🔶 امامزاده‌های دروغی یا دامهای مردمفریبی

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

🔶 چهار پایه‌ی نیک و بد

(همه‌ی بخشها در یکجا)

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از ماهنامه‌ی پیمان)

🔶 خودسری

(بخش یکم)

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از ماهنامه‌ی پیمان)

🔶 ما چه میخواهیم؟
بخش پنجم ـ تکه‌ی 6

🔸[تیمور] در اسپهان بگناه چند تن هفتادهزار تن را سر بريد. در بغداد از سر كشتگان مناره‌ها افراشت.

🔸در لشگرگاهش هميشه يك دسته از علما و مشايخ مي‌بوده‌اند و سر سفره‌اش نان مي‌خورده‌اند

داستان دلگداز مغول كه ما چون پس از صدها سال در تاريخ مي‌خوانيم دلهامان پر از درد و اندوه مي‌گردد اينان آن داستان را با ديده ديده و از نزديك شنيده و بجاي دل سوختن بسودجويي از آن كوشيده‌اند و بيدرنگ داستاني ساخته‌اند كه چون سلطان محمد خوارزمشاه شيخ مجدالدين را كشت خدا بخشم آمد و بخونخواهي او مغول را فرستاد.
چنين مي‌نويسند : «شيخ مجدالدين مريد شيخ نجم‌الدين كبري خوارزمي قدس سره بنا بر فساد اهل فساد و سعايت حساد سلطان محمد خوارزمشاه آن ولايت‌مأب را قتل نموده و آنگاه نادم و پشيمان شده بخدمت شيخ نجم‌الدين آمد و عرض كرد اگر ديت خواهي اينك زر و اگر قصاص كني اينك سر ، شيخ فرمود ديت فرزندم شيخ مجدالدين زر نيست و قصاص او سر من و سر تو و سر سروران دولت تو و سر اهالي تو است. بعد فرمود و كان امرالله مفعولا. اندك زماني گذشت كه چنگيزخان از مغولستان ظهور يافته بخوارزم آمد و كرد آنچه كرد و شد آنچه شد».
خدا خون مجدالدين بغدادي را گرفته ـ از كه؟!. از بچه‌هاي شيرخوار و زنان بيگناه خوارزم و سمرقند و نيشابور ، با دست كه؟!. با دست خونخواران دُژخوي مغول! روي ناداني سياه بادا !
در همه‌ی تاريخ اين دستبرد را كرده‌اند. در زمان كريمخان معصومعليشاه نامي از هندوستان به شيراز آمده و سالها در آنجا مي‌زيسته و كساني را بروز خود مي‌انداخته. دانسته نيست براي چه كريمخان او را از شيراز بيرون كرده كه بهانه بدست صوفيان افتاده كه مي‌نويسند : «سيد معصومعليشاه دكني و نورعليشاه و فيضعليشاه قُدِّسَ سِرُّهُم را اخراج بلد فرمود و خود نيز بعد از اين امر زشت از نهال زندگاني ثمر نچيد و مدت شش‌ماه از اين مقدمه نگذشته بود كه بدارالجزا خراميد».
مردي همچون كريمخان كه پس از پانزده سال جنگ و كوشش كشور را بايمني آورده و مردم را بآسايش رسانيده بود نمي‌بايسته يكمشت گدايان دربدر بيكاره را كه زيانكار مي‌شمرده از شهر بيرون راند!
ما از تيمور لنگ بارها نام برده و سياهكاريهاي او را ياد كرده‌ايم. اين مرد در خونخواري و دُژخيمي همپاي چنگيز و هلاكو بوده و در ايران جويها از خونهاي بيگناهان رانده. در اسپهان بگناه چند تن هفتادهزار تن را سر بريد. در بغداد از سر كشتگان مناره‌ها افراشت. در توس پسرش ده‌هزار سر خواست و چون ده‌هزار مرد نبود سرهاي زنان و بچگان را بريدند. چنين مرد پست و خونخواري به هر كجا كه مي‌رسيده و سراغ گوري يا پيري مي‌گرفته بديدن او مي‌رفته ، و در لشگرگاهش هميشه يك دسته از علما و مشايخ مي‌بوده‌اند و سر سفره‌اش نان مي‌خورده‌اند او را با اين خونخواري و دُژخوييش پشتيبان اسلام و عرفان مي‌شمرده‌اند ، و بخونخواريش زبان نكوهش باز نمي‌كرده‌اند. از اينسوي در كتابهاي صوفيان هميشه او را بنيكي نام مي‌برند و ستايشها از او مي‌نويسند. همين اندازه كه با خواست آنان ساخته و بچند صوفي نان داده از همه‌ی سياهكاريهاي او چشم مي‌پوشند. اينست اندازه‌ی خودخواهي و مني كساني كه لاف از خودي گذشتن و مني كشتن مي‌زنند.
در جاي ديگر نيز گفته‌ام يكي در زمان ما كه بگفته‌ی خود چله‌ها بسر برده و «تهذيب نفس» كرده و جايگاه «مرشدي» يافته شعرها در ستايش تيمور لنگ سروده :
رأيت تيمور شه گورگان چون بجهان شد علم داستان
حكمش از ايوانگه كيوان گذشت معدلتش زآدم و حيوان گذشت.
اين اندازه‌ی بيخردي و ناپاكدلي يك «مرشدي» است كه پس از چند صد سال تيمور خونخوار را مي‌ستايد و ياد «معدلت» او را مي‌كند. اينست نتيجه‌اي كه آن چله‌ها و سختيكشيها داده است! بي‌آنكه بكاري برخيزند نان اين توده و كشور مي‌خورند و بيكار ننشسته بدينسان نمك‌ناشناسي هم مي‌نمايند!
بدتر از همه دروغهاييست كه كتابهاي خود را با آنها پر ساخته‌اند و صدها نيارَستني از پيران خود ياد كرده‌اند. چنانكه گفتم چاره‌ی تهيدستي خود را با دروغ مي‌كرده‌اند. كساني كه لاف پيوستن بخدا زده و نام ولي يا قطب بروي خود مي‌گزارده‌اند چون همه‌ی آنها جز پندار نبوده و هيچي براي نمودن بمردم نمي‌داشته‌اند ناچار شده دروغها مي‌بافته‌اند. تا پيران بزرگشان ـ دروغ را گناه نشمرده و از آن بازنمي‌ايستاده‌اند. در اسرارالتوحيد چنين مي‌نويسد :
«شيخ گفت يك شب جماعت خفته بودند و درِ خانقاه بسته بود و درهاي شارسان بسته و ما با پير ابوالفضل سر صُفّه نشسته و سخن ميرفت در معرفت مسئله مشكل شد لقمان را ديديم كه از بالاي خانقاه درپريد و پيش ما بنشست و آن مسئله بگفت و جواب بداد چنانكه ما را روشن شد و آن اشكال برخاست و باز برپريد و ببام بيرون شد. پير ابوالفضل گفت يا باسعيد منزلت اين مرد مي‌بيني برين درگاه. گفتم مي‌بينم. گفت اقتدا را نشايد گفتم چرا گفت از آنكه علم ندارد».

📘 شهریاران گمنام

❇️ بخش دومین - روادیان - ۱۳

✳️ گفتار دومین - پادشاهان آذربایگان

✴️ دومین لشکرکشی امیر ممَلان بارمنستان

🔶در بدی تا كجا پیش رفته‌اند؟!.

🔸این شیوه‌ی ایرانیانست كه چون چند تنی بیك كوششی پرداختند دیگران نه تنها بیاوری برنخیزند ، بلكه از راه رشك بدشمنی و كارشكنی پردازند و یا «ماننده سازی» نمایند.

🔸یك مردمی به هر اندازه كه از سرفرازیها بی‌بهره باشند خودخواهیشان بیشتر خواهد گردید.

🔸آنهمه سرفرازیها و تواناییها را در دیگران می‌بینید و هیچ نمیگویید : «ما چرا نداریم؟!... ما چرا از آنان پستر و پستتر باشیم؟!» ولی چون یك تنی از خودتان بیك كاری برخاست و یك نامی پیدا كرد دیگ رشك و خشم در سینه‌هاتان بجوش می‌آید و ناآرام میگردید!..

🔸هیچ پروا نمیكنید كه رشته‌ی سرنوشت خود را از دست داده‌اید و این دیگرانند كه باید آینده‌ی شما را معین گردانند

🔶 در بدی تا کجا پیش رفته‌اند؟!

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

🔶 خودسري
(بخش دوم)

🔸كم‌كم كار بجايي رسيد كه پنداشتند بديني يا براهي در زندگي هيچ نيازي نيست و پيروي از يك راهي يا آييني نشان كمخردي يك كسي مي‌باشد.

🔸امروز همه‌ي جوانان بدينسان بار مي‌آيند و چنان شده كه هيچ گماني بگمراهي خود نمي‌برند و سرفراز و پيشاني‌باز زندگي بسر مي‌دهند.

🔸اينان در دوري از راستيها و گرفتاري بنادانيها همپاي پيروان كيشها مي‌باشند ، و در بدكرداري و زيانكاري بيشتر از آنانند.

🔸اينان آن نمي‌دانند يك مردمي كه در يكجا مي‌زيند بايد يكدل و يكزبان باشند تا نيك همدست گردند و نيروهاي خود را يكي گردانيده توده‌اي پديد آورند.

🔸نمي‌داند همان خوي پست خودخواهي كه در توست و نمي‌گزاردت گردن براستيها گزاري خوي پست ديگري بنام آز در پزشك و داروفروش است كه نمي‌گزاردشان دربند سود و زيان همگان باشند.

🔶 خودسری

(بخش دوم)

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از ماهنامه‌ی پیمان)

🔶 ما چه میخواهیم؟
بخش پنجم ـ تکه‌ی 7

🔸از عاميان يك تن همينكه به كربلا رفت و بازگشت توگويي هر آنچه بايستي كردن كرده و ديگر خود را نيازمند هيچ كاري نشناسد و به بيمها و آسيبهاي فراوان كه گرد توده را گرفته پروا ننمايند ، و اگر گفتگويي از اينگونه شود گوش ندهند.

دروغ را تماشا كنيد : دو تن نشسته گفتگو مي‌كرده‌اند و يكي كه خودش مي‌گويد يك تن عامي بيدانشي بوده و ديوانه‌وار در ويرانه‌ها و بروي مزبله‌ها ميزيسته از آسمان پريده و آمده و با اينان گفتگو كرده و باز پريده و بازگشته. كساني كه اين جايگاه را داشته‌اند چرا هميشه نان از دست ديگران ميخورده‌اند؟!.
اين كارها كه در كيشها بنام «ثواب» يا «عبادت» شناخته شده ، و آن سختيكشيها و ديگر رفتارها كه صوفيان براي خود برگزيده‌اند نه تنها بي‌سود و بيهوده است و نه تنها مايه‌ی خشنودي روان در زندگانيِ آينده نتواند بود ، و نه تنها از خدا پاداش نخواهد داشت خود زيانهاي بزرگي را دربر مي‌دارد ، و بيگمان مايه‌ی رنج روان خواهد بود ، و بيگمان از خدا كيفر خواهد داشت.
كساني كه باينها مي‌پردازند به پشتگرمي اينكه بكارهاي نيكي پرداخته‌اند ، و آنچه را كه مي‌بايست كرده‌اند ، بكارهاي باياي[واجب] ديگري نمي‌پردازند و پرواي آنها نمي‌نمايند. اگر همه‌شان چنين نباشند بيشترشان چنينند.
شما مي‌بينيد ملايان و پيروان آنان با گفتگو از توده و كشور دشمني نمايند و چيزي براي خود در اين زمينه بايا نشمارند. از عاميان يك تن همينكه به كربلا رفت و بازگشت توگويي هر آنچه بايستي كردن كرده و ديگر خود را نيازمند هيچ كاري نشناسد و به بيمها و آسيبهاي فراوان كه گرد توده را گرفته پروا ننمايند ، و اگر گفتگويي از اينگونه شود گوش ندهند. صوفيان كه در كشور ما هستند آشكاره خود را كنار مي‌كشند و تنها سرگرم كارهاي خود مي‌باشند.
در جاي ديگر گفته‌ام در سال گراني سي سال پيش هزار كس از توانگران دست بينوايان را نگرفتند و آنان را در چنگال مرگ ديده و برهاييشان نكوشيدند ، و چون بيچارگان مردند از روي زمينشان برنداشتند ، ولي چون بهار رسيد و راه عراق كه بسته بود گشاده گرديد پولهاي خود را برداشته و بآهنگ زيارت روانه گرديدند.
از همان صوفيان داستانها در تاريخ مي‌خوانيم : ابوبكر رازي كه يكي از سران بنام ايشان بوده در زمان چنگيز مي‌زيسته و كتاب «مرصاد العباد» را در همان زمان نوشته. در ديباچه‌ی آن كتاب مي‌گويد : يك سال بود كه آوازه‌ی آمدن مغولان افتاده و هر زمان بيم از ايشان بيشتر مي‌گرديد و چون جلوگيري نشد من جاي ايستادن نديده و شبانه «با جمعي از اَعِزِّه و درويشان» از شهر گريختيم. سپس مي‌نويسد : آگاهي رسيد كه مغولان به ري دست يافته و همه‌ی بازماندگان مرا از تيغ گذرانيده‌اند. «باريد بباغ ما تگرگي از گلبن ما نماند برگي».
همين سخن بهترين نمونه است. اين مرد براي خود بايايي جز چله‌نشيني ، و ذكرخواني ، و درويش‌پروري و مانند اينها نمي‌دانسته ، و چون آنها را كرده بوده با دل آسوده بيپروا روز مي‌گزارده ، و چشم براه مي‌داشته كه از مغولان جلوگيري شود ، و چون نشده چند تن درويش لخت و گدا را كه خود او پرورده بوده برداشته و از ري روانه گرديده.
مردم را بتكان آوردن ، و با آنان همدست شدن ، و براي ايستادگي در برابر دشمن آماده گرديدن ، و مردانه جنگيدن ، و زنان و فرزندان را نگاه داشتن و مانند اينها كه باياي او بوده هرگز نمي‌شناخته و بچنين كارهايي پروا نمي‌نموده. اينست كه چون زنان و فرزندان خود را گزارده و گريخته و آنان را بكشتن داده خود را گناهكار نمي‌دانسته و اينست كه داستان را با پيشاني باز در كتاب خود نوشته است.
خود او بماند هزاران كسان كه كتاب او را خوانده و از اين نامرديش آگاه شده‌اند او را گناهكار ندانسته‌اند ، و هميشه او را يكي از بزرگان عرفا شمرده و ستايشها از «جلالت شأن و مقام» او نوشته‌اند ، و كار بجايي رسيده كه در چنين زمان كه ماييم كتاب او را بچاپ رسانيده‌اند.
آن كارهاي بيهوده ، گذشته از آنكه دسته‌هاي انبوهي بآنها پرداخته و از كارهاي بايا بازمي‌مانند ، اين يك زيان ديگر آنهاست كه مردم كسان بدكاري را بعنوان اينكه بآنها پرداخته‌اند بنيكي مي‌شناسند و از بديهاي ايشان چشم مي‌پوشند. ابوبكر رازي و ابوبكر خوارزمي و شيخ عطار و صد ديگري در زمان مغول زيسته و در چنان هنگامي تكاني بخود نداده‌اند و گامي در راه مردانگي برنداشته‌اند ، و با چنين گناه بزرگ مردم آنان را ببدي نمي‌شناسند و از بزرگانشان مي‌شمارند ، چرا كه از عرفا بوده‌اند و بسختيكشي و ذكرخواني و مانند اينها مي‌پرداخته‌اند.
شمس‌الدين خطيب تبريزي كه مردانه بكار برخاسته و دو بار شهر خود را از كشتار و تاراج رهانيده هيچ جا او را نمي‌شناسند و نامش را نمي‌برند. ولي بيكارگاني را كه همچنان ايستاده و كشته شده‌اند و يا گريخته و زنان و فرزندان خود را بدست دشمن سپارده‌اند در همه‌ی كتابها بنيكي ياد كرده‌اند.

🔶یادی از پیمان

🔸پیمان از گام نخست چند مقصد بزرگ را دنبال كرده و بهمه‌ی آنها فیروز گردیده

🔸یكی از ستودگیهای پیمان است كه شش سال آن در زمان پادشاهی رضاشاه بچاپ رسیده و با آنهمه چاپلوسی كه رواج میداشت ، و با آن فشاری كه از سانسور درمیان بوده یك جمله ستایش از شاه نامبرده در سراسر مهنامه نیست.

🔸ببینید صدا و سیما هر چندگاه یك بار خبری می‌پراكند كه با فلان كاری كه پژوهشگران یا صنعتگران ما كردند پس از این دیگر بَهمان ماده (یا دستگاه) كه از خارج وارد می‌شد در داخل ساخته می‌شود و ما سالانه فلان صدهزار یا ملیون دلار «صرفه‌جویی ارزی» خواهیم داشت. این باعث افتخار و خود مایه‌ی دلگرمی است كه این پولها به خارج كشور نمیرود. اكنون با این شرح دیگر ریختن پولهای هنگفت به كیسه‌ی عربستان و حاج آقا یا حاج خانم شدن چه افتخاری دارد؟!

🔸با پولی که حاجیان بکیسه‌ی سعودیها میریزند هر سال دو سه كارخانه‌ی بزرگ در كشور می‌توان ساخت.

🔶 یادی از پیمان + به مکه میروید؟!..

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

🔶خودسري
(بخش سوم)

🔸جوانان كه از دبيرستانها بيرون مي‌آيند كمي در خود سراغ نمي‌دارند و نيازي به فراگرفتن دانش ديگري براي زندگاني نمي‌شناسند. بويژه آنان كه باروپا رفته و بازگشته‌اند كه خود را برتر از ديگران مي‌پندارند و چنان مي‌دانند كه همه چيز را ياد گرفته و بازآمده‌اند.

🔸اينان نمي‌دانند كه پشت سر اين دانشها كه فراگرفته‌اند دانش ديگري هست كه معني جهان و زندگي را مي‌آموزد و راه آسايش و خرسندي را ياد مي‌دهد و آن دانش از همه گرانمايه‌تر مي‌باشد و پيداست كه باين آساني آن را نخواهند پذيرفت

🔶 خودسری

(بخش سوم)

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از ماهنامه‌ی پیمان)

📘 شهریاران گمنام

❇️ بخش دومین - روادیان - ۱۴

✳️ گفتار دومین - پادشاهان آذربایگان

✴️ ابودلف امیر گوغتن

🔶 ما چه میخواهیم؟
بخش پنجم ـ تکه‌ی 8

🔸آدميان بخود رستگار نگردند و براستيها پي نبرند ، و بدينسان براههاي گوناگون افتند و همگي نيز گمراه باشند. همين صوفيگري نتيجه‌ی انديشه‌ی هزاران كسانست و اين اندازه‌ی گمراهي ايشان مي‌باشد.

🔸امروز شرق پريشان و گرفتار است و زيردست آزمندان اروپا افتاده ، بايد برهانيدن آن بكوشيم. بايد اين كار را ما كنيم ، فرشتگان از آسمان نخواهند آمد.

🔸امروز يكي از كارهاي نيك آتش زدن بهزارها كتابهاي زيان‌آور است و بايد اين كار را در همه جا رواج داد.

داستان تيمور گواهيِ ديگريست. مردي با آن دُژخيمي چون بديدن پيران مي‌رفته و بر سر گور جرجيس و بلال گنبد مي‌افراشته و اينگونه نمايشها مي‌نموده همه او را بنيكي شناخته‌اند و چون مرده مادّه‌ تاريخ برايش سروده و «مأوايش» را بهشت جاويدان شمارده‌اند!
از سخن خود دور نيفتيم : چنانكه بارها گفته‌ايم بايد دين و زندگي يكي باشد تا هوشها همه به يكسو رو آورد ، و كوششها همه در يك زمينه باشد ، و نيروها همه رويهم آيد. اينست راز فيروزي و ما همه باين مي‌كوشيم.
بنياد اين گفته‌ها چند سخن است : نخست آنكه اينجهان و آنجهان بهم پيوسته و از هم جدا نيست.
دوم نيكي در اينجا نيكي در آنجا مي‌باشد.
سوم خشنودي خدا و شادي روان در آنجهان جز در كارهاي سودمند و بانتيجه نتواند بود.
در كيشها اينها را نشناخته و چند كجي را بهم آميخته‌اند : نخست اينجهان و آنجهان را آخشيج يكديگر شمرده‌اند. دوم دين را براي آنجهان خواسته‌اند. سوم خشنودي خدا را در يك رشته كارهاي بي‌نتيجه و بي‌انگيزه پنداشته‌اند. بدينسان بلغزش اندر لغزش افتاده‌اند.
اين نيك مي‌رساند آدميان بخود رستگار نگردند و براستيها پي نبرند ، و بدينسان براههاي گوناگون افتند و همگي نيز گمراه باشند. همين صوفيگري نتيجه‌ی انديشه‌ی هزاران كسانست و اين اندازه‌ی گمراهي ايشان مي‌باشد.
از سختي كشيدن چه سودي تواند بود؟!.. از رفتن بفلان بارگاه چه نتيجه پيدا شود؟!.. از گريستن بكشتگان هزار سال پيش چه نتيجه بدست آيد؟!. فلان ذكر چرا هزار بار خواند شود؟!.
بايد اينها همه از ميان برخيزد. من اين را بنام خدا مي‌گويم ، و بخواست او مي‌گويم. در راه پاكديني اينها گناه و خداناشناسيست. اگر كسي نيكي ميخواهد ، و خشنودي خدا را مي‌جويد ، و در آرزوي شادي و آسودگي آنجهانست معني جهان و زندگي را بداند ، آفريدگار جهان و خواست او را بشناسد ، هميشه دربند خرسندي و آسايش مردم باشد ، خوشي خود را در خوشي توده داند. جلو آز را گرفته از كشاكش دوري گزيند ، از دروغگويي و دغلكاري بپرهيزد ، در جستجوي راستيها باشد ، و هواداري از داد نمايد ، و در راه مردانگي و سرافرازي ، و براي نگهداري خاندانها از مرگ نترسد ، و هميشه دست بينوايان گيرد ، و اندوه گرفتاران خورد.
اينهاست آنچه هم مايه‌ی خشنودي خداست و هم در دو جهان نيك و سودمند ميباشد. اينهاست آنچه بايد همه ياد گيرند و هميشه در پيش باشند.
از اينها گذشته ، امروز يك رشته كارهاي بسيار باياتري در پيش است. امروز شرق پريشان و گرفتار است و زيردست آزمندان اروپا افتاده ، بايد برهانيدن آن بكوشيم. بايد اين كار را ما كنيم ، فرشتگان از آسمان نخواهند آمد.
امروز بزرگترين نيكوكاري و بهترين پرستش بخدا آنست كه بكوشيم و اين كيشهاي پراكنده و بيهوده را از ميان برداريم ، و مردمان را همه به يك راه آوريم. چاره باين گرفتاريها و درماندگيها كنيم. امروز كوشش در راه خدا اينست. خشنودي آفريدگار جز در اين نخواهد بود. امروز يكي از كارهاي نيك آتش زدن بهزارها كتابهاي زيان‌آور است و بايد اين كار را در همه جا رواج داد. بايد بآسايش نپرداخت و باين كارها كوشيد. بايد بجاي گريستن بكشتگان هزار و سيصد سال پيش و رفتن بديدن بارگاهها و نشستن در خانقاهها و ديگر بيهوده‌كاريها باينها پرداخت.
ما بيشتر سخن از گمراهيهاي شيعيان و صوفيان و مسيحيان و اين دسته‌هاي بنام مي‌رانيم ، ولي مي‌بايد در ياد داشت كه تنها اينها نيستند. مي‌بايد بياد آورد علي‌اللهيان و اسماعيليان و زردشتيان و بهائيان و جهودان و ديگران را كه هر يكي دسته‌ی ديگري مي‌باشند و براي خود كارهاي بيهوده‌ی ديگري ميدارند. علي‌اللهيان كه بنام گوران يا اهل حق ناميده شوند در آذربايجان و كردستان بسيار فراوانند و كيش خود را نهان دارند. در اين كشور مي‌زيند و هميشه خود را كنار ميگيرند. اسماعيليان در خراسان و محلات و ديگر جاها هستند و آنان نيز كيش خود را پوشيده دارند. آنان هم در اين كشور مي‌زيند و دل با ديگران مي‌دارند. شيخيان در كرمان و ديگر جاها فراوانند و خود را يك دسته‌ی جدايي گردانيده‌اند و جز پيشواي خود را نمي‌شناسند.