تاریخ و پندهایش

نادرشاه

3ـ1ـ5) آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید

كسان انبوهی بجای آنكه از فیروزیهای گرانبهای او خشنود گردند و یاری و همراهی دریغ نگویند رشكبرانه سخت دلگیر می‌شدند و كارهای بزرگ او را برنمی‌تافتند.

هنگامی كه افغانان به اسپهان درآمدند و آن آشفتگی در ایران پدیدار شد هزاران مردان بنام هر یكی خود را بگوشه‌ای كشیدند و زبون و درمانده خاموش نشستند ،

و چون نادر بكوشش برخاست تا زمان رنج و تلاش می‌بود همچنان خاموش ماندند و تكانی از خود نشان ندادند. ولی چون آن زمان سپری شد و هنگام شكوه و برخورداری رسید این زمان بیرون آمدند و به نادر و نزدیكان او رشك برده به زباندرازی پرداختند و مردم را بَرو شورانیدند.

👇👇

تاریخ و پندهایش

نادرشاه

3ـ1ـ5) آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید


#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

«در پیرامون رمان»

در پیرامون شعر و صوفیگری

بخش چهاردهم

#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری

🌐 @pakdini

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

زندگانی من

20 ـ چگونه بمدرسه‌ی آمریکایی رفتم.

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

ما كه هنوز ﻧﻔﻬﻤﯿﺪيم!


ﺗﻮ ﮐﺸﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﻧﻪ‌ی ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﯾﮏ ﺩقیقه‌ام نیست



ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺭﻭشنفکر ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺎﻥ؟!

‍ ✴️ خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت ✴️

دوازدهم : یک ایراد بسیار بزرگی به شیعیگری ناپاسداری‌ایست که با قرآن نموده آن را بسیار خوار داشته‌اند. پیشروان شیعه چند بدرفتاری بزرگی با قرآن کرده‌اند :

1ـ قرآن که کتابی برای خواندن و فهمیدن و رستگار گردیدن میبوده ، اینان گفته‌اند معنای آن را جز امامان ندانند ، و بدینسان آن کتاب را از هَنایِش [=تأثیر] بلکه از ارج انداخته‌اند. علمای شیعه قرآن را «ظنی الدلاله» دانسته و «احادیث» را به آن برتری دهند.

2ـ گزارش (یا بگفته‌ی خودشان : تأویل) را از باطنیان یاد گرفته و بیشتری از آیه‌های قرآن را از معنیهای آشکار خود بیرون برده‌اند.

تو گفتیی قرآن دیوان شاعری میبوده که هرچه آیه‌های نوید و پاداش است درباره‌ی امامان خود ، و هرچه آیه‌های بیم و کیفر است درباره‌ی ابوبکر و عمر و دیگران شمرده‌اند. بجای آنکه از قرآن پیروی نمایند و رستگار گردند آن را افزاری برای پیش بردن گمراهیهای خود ساخته‌اند.

3ـ برخی از ایشان در گستاخی گام بالاتر گزارده واژه‌ها یا جمله‌هایی که با خواستشان سازنده است به آیه‌های قرآن افزوده [1]

و دو سوره‌ی جداگانه نیز یكی بنام «سورة النورین» و دیگری بنام «سورة الولایه» ساخته‌اند ، و به نام اینکه در قرآن میبوده و ابوبکر و عمر و عثمان انداخته‌اند ، قرآن دیگری پدید آورده‌اند.

شگفتتر آنکه گفته‌اند : «این قرآن درست ، در نزد صاحب‌الامر است که چون ظهور کرد با خود خواهد آورد» و با اینحال دانسته نیست از کجا نسخه‌اش به دست اینها افتاده.

هرچه هست چنین قرآنی درمیان شیعیان بوده و هست که چون نسخه‌ای از آن بدست کشیشان پروتستان افتاده که درباره‌اش سخنها رانده و مهنامه‌ی «جهان اسلام» [2] انگلیسی ، پیکره‌ی آن دو سوره را بچاپ رسانیده که ما نیز یکی را برداشته و در اینجا به چاپ می‌رسانیم.


[1] : ان الله اصطفی آدم و نوحا و آل ابراهیم و آل عمران ((و آل محمد و ذریته)) علی العالمین.
[2] : The Moslem World
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 42 از 105)

یكی از دو سوره‌ای كه بقرآن افزوده‌اند :

تاریخ و پندهایش

2ـ5) ✴️نادرشاه ، پتر بزرگ و شارل دوازدهم✴️

نادرشاه با پتر بزرگ امپراتور روس و با شارل دوازده پادشاه سوئد نزدیك بوده.

كنون شما داستان آن دو پادشاه را بخوانید و از ارجشناسی‌ای كه مردم روس و سوئد از ایشان نمودند آگاه شوید و آن را با داستان نادرشاه و ارج‌ناشناسی ایرانیان بسنجید تا بدانید مایه‌ی بدبختی این كشور چیست.

تا بدانید اثر نیكخویی و بدخویی یك توده در پیشرفت و پسرفت تا كجاست.

👇👇

تاریخ و پندهایش

5-2) نادرشاه ، پتر بزرگ و شارل دوازدهم


#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

هر چیزی سرمایه لازم دارد.

پرورش اندیشه‌ها بسته به آنست كه یك دسته‌ای با اندیشه‌های راست و سودمند باشند و دست بهم داده ‌اندیشه‌های دیگران را نیز راست گردانند.

شما اگر میخواهید یك سپاه مرتب و آراسته‌ای پدید آورید باید یك دسته افسرانی را كه خود دانش و سرمایه دارند وادارید كه هر كدام گروهی را از جوانان تربیت كنند و در فنون جنگی آموخته گردانند وگرنه راه دیگری نخواهید داشت.

چنین انگارید كه شما افسرانی ندارید ولی پافشاری میكنید كه باید سپاهی ترتیب داده شود آیا چه نتیجه‌ای از این پیدا می‌شود جز از آنكه هر كس با یك ترتیب من‌درآورده‌ای گروهی را ورزیده گرداند و یك سپاهی پدید آید كه جز بدرد مسخره و خنده نخورد.
...
راه درست پرورش اندیشه‌ها همینست كه ما حقایق مهمی را نشر میكنیم و این باعث است كه صدها و هزارها مردان و جوانان باور و اندیشه یكی گردانند و سپس هر یكی در نوبت خود آموزگار توده باشند و همه را دارای یك اندیشه گردانند.

(پرچم روزانه شماره‌ی 192)

در پیرامون شعر و صوفیگری

بخش پانزدهم

#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری

🌐 @pakdini

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

زندگانی من

21 ـ دسته‌بندی‌ای که در مدرسه رخ داد.

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

✴️هر کسی می‌تواند باندازه‌ی لیاقت و کوشش از زندگی برخوردار شود✴️ (تکه‌ی یکم)

در یک مردمی هر کسی می‌تواند باندازه‌ی شایستگی و کوشش خود از زندگی برخوردار شود ـ باید بیشتر از آن را اجازه نداد.

باید برای سرمایه اندازه تعیین کرد.

زمین را به کشاورزان به اندازه داد.

ماشینها را تا جای ممکن کوچک گردانید و ماشینهای بزرگ را جز به شرکتها اجازه نداد.

به مزدها عادلانه اندازه تعیین کرد.

به دانشمندان و صنعتگران که چیزهایی کشف یا وسایل مفیدی اختراع میکنند پاداشهای مناسب داد.

✴️✴️✴️

در یک ملتی همه‌ی مردم ، در هوش و چابکی و عقل و فهم و اندازه‌ی علم و آگاهی ، و همچنین در اندازه‌ی کوشش و دلسوزی یکسان نیستند ،‌ و اینست در برخورداری از نعمتهای زندگانی هم نمی‌توانند یکسان باشند.

در یک مردم هر کسی می‌تواند به اندازه‌ی شایستگی و کوشش خود از نعمتهای زندگی و از حاصل کار دیگران برخوردار گردد.لیکن باید بیشتر از آن را اجازه نداد. باید هرچه ممکنست از بیشتر از آن جلوگیری کرد.

اگر بخواهیم این حرف را خوب شرح دهیم باید بگوییم :

آدمها چه در قوای جسمی و چه مغزی و روحی ، یکسان آفریده نشده‌اند. همچنین در علوم و آگاهیها که خودشان بدست می‌آورند در یک رتبه نمی‌باشند و علمشان نیز در فایده یکسان نیست. علاوه بر اینها در اندازه‌ی کوششها هم تفاوت دارند و کسانی که دلسوزترند بیشتر کوشش می‌کنند.

روی‌همرفته باید بگوییم : مردم همه ،‌ در نفعی که به جامعه میرسانند یکسان نیستند. از اینرو در برخورداری از نعمتهای زندگی یا بهتر بگویم : در گرفتن پاداشِ کوششهای خود هم یکسان نمی‌توانند باشند.

بلکه هر کسی می‌تواند به اندازه‌ی شایستگی خود (مطابق قوای مغزی و جسمی و علم و آگاهیها) و به اندازه‌ی کوشش و دلسوزی‌ای که به کار می‌برد ، از خوشیهای زندگانی و از دستاوردهای دیگران برخوردار شود.

این یک قانون بسیار عادلانه‌ است.

این اندازه نایکسانی(عدم تساوی) نه تنها زیان ندارد سودمند هم هست.

این معنایش اهمیت دادن به استعدادها و کوششهای اشخاص و پاداش دادن به آنهاست.

یکسانی مطلق نمی‌تواند باشد و شایسته هم نیست.

در هر مردمی باید تا جای ممکن این قانون را اجرا کرد ، و برای آنکه زمینه آماده شود گذشته از جلوگیری از مفتخوریها و کارهای بیفایده که گفته‌ایم باید دو چیز در بین باشد.

(دنباله‌ی این بند فردا خواهد آمد)

(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 8 ، تکه‌ی یکم)

تاریخ و پندهایش

نادرشاه

3ـ5)✴️ تاریخ خود را نمیدانند✴️

نادرشاه نیكیهای بسیاری بایرانیان كرده و سزا نیست كه كسی ازو بدگویی نماید

هنگامی كه ‌این كشور بدست افغان و عثمانی و روس افتاده و از آنسوی از هر گوشه‌ی كشور یك گردنكش دیگری برمیخاست و آشوب و نابسامانی ریشه‌ی مردم را می‌كند این مرد با یك مردانگی و دلیری بكار برخاست و در سایه‌ی دلیری و كاردانی آشوب و نابسامانی را كنار زد ،

و كشور را از دست افغانان و عثمانیان و روس بیرون آورد.

آنگاه باندیشه‌ی بزرگ دیگری افتاده خواست كارهایی كند كه در آینده هم ایرانیان آسوده باشند.

این بود كه [کوشید] كشاكش بیهوده‌ی سنی و شیعی كه مایه‌ی آنهمه خونریزیها گردیده و ملیونها دختران پاكدامن ایرانی را ببازارهای استانبول و صوفیا و بلگراد كشیده بود از میان براندازد.

این شنیدنیست كه یك نادر بیسواد بیهودگی این كشاكش را می‌دانست و زیانهای بسیار بزرگ آن را بدیده می‌گرفت. ولی ملایان كه خود را پیشوای دین و رهنمای زندگانی مردم می‌شناختند اینها را نمیدانستند و بدیده نمیگرفتند.

👇👇

تاریخ و پندهایش

3ـ5) تاریخ خود را نمیدانند

#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

✴️ خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت ✴️

سیزدهم : در داستان امام ناپیدا سخن فراوانی هست و ایرادهای بسیاری توان گرفت :

1ـ چگونه تواند بود که یکی را فرزندی زاییده شود و کسی آگاه نگردد؟!. چگونه تواند بود که پنج سال گذرد و شناخته نشود؟!. مگر حسن‌العسکری در سامرا درمیان مردم نمیزیسته؟!. مگر کسی به خانه‌ی او آمد و شد نمیکرده؟!. آیا با گفته‌ی عثمان بن سعید[1] چنین چیزی را باور توان کرد؟!.

آنگاه نهفتگی چه رازی میداشته؟!. اگر نهفته نبودی چه گزندی دیدی؟!.

میگویند : از دشمنان خود میترسید. میگویم : پس چرا پدرانشان نترسیده بودند؟!.

آنگاه گروهی که «تقیه» توانند کرد و باورهای خود را از دیگران پوشیده توانند داشت چه جای ترسی برای ایشان بازمانَد؟!.

2ـ امام اگر پیشواست باید درمیان مردم باشد و آنان را راه بَرد. امام ناپیدا چه معنی تواند داشت؟!.

پاسخ داده میگویند : «امام ناپیدا همچون خورشید پشت ابر است».

میگویم : مَثَل بسیار غلطیست. خورشید در پشت ابر زمان کمی مانَد و بیرون آید. آنگاه خورشید در پشت ابر روشناییش و گرمایش پیداست. از آن امامتان چیزی جز نام پیدا نمیباشد.

3ـ هزار سال زندگی باور کردنی نیست. میگویند : «از قدرت خدا چه بعید است؟!.»

میگویم همین پاسخ نمونه‌ای از ناآگاهی شما از معنی دین است. شما اگر معنی دین را دانستیدی این دانستیدی که خدا برای کارهای خود آیینی گزارده است و هیچگاه آن آیین را دیگر نگرداند. دانستیدی که این را همان خدا گزارده است که کسی بیش از صد و بیست سال و صد و چهل سال زنده نمانَد و نتواند مانْد.

میگویند در قرآن گفته : «نوح نهصد و پنجاه سال درمیان مردم خود ماند» پس به آن چه پاسخ میدهید؟!.

میگویم : آن خود جای ایراد است. این گونه چیزها در قرآن از «متشابهاتِ» آن میباشد و باید بحال خود بماند و گفتگویی از آنها نرود.

4ـ خدا را چه نیازی بوده است که کسی را از هزار سال پیش نگاهدارد و در بیابانها بگرداند تا روزی او را بیرون آورد و با دستش جهان را نیک گرداند؟!.

مگر خدا نتوانستی او را در زمانی که بیرون خواهد آمد به جهان آورد و بکار انگیزد؟!.

اینکه مردم چیزی را اندوخته برای آینده نگاه دارند در سایه‌ی نیاز و ناتوانی است (مثلاً بادمجان چون در زمستان نباشد و مردم نتوانند داشت از تابستان اندوخته کرده نگاهش دارند). آیا درباره‌ی خدا چه نیاز و ناتوانی توان پنداشت؟!.

5 ـ مهدیگری جز افسانه‌ای نیست. اینکه کسی برخیزد و با یک رشته کارهای بیرون از آیین (خارق‌العاده) جهان را به نیکی آورَد جز سَمَردی[=وهم] نمی‌باشد.

دوباره میگویم : خدا این جهان را از روی آیینی میگردانَد و آن آیین هیچگاه دیگر نشود.

آری خدا راهنمایانی برانگیزد و با دست آنان به مردمان راه نماید. ولی هیچگاه با یك رشته کارهای بیرون از آیین نیاز نباشد.

خدا هر زمان که خواست یکی را از میان مردمان برگزیند و پرده از جلو‌ بینش او برداشته به آمیغها [= حقایق] بینایش گرداند ،

و آن برگزیده یا برانگیخته به کوشش پرداخته با گمراهیها نبرد آغازد ، و با گفتن آمیغها خِردها را به تکان آورد ، و در سایه‌ی کوشش و پافشاری ، خردمندان و پاکدلان را پشتیبان خود گرداند ، و با بیخردان و ناپاکان درافتاده از میان بردارد.

اینست آیین خدا. اینست آنچه تاکنون بوده و پس از این هم خواهد بود. مهدیگری بدانسان که گفته می‌شود هیچگاه نتواند بود.

میگویند : چنین باوری در کیشهای دیگر نیز هست : جهودان مسیح را می‌بیوسند [2] ، عیسویان به فرود آمدن عیسی از آسمان امیدمندند ، زردشتیان چشم به راه شاه‌بهرامند.

میگویم : چه خوش دلیلی پیدا کرده‌اید؟!. آیا شناخته بودن یک افسانه درمیان این گروه و آن گروه نشان راستی آن باشد؟!.

میگویند : پیغمبر از مهدی آگاهی داده.

میگویم : پیغمبر که آشکاره میگفت : «من ناپیدا ندانم» چگونه از آینده آگاهی داده است؟!.

چرا داستان به این شگفتی و بزرگی در قرآن نیامده است؟!.

6 ـ چنانکه گفتیم شیعیان مهدیگری را که گرفته‌اند آن را در سادگی نگزارده چیزهایی از خود به آن افزوده‌اند : پیش از مهدی «دجّالی» بیرون خواهد آمد ، آفتاب از مغرب سر خواهد زد ، آوازی از آسمان شنیده خواهد شد ، یاران امام با «طی‌الارض» به نزد او خواهند شتافت ... اینها همه گزافه است ، همه بیرون از آیین خداست.

اینکه گفته‌اند : خون حسین را خواهد گرفت ، بنی‌امیه و بنی‌عباس را خواهد کشت ، اینها نشانست که جز سودجویی‌های سیاسی درمیان نبوده ، و به این نویدها میخواسته‌اند پیروان را از نومیدی بازدارند و از پراکنده شدن جلوگیرند.

اکنون که نه بنی‌امیه مانده و نه بنی‌عباس ، دانسته نیست مهدی چه کسانی را خواهد کُشت و آیا به این نویدها که آشکاره دروغ درآمده چه باید گفت؟!.

7ـ در کتابهای شیعه در پشت سر این گزافه‌ها یک گزافه‌ی شگفتتر دیگری دیده می‌شود :
مهدی چون کار خود را کرد و زمانش به پایان آمد ، با دست زن ریشداری کشته گردد ، پس ازو امامان یکایک به جهان بازگشته به فرمانروایی و کامرانی خواهند پرداخت ، و یاران و دشمنان هر یکی نیز زنده خواهند شد. هر امامی دشمنان خود را کشته و کینه جسته و با یاران خود آسوده روز خواهد گزاشت. ببینید در گزافه‌بافی تا کجا پیش رفته‌اند! ببینید با دستگاه آفرینش به چه ریشخندهایی برخاسته‌اند! ببینید با خدا چه گستاخیها کرده‌اند!.
امامان از جهان سیر نشده‌اند و آتش کینه در دلهاشان فروننشسته. بازخواهند گشت که به کام دل فرمان رانند و از دشمنان کینه جُسته آتش دلهای خود را فرونشانند.

رویتان سیاه بادا ای دروغگویان! یکی نپرسیده : اینها را از کجا میگویید؟!. آخر چه دلیلی میدارید؟!.

از همین افسانه‌ی مهدی تاکنون صد آشوب برپا گردیده و یک نمونه از آنها آشوب بابیگری بوده.

یک سید شیرازی به هوس مهدیگری افتاده و آوازی برآورده و مردم چون چشم به راه میبوده‌اند یک دسته گرد او را گرفته‌اند ، و آن بیمایه به عربی‌بافیهای خنَک و بیمعنایی پرداخته ، و پس از کشاکشها و خونریزیها که خود او یکی از کشته‌شدگان بوده ،

اکنون نتیجه آنست که گروهی بنام بهایی یا ازلی که در تیره‌مغزی و گمراهی بالاتر از شیعیانند پدید آمده‌اند و با صد بدی زندگی بسر میبرند. این یکی از میوه‌های تلخ آن درخت سیاست بوده.

[1] : «باب» یکم امام ناپیدا
[2] : بیوسیدن (همچون نیوشیدن) = انتظار کشیدن ، منتظر بودن

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 43 از 105)

در پیرامون شعر و صوفیگری

بخش شانزدهم

#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری

🌐 @pakdini

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi