پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
Zendeg^niye Man 21.pdf
97.2 KB
زندگانی من

21 ـ دسته‌بندی‌ای که در مدرسه رخ داد.

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
✴️هر کسی می‌تواند باندازه‌ی لیاقت و کوشش از زندگی برخوردار شود✴️ (تکه‌ی یکم)

در یک مردمی هر کسی می‌تواند باندازه‌ی شایستگی و کوشش خود از زندگی برخوردار شود ـ باید بیشتر از آن را اجازه نداد.

باید برای سرمایه اندازه تعیین کرد.

زمین را به کشاورزان به اندازه داد.

ماشینها را تا جای ممکن کوچک گردانید و ماشینهای بزرگ را جز به شرکتها اجازه نداد.

به مزدها عادلانه اندازه تعیین کرد.

به دانشمندان و صنعتگران که چیزهایی کشف یا وسایل مفیدی اختراع میکنند پاداشهای مناسب داد.

✴️✴️✴️

در یک ملتی همه‌ی مردم ، در هوش و چابکی و عقل و فهم و اندازه‌ی علم و آگاهی ، و همچنین در اندازه‌ی کوشش و دلسوزی یکسان نیستند ،‌ و اینست در برخورداری از نعمتهای زندگانی هم نمی‌توانند یکسان باشند.

در یک مردم هر کسی می‌تواند به اندازه‌ی شایستگی و کوشش خود از نعمتهای زندگی و از حاصل کار دیگران برخوردار گردد.لیکن باید بیشتر از آن را اجازه نداد. باید هرچه ممکنست از بیشتر از آن جلوگیری کرد.

اگر بخواهیم این حرف را خوب شرح دهیم باید بگوییم :

آدمها چه در قوای جسمی و چه مغزی و روحی ، یکسان آفریده نشده‌اند. همچنین در علوم و آگاهیها که خودشان بدست می‌آورند در یک رتبه نمی‌باشند و علمشان نیز در فایده یکسان نیست. علاوه بر اینها در اندازه‌ی کوششها هم تفاوت دارند و کسانی که دلسوزترند بیشتر کوشش می‌کنند.

روی‌همرفته باید بگوییم : مردم همه ،‌ در نفعی که به جامعه میرسانند یکسان نیستند. از اینرو در برخورداری از نعمتهای زندگی یا بهتر بگویم : در گرفتن پاداشِ کوششهای خود هم یکسان نمی‌توانند باشند.

بلکه هر کسی می‌تواند به اندازه‌ی شایستگی خود (مطابق قوای مغزی و جسمی و علم و آگاهیها) و به اندازه‌ی کوشش و دلسوزی‌ای که به کار می‌برد ، از خوشیهای زندگانی و از دستاوردهای دیگران برخوردار شود.

این یک قانون بسیار عادلانه‌ است.

این اندازه نایکسانی(عدم تساوی) نه تنها زیان ندارد سودمند هم هست.

این معنایش اهمیت دادن به استعدادها و کوششهای اشخاص و پاداش دادن به آنهاست.

یکسانی مطلق نمی‌تواند باشد و شایسته هم نیست.

در هر مردمی باید تا جای ممکن این قانون را اجرا کرد ، و برای آنکه زمینه آماده شود گذشته از جلوگیری از مفتخوریها و کارهای بیفایده که گفته‌ایم باید دو چیز در بین باشد.

(دنباله‌ی این بند فردا خواهد آمد)

(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 8 ، تکه‌ی یکم)
تاریخ و پندهایش

نادرشاه

3ـ5)✴️ تاریخ خود را نمیدانند✴️

نادرشاه نیكیهای بسیاری بایرانیان كرده و سزا نیست كه كسی ازو بدگویی نماید

هنگامی كه ‌این كشور بدست افغان و عثمانی و روس افتاده و از آنسوی از هر گوشه‌ی كشور یك گردنكش دیگری برمیخاست و آشوب و نابسامانی ریشه‌ی مردم را می‌كند این مرد با یك مردانگی و دلیری بكار برخاست و در سایه‌ی دلیری و كاردانی آشوب و نابسامانی را كنار زد ،

و كشور را از دست افغانان و عثمانیان و روس بیرون آورد.

آنگاه باندیشه‌ی بزرگ دیگری افتاده خواست كارهایی كند كه در آینده هم ایرانیان آسوده باشند.

این بود كه [کوشید] كشاكش بیهوده‌ی سنی و شیعی كه مایه‌ی آنهمه خونریزیها گردیده و ملیونها دختران پاكدامن ایرانی را ببازارهای استانبول و صوفیا و بلگراد كشیده بود از میان براندازد.

این شنیدنیست كه یك نادر بیسواد بیهودگی این كشاكش را می‌دانست و زیانهای بسیار بزرگ آن را بدیده می‌گرفت. ولی ملایان كه خود را پیشوای دین و رهنمای زندگانی مردم می‌شناختند اینها را نمیدانستند و بدیده نمیگرفتند.

👇👇
tãrix o pandhãyaw 5-3.pdf
253.4 KB
تاریخ و پندهایش

3ـ5) تاریخ خود را نمیدانند

#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
✴️ خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت ✴️

سیزدهم : در داستان امام ناپیدا سخن فراوانی هست و ایرادهای بسیاری توان گرفت :

1ـ چگونه تواند بود که یکی را فرزندی زاییده شود و کسی آگاه نگردد؟!. چگونه تواند بود که پنج سال گذرد و شناخته نشود؟!. مگر حسن‌العسکری در سامرا درمیان مردم نمیزیسته؟!. مگر کسی به خانه‌ی او آمد و شد نمیکرده؟!. آیا با گفته‌ی عثمان بن سعید[1] چنین چیزی را باور توان کرد؟!.

آنگاه نهفتگی چه رازی میداشته؟!. اگر نهفته نبودی چه گزندی دیدی؟!.

میگویند : از دشمنان خود میترسید. میگویم : پس چرا پدرانشان نترسیده بودند؟!.

آنگاه گروهی که «تقیه» توانند کرد و باورهای خود را از دیگران پوشیده توانند داشت چه جای ترسی برای ایشان بازمانَد؟!.

2ـ امام اگر پیشواست باید درمیان مردم باشد و آنان را راه بَرد. امام ناپیدا چه معنی تواند داشت؟!.

پاسخ داده میگویند : «امام ناپیدا همچون خورشید پشت ابر است».

میگویم : مَثَل بسیار غلطیست. خورشید در پشت ابر زمان کمی مانَد و بیرون آید. آنگاه خورشید در پشت ابر روشناییش و گرمایش پیداست. از آن امامتان چیزی جز نام پیدا نمیباشد.

3ـ هزار سال زندگی باور کردنی نیست. میگویند : «از قدرت خدا چه بعید است؟!.»

میگویم همین پاسخ نمونه‌ای از ناآگاهی شما از معنی دین است. شما اگر معنی دین را دانستیدی این دانستیدی که خدا برای کارهای خود آیینی گزارده است و هیچگاه آن آیین را دیگر نگرداند. دانستیدی که این را همان خدا گزارده است که کسی بیش از صد و بیست سال و صد و چهل سال زنده نمانَد و نتواند مانْد.

میگویند در قرآن گفته : «نوح نهصد و پنجاه سال درمیان مردم خود ماند» پس به آن چه پاسخ میدهید؟!.

میگویم : آن خود جای ایراد است. این گونه چیزها در قرآن از «متشابهاتِ» آن میباشد و باید بحال خود بماند و گفتگویی از آنها نرود.

4ـ خدا را چه نیازی بوده است که کسی را از هزار سال پیش نگاهدارد و در بیابانها بگرداند تا روزی او را بیرون آورد و با دستش جهان را نیک گرداند؟!.

مگر خدا نتوانستی او را در زمانی که بیرون خواهد آمد به جهان آورد و بکار انگیزد؟!.

اینکه مردم چیزی را اندوخته برای آینده نگاه دارند در سایه‌ی نیاز و ناتوانی است (مثلاً بادمجان چون در زمستان نباشد و مردم نتوانند داشت از تابستان اندوخته کرده نگاهش دارند). آیا درباره‌ی خدا چه نیاز و ناتوانی توان پنداشت؟!.

5 ـ مهدیگری جز افسانه‌ای نیست. اینکه کسی برخیزد و با یک رشته کارهای بیرون از آیین (خارق‌العاده) جهان را به نیکی آورَد جز سَمَردی[=وهم] نمی‌باشد.

دوباره میگویم : خدا این جهان را از روی آیینی میگردانَد و آن آیین هیچگاه دیگر نشود.

آری خدا راهنمایانی برانگیزد و با دست آنان به مردمان راه نماید. ولی هیچگاه با یك رشته کارهای بیرون از آیین نیاز نباشد.

خدا هر زمان که خواست یکی را از میان مردمان برگزیند و پرده از جلو‌ بینش او برداشته به آمیغها [= حقایق] بینایش گرداند ،

و آن برگزیده یا برانگیخته به کوشش پرداخته با گمراهیها نبرد آغازد ، و با گفتن آمیغها خِردها را به تکان آورد ، و در سایه‌ی کوشش و پافشاری ، خردمندان و پاکدلان را پشتیبان خود گرداند ، و با بیخردان و ناپاکان درافتاده از میان بردارد.

اینست آیین خدا. اینست آنچه تاکنون بوده و پس از این هم خواهد بود. مهدیگری بدانسان که گفته می‌شود هیچگاه نتواند بود.

میگویند : چنین باوری در کیشهای دیگر نیز هست : جهودان مسیح را می‌بیوسند [2] ، عیسویان به فرود آمدن عیسی از آسمان امیدمندند ، زردشتیان چشم به راه شاه‌بهرامند.

میگویم : چه خوش دلیلی پیدا کرده‌اید؟!. آیا شناخته بودن یک افسانه درمیان این گروه و آن گروه نشان راستی آن باشد؟!.

میگویند : پیغمبر از مهدی آگاهی داده.

میگویم : پیغمبر که آشکاره میگفت : «من ناپیدا ندانم» چگونه از آینده آگاهی داده است؟!.

چرا داستان به این شگفتی و بزرگی در قرآن نیامده است؟!.

6 ـ چنانکه گفتیم شیعیان مهدیگری را که گرفته‌اند آن را در سادگی نگزارده چیزهایی از خود به آن افزوده‌اند : پیش از مهدی «دجّالی» بیرون خواهد آمد ، آفتاب از مغرب سر خواهد زد ، آوازی از آسمان شنیده خواهد شد ، یاران امام با «طی‌الارض» به نزد او خواهند شتافت ... اینها همه گزافه است ، همه بیرون از آیین خداست.

اینکه گفته‌اند : خون حسین را خواهد گرفت ، بنی‌امیه و بنی‌عباس را خواهد کشت ، اینها نشانست که جز سودجویی‌های سیاسی درمیان نبوده ، و به این نویدها میخواسته‌اند پیروان را از نومیدی بازدارند و از پراکنده شدن جلوگیرند.

اکنون که نه بنی‌امیه مانده و نه بنی‌عباس ، دانسته نیست مهدی چه کسانی را خواهد کُشت و آیا به این نویدها که آشکاره دروغ درآمده چه باید گفت؟!.
7ـ در کتابهای شیعه در پشت سر این گزافه‌ها یک گزافه‌ی شگفتتر دیگری دیده می‌شود :
مهدی چون کار خود را کرد و زمانش به پایان آمد ، با دست زن ریشداری کشته گردد ، پس ازو امامان یکایک به جهان بازگشته به فرمانروایی و کامرانی خواهند پرداخت ، و یاران و دشمنان هر یکی نیز زنده خواهند شد. هر امامی دشمنان خود را کشته و کینه جسته و با یاران خود آسوده روز خواهد گزاشت. ببینید در گزافه‌بافی تا کجا پیش رفته‌اند! ببینید با دستگاه آفرینش به چه ریشخندهایی برخاسته‌اند! ببینید با خدا چه گستاخیها کرده‌اند!.
امامان از جهان سیر نشده‌اند و آتش کینه در دلهاشان فروننشسته. بازخواهند گشت که به کام دل فرمان رانند و از دشمنان کینه جُسته آتش دلهای خود را فرونشانند.

رویتان سیاه بادا ای دروغگویان! یکی نپرسیده : اینها را از کجا میگویید؟!. آخر چه دلیلی میدارید؟!.

از همین افسانه‌ی مهدی تاکنون صد آشوب برپا گردیده و یک نمونه از آنها آشوب بابیگری بوده.

یک سید شیرازی به هوس مهدیگری افتاده و آوازی برآورده و مردم چون چشم به راه میبوده‌اند یک دسته گرد او را گرفته‌اند ، و آن بیمایه به عربی‌بافیهای خنَک و بیمعنایی پرداخته ، و پس از کشاکشها و خونریزیها که خود او یکی از کشته‌شدگان بوده ،

اکنون نتیجه آنست که گروهی بنام بهایی یا ازلی که در تیره‌مغزی و گمراهی بالاتر از شیعیانند پدید آمده‌اند و با صد بدی زندگی بسر میبرند. این یکی از میوه‌های تلخ آن درخت سیاست بوده.

[1] : «باب» یکم امام ناپیدا
[2] : بیوسیدن (همچون نیوشیدن) = انتظار کشیدن ، منتظر بودن

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 43 از 105)
Zendeg^niye Man 22.pdf
220.8 KB
زندگانی من

22 ـ گفتگوهایی که با #بهاییان میداشتیم.

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
✴️هر کسی می‌تواند باندازه‌ی لیاقت و کوشش از زندگی برخوردار شود✴️ (تکه‌ی دوم)

در یک مردمی هر کسی می‌تواند باندازه‌ی شایستگی و کوشش خود از زندگی برخوردار شود ـ باید بیشتر از آن را اجازه نداد.

باید برای سرمایه اندازه تعیین کرد.

زمین را به کشاورزان به اندازه داد.

ماشینها را تا جای ممکن کوچک گردانید و ماشینهای بزرگ را جز به شرکتها اجازه نداد.

به مزدها عادلانه اندازه تعیین کرد.

به دانشمندان و صنعتگران که چیزهایی کشف یا وسایل مفیدی اختراع میکنند پاداشهای مناسب داد.

✴️✴️✴️

اول آنکه کار و حرفه آزاد ،‌ و میدان برای کوشش و دلسوزی و نشان دادن شایستگی باز باشد.

هر کسی بتواند هر کاری را که برای خودش بهتر می‌داند و آن را بهتر می‌تواند انجام دهد انتخاب کند (جز کارهای بیهوده و زیان‌آور) ، و سود و زیان آن بخودش باشد.

اینکه کارها را دولت بدست گیرد و مردم را به کار واداشته به هر کدام مزدی بپردازد (که گاهی فکرش را میکنند) جلو دلسوزی کردن و شایستگی نشان دادن را می‌تواند بگیرد.

وانگهی ، این آزادی را از مردم بیعلت گرفتن است. آزادی را از مردم گرفتنست در جایی که نیاز به آن نیست.

گذشته از اینها ، در این حالت ، دولت باید دستگاهی(سیستمی) برای نظارت و رسیدگی به آن کارها برپا کند ، و به یک دستگاه بزرگتر دیگری برای تقسیم محصولات به مردم و رسانیدن آنها به خانواده‌ها نیازمند باشد.

در حالی که در آزادی کار به این دستگاهها نیاز نیست ،‌ و اینکه هر کسی خودش کاری بگیرد و تاجرانی برای خرید و فروش درمیان باشند ، خودش کارِ تقسیم را نیز به انجام میرساند.

اینست معنی آنچه میگوییم : آزادی کار خود مدیری بسیار مؤثر در زندگیست.

دوم ، از چیزهایی که مانع استعدادهاست و آن قانون را به هم می‌تواند بزند جلوگیری‌ شود به این ترتیب :

1) در تجارت برای سرمایه اندازه تعیین شود که کسی نتواند بیشتر از آن را راه اندازد. زیرا سرمایه‌ وسیله‌ی کار است و در جایی که آزاد (نامحدود) باشد اختیار کارها بیش از همه در دست پول بوده و استعدادها بیکاره خواهد گردید. کسانی که پول بسیار دارند دست دیگران را خواهند بست.

2) زمین بدست کشاورزان به اندازه داده شود. زیرا زمین نیز وسیله‌ی کار می‌باشد و در اینجا نیز کسانی خواهند توانست زمینهای بسیاری را بچنگ آورده و دستهای دیگران را بسته و استعدادهای آنان را بیکاره کنند.

3) ماشینهای ریسندگی و بافندگی و دوزندگی و کشاورزی و مانند اینها را باید تا جای ممکن کوچک کرد که با سرمایه‌های کم نیز بتوان یکی را براه انداخت ،‌

و بکار انداختن ماشینهای بزرگ که کوچکش نمی‌توان کرد را جز به شرکتها که چند نفری باندازه‌ی سرمایه‌های خود تأسیس کرده‌اند اجازه داده نشود.

زیرا ماشین هم وسیله‌ی کار است و تعداد بسیار یا بزرگی این هم همان زیان را می‌تواند داشته باشد.

4) کسانی که از پزشکان و صنعتگران و کارمندان اداره‌های دولتی و دیگران مزد یا ماهانه میگیرند و در نتیجه‌ی نیاز به کارشان (که از کم بودنشان نتیجه می‌شود) ممکنست بیش از اندازه‌ی مشروع باشد ،‌ عادلانه اندازه تعیین شود.

5) به دانشمندان و صنعتگرانی که چیزهایی کشف میکنند و به علوم پیشرفت میدهند و یا وسیله‌های مفیدی اختراع میکنند که به آسانتر شدن زندگی کمک میکند گذشته از قدری که باید شناخت ، پاداشهای مناسبی داده شود.
با این کارهاست که آن قانون عادلانه می‌تواند اجرا شود و پستی و بلندیهای زندگی بسیار کم شده باندازه‌ی مناسب برسد.

(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 8 ، تکه‌ی دوم)
شیخ ابوسعید از بزرگان صوفیان بوده و هشتاد سال عمر كرده كه پنجاه سال با خانقاه‌داری گذرانیده كه همیشه دسته‌ای از درویشان گردن‌كلفت در خانقاه او بوده‌اند و او با درخواست و التماس و تهدید از مردم پول بدست آورده شكمهای ایشان را سیر می‌ساخته. بلكه گاهی كار بگدایی رسمی می‌كشیده.

یك داستانی در آن كتاب[اسرارالتوحید] هست كه ابوسعید بیك زنی میگوید باید بدرویشان طعامی بدهی. میگوید : ندارم. میگوید : گدایی بكن و وسایلی فراهم آور.

شیخ بزرگ یك عمر با این رذالت بسر میبرده و مفتخوار می‌پرورانده و بجان توده می‌انداخته و با اینحال خود را نه تالی پیغمبران ، بلكه بالاتر از ایشان می‌شمارده و بعادت همه‌ی مرشدان صوفی دعوی خدایی (یا بهتر گویم پیوستن بخدا) میكرده است.

(پرچم روزانه شماره‌ی 196)
تاریخ و پندهایش

1ـ6) ✴️گذشته چراغ راه آینده✴️

گفتارهایی که در این بخش می‌آوریم نمونه است که چگونه تاریخ که چکیده‌ی پیشامدهای گذشته می‌باشد راه کوشش ، راهی که در پیش رو هست را نیز می‌شناساند و در نتیجه کوشندگان را از گمراهیهای سیاسی بازمی‌دارد.

اینست آن توشه‌ا‌ی که برای آینده توان برداشت.

👇👇
tãrix o pandhãyaw 6-1.pdf
79.1 KB
تاریخ و پندهایش

1ـ6) گذشته چراغ راه آینده


#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
Zendeg^niye Man 23.pdf
97.4 KB
زندگانی من

23 ـ چگونه به قفقاز رفتم؟

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
این در همه جا هست که کسانی سخنانی را از کهنه و نو فراگرفته‌اند و آن را مایه‌ی خودنمایی ساخته‌اند و به هر کجا می‌رسند بیش از همه می‌خواهند آنها را بیرون ریزند و هیچگاه درپی نتیجه‌ای نیستند.

اینان در هر کجا نیز سخنی بینند که مایه‌ی خودفروشی [=خودنمایی فزون] تواند بود درست و نادرست بیاد سپارند و بر روی سرمایه افزایند و خودنمایی و خودفروشی فزونتر کنند. ولی سخنی که نه چنانست با دلیلها نیز نپذیرند.

اگر پای خرد درمیانست چند تنی که باهم می‌نشینند باید یا بگفت و شنید بی‌زیان پردازند و از پیشامدهای روزانه سخن رانند و یا اگر در آرزوی گفتگوهای ارجداری هستند و زمینه‌ای را دنبال می‌کنند سخن را بکسی که آگاهی بیشتر دارد واگزارند و دیگران گوش دارند.

این چیست که هر کسی همینکه چند سخن پراکنده‌ای فرامی‌گیرد به جلو هر که رسید آن را بیرون می‌ریزد.

این خود از بدترین بیماریهاست که انبوه مردم گرفتار آن شده‌اند.

کسی اگر در یک زمینه‌ای دانشی اندوخته او را چه بهتر که به فزونی آن بکوشد و همه‌ی پیرامون آن را چنانکه می‌باید فراگیرد و بارها آن را بیندیشد و بیازماید تا هرچه درستتر یاد گیرد و پس از آن جز بهنگام خود بگفتگو از آن برنخیزد.

اینست راه دانش‌آموزی. اینست شیوه‌ی آگاهی‌اندوزی.

این شیوه که امروز بسیاری از مردم دارند و هر یکی چند سخنی را یاد گرفته و سرمایه‌ی خودنمایی گرفته‌اند و به هر کجا رسیدند بگفتگو برمی‌خیزند داستان کودکان کم‌حوصله‌ی نادانیست که همینکه ده دینار بدست آوردند بیدرنگ بدکان شتابند و آن را خوردنی خریده در همانجا خورند و این نکنند که پولهایی که بدست آورند رویهم گزارند و سرمایه‌ای بیندوزند.

در اینجا نکته‌ی بزرگی درمیانست و آن اینکه هر زمینه را که بگیریم چندان اندیشه‌های پراکنده درباره‌ی آن پدید آمده و چندان سخنانی گفته شده که بیکبار زمینه بهم خورده است.

اینست هر کسی به هرچه می‌پردازد راه بجایی نمی‌برد و جز یک رشته گفته‌های پراکنده بدست نمی‌آورد و جز پراکنده‌گویی کاری از دستش برنمی‌آید.

(دفتر در پیرامون مادّیگری سات 1)
ما كه هنوز ﻧﻔﻬﻤﯿﺪيم!


ﺗﻮ ﮐﺸﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﻧﻪ‌ی ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﯾﮏ ﺩقیقه‌ام نیست



ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺭﻭشنفکر ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺎﻥ؟!