📗 پرسش و پاسخ (رشته‌ی دوم ـ بخش پنجم)

الف ـ آنها كه بشما ايراد مي‌گيرند مي‌گويند شما بايستي اصل اسلام را بگيريد. اگر آن را گرفته بوديد بآساني موفق مي‌شديد. اختلاف هم رخ نمي‌داد.
د ـ جاي افسوس است كه اين عنوان «اصل اسلام» بدهان آنها افتاده كه بي‌آنكه بينديشند و بفهمند گيجسرانه آن را به رخ ما مي‌كشند. نخست بآن كسان بايد گفت : شما كه لالايي ميدانيد چرا خوابتان نمي‌برد؟ عبيد زاكاني مي‌گويد : «قزويني‌اي ماري را بروي سكويي خفته ديد ، گفت : دريغ! مردي و سنگي!» ، آنها نيز همينطور مي‌كنند. گويا خود را آدم حساب نمي‌كنند.
اگر اين راستست كه با اصل اسلام ميتوان اختلافات را از ميان برد چرا خودشان بآن نمي‌كوشند؟!. اين در كجاي جهانست كه كوشنده يكي باشد و دستور دهنده يكي؟!. چرا بجاي دستور دادن بمن خودشان بكار نمي‌پردازند؟!.
دوم چنانكه گفتم آنان اين سخن را نينديشيده مي‌گويند. مي‌پندارند اصل اسلام يك چيز روشنيست كه همانكه بميان گزارده شد همه آن را خواهند پذيرفت و اين نمي‌دانند كه اين كيشهاي گوناگوني كه از اسلام جدا گرديده پيروان هر يكي از آنها اصل اسلام را كيش خود ميداند ، و پيداست كه اگر چنان نمي‌دانست آن را نمي‌پذيرفت.
ما همه‌مان شيعه بوده‌ايم و ميدانيم كه شيعيان عقيده‌مندند كه اساس اسلام همينست كه آنها دارند و ديگران را در گمراهي دانسته بلكه كشتن آنها را واجب مي‌شمارند. همين عقيده را سنيها دارند. اصل اسلام را در نزد خودشان شناخته شيعيان و ديگران را «اهل بدعت» مي‌شناسند. باطنيان كه نامشان شنيده‌ايد با آنكه سرانشان بكندن بنياد اسلام مي‌كوشيدند عنوانشان اين بود كه عقايد و احكام اسلام يك ظاهري دارد و يك باطني. ظاهر آنها را مردم گرفته‌اند و باطنش در نزد ماست. اصل اسلام را در نزد خود مي‌شناختند. صوفيان كه بيشتر مسلمانان آنها را بيرون از اسلام مي‌شمارند خود ايشان مدعي بودند كه مغز اسلام را بدست آورده‌اند و بديگران جز پوست آن نرسيده و آنها را «قشري» (پوستي) مي‌ناميدند.
اين موضوع چندان آشكار است كه بسخن نياز نيست. شما اگر ميخواهيد ، آزمايشي هم بكار بندید. مثلاً جمعي را از شيعيان دعوت كنيد و نشستي برپا گردانيده بگوييد : «زيارت رفتن در اصل اسلام نبوده. بياييد آن را ترك كنيد» ، يا بگوييد : «موضوع امامت كه شما آن را دستاويز اختلاف گردانيده‌ايد در اساس اسلام نبوده در قرآن هم يادي از آن نشده» ، يا بصوفيها بگوييد : «صوفيگري از روم و يونان آمده ، اسلام از آن بيزار بوده ، بياييد دست برداريد» ـ اين آزمايش را بكنيد تا بدانيد چه پاسخ خواهيد شنيد.
ميگويند : «قرآن را مي‌گزاريم بجلو و اصل اسلام را پيدا مي‌كنيم.» نمي‌دانند كه همه‌ی اين كيشها بعقايد خود از قرآن دليل مي‌آورند و با بودن قرآن بوده كه اين اختلافها و گمراهيها پيدا شده.
در همين دو سه هفته ما در تهران ديديم : آقاي شيخ محمد مردوخ از كردستان آمده ايرانيان را بيگانگي دعوت مي‌كند و مي‌گويد بياييد همه يكي شويم و بسخنان خود دليلهاي آشكار از قرآن مي‌آورد. ملايان در برابر او هايهوي برپا مي‌كنند ، دشنامها نوشته با صد بيشرمي او را «خر دجال» مي‌خوانند. در برابر دليلهايش مغالطه مي‌كنند.

شیخ‌محمد مردوخ پیشوای دینی کردستان که در گفتار بالا یادش رفته.

پیشوای اسماعیلیان (باطنیان) جهان

نورعلی تابنده ، دکتر در حقوق ، ملقب به مجذوب‌علی‌شاه ، «قطب» سلسله‌ی نعمت‌اللهی سلطانعلی‌شاهی گنابادی یکی از دهها قطب و پیشوای صوفیان می‌باشد.

مروان شریار ایرانی ، ملقب به مهربابا یکی دیگر از پیشوایان بنام صوفیان

آغاز کوششها برای «اتحاد اسلام» را میتوان از زمان همدستی سیدجمال‌الدین اسدآبادی با شیخ محمد عبده در نشر روزنامه‌ی عروة الوثقی دانست (1262خ). پس از سید نخستین جمعیت «تقریب» (به معنی نزدیکی ، نه اتحاد و یگانه گردیدن!) بین ادیان در ۱۳۰۳ برپا گردید.
در سال ۱۳۱۷ محمدتقی قمی از ایران به مصر کوچید و در قاهره «دارالتقریب بین المذاهب الاسلامیة» را برپا کرد.
در ۱۳۶۹ علی خامنه‌ای «مجمع تقریب» سومی را بنیاد گزارد.
بودجه‌ی این سازمان در سال 97 ، به گفته‌ای 37 میلیارد تومان (آمد نیوز : 1106 میلیارد تومان) می‌باشد.
آنچه در عکس زیر می‌بینید نماز جداگانه‌ی شیعیان و سنیان (هر کدام به شیوه‌ی خود) می‌باشد که در بازپسین نشست مجمع در تهران خوانده شده.
پس از صدوسی سال بیشتر که دریافتند «اتحاد» شدنی نیست و سرانجام به «تقریب» رو آوردند ، نتیجه اینست که می بیند.
بماند آن «شوت » کردن مهر نماز شیعیان در مسجدهای عربستان.

واعتبروا یا اولی الابصار

Konferensi Persatuan Islam di Tehran

🗂 یک گام دیگری در راه پیشرفت

💎 بخش دوم

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

تا اينجاست داستان. شگفتتر آنکه برخی از ملايان اين داستان را که در مهنامه‌‌ی پرچم نوشته بوديم خوانده‌اند ، و بجای آنکه بخود آيند و بدانند تا چه اندازه گمراه و نادانند آخرين تير خود را به کمان گزارده چنين ميگويند : «پس چرا اميرالمؤمنين هميشه از غصب حق خود شکايت ميکرد...»

ميگويم آنچه ما ميدانيم امام علی‌بن‌ابيطالب به چنان کاری برنخاسته است. اين تواند بود که او خود را شاينده‌تر از ابوبکر و عمر ميدانسته و در دل خود گله‌مند می‌بوده (و خطبه‌ی شقشقيه نيز اگر از آن امام بوده بيش از اين اندازه را نميرساند) ولی اينکه آن دو خليفه را «غاصب» بداند و با آنان دشمنی کند يا در برابر ايستد ، هرگز نبوده است و نتوانستی بود.

با اينحال اگر دليلی بدست آيد و دانسته شود که او بدانسان که گفته‌ی شيعيانست خود را برگزيده‌ی خدا برای امر خلافت ميدانسته و به کارهايی ميکوشيده ما او را نيز همچون ديگران گمراه شمرده و بزرگش نخواهيم گرفت.

ما او را دوست ميداريم نه برای اينکه نامش علی ميبوده يا دامادی پيغمبر را ميداشته ، بلکه برای اينکه مردی سراپا پاکی ميبوده و گردن به خواهشهای تنی نميگزارده است.

اين يک گستاخی بزرگی از شيعيانست که برای پيشرفت سياست خود چنين کارهايی را از آن امام پاک بازگفته‌اند. گستاخی بزرگی از ايشانست که به چنين دروغهايی برخاسته‌اند.

(کتاب بخوانند و داوری کنند ص ۱۹ از ۱۰۶)

در پاسخ بکسانی که
ميگويند : «قرآن را مي‌گزاريم بجلو و اصل اسلام را پيدا مي‌كنيم.» نمي‌دانند كه همه‌ی اين كيشها بعقايد خود از قرآن دليل مي‌آورند و با بودن قرآن بوده كه اين اختلافها و گمراهيها پيدا شده.

سخنان خودشان به تنهایی مایه‌ی رسواییست.

آدمی که تواند وارسته و نیکوکردار و به همنوعانش سودمند باشد ، پندارها و باورهای زهرآلود کیشی او را بدین پایه از پستی میرساند.

‌✴️پیدایش آمریکا
بخش دوم
✴️ گفتار دوازدهم
(تکه‌ی دوم)
مكزيكيان در تمدن تا بكجا رسيده بودند؟.
چنانكه نوشته‌اند پادشاهي در مكزيك ارثي نبوده بزرگان (كه همانا بيشتر آنها سران تيره‌ها بوده‌اند) گرد آمده كسي را بپادشاهي برمي‌گزيده‌اند و چنين پيداست كه اين پادشاه بايستي از تيره‌ي آزتيك و از يك خانواده‌ي خاصي باشد ، و چنانكه نوشته‌اند اين خانواده نزديك بدويست سال پادشاهي داشت تا با گرفتاري گوايتموزين پايان پذيرفت.
اين هم نوشته‌اند كه پيش از زمان مونتيزوما پادشاه نماينده‌اي يا صورتي بوده و بيشتر اختيار را سران تيره‌ها داشته‌اند و هر يكي از آنها در جايگاه خود داراي هر گونه توانايي بوده‌اند.
ولي اين مونتيزوما چون بپادشاهي رسيد به تندروي برخاسته همه‌ي اختيارات را بدست خود گرفت و بسران تيره‌ها ارجي نگزاشت. بلكه دست ستم و بدرفتاري بسوي آنها يازيد. از اينرو كينه و دشمني درميان او با تيره‌ها پيش آمد. بلكه با برخي جنگ هم رخ داد.

📗 پرسش و پاسخ (رشته‌ی دوم ـ بخش ششم)

او مي‌گويد : اگر خلافت ابوبكر ناحق بوده زنهايي كه در زمان او در جنگ اسير افتاده بودند چون از راه نامشروع بدست آمده بودند بايستي بمسلمانان حلال نباشند. شهربانو دختر يزدگرد هم بايستي بامام حسين‌بي‌علي حلال نباشد. اين را ـ راست يا دروغ ـ دليل مي‌آورد. آنها چون پاسخي نمي‌توانند براي تحريك عوام مغالطه مي‌كنند كه بامام ما نسبت زنا داده. اين نمونه‌اي از رفتار آنها در برابر عنوان اصل اسلام است.1
آنگاه مگر داستان وهابيها فراموش شده؟.. مگر محمد بن عبدالوهاب سخن از اصل اسلام نمي‌راند و دليل از قرآن نمي‌آورد؟.. با او چه رفتاري كردند؟. آيا بدليهايش گردن گزاردند؟!.
وهابيها با آن روشني دليل آورده نشان ميدهند كه بت‌پرستان قريش كه پيغمبر اسلام با آنها بنبرد برخاست رفتارشان با بتهاشان همين بوده كه شما با گنبدهاي مردگان رفتار مي‌كنيد. نشان ميدهند كه بت‌پرستان چون در برابر دليلهاي پيغمبر درمانده بودند عذر آورده مي‌گفتند : «ما اينها را خدا نمي‌دانيم ، بلكه اينها ميانجياني هستند ميانه‌ی ما و خدا» و اين درست همان عقيده‌ايست كه شما درباره‌ی مردگان خوابيده در زير گنبدها داريد. با اين دليلهاي روشن سخن آنها را نمي‌پذيرند و در پيش خود آنها را بيرون از اسلام ميدانند.
بهتر است كساني كه بعنوان «اصل اسلام» بما ايراد مي‌گيرند اينها را بدانند و به پوچي سخن خود خَستُوان[=معترف] گردند.
گذشته از همه‌ی اينها آنان نمي‌دانند كه امروز يك كار بسيار بزرگ و بسيار دشوار نبرد كردن با گمراهيهاست. همان پيغمبر اسلام با يك بت‌پرستي روبرو بود و سالها با آن بنبرد پرداخت و تا آن را نينداخت راه كار خود را صاف نگردانيد.
امروز ما در همين كشور با ده گونه گمراهي روبرو مي‌باشيم كه بايد با يكايك آنها نبرد كنيم و بيپايي هر يكي را روشن گردانيم ، و ايستادگيهاي سختي را كه پيروان هر يكي از آنها مي‌كنند بشكنيم. ما در برابر اينها به نيرويي ده برابر نيروي اسلام نياز داشتيم. اين گمراهيهاي گوناگون مردم را بيكبار گيج گردانيده و خردها و فهمهاشان را از كار انداخته است.
اكنون دوازده سالست كه ما با اين گمراهيها در نبرديم و تيشه‌ها بريشه‌ی هر يكي فرود آورده‌ايم ، و در چنين هنگامي مي‌بينيم كساني زبان باز كرده مي‌گويند : «شما بايستي اصل اسلام را پيش كشيد». بگفته‌ی عوام چيزي هم از ما طلبكار درآمده‌اند.
دانسته مي‌شود اين كوششها كه ما كرده‌ايم و در برابر گمراهيهاي هزار ساله بالا افراشته بكندن بنياد آنها تلاش كرده‌ايم كار بدي بوده. ما راه كوشش را نشناخته‌ايم. بايستي از اين بزرگواران شور خواهيم ، از اين استادان دستور گيريم. اينست معني سخن آنها.
چنانكه گفتيم «اصل اسلام» عنوانيست بدهان اينها افتاده. شنيده‌اند و ياد گرفته‌اند و نافهميده بزبان مي‌آورند. شما اگر پرسشهايي كنيد خواهيد ديد كه درماندند و پاسخي نتوانستند. در همانحال ، اين عنوان سنگري براي آنهاست. سنگر دوم است كه در آن خود را نگه دارند و از ميدان در نروند.

پابرگی 1 : يك دليل ديگر بآنكه اين كيشها همه همرديفند و يكي را بديگري برتري نبوده همه تهي از راستيهاست و هيچيك تواناي برانگيختن نيروي راستي‌پرستي در مردمان نمي‌باشد آنكه بيش از يك سده است سخن از «اتحاد اسلام» درميانست و در آنجا هم «اصل اسلام» بميان مي‌آمده و چون پيش نرفته بيش از پنجاه سالست سخن به «نزديك گردانيدن كيشها» كشانده شده «دارالتقريب مذاهب» بنياد گزاشته‌اند و تاكنون صدها گفتار در اينباره نوشته ده‌ها هَمايش پديد آورده آرزوها در دل پرورده‌اند ولي آنچه ديده مي‌شود اينست كه هر چند سال يك بار يك شاخه‌ی نوي از هر يك از اينها سر برآورده بنامهايي همچون «روشنفكري ديني» يا «نوانديشي ديني» و با آرزوهايي همچون «پروتستانيزم اسلامي» جدا مي‌شوند و از ديگران دورتر مي‌افتند. اين در حاليست كه دسته‌هايي همچون طالبان از سوي ديگر جدا افتاده‌اند.
از آنسو هر ساله در كشورهايي همچون عراق و پاكستان در كشاكشهاي كيشي خونهاي بسيار بر زمين ميريزد. شيعي و حنفي و وهابي و دروزي و علي‌اللهي و شيخي و كريمخاني و ديگران هر يك بر كيش خود ايستادگي مي‌كنند و نتيجه‌اي كه در دست هست جز اين نيست كه نيروهايي كه مي‌بايد در آبادي جهان و خرسندي جهانيان و پيشرفت دانشها بكار آيد در ريختن خون بيگناهان و ويران كردن آباديها بكار مي‌افتد. آيا نتيجه‌ی برخاستن دينها و پيشرفت دانشها و تمدن بايد اينگونه باشد؟! ـ و

🗂 یک گام دیگری در راه پیشرفت

💎 بخش سوم

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

خرده‌هايی که به کيش شيعيگری توان گرفت

دیروز و پریروز داستان گفتگوی ملایان قزوین با کسروی را آوردیم و خوانندگان خرده‌های استوار او را به ادعاهای ملایان دیدند.

از گمراهی بیرون آمدن یک لذت ناستودنی دارد. افزون بر آن ، اینکه مردمان گمراه از حقایق آگاه و از نادانیها و بیدینیها رها گردند یک لذت فزونتری در آدمی پدید می‌آورد.

ولی صد افسوس ، دیده می‌شود بجای آنکه این سخنان ملایان را به تکان وادارد و از اینکه این حقایق ایشان را از تاریک‌اندیشیها رهانیده شادمان گردند ، بجای آنکه خشنود گردند که اکنون میتوانند از منجلاب گمراهی بیرون آیند و وجدان آسوده دارند که دیگر مایه‌ی گمراهی مردمان نخواهند بود ، بجای همه‌ی اینها به کینه‌ها می‌افزایند و تنها پاسخی که دارند اینست : «به ائمه‌ی اطهار و دینمان جسارت کرده».

براستی جای افسوس بسیار دارد. در هر حال آنچه ارج دارد اندیشه‌های پاکنهادان و خردمندانست که خردهاشان کوتاهی نیافته و اینها را خوانده نیک می‌فهمند که خواست نویسنده دشمنی کردن نیست. درمی‌یابند که تنها خواست او بیرون آمدن توده‌ی مردم از درماندگیها و بیخردیهاست.

این گفتگو از گفتار دوم کتاب داوری برداشته شده و عنوانش «خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت» می‌باشد.

بار دیگر یادآور می‌شویم که نویسنده چنانکه در جاهایی از جمله در دیباچه‌ی کتاب صوفیگری نوشته آرمانش آنست که ایرانیان این کیشهای سراسر زیان و بازمانده‌های دوره‌های بیخردی را که همچون افیونی مردم را از تکان و جنبش و پیشرفت بازداشته است براندازند و بیکبار از زیان آنها رها گردند.

گفتار نخست کتاب داوری که ما نیاوردیم از تاریخچه‌ی شیعیگری سخن میراند. آغاز گفتار دوم چنین است :

((چنانکه ديديم شيعيگري نخست يک کوشش سياسی ميبوده سپس کيشی گرديده. اکنون ميخواهيم از اين کيش به سخن پرداخته خرده‌های بسياری را که به آن توان گرفت ، هر يکی را به کوتاهی ياد کنيم :

نخست : چنانکه گفتيم بنياد شيعيگری بر آن است که خليفه بايستی از سوي خدا برگزيده شود نه از سوی مردم. ما ميپرسيم : «دليل اين سخن چه ميبوده ، کتاب اسلام قرآن ميبود ، آيا کجای قرآن چنين گفته‌ای هست؟!. چگونه تواند بود که چنين چيزي باشد و در قرآن يادی از آن نباشد؟!.

از آنسوي رفتار سران اسلام که پس از مرگ پاکمرد عرب فراهم نشستند و به گفتگو پرداختند و نخست ابوبکر ، و پس از مرگ او عمر ، و پس از مرگ او عثمان ، و پس از کشته شدن او علی را بخلافت برداشتند ، اين رفتار دليل روشنی به بيپائی آن سخن ميباشد.

کسانی که در آن هنگام ناتوانی اسلام پاکدلانه به آن گرويده ، و در راه پيشرفت آن گزندها ديده و جنگها کرده بودند ، چه باور کردنيست که همانكه پاکمرد عرب مُرد همه چيز را کنار گزارند و به دلخواه و هوس يکی را خليفه گردانند؟!.

شيعيان ميگويند : «همگی از دين بازگشتند مگر سه تن»[۱] ولی آيا اين سخن باور کردنيست؟!. چه بوده که همگی از دين بازگردند؟!. گرفتم که ابوبکر و عمر خلافت ميخواستند و به آن هوس از دين رو گردانيده‌اند ، ديگران را چه سودی در ميان ميبوده؟!. اين شيوه‌ی شيعيانست که در راه پيشرفت سخن خود از دروغ بازنايستند.

آنگاه ما نامه‌ی امام علی‌بن‌ابيطالب را که به معاويه نوشته است آورديم. در آنجا ميگويد :

«مردم به من دست دادند بدانسان که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند». به خلافت خود دليل اين را می‌آورد و هيچ نمی‌نويسد : «خدا مرا برگزيده بود» يا «پيغمبر آگاهی داده بود». در آن نامه آشکاره ميگويد : «برگزيدن خليفه مهاجران و انصار راست که هر که را برگزيدند و امام ناميدند خشنودی خدا در آن خواهد بود». نميدانم اين گفته‌ی آن امام کجا و آن سخن شيعيان کجاست؟!.

ملايان دليل آورده ميگويند : «خليفه بايستی گناه نکرده باشد ، دليرترين و داناترين و برترين مردمان باشد ، و چنين کسی جز با برگزيدن خدا نتواند بود». ميگويم : «شما اين را از كجا ميگوييد؟!. اگر اين سخن راست بودی بايستي بنيادگزار اسلام گويد ، نه اينكه شما بدلخواه ببافندگی پردازيد».

از دليلهايی که در اين باره ياد ميکنند ، يکی داستان غدير خم و ديگری داستان کاغذ و خامه خواستن پيغمبر اسلام در دم مرگش می‌باشد)).

[۱] : ارتد الناس الا ثلث