🔶 ما چه میخواهیم؟
بخش دوم ـ تکه‌ی 10
🔸يك دسته از خود شاعران پاكدلانه بما پيوستند و ياري نمودند
بسخن خود بازگرديم : هنگامي كه ما از غزلهاي بيهوده نكوهش مي‌نوشتيم مي‌گفتند : «اين منكر عشق است». دانسته شد بيچارگان معني عشق را هم نمي‌دانند و با دلي سرد در اتاقي نشستن و رشته‌ی سخن را بدست قافيه داده و چند شعر خنكي سرودن را عشق مي‌شناسند! تاكنون هم ندانسته‌ايم آنان از «عشق» چه معنايي مي‌خواستند ، و چگونه غزل بافتن را عشق مي‌ناميدند ، يا چگونه مي‌شد كه يك مرد پنجاه و شصت ساله با تني نالان و سري لرزان ، بي‌آنكه كسي درميان باشد و دلدادگي روي دهد تنها با چند سخن بيسر و بني خود را در جهان عشق پندارد و بديگران سرزنش نموده بگويد : «آنان از عالم عشق بيخبرند». در اينجاست كه مي‌بينيم پندار گاهي بسيار نيرومند است و كساني را تا بجاهاي بسيار دوري تواند كشيد.
كساني كه پنجاه سال ديرتر اين سخنان را بخوانند هرآينه در شگفت خواهند بود كه ما در يك زمينه‌ی بي‌ارجي بسخن تا باين اندازه دامنه مي‌دهيم. ايكاش آن كسان بودندي و آن شور و غوغا را كه پنج سال پيش در پيرامون اين زمينه‌ی بي‌ارج برخاسته بود ديدندي و از گزندها و زيانها كه در اين راه كشيده‌ايم آگاه گرديدندي! بيگمان آن شور و ديوانگي نخوابيدي و هر كس را كه در جلوش يافتي از ميان برداشتي اگر نبودي كه خدا پشتيبان ما بود و گفتارهاي استوار پيمان زبانها را كوتاه كرد و پس از همه يك دسته از خود شاعران پاكدلانه بما پيوستند و ياري نمودند و بسياري از آنان از شعرسرايي بازگشتند و آن را رها كردند.
براي ادبيات ما جز يك معناي كوچكي پيدا نكرديم. بدينسان كه سخن به دو گونه است : يكي ساده و بي‌آرايش همچون سخن بازاريان و روستاييان و عاميان ، و ديگري آراسته ، همچون سخن شاعران ، و ناطقان و خطيبان كه سخن خود را با «تشبيه» و «جناس» و «استعاره» و مانند اينها مي‌آراسته‌اند و مثلها براي روشني بآنها مي‌افزوده‌اند. عربها اين را «ادب» ناميده و آن كسان را «اديب» مي‌خوانده‌اند. سپس در اين زمينه دانشهايي بنام «معاني» و «بيان» و «بديع» و مانند اينها پيدا شده كه «علوم ادبي» يا «ادبيات» ناميده‌اند ، و مي‌بايد گفت براي چيز كوچكي ميدان بس بزرگي باز كرده‌اند و ما نيك مي‌شناسيم كه كساني كه باين رشته‌ها مي‌پرداخته‌اند جز بيكارگاني نبوده‌اند.
اين در عرب بوده و سپس چون كلمه به ايران آمده چون در ايران سخن بيش از همه شعر بوده و اينست در اينجا شعر و هنرهاي شعري را «ادبيات» شناخته‌اند و مي‌بايد گفت معني ديگر كوچكتر گرديده است و ما مي‌دانيم كه سي سال پيش در ايران ارجي باين كلمه ننهادندي و جز كساني اندكي آن را نشناختندي و بر زبان نراندندي. ولي سپس كه شرقشناسان شور و هياهو برانگيخته و اين كلمه را بزبانها انداخته‌اند در اين ميان يك پيشامد نادرست اين بوده كه كلمه‌ی «ليتراتور» اروپايي را كه بمعني بزرگتر ديگريست و بهمه‌ی گفته‌ها و نوشته‌ها و كارهاي انديشه‌اي گفته شود «ادبيات» ترجمه كرده‌اند و نتيجه آن شده كه ارجي را كه اروپاييان به «ليتراتورِ» خود داده‌اند و ستايشهايي كه از آن كرده‌اند بهره‌ی اين «ادبيات» گرديده.
مثلاً «ادبيات زبان توده است». اين ستايش درباره‌ی ليتراتور اروپايي بسيار گزافه‌آميز نيست. ولي درباره‌ی ادبيات ايراني كه همان شعرهاي پراكنده‌ی آنچنانيست سراپا گزافه‌آميز ، و بلكه وارونه‌گوييست. شعرهايي كه شاعري در گوشه‌ی اتاق با صد بي‌پروايي بتوده و حال آن سرايد و خواستش جز قافيه‌بافي و سخن‌سازي و پديد آوردن «مضمون» نباشد آن كجا و حال توده كجا؟!. اين شعرها زبان خود شاعر هم نيست. ما نيك مي‌دانيم اين شاعران كه اينهمه دم از عشق زده و ناله‌ها نموده‌اند سراپا دروغ و ساختگي است و گفته‌هاي او را درباره‌ی خودش راست نتوانيم پنداشت چه رسد بآنكه زبان توده بدانيم.
اين بود تاريخچه‌ی آن كلمه. كساني كه آن را بزبان مي‌آوردند اين را نمي‌دانستند و چنانكه گفته‌ايم يك معناي روشني از آن نمي‌فهميدند. همين اندازه كه آن را يك چيز ارجداري پنداشته و جاي بزرگي در دلهاي خود برايش باز مي‌كردند و چون در بيرون آن را بر سر شعرها و ديوانهاي شاعران مي‌آوردند بي‌آنكه پوچي و بيهودگي آنها را بينديشند تنها بنام اينكه از ادبيات است ارجمند مي‌شماردند ، و هنگامي كه مي‌ديدند ما نكوهش شعرها و بيهوده‌گوييها مي‌نماييم نافهميده برمي‌آشفتند و بنام هواداري از «ادبيات» بغوغا و پرخاش برمي‌خاستند ، ولي ما چون مي‌پرسيديم : «ادبيات چيست؟!.» در اينجا بود كه مي‌ماندند و ناگزير مي‌شدند خود را بناشنيدن زده بروي خود نياورند ، و هنوز تاكنون نتوانسته‌اند پاسخي بآن پرسش ما بدهند. مگر گاهي كساني از اينگوشه و از آنگوشه سر برمي‌آورند و معنايي را كه در كتابهاي اروپايي براي كلمه‌ی ليتراتور ديده‌اند برداشته مي‌نويسند و بگمان خود پاسخي بپرسش ما مي‌دهند.
بخش دوم ـ تکه‌ی 10
🔸يك دسته از خود شاعران پاكدلانه بما پيوستند و ياري نمودند
بسخن خود بازگرديم : هنگامي كه ما از غزلهاي بيهوده نكوهش مي‌نوشتيم مي‌گفتند : «اين منكر عشق است». دانسته شد بيچارگان معني عشق را هم نمي‌دانند و با دلي سرد در اتاقي نشستن و رشته‌ی سخن را بدست قافيه داده و چند شعر خنكي سرودن را عشق مي‌شناسند! تاكنون هم ندانسته‌ايم آنان از «عشق» چه معنايي مي‌خواستند ، و چگونه غزل بافتن را عشق مي‌ناميدند ، يا چگونه مي‌شد كه يك مرد پنجاه و شصت ساله با تني نالان و سري لرزان ، بي‌آنكه كسي درميان باشد و دلدادگي روي دهد تنها با چند سخن بيسر و بني خود را در جهان عشق پندارد و بديگران سرزنش نموده بگويد : «آنان از عالم عشق بيخبرند». در اينجاست كه مي‌بينيم پندار گاهي بسيار نيرومند است و كساني را تا بجاهاي بسيار دوري تواند كشيد.
كساني كه پنجاه سال ديرتر اين سخنان را بخوانند هرآينه در شگفت خواهند بود كه ما در يك زمينه‌ی بي‌ارجي بسخن تا باين اندازه دامنه مي‌دهيم. ايكاش آن كسان بودندي و آن شور و غوغا را كه پنج سال پيش در پيرامون اين زمينه‌ی بي‌ارج برخاسته بود ديدندي و از گزندها و زيانها كه در اين راه كشيده‌ايم آگاه گرديدندي! بيگمان آن شور و ديوانگي نخوابيدي و هر كس را كه در جلوش يافتي از ميان برداشتي اگر نبودي كه خدا پشتيبان ما بود و گفتارهاي استوار پيمان زبانها را كوتاه كرد و پس از همه يك دسته از خود شاعران پاكدلانه بما پيوستند و ياري نمودند و بسياري از آنان از شعرسرايي بازگشتند و آن را رها كردند.
براي ادبيات ما جز يك معناي كوچكي پيدا نكرديم. بدينسان كه سخن به دو گونه است : يكي ساده و بي‌آرايش همچون سخن بازاريان و روستاييان و عاميان ، و ديگري آراسته ، همچون سخن شاعران ، و ناطقان و خطيبان كه سخن خود را با «تشبيه» و «جناس» و «استعاره» و مانند اينها مي‌آراسته‌اند و مثلها براي روشني بآنها مي‌افزوده‌اند. عربها اين را «ادب» ناميده و آن كسان را «اديب» مي‌خوانده‌اند. سپس در اين زمينه دانشهايي بنام «معاني» و «بيان» و «بديع» و مانند اينها پيدا شده كه «علوم ادبي» يا «ادبيات» ناميده‌اند ، و مي‌بايد گفت براي چيز كوچكي ميدان بس بزرگي باز كرده‌اند و ما نيك مي‌شناسيم كه كساني كه باين رشته‌ها مي‌پرداخته‌اند جز بيكارگاني نبوده‌اند.
اين در عرب بوده و سپس چون كلمه به ايران آمده چون در ايران سخن بيش از همه شعر بوده و اينست در اينجا شعر و هنرهاي شعري را «ادبيات» شناخته‌اند و مي‌بايد گفت معني ديگر كوچكتر گرديده است و ما مي‌دانيم كه سي سال پيش در ايران ارجي باين كلمه ننهادندي و جز كساني اندكي آن را نشناختندي و بر زبان نراندندي. ولي سپس كه شرقشناسان شور و هياهو برانگيخته و اين كلمه را بزبانها انداخته‌اند در اين ميان يك پيشامد نادرست اين بوده كه كلمه‌ی «ليتراتور» اروپايي را كه بمعني بزرگتر ديگريست و بهمه‌ی گفته‌ها و نوشته‌ها و كارهاي انديشه‌اي گفته شود «ادبيات» ترجمه كرده‌اند و نتيجه آن شده كه ارجي را كه اروپاييان به «ليتراتورِ» خود داده‌اند و ستايشهايي كه از آن كرده‌اند بهره‌ی اين «ادبيات» گرديده.
مثلاً «ادبيات زبان توده است». اين ستايش درباره‌ی ليتراتور اروپايي بسيار گزافه‌آميز نيست. ولي درباره‌ی ادبيات ايراني كه همان شعرهاي پراكنده‌ی آنچنانيست سراپا گزافه‌آميز ، و بلكه وارونه‌گوييست. شعرهايي كه شاعري در گوشه‌ی اتاق با صد بي‌پروايي بتوده و حال آن سرايد و خواستش جز قافيه‌بافي و سخن‌سازي و پديد آوردن «مضمون» نباشد آن كجا و حال توده كجا؟!. اين شعرها زبان خود شاعر هم نيست. ما نيك مي‌دانيم اين شاعران كه اينهمه دم از عشق زده و ناله‌ها نموده‌اند سراپا دروغ و ساختگي است و گفته‌هاي او را درباره‌ی خودش راست نتوانيم پنداشت چه رسد بآنكه زبان توده بدانيم.
اين بود تاريخچه‌ی آن كلمه. كساني كه آن را بزبان مي‌آوردند اين را نمي‌دانستند و چنانكه گفته‌ايم يك معناي روشني از آن نمي‌فهميدند. همين اندازه كه آن را يك چيز ارجداري پنداشته و جاي بزرگي در دلهاي خود برايش باز مي‌كردند و چون در بيرون آن را بر سر شعرها و ديوانهاي شاعران مي‌آوردند بي‌آنكه پوچي و بيهودگي آنها را بينديشند تنها بنام اينكه از ادبيات است ارجمند مي‌شماردند ، و هنگامي كه مي‌ديدند ما نكوهش شعرها و بيهوده‌گوييها مي‌نماييم نافهميده برمي‌آشفتند و بنام هواداري از «ادبيات» بغوغا و پرخاش برمي‌خاستند ، ولي ما چون مي‌پرسيديم : «ادبيات چيست؟!.» در اينجا بود كه مي‌ماندند و ناگزير مي‌شدند خود را بناشنيدن زده بروي خود نياورند ، و هنوز تاكنون نتوانسته‌اند پاسخي بآن پرسش ما بدهند. مگر گاهي كساني از اينگوشه و از آنگوشه سر برمي‌آورند و معنايي را كه در كتابهاي اروپايي براي كلمه‌ی ليتراتور ديده‌اند برداشته مي‌نويسند و بگمان خود پاسخي بپرسش ما مي‌دهند.
Wahriyãrãne Gomnãm 1-25.pdf
47.2 KB
📘 شهریاران گمنام
بخش یکمین ۲۵
✅ گفتار سومین ـ سالاریان در آذربایگان و اران و ارمنستان
✴️ جنگهای مرزبان با رکن‌الدوله و گرفتاری او
بخش یکمین ۲۵
✅ گفتار سومین ـ سالاریان در آذربایگان و اران و ارمنستان
✴️ جنگهای مرزبان با رکن‌الدوله و گرفتاری او
🔶 از پرده‌پوشی چه نتیجه تواند بود؟..
🔸این یقینست كه از نوشتن و فریاد برانگیختن نتیجه در دست نخواهد بود.
🔸چاره یك چیز بیشتر نیست و اینكه یك دسته از غیرتمندان و علاقه‌مندان از دور و نزدیك دست بهم دهند و باین گرفتاری از راهش بچاره كوشند.
🔸 ای ایرانیان بخود آیید و دست از پراكندگیها بردارید.
🔸اگر اكنون هم باز بی‌پروایی نموده چشم براه حوادث بدوزید یا بخواهید تنها بداد و فریاد اكتفا كنید بدانید كه بدردتان چاره‌ای نخواهد بود و هرآینه نابود خواهید شد.
🔸این یقینست كه از نوشتن و فریاد برانگیختن نتیجه در دست نخواهد بود.
🔸چاره یك چیز بیشتر نیست و اینكه یك دسته از غیرتمندان و علاقه‌مندان از دور و نزدیك دست بهم دهند و باین گرفتاری از راهش بچاره كوشند.
🔸 ای ایرانیان بخود آیید و دست از پراكندگیها بردارید.
🔸اگر اكنون هم باز بی‌پروایی نموده چشم براه حوادث بدوزید یا بخواهید تنها بداد و فریاد اكتفا كنید بدانید كه بدردتان چاره‌ای نخواهد بود و هرآینه نابود خواهید شد.
az pardepuwi ce natije tavãnad bud.pdf
81.1 KB
🔶 از پرده‌پوشی چه نتیجه تواند بود؟..
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
🔶 خویهای پاک (بخش نهم)
🔸شما مي‌بينيد نيكخويي در پاره‌اي زمانها رواج يابد و انبوه مردم ستوده‌خو گردند ، و در پاره‌ای زمانها از رواج افتد و انبوه مردم آلوده و بدخو باشند ـ بگوييد كه انگيزه‌ي آن چيست؟.. آيا سرشت مردم به هر زماني ديگر گردد و يا چه انگيزه‌ي ديگري پيدا شود؟..
🔸اين كار بس سختي است كه يكي پاكدامن زيد و بفشار زندگاني تاب آورد ، ولي همچشمان او از دغلكاري شكوه و دارايي اندوزند. چنين پاكدامني بسيار تلخ باشد.
🔸شما مي‌بينيد نيكخويي در پاره‌اي زمانها رواج يابد و انبوه مردم ستوده‌خو گردند ، و در پاره‌ای زمانها از رواج افتد و انبوه مردم آلوده و بدخو باشند ـ بگوييد كه انگيزه‌ي آن چيست؟.. آيا سرشت مردم به هر زماني ديگر گردد و يا چه انگيزه‌ي ديگري پيدا شود؟..
🔸اين كار بس سختي است كه يكي پاكدامن زيد و بفشار زندگاني تاب آورد ، ولي همچشمان او از دغلكاري شكوه و دارايي اندوزند. چنين پاكدامني بسيار تلخ باشد.
xuyhãye pãk 9.pdf
83.1 KB
🔶 خویهای پاک
بخش نهم
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از ماهنامه‌ی پیمان)
بخش نهم
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از ماهنامه‌ی پیمان)
Pãkxui - goftãrhãi az Peymãne sãle 4.pdf
238.4 KB
🔶 پاکخویی
همه‌ی بخشها در یکجا
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتارهایی از ماهنامه‌ی پیمان ، سال چهارم)
همه‌ی بخشها در یکجا
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتارهایی از ماهنامه‌ی پیمان ، سال چهارم)
🔶ما چه میخواهیم؟
بخش دوم ـ تکه‌ی 11
🔸يك توده‌ی بيراه بدينسان افزار دست ديگران گردد و بزيان خود كوششها كند ، و درس خواندن و دانش اندوختن جلو چنين گمراهي را نتواند گرفت.در ايران دسته‌ی انبوهي بر آنند كه چون درس خوانده‌اند و پيش افتاده‌اند نيازي به يك راه يا آييني نمي‌دارند بلكه پيروي از يك راه يا آييني را كميِ[=نقصِ] خود مي‌شمارند.
🔸«شعر سخنست. سخن بايد از روي نياز باشد. سخن كه از روي نياز نباشد چه شعر و چه نثر بيهوده است. خرد از بيهوده‌گويي بيزار است».
كنون مي‌خواهيم بخردان داوري نمايند : كدام يكي از اينها راست نيست؟!.
اينست كوتاهِ داستان پيمان با ادبيات. چيزي باين بي‌ارجي يك سال ما را گرفتار خود گردانيد و گزند و آزار فراوان رسانيد. ليكن خشنوديم كه از كشاكش فيروز درآمديم ، و به هر سختي بود هياهو را شكستيم و آنچه كه بايد فراموش نكرد اينكه از گام نخست يك دسته از خود شاعران از جوانان و ديگران پاكدلانه ياري نمودند و از شعرهاي بيهوده‌اي كه سروده بودند بيزاري نشان دادند ، و اين گذشته از همه چيز نمونه‌ی نيروي راستي‌پرستي بود نيرويي كه ما بآن اميد مي‌بستيم ، و بدينسان مايه‌ی دلگرمي شدند. ديگران نيز اگرچه ايستادگي مي‌نمودند ولي در درون ناگزير از شكستن و پس رفتن بودند و به هر حال در پايانِ كشاكش آن شور و ديوانگي فرونشست.
اين درباره‌ی شعر گفتن و ديوان پرداختن خودشان بود. اما درباره‌ی رواج دادن بديوانهاي گذشتگان و چاپ كردن كتابهاي صوفيان و ديگران از اين زمينه سخنِ ديگر خواهيم راند و در اينجا همين اندازه مي‌گوييم كه كاري كه بايد كرد نكرده‌ايم.
اين كشاكش و گفتگو نيك نشان داد كه براي يك توده بيش از همه راه دربايست است كه بداند كجا مي‌رود و چه ميخواهد و چه كار بايد كند و چه كار بايد نكند. يك توده‌ی بيراه بدينسان افزار دست ديگران گردد و بزيان خود كوششها كند ، و درس خواندن و دانش اندوختن جلو چنين گمراهي را نتواند گرفت. در ايران دسته‌ی انبوهي بر آنند كه چون درس خوانده‌اند و پيش افتاده‌اند نيازي به يك راه يا آييني نمي‌دارند بلكه پيروي از يك راه يا آييني را كميِ[=نقصِ] خود مي‌شمارند. اين شور و گمراهي كه هم از آن كسان سر مي‌زد پاسخشان تواند داد.
اين شور و گمراهي بهترين دليل است كه آنان از سود و زيان زندگاني آگاه نيستند و همينكه نام فلسفه يا ادبيات يا عنوان فريبنده‌ی ديگري مي‌شنوند خود را مي‌بازند و چيزهاي سراپا زياني را با اين نامها پذيرفته و با شور و سرگرمي برواجش مي‌كوشند.
همچنين نيك نشان داد كه در پشت سرِ آن هياهو و خودنماييها و پراكنده‌انديشيها كه يك دسته سرمايه‌ی خود ساخته‌اند و در هر زمينه‌اي ما بآنها برمي‌خوريم يك رشته راستيهاست ـ راستيهاي روشن و استوار كه هر خردمندي آنها را پذيرد و گمان ديگري نبرد.
كساني هميشه مي‌گويند : «در دنيا حقيقت كجاست؟!..» ، يا مي‌گويند : «حقيقت چيست؟!.. تو آنطور مي‌فهمي و من اينطور مي‌فهمم» ، يا مي‌گويند : «نيك و بد اعتباريست» يا داوري خرد را نپذيرفته مي‌گويند : «تازه عقل هم رفع اختلاف نمي‌كند» يا مانند اين جمله‌ها كه بسيار فراوان و بر سرِ زبانهاست ، و خود دستاويزي بدست بدآموزان و ناپاكان مي‌دهد كه در گفتگويي همينكه از پاسخ درمي‌مانند دست باين انديشه‌هاي قلندرانه مي‌زنند و آنها را آخرين پناهگاه خود مي‌شناسند. چنانكه بارها گفته‌ايم در اين چند سال هميشه اين يكي از سنگها بوده كه بجلو پاي ما غلتانيده‌اند. همان روزها كه در پيرامون ادبيات آن شور و هياهو را مي‌نمودند كساني از آشنايان مي‌آمدند و چنين مي‌گفتند : «تو از شعر بدت مي‌آيد و ديگران خوششان مي‌آيد. براي اين خود را بزحمت انداختن لازم نيست».
پاسخ همه‌ی اينها از آنجا بدست آمد. زيرا در يك غوغايي كه صدها كسان آن را برانگيخته و هر يكي سخن ديگري مي‌گفتند و دليل ديگري مي‌آوردند ، ما آن غوغا را شكافتيم و در پشت سر آن گفته‌هاي پراكنده‌ی بسيار ، به يك رشته راستيهايي رسيديم. اگر گفته‌هاي ما را درباره‌ی شعر كوتاه كنند در چند جمله جا گيرد : «شعر سخنست. سخن بايد از روي نياز باشد. سخن كه از روي نياز نباشد چه شعر و چه نثر بيهوده است. خرد از بيهوده‌گويي بيزار است».
كنون مي‌خواهيم بخردان داوري نمايند : كدام يكي از اينها راست نيست؟!. در كدام يكي گمان ديگري توان برد؟!. اين آزمايش تاكنون بارها رو داده و در هر بخشي از كوششهاي پيمان ، ما در برابر گفته‌هاي پراكنده و هياهوي ديگران يك رشته راستيهايي را پيش آورده‌ايم و هميشه ديده‌ايم بخردان آنها را پذيرفته‌اند و راه پيشرفت ما هميشه اين بوده. ولي درباره‌ی شعر و ادبيات چون آغاز كار بود چنين آزمايشي بسيار بجا افتاد و گذشته از همه بدلگرمي خود ما افزود.
بخش دوم ـ تکه‌ی 11
🔸يك توده‌ی بيراه بدينسان افزار دست ديگران گردد و بزيان خود كوششها كند ، و درس خواندن و دانش اندوختن جلو چنين گمراهي را نتواند گرفت.در ايران دسته‌ی انبوهي بر آنند كه چون درس خوانده‌اند و پيش افتاده‌اند نيازي به يك راه يا آييني نمي‌دارند بلكه پيروي از يك راه يا آييني را كميِ[=نقصِ] خود مي‌شمارند.
🔸«شعر سخنست. سخن بايد از روي نياز باشد. سخن كه از روي نياز نباشد چه شعر و چه نثر بيهوده است. خرد از بيهوده‌گويي بيزار است».
كنون مي‌خواهيم بخردان داوري نمايند : كدام يكي از اينها راست نيست؟!.
اينست كوتاهِ داستان پيمان با ادبيات. چيزي باين بي‌ارجي يك سال ما را گرفتار خود گردانيد و گزند و آزار فراوان رسانيد. ليكن خشنوديم كه از كشاكش فيروز درآمديم ، و به هر سختي بود هياهو را شكستيم و آنچه كه بايد فراموش نكرد اينكه از گام نخست يك دسته از خود شاعران از جوانان و ديگران پاكدلانه ياري نمودند و از شعرهاي بيهوده‌اي كه سروده بودند بيزاري نشان دادند ، و اين گذشته از همه چيز نمونه‌ی نيروي راستي‌پرستي بود نيرويي كه ما بآن اميد مي‌بستيم ، و بدينسان مايه‌ی دلگرمي شدند. ديگران نيز اگرچه ايستادگي مي‌نمودند ولي در درون ناگزير از شكستن و پس رفتن بودند و به هر حال در پايانِ كشاكش آن شور و ديوانگي فرونشست.
اين درباره‌ی شعر گفتن و ديوان پرداختن خودشان بود. اما درباره‌ی رواج دادن بديوانهاي گذشتگان و چاپ كردن كتابهاي صوفيان و ديگران از اين زمينه سخنِ ديگر خواهيم راند و در اينجا همين اندازه مي‌گوييم كه كاري كه بايد كرد نكرده‌ايم.
اين كشاكش و گفتگو نيك نشان داد كه براي يك توده بيش از همه راه دربايست است كه بداند كجا مي‌رود و چه ميخواهد و چه كار بايد كند و چه كار بايد نكند. يك توده‌ی بيراه بدينسان افزار دست ديگران گردد و بزيان خود كوششها كند ، و درس خواندن و دانش اندوختن جلو چنين گمراهي را نتواند گرفت. در ايران دسته‌ی انبوهي بر آنند كه چون درس خوانده‌اند و پيش افتاده‌اند نيازي به يك راه يا آييني نمي‌دارند بلكه پيروي از يك راه يا آييني را كميِ[=نقصِ] خود مي‌شمارند. اين شور و گمراهي كه هم از آن كسان سر مي‌زد پاسخشان تواند داد.
اين شور و گمراهي بهترين دليل است كه آنان از سود و زيان زندگاني آگاه نيستند و همينكه نام فلسفه يا ادبيات يا عنوان فريبنده‌ی ديگري مي‌شنوند خود را مي‌بازند و چيزهاي سراپا زياني را با اين نامها پذيرفته و با شور و سرگرمي برواجش مي‌كوشند.
همچنين نيك نشان داد كه در پشت سرِ آن هياهو و خودنماييها و پراكنده‌انديشيها كه يك دسته سرمايه‌ی خود ساخته‌اند و در هر زمينه‌اي ما بآنها برمي‌خوريم يك رشته راستيهاست ـ راستيهاي روشن و استوار كه هر خردمندي آنها را پذيرد و گمان ديگري نبرد.
كساني هميشه مي‌گويند : «در دنيا حقيقت كجاست؟!..» ، يا مي‌گويند : «حقيقت چيست؟!.. تو آنطور مي‌فهمي و من اينطور مي‌فهمم» ، يا مي‌گويند : «نيك و بد اعتباريست» يا داوري خرد را نپذيرفته مي‌گويند : «تازه عقل هم رفع اختلاف نمي‌كند» يا مانند اين جمله‌ها كه بسيار فراوان و بر سرِ زبانهاست ، و خود دستاويزي بدست بدآموزان و ناپاكان مي‌دهد كه در گفتگويي همينكه از پاسخ درمي‌مانند دست باين انديشه‌هاي قلندرانه مي‌زنند و آنها را آخرين پناهگاه خود مي‌شناسند. چنانكه بارها گفته‌ايم در اين چند سال هميشه اين يكي از سنگها بوده كه بجلو پاي ما غلتانيده‌اند. همان روزها كه در پيرامون ادبيات آن شور و هياهو را مي‌نمودند كساني از آشنايان مي‌آمدند و چنين مي‌گفتند : «تو از شعر بدت مي‌آيد و ديگران خوششان مي‌آيد. براي اين خود را بزحمت انداختن لازم نيست».
پاسخ همه‌ی اينها از آنجا بدست آمد. زيرا در يك غوغايي كه صدها كسان آن را برانگيخته و هر يكي سخن ديگري مي‌گفتند و دليل ديگري مي‌آوردند ، ما آن غوغا را شكافتيم و در پشت سر آن گفته‌هاي پراكنده‌ی بسيار ، به يك رشته راستيهايي رسيديم. اگر گفته‌هاي ما را درباره‌ی شعر كوتاه كنند در چند جمله جا گيرد : «شعر سخنست. سخن بايد از روي نياز باشد. سخن كه از روي نياز نباشد چه شعر و چه نثر بيهوده است. خرد از بيهوده‌گويي بيزار است».
كنون مي‌خواهيم بخردان داوري نمايند : كدام يكي از اينها راست نيست؟!. در كدام يكي گمان ديگري توان برد؟!. اين آزمايش تاكنون بارها رو داده و در هر بخشي از كوششهاي پيمان ، ما در برابر گفته‌هاي پراكنده و هياهوي ديگران يك رشته راستيهايي را پيش آورده‌ايم و هميشه ديده‌ايم بخردان آنها را پذيرفته‌اند و راه پيشرفت ما هميشه اين بوده. ولي درباره‌ی شعر و ادبيات چون آغاز كار بود چنين آزمايشي بسيار بجا افتاد و گذشته از همه بدلگرمي خود ما افزود.
Wahriyãrãne Gomnãm 1-26.pdf
46 KB
📘 شهریاران گمنام
بخش یکمین 26
✅ گفتار سومین ـ سالاریان در آذربایگان و اران و ارمنستان
✴️ آذربایگان پس از گرفتاری مرزبان
بخش یکمین 26
✅ گفتار سومین ـ سالاریان در آذربایگان و اران و ارمنستان
✴️ آذربایگان پس از گرفتاری مرزبان
🔶باید از نادانیها جلو گرفت
(بخش یکم)
🔸اینگونه رختی كه ایرانیان از اروپا گرفتند و چه زن و چه مرد می‌پوشند یك رخت ساده و سودمندی است.
🔸بدانش ، نیكوكاری ، پارسایی ، خردمندی ، كاردانی ، دلیری و دیگر مانند اینها كمترین ارجی گزارده نمی‌شود و بچند گز تنزیف سیاه و سفید ارج گزارده می‌شود.
🔸یكسانی رخت درمیان یك توده دلیل بهمبستگی و یگانگی آنهاست ، نشان یكسانی اندیشه‌هاست.
(بخش یکم)
🔸اینگونه رختی كه ایرانیان از اروپا گرفتند و چه زن و چه مرد می‌پوشند یك رخت ساده و سودمندی است.
🔸بدانش ، نیكوكاری ، پارسایی ، خردمندی ، كاردانی ، دلیری و دیگر مانند اینها كمترین ارجی گزارده نمی‌شود و بچند گز تنزیف سیاه و سفید ارج گزارده می‌شود.
🔸یكسانی رخت درمیان یك توده دلیل بهمبستگی و یگانگی آنهاست ، نشان یكسانی اندیشه‌هاست.
bãyad az nãdãnihã jelo' gereft -1.pdf
78.9 KB
🔶 باید از نادانیها جلو گرفت
بخش یکم
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
بخش یکم
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
🔶خویهای پاک (بخش پایانی)
🔸نيكخويي و بدخويي چيز جداگانه‌اي نيست ، بلكه با دين و آيين بهم پيوسته است كه تا آنها درست نشود و يك بنياد استواري براي زندگاني توده درميان نباشد از يكايك مردم چشم نيكخويي نتوان داشتن و هرچه كوشش در اين باره شود بيهوده خواهد بود.
🔸امروز در ايران چندين چيز بهم درآميخته : شيعيگري كه كيش ديرين مردم مي‌باشد ، صوفيگري كه صدها كتاب از آن در دستهاست و اينهمه برواج آن كوشيده مي‌شود ، خراباتيگري كه چندين كتاب از آن در دست است و اينهمه هياهو درباره‌ی آنها راه انداخته‌اند. فلسفه‌ي مادي اروپا كه روزانه گفتارها در پيرامون آن پراكنده مي‌كنند. هر يكي از اينها آدمي را برويه‌ي ديگري ميخواهد و دستورهاي ديگري براي خويها مي‌دهد.
🔸كساني كه خود كور و درمانده‌اند بديگران راه مي‌نمايند!
🔸نيكخويي و بدخويي چيز جداگانه‌اي نيست ، بلكه با دين و آيين بهم پيوسته است كه تا آنها درست نشود و يك بنياد استواري براي زندگاني توده درميان نباشد از يكايك مردم چشم نيكخويي نتوان داشتن و هرچه كوشش در اين باره شود بيهوده خواهد بود.
🔸امروز در ايران چندين چيز بهم درآميخته : شيعيگري كه كيش ديرين مردم مي‌باشد ، صوفيگري كه صدها كتاب از آن در دستهاست و اينهمه برواج آن كوشيده مي‌شود ، خراباتيگري كه چندين كتاب از آن در دست است و اينهمه هياهو درباره‌ی آنها راه انداخته‌اند. فلسفه‌ي مادي اروپا كه روزانه گفتارها در پيرامون آن پراكنده مي‌كنند. هر يكي از اينها آدمي را برويه‌ي ديگري ميخواهد و دستورهاي ديگري براي خويها مي‌دهد.
🔸كساني كه خود كور و درمانده‌اند بديگران راه مي‌نمايند!
xuyhãye pãk 10.pdf
77 KB
🔶 خویهای پاک
بخش پایانی
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از ماهنامه‌ی پیمان)
بخش پایانی
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از ماهنامه‌ی پیمان)
🔶روی نامردمی سیاه باد! دستهای فتنه‌گران پستنهاد بریده باد!
کینه‌ی کشته شدگان بیگناه گرفته باد! داد زندانیان ستمدیده ستانده باد!
🌹شش سال پیش در چنین روزی ، پس از شوک کشته شدن زهرا کاظمی که خود شوکی پس از کشتارهای زنجیره‌ای برجستگان ایرانی در ایران و اروپا بود ، نام یک جوان بیگناه دیگری خبر خبرگزاریها گردید تا تن آزادیخواهان و ایرانخواهان را بلرزه افکند.
🌹ستار بهشتی کارگر جوانی وبلاگ‌نویسی بود که تنها گناهش چنانکه خودش هم نوشته : نوشتن چیزهایی بود که میدید و می‌شنید.
در این روز که ازو یاد میکنیم از یاد نمی‌بریم خونهای پاکی که سیاهکاران نامرد از ایرانخواهان بزمین ریخته‌اند و آنها که بگناه آزادیخواهی در زندان گرفتارند.
نخست برخی از شناخته‌ترین کشته شدگان بیگناه :
🌹عزت الله ابراهیم نژاد ، محسن روح‌الامینی ، هاله‌ی سحابی ، سینای قنبری ، ساروی قهرمانی ، اکبر محمدی ، رامین قهرمانی ، کاووس سیدامامی ... (این فهرست بس دراز است و این نامها تنها نمونه‌هایی از ستمگری و خونخواری زندانبانان یا گروههای فشار و اطلاعاتیهاست.)
دوم ، برخی از شناخته‌ترین زندانیان آزادیخواه و بیگناه :
🌹قاسم شعله سعدی ، آرش صادقی ، فریبرز رئیس دانا ، عبدالفتاح سلطانی ، نسرین ستوده ، محمد سیف زاده ، محمدعلی دادخواه ، احمد زیدآبادی ... (این نیز فهرستی بس دراز است).
گذشته از اینها فهرست دیگری نیز هست و آن نامهای کسانیست که به گناه آزادیخواهی و حقگویی زندانی کشیده‌اند.
در هر حال ما امروز از جانسپار ستار بهشتی بنمایندگی از آزادمردان و آزادزنان ستمدیده‌ای که یا بیگناه کشته شدند یا زندان کشیدند و میکشند یاد میکنیم.
این تکه از یادداشتهای وبلاگ جانسپار ستار بهشتی را باهم میخوانیم :
۸ آبان ۱۳۹۱ : ستار بهشتی در آخرین پست خود در وبلاگش نوشت :
دیروز بنده را تهدید کردند به مادرت بگو به زودی رخت سیاه باید بپوشد ، دهان گشادت را نمی‌بندی. می‌گویم کاری انجام نمی‌دهم که لازم به بستن دهانم باشد. می‌گویند وراجی زیاد می‌کنی ، می‌گویم چیزی که می‌بینم و می‌شنوم را می‌نویسم. ، می‌گویند هر کاری بخواهیم میکنیم هر رفتاری را انجام می‌دهیم ، شما باید خفه شوید و اطلاع‌رسانی نکنید وگرنه خفه خواهید شد بدون نام و نشان! بدون اینکه کسی بداند چه بر سر شما آمده!
۹ آبان ۱۳۹۱: ستار بهشتی توسط نیروهای پلیس فتا به اتّهام «اقدام علیه امنیت ملی از طریق فعالیت در شبکه‌ی اجتماعی و فیس‌بوک» بازداشت شد.
۱۰ آبان ۱۳۹۱ : ستار بهشتی وارد بند ۳۵۰ زندان اوین شد. وی به شدت شکنجه شده بود و مچ‌های هر دو دستش به شدت کبود بود که نشان می‌داد شکنجه شده. این زندانی پیش از انتقال به بند در بهداری بستری بوده‌است.
۱۱ آبان ۱۳۹۱ : ستار بهشتی با دستخط خود از بازجویانش به خاطر شکنجه ، شکایت کرد. وی در این روز از بند ۳۵۰ اوین به مکان نامعلومی منتقل شد.
۱۳ آبان ۱۳۹۱ : روز مرگ ستار بهشتی. به روایت غلامحسین محسنی اژه‌ای دادستان کل کشور : در روز ۱۳ آبان پلیس اعلام می‌کند که «برای وی ناهار بردیم اما فهمیدیم او فوت کرده‌است».
۱۶ آبان ۱۳۹۱ : سایت اصلاح طلب «کلمه» خبر مرگ این وبلاگ‌نویس را منتشر کرد و نوشت که به خانواده‌ی ستار بهشتی اطلاع داده شده که برای تحویل گرفتن جنازه‌ی او به پزشکی قانونی کهریزک مراجعه کنند.
۱۸ آبان ۱۳۹۱: جنازه‌ی ستار بهشتی در قبرستان رباط کریم دفن شد.
۱۹ آبان ۱۳۹۱ : سازمان عفو بین‌الملل با انتشار بیانیه‌ای گفت که گزارشهای رسیده حکایت از آن دارند که ستار بهشتی ، وبلاگ نویس فوت شده در حین بازجویی در زندان ، بر اثر شکنجه کشته شده است و از دولت ایران خواست که در این خصوص تحقیق کند.
۲۰ آبان ۱۳۹۱ : ۴۱ زندانی سیاسی ، از جمله کسانی همچون محمدعلی دادخواه ، علیرضا رجایی و علیرضا بهشتی شیرازی گواهی‌نامه‌ای را امضا کردند و گفته‌اند : «زمانی که ستار به بند ۳۵۰ آورده شد آثار شکنجه در تمام قسمت‌های مختلف بدنش مشهود بود و وی در شرایط کاملاً دردناک و مجروحی قرار داشت.» زندانیان سیاسی امضاکننده این گواهی‌نامه می‌گویند بهشتی از اوین به بازداشتگاه پلیس امنیت منتقل شده و هنگام انتقال نگران بوده و گفته : «اینها قصد کشتن مرا دارند.» (از ویکی پدیا)
🌹از ستمدیدگی این بیگناهان و نامردی و پستنهادی دژخیمان زندان و اطلاعاتیها بسیار گفته شده. نوبت آنست که به این هم پروا شود که تا پراکندگیها درمیان ایرانیانست و در نتیجه یگانگی (اتحاد) بدست نیاید ، این جنایتکاران بیباکانه خواهند کشت و بزندان خواهند افکند. بیگانگان نیز کار چندانی نخواهند کرد. بیشتر آنها چشم دیدن آزادیخواهان را در کشورهایی که از آنها سودهای بزرگ می‌برند ندارند. باید برای یگانگی نیز از راه خردمندانه‌ای کوشید وگرنه این حال همچنان خواهد پایید.
کینه‌ی کشته شدگان بیگناه گرفته باد! داد زندانیان ستمدیده ستانده باد!
🌹شش سال پیش در چنین روزی ، پس از شوک کشته شدن زهرا کاظمی که خود شوکی پس از کشتارهای زنجیره‌ای برجستگان ایرانی در ایران و اروپا بود ، نام یک جوان بیگناه دیگری خبر خبرگزاریها گردید تا تن آزادیخواهان و ایرانخواهان را بلرزه افکند.
🌹ستار بهشتی کارگر جوانی وبلاگ‌نویسی بود که تنها گناهش چنانکه خودش هم نوشته : نوشتن چیزهایی بود که میدید و می‌شنید.
در این روز که ازو یاد میکنیم از یاد نمی‌بریم خونهای پاکی که سیاهکاران نامرد از ایرانخواهان بزمین ریخته‌اند و آنها که بگناه آزادیخواهی در زندان گرفتارند.
نخست برخی از شناخته‌ترین کشته شدگان بیگناه :
🌹عزت الله ابراهیم نژاد ، محسن روح‌الامینی ، هاله‌ی سحابی ، سینای قنبری ، ساروی قهرمانی ، اکبر محمدی ، رامین قهرمانی ، کاووس سیدامامی ... (این فهرست بس دراز است و این نامها تنها نمونه‌هایی از ستمگری و خونخواری زندانبانان یا گروههای فشار و اطلاعاتیهاست.)
دوم ، برخی از شناخته‌ترین زندانیان آزادیخواه و بیگناه :
🌹قاسم شعله سعدی ، آرش صادقی ، فریبرز رئیس دانا ، عبدالفتاح سلطانی ، نسرین ستوده ، محمد سیف زاده ، محمدعلی دادخواه ، احمد زیدآبادی ... (این نیز فهرستی بس دراز است).
گذشته از اینها فهرست دیگری نیز هست و آن نامهای کسانیست که به گناه آزادیخواهی و حقگویی زندانی کشیده‌اند.
در هر حال ما امروز از جانسپار ستار بهشتی بنمایندگی از آزادمردان و آزادزنان ستمدیده‌ای که یا بیگناه کشته شدند یا زندان کشیدند و میکشند یاد میکنیم.
این تکه از یادداشتهای وبلاگ جانسپار ستار بهشتی را باهم میخوانیم :
۸ آبان ۱۳۹۱ : ستار بهشتی در آخرین پست خود در وبلاگش نوشت :
دیروز بنده را تهدید کردند به مادرت بگو به زودی رخت سیاه باید بپوشد ، دهان گشادت را نمی‌بندی. می‌گویم کاری انجام نمی‌دهم که لازم به بستن دهانم باشد. می‌گویند وراجی زیاد می‌کنی ، می‌گویم چیزی که می‌بینم و می‌شنوم را می‌نویسم. ، می‌گویند هر کاری بخواهیم میکنیم هر رفتاری را انجام می‌دهیم ، شما باید خفه شوید و اطلاع‌رسانی نکنید وگرنه خفه خواهید شد بدون نام و نشان! بدون اینکه کسی بداند چه بر سر شما آمده!
۹ آبان ۱۳۹۱: ستار بهشتی توسط نیروهای پلیس فتا به اتّهام «اقدام علیه امنیت ملی از طریق فعالیت در شبکه‌ی اجتماعی و فیس‌بوک» بازداشت شد.
۱۰ آبان ۱۳۹۱ : ستار بهشتی وارد بند ۳۵۰ زندان اوین شد. وی به شدت شکنجه شده بود و مچ‌های هر دو دستش به شدت کبود بود که نشان می‌داد شکنجه شده. این زندانی پیش از انتقال به بند در بهداری بستری بوده‌است.
۱۱ آبان ۱۳۹۱ : ستار بهشتی با دستخط خود از بازجویانش به خاطر شکنجه ، شکایت کرد. وی در این روز از بند ۳۵۰ اوین به مکان نامعلومی منتقل شد.
۱۳ آبان ۱۳۹۱ : روز مرگ ستار بهشتی. به روایت غلامحسین محسنی اژه‌ای دادستان کل کشور : در روز ۱۳ آبان پلیس اعلام می‌کند که «برای وی ناهار بردیم اما فهمیدیم او فوت کرده‌است».
۱۶ آبان ۱۳۹۱ : سایت اصلاح طلب «کلمه» خبر مرگ این وبلاگ‌نویس را منتشر کرد و نوشت که به خانواده‌ی ستار بهشتی اطلاع داده شده که برای تحویل گرفتن جنازه‌ی او به پزشکی قانونی کهریزک مراجعه کنند.
۱۸ آبان ۱۳۹۱: جنازه‌ی ستار بهشتی در قبرستان رباط کریم دفن شد.
۱۹ آبان ۱۳۹۱ : سازمان عفو بین‌الملل با انتشار بیانیه‌ای گفت که گزارشهای رسیده حکایت از آن دارند که ستار بهشتی ، وبلاگ نویس فوت شده در حین بازجویی در زندان ، بر اثر شکنجه کشته شده است و از دولت ایران خواست که در این خصوص تحقیق کند.
۲۰ آبان ۱۳۹۱ : ۴۱ زندانی سیاسی ، از جمله کسانی همچون محمدعلی دادخواه ، علیرضا رجایی و علیرضا بهشتی شیرازی گواهی‌نامه‌ای را امضا کردند و گفته‌اند : «زمانی که ستار به بند ۳۵۰ آورده شد آثار شکنجه در تمام قسمت‌های مختلف بدنش مشهود بود و وی در شرایط کاملاً دردناک و مجروحی قرار داشت.» زندانیان سیاسی امضاکننده این گواهی‌نامه می‌گویند بهشتی از اوین به بازداشتگاه پلیس امنیت منتقل شده و هنگام انتقال نگران بوده و گفته : «اینها قصد کشتن مرا دارند.» (از ویکی پدیا)
🌹از ستمدیدگی این بیگناهان و نامردی و پستنهادی دژخیمان زندان و اطلاعاتیها بسیار گفته شده. نوبت آنست که به این هم پروا شود که تا پراکندگیها درمیان ایرانیانست و در نتیجه یگانگی (اتحاد) بدست نیاید ، این جنایتکاران بیباکانه خواهند کشت و بزندان خواهند افکند. بیگانگان نیز کار چندانی نخواهند کرد. بیشتر آنها چشم دیدن آزادیخواهان را در کشورهایی که از آنها سودهای بزرگ می‌برند ندارند. باید برای یگانگی نیز از راه خردمندانه‌ای کوشید وگرنه این حال همچنان خواهد پایید.