صوفیگری
گفتار دوم
بدیهایی که از صوفیگری توان شمرد
(بخش پنجم)
در خانقاهها بیکار نشستن ، نان از دست دیگران خوردن ، در بازارها بگدایی برخاستن ، زن نگرفتن و فرزند نداشتن ، با ریش و پشم پای کوبیدن و دست افشاندن و بخود چرخیدن ، با خرد کمترین سازشی نمیداشته. گذشته از داستانهای بیخردانهی دیگری كه از آنان سر میزده که من اینک یکی را برای نمونه یاد میکنم :
همان مولوی که میگوید : «عشق آمد عقل او آواره شد» در نَفَحاتالانس داستان پایین را ازو و از پیرش شمس تبریزی مینویسد :
«مدت سه ماه در خلوتی لَیلا و نَهارا بصوم وصال نشستند که اصلاً بیرون نیامدند و کسی را زهره نبود که در خلوت ایشان درآید. روزی مولانا شمسالدین از مولانا شاهدی التماس کرد. مولانا حرم خود را دست گرفته درمیان آورد. فرمود او خواهر جانی منست. نازنین پسری میخواهم. فیالحال فرزند خود سلطان ولد را پیش آورد. فرمود او پسر جانی منست ، حالیا اگر قدری شراب دست میداد ذوق میکردیم. مولانا بیرون آمد و سبویی از محلهی جهودان پر کرده بیاورد. مولانا شمسالدین فرمود که قوت مطاوعت مولانا را امتحان میکردم. از هرچه گویند زیادتست».
گفتار دوم
بدیهایی که از صوفیگری توان شمرد
(بخش پنجم)
در خانقاهها بیکار نشستن ، نان از دست دیگران خوردن ، در بازارها بگدایی برخاستن ، زن نگرفتن و فرزند نداشتن ، با ریش و پشم پای کوبیدن و دست افشاندن و بخود چرخیدن ، با خرد کمترین سازشی نمیداشته. گذشته از داستانهای بیخردانهی دیگری كه از آنان سر میزده که من اینک یکی را برای نمونه یاد میکنم :
همان مولوی که میگوید : «عشق آمد عقل او آواره شد» در نَفَحاتالانس داستان پایین را ازو و از پیرش شمس تبریزی مینویسد :
«مدت سه ماه در خلوتی لَیلا و نَهارا بصوم وصال نشستند که اصلاً بیرون نیامدند و کسی را زهره نبود که در خلوت ایشان درآید. روزی مولانا شمسالدین از مولانا شاهدی التماس کرد. مولانا حرم خود را دست گرفته درمیان آورد. فرمود او خواهر جانی منست. نازنین پسری میخواهم. فیالحال فرزند خود سلطان ولد را پیش آورد. فرمود او پسر جانی منست ، حالیا اگر قدری شراب دست میداد ذوق میکردیم. مولانا بیرون آمد و سبویی از محلهی جهودان پر کرده بیاورد. مولانا شمسالدین فرمود که قوت مطاوعت مولانا را امتحان میکردم. از هرچه گویند زیادتست».
Telegram
attach 📎
✴️زیانهایی که از شیعیگری برمیخیزد✴️
(بخش سوم)
👈 دوم : یک گمراهی بزرگی در شیعیگری آنست که پنداشتهاند خدا جهان را به پاس هستی «چهارده معصوم» آفریده است.
این خود گزافهی بیپاییست. خدا جهان را به پاس هستی کسی نیافریده. خدا بالاتر از آنست که با آفریدگان خود مهر ورزد.
بزرگتر از آنست که همچون پادشاهان هوسمند «گرامیداشتگانی» برگزیند.
چنین گفتهای از هر کسی سرزده بیدین و دروغگو میبوده و نزد خدا روسیاه خواهد بود.
بنیادگزار اسلام یک تن همچون دیگران میبود. خدایش برگزید و به راهنماییش برانگیخت. برتریای که پیدا کرد از این راه بود و برتری دیگری نمیداشت.
این دربارهی آن پاکمرد است که برانگیختهی خدا میبود ، چه رسد به نوادگانش که هیچکاره میبودند.
بهرحال این باور با همهی بیپاییش پایهای در كیش شیعی بوده است و از آن ، دو زیان بسیار بزرگی برخاسته :
یكی آنكه شیعیان «كسانپرست» بودهاند.
دیگری اینكه جز بزمان امامانشان و بداستانهای ایشان ارج ننهاده بزمان خود بیگانه شدهاند.
آنچه کسانپرستیست یک شیعی باید دلش پر از مهر امامان خود باشد و به هیچ چیزی ارج نگزارد.
اگر شما نیک سنجید اینان به پیغمبر نیز آن ارج را نمیگزارند.
پیغمبر در چهل سالگی به پیغمبری رسیده آن هم بایستی پیاپی جبرائیل بیاید و برود و دستورها بیاورد.
ولی امامان از کودکی امام میبودهاند و بیآنکه نیازمند جبرائیل باشند همه چیز را میدانستهاند.
در یاوری به خدا و گردانیدن جهان نیز آن توانایی و کوشایی که از امامان و «حضرت عباس» نمایانست از پیغمبر نمایان نمیباشد.
در اندیشهی یک شیعی گلهای باغ آفرش دوازده امام بودهاند و دیگران در برابر آنان دارای ارجی یا ارزشی نمیباشند و نخواهند بود.
یک کسی هرچند كه نکوکار باشد و در راه خدا به کوششها پردازد و جانفشانیها کند به پایهی امامان نتواند رسید در جای خود ، که به پایهی سلمان و اباذر و مقداد نتواند رسید. نیکی را آنان دریافتهاند و جایی برای دیگران بازنمانده.
نیکان در جای خود ، که بدان نیز چنینند. یک شیعی ، ستمکاری جز یزید و ابن زیاد و شمر نشناسد.
چنگیز که آنهمه خونها ریخته ، تیمور که آن کشتارها را کرده ، صمدخان که آن بدنهادیها را نموده ، هیچیکی به پایگاه یزید و شمر یا ابن زیاد نرسیده است و نتوانستی رسید.
جایگاه ستمگری را یزید و ابن زیاد گرفتهاند و جا برای دیگران باز نمانده است.
پس از هزار و سیصد سال هنوز به یزید «لعن» میخوانند ، ولی چنگیز و تیمور که آن همه خونها ریختهاند نامی از آنان درمیان نمیباشد.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 51 از 106)
(بخش سوم)
👈 دوم : یک گمراهی بزرگی در شیعیگری آنست که پنداشتهاند خدا جهان را به پاس هستی «چهارده معصوم» آفریده است.
این خود گزافهی بیپاییست. خدا جهان را به پاس هستی کسی نیافریده. خدا بالاتر از آنست که با آفریدگان خود مهر ورزد.
بزرگتر از آنست که همچون پادشاهان هوسمند «گرامیداشتگانی» برگزیند.
چنین گفتهای از هر کسی سرزده بیدین و دروغگو میبوده و نزد خدا روسیاه خواهد بود.
بنیادگزار اسلام یک تن همچون دیگران میبود. خدایش برگزید و به راهنماییش برانگیخت. برتریای که پیدا کرد از این راه بود و برتری دیگری نمیداشت.
این دربارهی آن پاکمرد است که برانگیختهی خدا میبود ، چه رسد به نوادگانش که هیچکاره میبودند.
بهرحال این باور با همهی بیپاییش پایهای در كیش شیعی بوده است و از آن ، دو زیان بسیار بزرگی برخاسته :
یكی آنكه شیعیان «كسانپرست» بودهاند.
دیگری اینكه جز بزمان امامانشان و بداستانهای ایشان ارج ننهاده بزمان خود بیگانه شدهاند.
آنچه کسانپرستیست یک شیعی باید دلش پر از مهر امامان خود باشد و به هیچ چیزی ارج نگزارد.
اگر شما نیک سنجید اینان به پیغمبر نیز آن ارج را نمیگزارند.
پیغمبر در چهل سالگی به پیغمبری رسیده آن هم بایستی پیاپی جبرائیل بیاید و برود و دستورها بیاورد.
ولی امامان از کودکی امام میبودهاند و بیآنکه نیازمند جبرائیل باشند همه چیز را میدانستهاند.
در یاوری به خدا و گردانیدن جهان نیز آن توانایی و کوشایی که از امامان و «حضرت عباس» نمایانست از پیغمبر نمایان نمیباشد.
در اندیشهی یک شیعی گلهای باغ آفرش دوازده امام بودهاند و دیگران در برابر آنان دارای ارجی یا ارزشی نمیباشند و نخواهند بود.
یک کسی هرچند كه نکوکار باشد و در راه خدا به کوششها پردازد و جانفشانیها کند به پایهی امامان نتواند رسید در جای خود ، که به پایهی سلمان و اباذر و مقداد نتواند رسید. نیکی را آنان دریافتهاند و جایی برای دیگران بازنمانده.
نیکان در جای خود ، که بدان نیز چنینند. یک شیعی ، ستمکاری جز یزید و ابن زیاد و شمر نشناسد.
چنگیز که آنهمه خونها ریخته ، تیمور که آن کشتارها را کرده ، صمدخان که آن بدنهادیها را نموده ، هیچیکی به پایگاه یزید و شمر یا ابن زیاد نرسیده است و نتوانستی رسید.
جایگاه ستمگری را یزید و ابن زیاد گرفتهاند و جا برای دیگران باز نمانده است.
پس از هزار و سیصد سال هنوز به یزید «لعن» میخوانند ، ولی چنگیز و تیمور که آن همه خونها ریختهاند نامی از آنان درمیان نمیباشد.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 51 از 106)
✴️تاریخ پانصد سالهی خوزستان
بخش نخست
1-2-12✴️ والیان عربستان
✴️كارون و بنیادهاى آن (بخش دوم)
نخست باید دانست كه شهر شوشتر بر روى تخته سنگى نهاده كه سراسر زمین آن جز سنگ یك لختى نیست. ولى سنگ نرمى كه كُلَند بر آن كار مىكند و اینست كه در هر خانهاى آن را شكافته و زیرزمینى به گودى ده و اند گز پدید مىآورند و این زیرزمینهاست كه در گرماى جانسوز تابستان پناهگاه مردم مىباشد.
در برابر این تخته سنگ است كه كارون به دو شاخه گردیده چنانكه گفتیم شاخهاى به غرب پیچیده از شمال شهر روان مىشود و پس از مسافتى بار دیگر رو به جنوب مىگردد و شاخهی دیگرى از جانب شرقى روان مىباشد.
👇
بخش نخست
1-2-12✴️ والیان عربستان
✴️كارون و بنیادهاى آن (بخش دوم)
نخست باید دانست كه شهر شوشتر بر روى تخته سنگى نهاده كه سراسر زمین آن جز سنگ یك لختى نیست. ولى سنگ نرمى كه كُلَند بر آن كار مىكند و اینست كه در هر خانهاى آن را شكافته و زیرزمینى به گودى ده و اند گز پدید مىآورند و این زیرزمینهاست كه در گرماى جانسوز تابستان پناهگاه مردم مىباشد.
در برابر این تخته سنگ است كه كارون به دو شاخه گردیده چنانكه گفتیم شاخهاى به غرب پیچیده از شمال شهر روان مىشود و پس از مسافتى بار دیگر رو به جنوب مىگردد و شاخهی دیگرى از جانب شرقى روان مىباشد.
👇
Telegram
attach 📎
پاکدینی ـ احمد کسروی pinned «✴️زیانهایی که از شیعیگری برمیخیزد✴️ (بخش سوم) 👈 دوم : یک گمراهی بزرگی در شیعیگری آنست که پنداشتهاند خدا جهان را به پاس هستی «چهارده معصوم» آفریده است. این خود گزافهی بیپاییست. خدا جهان را به پاس هستی کسی نیافریده. خدا بالاتر از آنست که با آفریدگان خود…»
در راه سیاست
نشست دوم
(بخش سوم)
13ـ نيرو چگونه پديد آيد؟..
گاهي كساني ميگويند : «ما بايد زور داشته باشيم تا بتوانيم خود را نگه داريم». ميگويم : اين سخن راستست. هر تودهاي بايد براي نگهداري خود داراي زور ـ يا بهتر بگويم : داراي نيرو ـ باشد. در اين باره گفتگو نيست.
نيرو چيست و چگونه پديد آيد؟.. نيروي يك توده از دلبستگي آنان بكشور و تودهی خودشان و از آمادگيشان بكوشش و جانفشاني و از همراهيشان در راه كوشش پديد آيد. بيست مليون مردم هنگامي كه معني استقلال را ميفهمند و بآن دلبستگي ميدارند و در راه نگهداري كشور خود به هر گونه جانفشاني آمادهاند و همه باهم همدست و همراه ميباشند ، از اينجا يك نيروي بيست مليوني پديد تواند آمد. سرچشمهی نيروي يك توده اين سه چيز است.
...
١٤ـ اين توده افتادهی بديهاي خود است :
ايرانيان چرا نميانديشند؟.. مگر ما در ميدان جنگ شكست خوردهايم كه چارهاش تنها بسيج زور باشد؟!.. اين توده افتادهی بديهاي خود است و بايد چارهاش را هم از آن راه كرد. اگر همسايگان چيرگي ميكنند آن نيز نتيجهی آلودگيهاي توده است.
روزي به يكي گفتم : شما چه ميخواهيد؟.. از اين كوششهاي بيهوده كه نامش را «فعاليتهاي سياسي» گزاردهايد چه نتيجه ميطلبيد؟!.. گفت : «ما ميخواهيم استقلالمان محفوظ باشد». گفتم : دربارهی استقلال ايران سخني نبوده. نيرومندترين دولتهاي جهان سه دولت روس و انگليس و آمريكاست و اينها با ما پيمان بستند و نوشته دادند كه ايران را باستقلال شناسند. اكنون نيز انجمن سانفرانسيسكو به پايهگزاري دربارهی پايداري استقلالهاي هر كشور و تودهاي ميكوشد. پس چه جاي بيمست؟!..
...
نشست دوم
(بخش سوم)
13ـ نيرو چگونه پديد آيد؟..
گاهي كساني ميگويند : «ما بايد زور داشته باشيم تا بتوانيم خود را نگه داريم». ميگويم : اين سخن راستست. هر تودهاي بايد براي نگهداري خود داراي زور ـ يا بهتر بگويم : داراي نيرو ـ باشد. در اين باره گفتگو نيست.
نيرو چيست و چگونه پديد آيد؟.. نيروي يك توده از دلبستگي آنان بكشور و تودهی خودشان و از آمادگيشان بكوشش و جانفشاني و از همراهيشان در راه كوشش پديد آيد. بيست مليون مردم هنگامي كه معني استقلال را ميفهمند و بآن دلبستگي ميدارند و در راه نگهداري كشور خود به هر گونه جانفشاني آمادهاند و همه باهم همدست و همراه ميباشند ، از اينجا يك نيروي بيست مليوني پديد تواند آمد. سرچشمهی نيروي يك توده اين سه چيز است.
...
١٤ـ اين توده افتادهی بديهاي خود است :
ايرانيان چرا نميانديشند؟.. مگر ما در ميدان جنگ شكست خوردهايم كه چارهاش تنها بسيج زور باشد؟!.. اين توده افتادهی بديهاي خود است و بايد چارهاش را هم از آن راه كرد. اگر همسايگان چيرگي ميكنند آن نيز نتيجهی آلودگيهاي توده است.
روزي به يكي گفتم : شما چه ميخواهيد؟.. از اين كوششهاي بيهوده كه نامش را «فعاليتهاي سياسي» گزاردهايد چه نتيجه ميطلبيد؟!.. گفت : «ما ميخواهيم استقلالمان محفوظ باشد». گفتم : دربارهی استقلال ايران سخني نبوده. نيرومندترين دولتهاي جهان سه دولت روس و انگليس و آمريكاست و اينها با ما پيمان بستند و نوشته دادند كه ايران را باستقلال شناسند. اكنون نيز انجمن سانفرانسيسكو به پايهگزاري دربارهی پايداري استقلالهاي هر كشور و تودهاي ميكوشد. پس چه جاي بيمست؟!..
...
Telegram
attach 📎
صوفیگری
گفتار سوم
رفتار بدی که با اسلام کردهاند
(بخش یکم)
یک بدی بزرگ از صوفیان که باید آن را جداگانه بازنماییم ، رفتاریست که آنان با اسلام داشتهاند. صوفیگری چه از گفتههای پلوتینوس برخاسته و چه از جای دیگری سرچشمه گرفته ، هرآینه با اسلام بیگانه میبوده ، نه تنها با آن دین پیوستگی یا همبستگی نداشته ، یکسره آخشیج[=ضد] آن میبوده.
اسلام خدایی را میشناسانید که بیرون از اینجهانست و پیوستگی میانهی او با آدمیان و دیگر آفریدگان نمیباشد و نتواند بود. صوفیگری خدا را همان «هستی ساده» میشناسد که چنانکه گفتم ما اگر آن را بشکافیم ، معنایش آنست که آدمیان همه خدایند و خدای دیگری نیست. این دو خدا را با هم سازشی نتواند بود.
در آیین اسلام نیز بیکار نشستن ، و زن و فرزند نداشتن ، و دست به دریوزه گشادن ، و به یاد خدا رقصیدن و این گونه کارها که در بنیاد صوفیگری خوابیده در اسلام ناسزا میبوده. اسلام میخواسته مردم را به یک زندگانی خردمندانه و میانهروانه که کوشش و تلاش با نیکخواهی و پاکدلی توأم باشد ، وادارد. خوار داشتن جهان و دامن درچیدن از خوشیها که دستاویز صوفیان بوده با خواست آن دین بیکبار بیگانه است.
گفتار سوم
رفتار بدی که با اسلام کردهاند
(بخش یکم)
یک بدی بزرگ از صوفیان که باید آن را جداگانه بازنماییم ، رفتاریست که آنان با اسلام داشتهاند. صوفیگری چه از گفتههای پلوتینوس برخاسته و چه از جای دیگری سرچشمه گرفته ، هرآینه با اسلام بیگانه میبوده ، نه تنها با آن دین پیوستگی یا همبستگی نداشته ، یکسره آخشیج[=ضد] آن میبوده.
اسلام خدایی را میشناسانید که بیرون از اینجهانست و پیوستگی میانهی او با آدمیان و دیگر آفریدگان نمیباشد و نتواند بود. صوفیگری خدا را همان «هستی ساده» میشناسد که چنانکه گفتم ما اگر آن را بشکافیم ، معنایش آنست که آدمیان همه خدایند و خدای دیگری نیست. این دو خدا را با هم سازشی نتواند بود.
در آیین اسلام نیز بیکار نشستن ، و زن و فرزند نداشتن ، و دست به دریوزه گشادن ، و به یاد خدا رقصیدن و این گونه کارها که در بنیاد صوفیگری خوابیده در اسلام ناسزا میبوده. اسلام میخواسته مردم را به یک زندگانی خردمندانه و میانهروانه که کوشش و تلاش با نیکخواهی و پاکدلی توأم باشد ، وادارد. خوار داشتن جهان و دامن درچیدن از خوشیها که دستاویز صوفیان بوده با خواست آن دین بیکبار بیگانه است.
Telegram
attach 📎
✴️زیانهایی که از شیعیگری برمیخیزد✴️
(بخش چهارم)
👈 دوم : یک شیعی باید از هر چیزی ستایشی برای امامان خود ، و یا نکوهشی برای دشمنان ایشان پدید آورد و هیچ فرصتی را در این باره از دست ندهد. این بایای [وظیفه] شیعیگری اوست.
مثلاً ابوبکر چون خلیفه شده و به منبر رفته و پاکدلانه به مردم چنین گفته : «ولیتکم ولست بخیر منکم» ، (من سررشتهدارتان گردیدم در حالی که بهتر از شما نمیباشم) ، شیعی باید فرصت از دست ندهد و به آن گفتهی ابوبکر«و علی فیکم» بیفزاید تا دانسته گردد که ابوبکر با همهی دشمنی که با علی میداشت به بزرگتری و برتری او میخَستُوید[اعتراف کردن] و این به پاس جایگاه او بوده که گفته «من بهتر از شما نمیباشم».
یک جمله در کتابهاست : خدا به پیغمبر اسلام گفته : «لولاک لما خلقت الافلاک» ، (اگر تو نبودی این فلکها را نیافریدمی) این جمله غلطست و همانا آن را یکی از ایرانیان عربیدان ساخته است. در عربی باید گفت : «لولا انت ... ». «لولاک» غلط است و جز بنام «سجع سازی» با افلاک آورده نشده.
چنین جملهی دروغ و غلطی ، شیعه آن را نیز بحال خود نگزارده و به آن نیز افزوده : «و لولا علی لما خلقتک» ، (و اگر علی نبودی تو را هم نیافریدمی).
چنانکه گفتیم [1] در این باره به آیههای قرآن نیز دست برده و هر کجا که زمینهای دیدهاند به آنها افزودهاند.
هر تکانی که در جهان پیش آید و هر داستان بزرگی که رخ دهد شیعی باید بگردد و حدیثی پیدا کند تا نشان دهد که امامان آن را از پیش آگاهی دادهاند. این بایای شیعیگری اوست.
در سالهای اخیر که دانشهای اروپایی در ایران رواج یافت ، ملایان شیعه تنها بهرهای که از آن دانشها بردند این بود که بگردند و حدیثهایی پیدا کنند و آنها را به رُخ جهانیان کِشند و چنین گویند «این را فلان امام آگاهی داده».
به نوشتهی هبةالدین (وزیر فرهنگ عراق) ستارهشناسی نوین تازگی نمیدارد و همهی آنها در آیههای قرآن فهمانیده شده و در حدیثها یادش رفته است.
به نوشتهی خالصیزاده «نیروی کشش» (یا قوهی جاذبه) را امامان میدانستهاند و در گفتههایشان بازنمودهاند ، و بسیار دور از دادگریست که اروپاییان آن را از نیوتن انگلیسی نوشتهاند.
در این ده سال که ما به کوشش برخاستهایم و سخنانی در زمینهی زندگانی مینویسیم ، در سالهای نخست بسیاری از طلبهها و دیگران میآمدند و چنین میگفتند : «اینها که در حدیثها هم هست. شما چرا حدیث ذکر نمیکنید که مردم هم زودتر بپذیرند». سپس چون از ما نومید شدند خودشان بکار پرداختند.
بدینسان که ما هرچه نوشتیم آنان کتابها را گردیده از میان صد حدیثِ بیمعنی یکی را ، که بیش یا کم ، مانندگی به گفتههای ما میداشت پیدا کرده به رخ ما میکشیدند.
مثلاً ما که در زمینهی خِرَد ، هم با کیشها و هم با صوفیگری و خراباتیگری ، و هم با روانشناسی نوین در چَخِش [= مجادله] میبودیم و در برابر همهی آنها گفتههای خود را با دلیلهای استوار روشن میگردانیدیم ، آنان حدیثی را به رخ ما میکشیدند : «خدا چون خرد را آفرید به او گفت جلو بیا ، آمد. گفت پس برو ، رفت. گفت با توست که کیفر خواهم داد ، با توست که پاداش خواهم داد».
[1] : بخشهای پیش همین کتاب دیده شود.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 52 از 106)
(بخش چهارم)
👈 دوم : یک شیعی باید از هر چیزی ستایشی برای امامان خود ، و یا نکوهشی برای دشمنان ایشان پدید آورد و هیچ فرصتی را در این باره از دست ندهد. این بایای [وظیفه] شیعیگری اوست.
مثلاً ابوبکر چون خلیفه شده و به منبر رفته و پاکدلانه به مردم چنین گفته : «ولیتکم ولست بخیر منکم» ، (من سررشتهدارتان گردیدم در حالی که بهتر از شما نمیباشم) ، شیعی باید فرصت از دست ندهد و به آن گفتهی ابوبکر«و علی فیکم» بیفزاید تا دانسته گردد که ابوبکر با همهی دشمنی که با علی میداشت به بزرگتری و برتری او میخَستُوید[اعتراف کردن] و این به پاس جایگاه او بوده که گفته «من بهتر از شما نمیباشم».
یک جمله در کتابهاست : خدا به پیغمبر اسلام گفته : «لولاک لما خلقت الافلاک» ، (اگر تو نبودی این فلکها را نیافریدمی) این جمله غلطست و همانا آن را یکی از ایرانیان عربیدان ساخته است. در عربی باید گفت : «لولا انت ... ». «لولاک» غلط است و جز بنام «سجع سازی» با افلاک آورده نشده.
چنین جملهی دروغ و غلطی ، شیعه آن را نیز بحال خود نگزارده و به آن نیز افزوده : «و لولا علی لما خلقتک» ، (و اگر علی نبودی تو را هم نیافریدمی).
چنانکه گفتیم [1] در این باره به آیههای قرآن نیز دست برده و هر کجا که زمینهای دیدهاند به آنها افزودهاند.
هر تکانی که در جهان پیش آید و هر داستان بزرگی که رخ دهد شیعی باید بگردد و حدیثی پیدا کند تا نشان دهد که امامان آن را از پیش آگاهی دادهاند. این بایای شیعیگری اوست.
در سالهای اخیر که دانشهای اروپایی در ایران رواج یافت ، ملایان شیعه تنها بهرهای که از آن دانشها بردند این بود که بگردند و حدیثهایی پیدا کنند و آنها را به رُخ جهانیان کِشند و چنین گویند «این را فلان امام آگاهی داده».
به نوشتهی هبةالدین (وزیر فرهنگ عراق) ستارهشناسی نوین تازگی نمیدارد و همهی آنها در آیههای قرآن فهمانیده شده و در حدیثها یادش رفته است.
به نوشتهی خالصیزاده «نیروی کشش» (یا قوهی جاذبه) را امامان میدانستهاند و در گفتههایشان بازنمودهاند ، و بسیار دور از دادگریست که اروپاییان آن را از نیوتن انگلیسی نوشتهاند.
در این ده سال که ما به کوشش برخاستهایم و سخنانی در زمینهی زندگانی مینویسیم ، در سالهای نخست بسیاری از طلبهها و دیگران میآمدند و چنین میگفتند : «اینها که در حدیثها هم هست. شما چرا حدیث ذکر نمیکنید که مردم هم زودتر بپذیرند». سپس چون از ما نومید شدند خودشان بکار پرداختند.
بدینسان که ما هرچه نوشتیم آنان کتابها را گردیده از میان صد حدیثِ بیمعنی یکی را ، که بیش یا کم ، مانندگی به گفتههای ما میداشت پیدا کرده به رخ ما میکشیدند.
مثلاً ما که در زمینهی خِرَد ، هم با کیشها و هم با صوفیگری و خراباتیگری ، و هم با روانشناسی نوین در چَخِش [= مجادله] میبودیم و در برابر همهی آنها گفتههای خود را با دلیلهای استوار روشن میگردانیدیم ، آنان حدیثی را به رخ ما میکشیدند : «خدا چون خرد را آفرید به او گفت جلو بیا ، آمد. گفت پس برو ، رفت. گفت با توست که کیفر خواهم داد ، با توست که پاداش خواهم داد».
[1] : بخشهای پیش همین کتاب دیده شود.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 52 از 106)
✴️تاریخ پانصد سالهی خوزستان
بخش نخست
1-2-13✴️ والیان عربستان
✴️كارون و بنیادهاى آن (بخش سوم)
استخرى كه در آغاز قرن چهارم خوزستان را دیده چنین مىنویسد : «خوزستان با آن آبادى كه دارد سراسر جایی آبادتر و پربارتر از رُستاق مَسرُقان نیست».
اگر نوشتهی برخى مؤلفان را استوار دانسته بنیاد نهادن بند اهواز را نیز از اردشیر بابكان بدانیم چنانكه كندن مسرقان را ازو دانستیم باید گفت یكى دیگر از جهتهاى كندن مسرقان نگهدارى بند اهواز از زور و فشار سیلهاى بنیادافكن بوده بدینسان كه خواستهاند بخش انبوه آب از جوى مسرقان روان گردیده در جوى نخستین رود كه به بند اهواز مىرسد آب كمتر باشد تا بهنگام بهار و پائیز كه سیلهاى بنیادافكن برمىخیزد زور و فشار آن بر بند بیش از اندازه نباشد.
👇
بخش نخست
1-2-13✴️ والیان عربستان
✴️كارون و بنیادهاى آن (بخش سوم)
استخرى كه در آغاز قرن چهارم خوزستان را دیده چنین مىنویسد : «خوزستان با آن آبادى كه دارد سراسر جایی آبادتر و پربارتر از رُستاق مَسرُقان نیست».
اگر نوشتهی برخى مؤلفان را استوار دانسته بنیاد نهادن بند اهواز را نیز از اردشیر بابكان بدانیم چنانكه كندن مسرقان را ازو دانستیم باید گفت یكى دیگر از جهتهاى كندن مسرقان نگهدارى بند اهواز از زور و فشار سیلهاى بنیادافكن بوده بدینسان كه خواستهاند بخش انبوه آب از جوى مسرقان روان گردیده در جوى نخستین رود كه به بند اهواز مىرسد آب كمتر باشد تا بهنگام بهار و پائیز كه سیلهاى بنیادافكن برمىخیزد زور و فشار آن بر بند بیش از اندازه نباشد.
👇
Telegram
attach 📎
پاکدینی ـ احمد کسروی pinned «در راه سیاست نشست دوم (بخش سوم) 13ـ نيرو چگونه پديد آيد؟.. گاهي كساني ميگويند : «ما بايد زور داشته باشيم تا بتوانيم خود را نگه داريم». ميگويم : اين سخن راستست. هر تودهاي بايد براي نگهداري خود داراي زور ـ يا بهتر بگويم : داراي نيرو ـ باشد. در اين باره…»
در راه سیاست
نشست دوم
(بخش چهارم)
15ـ شايندگي والاتر از نيرو است :
در ايران آميغهاي[حقایق] زندگي كم دانسته شده. سخناني در اين كشور پراكنده گرديده كه يا غلطست و يا غلط فهميده شده. مثلاً من بارها شنيدهام : «حرف حق بايد از دهان توپ درآيد». ميگويند : اين را ناپلئون گفته است. گاهي هم ديدهام در برابر سخنان ما اين را بميان ميآورند.
من نميدانم معني اين جمله چيست. اگر معني اين جمله آنست كه هر سخن همانكه در پشت سرش زور بود حق است و پيش خواهد رفت ، غلطست. سخن ناراست را با زور و توپ و تانك هم پيش نتوان برد. زور اين اندازه نيرو نتواند داشت. بهترين دليل سرگذشت خود ناپلئون است كه آرزوهاي ناحق خود را با زور توپ نيز از پيش نتوانست برد و از پا افتاد.
...
ـ باياي ما تنها نبرديدن با همسايگان نيست :
نكتهی بزرگتر آنست كه ما تنها با روس و انگليس همبستگي نميداريم. با همهی تودههاي جهان همبستگي ميداريم. ما يكي از نژادهاي بنام جهانيم و بايد درپي همسري با ديگر نژادها باشيم. در كارهاي بزرگ جهان با ديگران همراهي نماييم. باياي ما در زندگي تنها نبرديدن با همسايگان خودمان نيست. باياي بزرگتر ديگري ميداريم.
بايد آرمان ما ، بيش از همه ، زيستن از روي نيكنامي و سرفرازي و شركت داشتن در كارهاي نيكخواهانهی «بينالمللي» باشد. بايد توده را از آلودگيها و گرفتاريها بپيراييم و خود را آماده و شايندهی چنان زندگاني گردانيم.
...
نشست دوم
(بخش چهارم)
15ـ شايندگي والاتر از نيرو است :
در ايران آميغهاي[حقایق] زندگي كم دانسته شده. سخناني در اين كشور پراكنده گرديده كه يا غلطست و يا غلط فهميده شده. مثلاً من بارها شنيدهام : «حرف حق بايد از دهان توپ درآيد». ميگويند : اين را ناپلئون گفته است. گاهي هم ديدهام در برابر سخنان ما اين را بميان ميآورند.
من نميدانم معني اين جمله چيست. اگر معني اين جمله آنست كه هر سخن همانكه در پشت سرش زور بود حق است و پيش خواهد رفت ، غلطست. سخن ناراست را با زور و توپ و تانك هم پيش نتوان برد. زور اين اندازه نيرو نتواند داشت. بهترين دليل سرگذشت خود ناپلئون است كه آرزوهاي ناحق خود را با زور توپ نيز از پيش نتوانست برد و از پا افتاد.
...
ـ باياي ما تنها نبرديدن با همسايگان نيست :
نكتهی بزرگتر آنست كه ما تنها با روس و انگليس همبستگي نميداريم. با همهی تودههاي جهان همبستگي ميداريم. ما يكي از نژادهاي بنام جهانيم و بايد درپي همسري با ديگر نژادها باشيم. در كارهاي بزرگ جهان با ديگران همراهي نماييم. باياي ما در زندگي تنها نبرديدن با همسايگان خودمان نيست. باياي بزرگتر ديگري ميداريم.
بايد آرمان ما ، بيش از همه ، زيستن از روي نيكنامي و سرفرازي و شركت داشتن در كارهاي نيكخواهانهی «بينالمللي» باشد. بايد توده را از آلودگيها و گرفتاريها بپيراييم و خود را آماده و شايندهی چنان زندگاني گردانيم.
...
Telegram
attach 📎
صوفیگری
گفتار سوم
رفتار بدی که با اسلام کردهاند
(بخش دوم)
در تذکرةالاولیاء دربارهی بایزید بسطامی مینویسد : «نقل است که چون مادرش او را بدبیرستان فرستاد ، چون بسورهی لقمان رسید و باین آیت رسید : اَنِ اشْكُرْ لِی وَلِوَالِدَیك ، خدا میگوید مرا خدمت کن و شکر گوی و پدر و مادر را خدمت کن و شکر گوی و استاد معنی این آیت میگفت. بایزید که این بشنوید بر دل او کار کرد ، لوح بنهاد و گفت : استاد مرا دستوری ده تا بخانه روم و سخنی با مادر بگویم. استاد دستوری داد. بایزید بخانه آمد. مادر گفت : یا طیفور ، به چه آمدی؟. مگر هدیه آوردهاند یا عذری افتادست؟. گفت نه ، که به آیتی رسیدم که حق میفرماید ما را بخدمت خویش و خدمت تو. من در دو خانه کدخدایی نتوانم کرد. این آیت بر جان من آمده است ، یا از خدایم درخواه تا همه آنِ تو باشم یا در کار خدایم کن تا همه با وی باشم. مادر گفت : ای پسر ، ترا در کار خدای کردم و حق خویشتن بتو بخشیدم ، برو و خدای را باش. پس بایزید از بسطام برفت و سی سال در شام و شامات میگردید و ریاضت میکشید ...».
...
گفتار سوم
رفتار بدی که با اسلام کردهاند
(بخش دوم)
در تذکرةالاولیاء دربارهی بایزید بسطامی مینویسد : «نقل است که چون مادرش او را بدبیرستان فرستاد ، چون بسورهی لقمان رسید و باین آیت رسید : اَنِ اشْكُرْ لِی وَلِوَالِدَیك ، خدا میگوید مرا خدمت کن و شکر گوی و پدر و مادر را خدمت کن و شکر گوی و استاد معنی این آیت میگفت. بایزید که این بشنوید بر دل او کار کرد ، لوح بنهاد و گفت : استاد مرا دستوری ده تا بخانه روم و سخنی با مادر بگویم. استاد دستوری داد. بایزید بخانه آمد. مادر گفت : یا طیفور ، به چه آمدی؟. مگر هدیه آوردهاند یا عذری افتادست؟. گفت نه ، که به آیتی رسیدم که حق میفرماید ما را بخدمت خویش و خدمت تو. من در دو خانه کدخدایی نتوانم کرد. این آیت بر جان من آمده است ، یا از خدایم درخواه تا همه آنِ تو باشم یا در کار خدایم کن تا همه با وی باشم. مادر گفت : ای پسر ، ترا در کار خدای کردم و حق خویشتن بتو بخشیدم ، برو و خدای را باش. پس بایزید از بسطام برفت و سی سال در شام و شامات میگردید و ریاضت میکشید ...».
...
Telegram
attach 📎
✴️زیانهایی که از شیعیگری برمیخیزد✴️
(بخش پنجم)
👈 دوم :
این خود جُستاریست که آیا دین بهر مردم است یا مردم بهر دین میباشند.
اگر راستش بخواهیم دین بهر مردم است.
دین بهر آنست که آمیغهای زندگانی را به مردم یاد دهد و آنان را از گمراهی بیرون آورد.
خدا چنین خواسته است که هر چندگاهی یک بار کسی را از میان مردمان برانگیزد و با دست او شاهراهی برای زندگانی بروی مردم بگشاید.
دین بهر اینست. ولی در اندیشهی شیعیان وارونهی این میباشد.
در اندیشهی آنان مردم بهر دینند.
به این معنی که خدا «چهارده معصوم» را آفریده و آنان را بسیار گرامی داشته ، و این جهان و مردمان را آفریده كه آن گرامیداشتگان را بشناسند و جایگاه آنان را در نزد خدا بدانند و برای خشنودی خدا همیشه نامهای آنان را به زبان رانند و درودها فرستند ، و به روی گورهاشان گنبدهای سیمین و زرین افرازند و از راههای دور بدیدن آن گنبدها روند ،
سرگذشتهای آنان را فراموش نساخته همیشه تازه نگهدارند ، با دشمنان ایشان همیشه دشمن باشند و نفرین و دشنام دریغ نگویند ،
و پیداست که به پاداش این کارها در آن جهان به بهشت خواهند رفت و آب کوثر خواهند خورد و هر گناهی كه كردهاند بپاس میانجیگری آن گرامیان آمرزیده خواهند شد. اینست فهمیدهی شیعیان.
در زمانهای باستان چون خواستندی از پهلوانانی ارجشناسی نشان دهند به یک نمایشی برخاستندی. بدینسان که یک کاروان بزرگی پدید آوردندی که دستههایی در پیشِ رو ، و دستههایی در پشت سر ، و آن پهلوانان درمیانه جا گرفتندی ، و به همان حال با موزیک و سرود به راه افتادندی ، و همگی ستایش آن پهلوانان کردندی ، و بدینسان سراسر شهر را گردیدندی.
در اندیشهی شیعه دستگاه آفرینش یک چنان نمایشی برای نشان دادن ارج و جایگاه «چهارده معصوم» میباشد.
دستههایی از پیش رو رفته و درمیانه آن چهاردهتن و بستگان و پیرامونیانشان آمدهاند و از پشت سر نیز دستههایی در کار آمدن و گذشتنند.
در سایهی همین باور است که شیعیان ، زمان آن چهارده تن (سدههای نخست اسلام) را بهترین زمانها شناسند ، و در پندار ایشان زمان هرچه میگذرد بدتر و بیارجتر میگردد.
در سایهی همین باور است كه بزمان خود و پیشامدهای این زمان ارج نگزارند و همه در بند زمان آن چهاردهتن و پیشامدهای آن زمان باشند.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 54 از 106)
(بخش پنجم)
👈 دوم :
این خود جُستاریست که آیا دین بهر مردم است یا مردم بهر دین میباشند.
اگر راستش بخواهیم دین بهر مردم است.
دین بهر آنست که آمیغهای زندگانی را به مردم یاد دهد و آنان را از گمراهی بیرون آورد.
خدا چنین خواسته است که هر چندگاهی یک بار کسی را از میان مردمان برانگیزد و با دست او شاهراهی برای زندگانی بروی مردم بگشاید.
دین بهر اینست. ولی در اندیشهی شیعیان وارونهی این میباشد.
در اندیشهی آنان مردم بهر دینند.
به این معنی که خدا «چهارده معصوم» را آفریده و آنان را بسیار گرامی داشته ، و این جهان و مردمان را آفریده كه آن گرامیداشتگان را بشناسند و جایگاه آنان را در نزد خدا بدانند و برای خشنودی خدا همیشه نامهای آنان را به زبان رانند و درودها فرستند ، و به روی گورهاشان گنبدهای سیمین و زرین افرازند و از راههای دور بدیدن آن گنبدها روند ،
سرگذشتهای آنان را فراموش نساخته همیشه تازه نگهدارند ، با دشمنان ایشان همیشه دشمن باشند و نفرین و دشنام دریغ نگویند ،
و پیداست که به پاداش این کارها در آن جهان به بهشت خواهند رفت و آب کوثر خواهند خورد و هر گناهی كه كردهاند بپاس میانجیگری آن گرامیان آمرزیده خواهند شد. اینست فهمیدهی شیعیان.
در زمانهای باستان چون خواستندی از پهلوانانی ارجشناسی نشان دهند به یک نمایشی برخاستندی. بدینسان که یک کاروان بزرگی پدید آوردندی که دستههایی در پیشِ رو ، و دستههایی در پشت سر ، و آن پهلوانان درمیانه جا گرفتندی ، و به همان حال با موزیک و سرود به راه افتادندی ، و همگی ستایش آن پهلوانان کردندی ، و بدینسان سراسر شهر را گردیدندی.
در اندیشهی شیعه دستگاه آفرینش یک چنان نمایشی برای نشان دادن ارج و جایگاه «چهارده معصوم» میباشد.
دستههایی از پیش رو رفته و درمیانه آن چهاردهتن و بستگان و پیرامونیانشان آمدهاند و از پشت سر نیز دستههایی در کار آمدن و گذشتنند.
در سایهی همین باور است که شیعیان ، زمان آن چهارده تن (سدههای نخست اسلام) را بهترین زمانها شناسند ، و در پندار ایشان زمان هرچه میگذرد بدتر و بیارجتر میگردد.
در سایهی همین باور است كه بزمان خود و پیشامدهای این زمان ارج نگزارند و همه در بند زمان آن چهاردهتن و پیشامدهای آن زمان باشند.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 54 از 106)
✴️تاریخ پانصد سالهی خوزستان
بخش نخست
2 ـوالیان عربستان
1-2-14✴️ بند میزان ـ دهنهی مسرقان
از آنچه كه تا اینجا گفتیم دانسته شد كه مَسرُقان كه امروز گرگر یا دودانگه نامیده مىشود جویى است كه با دست درآوردهاند و مقصودشان این بوده كه از شوشتر تا دریا تا مىتوانند آب رود را به مصرف آبیارى كشتزارها برسانند. شادروان هم بندى است كه در پیشاپیش آن جوى بنیاد نهاده و مقصودشان آن بوده كه بدستیارى آن آب را بالا آورده بسوى مسرقان برگردانند.
👇
بخش نخست
2 ـوالیان عربستان
1-2-14✴️ بند میزان ـ دهنهی مسرقان
از آنچه كه تا اینجا گفتیم دانسته شد كه مَسرُقان كه امروز گرگر یا دودانگه نامیده مىشود جویى است كه با دست درآوردهاند و مقصودشان این بوده كه از شوشتر تا دریا تا مىتوانند آب رود را به مصرف آبیارى كشتزارها برسانند. شادروان هم بندى است كه در پیشاپیش آن جوى بنیاد نهاده و مقصودشان آن بوده كه بدستیارى آن آب را بالا آورده بسوى مسرقان برگردانند.
👇
Telegram
attach 📎
پاکدینی ـ احمد کسروی pinned «در راه سیاست نشست دوم (بخش چهارم) 15ـ شايندگي والاتر از نيرو است : در ايران آميغهاي[حقایق] زندگي كم دانسته شده. سخناني در اين كشور پراكنده گرديده كه يا غلطست و يا غلط فهميده شده. مثلاً من بارها شنيدهام : «حرف حق بايد از دهان توپ درآيد». ميگويند : اين…»
در راه سیاست
نشست دوم
(بخش پنجم)
١٧ـ ميرزا كوچكخان و خياباني و كلنل محمد تقيخان :
در اين زمينه سخن بدرازي انجاميد. چون در اين باره هميشه گفتگو ميرود و كساني اين رفتار ما را كه بيش از هر كاري با نادانيهاي توده مينبرديم كاري خام دانسته آن را دليل دوري ما از سياست ميشمارند و هميشه ايراد ميگيرند ، از اينرو بهتر دانستم در اين زمينه بسخن گشادي پردازم و جاي تاريكي بازنگزارم.
...
👇🏻
نشست دوم
(بخش پنجم)
١٧ـ ميرزا كوچكخان و خياباني و كلنل محمد تقيخان :
در اين زمينه سخن بدرازي انجاميد. چون در اين باره هميشه گفتگو ميرود و كساني اين رفتار ما را كه بيش از هر كاري با نادانيهاي توده مينبرديم كاري خام دانسته آن را دليل دوري ما از سياست ميشمارند و هميشه ايراد ميگيرند ، از اينرو بهتر دانستم در اين زمينه بسخن گشادي پردازم و جاي تاريكي بازنگزارم.
...
👇🏻
Telegram
attach 📎
صوفیگری
گفتار سوم
رفتار بدی که با اسلام کردهاند
(بخش سوم)
«کنت کنزا مخفیا ...» را مولوی و بسیاری از صوفیان در شعرها و کتابهای خود یاد کرده بدستاویز آن ببافندگیهای دور و دراز پرداختهاند.
«خمرت طینة آدم ...» را ابوبکر رازی در «مرصاد العباد» بمیان گزارده و هشت سات بیشتر در پیرامونش بافندگی کرده.
امیر پازَواری که شعرهایی به مازندرانی سروده و همانا از صوفیگری ناآگاه نمیبوده ، این دو حدیث را در شعرهای خود آورده میگوید :
من واجب الوجود علم الاسمامه عجین کرده خاک چهل صبامه
کنت کنزن گره را من بو شامه ارزان فروش که دُر گرانبهامه
(من واجب الوجود علم الاسما هستم. سرشته شدهی خاک چهل صباح میباشم. گره کنت کنزا را من گشایم. ارزان نفروش که دُر گرانبها هستم).
👇🏻
گفتار سوم
رفتار بدی که با اسلام کردهاند
(بخش سوم)
«کنت کنزا مخفیا ...» را مولوی و بسیاری از صوفیان در شعرها و کتابهای خود یاد کرده بدستاویز آن ببافندگیهای دور و دراز پرداختهاند.
«خمرت طینة آدم ...» را ابوبکر رازی در «مرصاد العباد» بمیان گزارده و هشت سات بیشتر در پیرامونش بافندگی کرده.
امیر پازَواری که شعرهایی به مازندرانی سروده و همانا از صوفیگری ناآگاه نمیبوده ، این دو حدیث را در شعرهای خود آورده میگوید :
من واجب الوجود علم الاسمامه عجین کرده خاک چهل صبامه
کنت کنزن گره را من بو شامه ارزان فروش که دُر گرانبهامه
(من واجب الوجود علم الاسما هستم. سرشته شدهی خاک چهل صباح میباشم. گره کنت کنزا را من گشایم. ارزان نفروش که دُر گرانبها هستم).
👇🏻
Telegram
attach 📎