچه بوده بوده.

هزار و سیصد سال گریستن چه معنی دارد؟!...

به آن نمایشهای بسیار بیخردانه‌ی ‌محرم و صفر چه توان گفت؟!...

این داستانهای زیارت و گریه با آن حدیثهاشان از راه دیگری نیز درخور ایراد است.

اینها ریشه‌ی دین را کندن و آن را از میان بردنست.

در جایی که با یک زیارت همه‌ی گناهان آمرزیده شود و با یک گریه بهشت بایا گردد ، کسی چرا از خوشیهای سزا و ناسزا بازایستد؟!... چرا فلان حاجی آزمندانه انبارداری [=احتکار] نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نریزد؟!... چرا آزمندان به پول‌اندوزی نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بیگانه نیفتند؟!...

سران شیعه در آن کوششهای سیاسی خود پروای هیچی نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولی ما آیا میتوانیم چشم از کارهای سراپا زیان ایشان پوشیم؟!...

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 34 از 105)
تاریخ و پندهایش

1ـ1ـ5) ✴️آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید✴️

برای نیكخوییها و اثر آن در پیشرفت یك توده گواهیِ بس نیكی در تاریخ قرنهای نزدیك ایران هست كه ما روا نمی‌شماریم آن را در اینجا یاد نكنیم.

هر كسی نام نادرشاه را شنیده و بسیار كسانی تاریخ او را خوانده‌اند.

ولی آنان كه او را نیك شناخته‌اند كم می‌باشند.

این مرد بزرگتر از آنست كه مردم می‌شناسند

و آنچه ما می‌دانیم همیشه كسانی از بیگانگان خواسته‌اند او را خُرد نشان دهند و از ارجش نزد ایرانیان كاهند. این را همیشه بسود خود دانسته‌اند.

👇👇
tãrix o pandhãyaw 5-1-1.pdf
84.5 KB
تاریخ و پندهایش

1ـ1ـ5) آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید


#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
Zendeg^niye Man 17.pdf
206.6 KB
زندگانی من

17 ـ چه آزارهایی از ملایان میدیدم.

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
سال 1322

(بخش یکم)

سال كهن 1321 به پایان رسیده سال نو 1322 آغاز یافت. چه سالی را در پشت سر گزارده ایم و چه سالی را در پیش میداریم؟..

اگر بجهان نگریم ،‌ یک سال بیمناکی را گذرانیده‌ایم و یک سال بیمناکتری را آغاز میکنیم. در این سال جنگ دولتها سختتر خواهد گردید ، و خدا میداند که سال آینده در این هنگام چه خواهد بود.

اگر به ایران و مردمش نگریم ، چه گذشته و چه آینده ، جز نومیدی پدیدار نیست. این توده سررشته را گم كرده و صد دردش به هم آمیخته. آن ملایان ، آن روزنامه نویسان ، آن بازرگانان ، این مردم انبوه ... با كدام یكی دل شاد توان كرد؟!.. به كدام یكی امیدی توان بست؟!.. ما درباره‌ی این كشور بارها گفته‌ایم و بار دیگر میگوییم : «یك مردمی تا خود نیك نباشند از جهان نیكی نخواهند دید».

👇👇
✴️ خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت ✴️

نهم : درباره‌‌ي ‌آنجهان سخنان بسياري در کتابهاي شيعي هست. به اينجهان بس نکرده از آنجهان ميدان ديگري براي گزافه‌بافيهاي خود باز کرده‌اند : روز رستاخيز خدا به داوري نشسته پيغمبران از اينسو و آنسو رده خواهند بست. علي «لواء الحمد» را که پرچمش از مشرق تا مغرب و بلنديش هزار ساله راهست بدست خواهد گرفت. امامان به شيعيان هوادار درآمده ميانجيگري خواهند کرد. گناه‌هاي اينان را به سنيان داده ثوابهاي ايشان را به اينان خواهند داد. آنان را به دوزخ و اينان را به بهشت روانه خواهند گردانيد. «حوض کوثر» در دست علي بوده و او آب جز به شيعيان نخواهد داد. در آن گرماي سوزان دلهاي سُنّيان کباب شده و آبي نخواهند يافت.

از اين گزافه‌هاي سياسي چندان بافته‌اند که اگر گرد آورده شود کتابي بزرگ باشد. سخن ما در اينجا درباره‌ي ميانجيگري است. اين يک پايه‌اي از کيش شيعيست. حسين‌بن‌علي کشته نشده مگر براي آنکه روز رستاخيز به شيعيان هوادار درآيد و گناههاي ايشان را بيامرزاند. روز «اَلَسْت» پيماني ميانه‌ي او با خدا بسته شده که حسين در راه خدا از جان و داراک و فرزندان درگذرد و خدا نيز روز رستاخيز «شفاعت» او را درباره‌ي شيعه بپذيرد. آن پنداري را که مسيحيان درباره‌‌ي مسيح و کشته شدنش ميدارند و کشته شدن او را «کفّاره»‌ي ‌گناهان فرزندان آدم مي‌شناسند ، شيعيان همان پندار را درباره‌‌ي حسين و کشته شدنش ميدارند ، و بيگمان از مسيحيان گرفته‌اند.

بهرحال اين يکي از ايرادهاي آن کيشست. اينان خدا را همچون يکي از پادشاهان خودکامه‌ي تاريخ پنداشته‌اند ، و اينست برايش «گرامي داشتگاني» بسيجيده[=مهیا کرده] ياوراني آماده گردانيده‌اند. اين سخن بارها از ملايان شنيده شده : «اين پادشاهان که وزيراني دارند خدا نبايد داشته باشد؟!...».

از همينجا به اندازه‌ي ناداني و خداناشناسي اين گروه پي ‌توان برد. يکي بگويد : اي بيخردان خدا کجا و پادشاهان خودکامه کجا؟!... بگويد : ميانجيگري جز در برابر ناداني يا خشمراني نتواند بود. يک پادشاهي که به جان و داراک مردم چيره ميبوده و چه بسا که با يک خشم ، آتش به هستي مردم ميزده ، و چه بسا که بيگناهي را گناهکار شناخته و فرمان به کشتنش ميداده ، در دستگاه چنين پادشاهي کساني ميبايسته که در چنين پيشامدهايي به پاي پادشاه افتند و با چاپلوسيها خشم او را فرونشانده گرفتارِ بيگناه را رها گردانند. ميانجيگري در چنين دستگاهي مي‌سزيده. در دستگاه سراپا دادگري و راستي چه نياز به ميانجي ‌باشد؟!... من از شما مي‌پرسم آيا در دادگاه و ديگر اداره‌ها ميانجيگري تواند بود؟!...

(کتاب «بخوانند و داوری کنند»)