🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
10) پومپيوس ـ تکهی 14
🔸 در مدت اين تبديلها بيبولوس در گوشهاي روز ميگزاشت و با آنكه كونسول شمرده ميشد هشت ماه سپري گرديد كه او هرگز خود را بمردم نشان نداد ولي از آنسوي فرياد نامههاي پر از تهمت و شكايت دربارهی هر دوي ايشان ببيرون فرستاد. اما كاتو اينزمان پيغمبري گرديده همچون كسي كه دست بگنجينهی غيب داشته باشد در سناتوس كاري جز اين نداشت كه هر آنچه بر سر جمهوري و بر سر خود پومپيوس خواهد آمد پيشينگويي نمايد. اما لوكولوس پيري را بهانه كرده بعنوان اينكه سال وي بيشتر از آنست كه پرداختن بكارهاي كشوري شايستهاش باشد به تنآسايي و خوشگزاري ميپرداخت و اينبود كه پومپيوس فرصت بدست آورده دربارهی او چنين میگفت : «براي يك مرد پير كامگزاري ناشايستهتر از پرداختن بكارهاي كشوريست.» ولي خود اين سخن دامن خود او را نيز ميگرفت. زيرا چندي پس از اين نگذشت كه خودش نيز دل به زن جوان خويش داده و با او بكامگزاري ميپرداخت كه همهی روز و شب را با او در باغها و بيرون شهر بخوشي گزارده هرگز پرواي آن نداشت كه در فوروم چه كارهايي كرده ميشود و كار بآنجا رسيد كه كلاديوس كه اينزمان تريبون مردم شده بود زبان بنكوهش او باز كرد و گستاخترين و رسواترين زشتي را دربارهی او روا ميداشت. زيرا او چون کيسرو را از شهر بيرون راند و كاتو را نيز بدستاويز يك كار جنگي تا قبرس دور ساخت قيصر نيز اين هنگام به گال مسافرت كرده بود و از آنسوي كلاديوس ميديد كه مردم او را بچشم پيشوايي ميبينند كه همه چيز را با رضايت آنان انجام ميدهد از اين جهت ميكوشيد كه پارهای از تصميمهايي را كه بنام پومپيوس گرفته شده لغو سازد. تيكران را كه اسير آورده شده بود از زندان بيرون آورده همراه خود اينسو و آنسو گردانيد و بر خود را بیشتری از دوستان پومپيوس گزند ميرسانيد و بدينسان ميخواست پيروزي خود را بيشتر گرداند. روزي بهنگامي كه پومپيوس بشنيدن دعوايي پرداخته بود كلوديوس با يك دسته از مردم بيسر و پا و بدكردار فرارسيده خود او بر بلندي ايستاد و روي بمردم كرده يك رشته پرسشهايي آغاز كرد : كيست سردار بدكردار؟ كيست آن كسي كه در راه كس ديگري كوشش ميكند؟ كيست آن كسي كه سر خود را با يك انگشت ميخارد؟... او اين پرسشها را ميكرد و بدامن خود تكان ميداد و آن مردم صدا بصدا انداخته موافق حركتهاي او به هر پرسشي پاسخ ميگفتند : پومپيوس!
اين براي پومپيوس پردهدري كوچكي نبود. بويژه كه او تا اينزمان نام خود را ببدي نشنيده و با يك چنين پيشامدي روبرو نشده بود و دلتنگي او بياندازه گرديد هنگامي كه شنيد كه سناتوس از اين پيشامد خرسند است و آن را كيفر خيانت او بر كيسرو ميداند. ولي كار در اينجا هم نايستاده تا زخم زدن و حمله كردن كشيد. زيرا يكي از بندگان كلوديوس در فوروم ديده شد كه با شمشيري در دست از ميان مردم خود را بزمين ميكشد و آهنگ پومپيوس كرده و پومپيوس همين را عنوان ساخت و چون از پردهدري و بدزباني كلاديوس سخت بيمناك بود تا او سمت تريبوني داشت بيرون نيامد و در خانهی خود نشسته با دوستانش در اين باره شورها داشتند كه از چه راهي خشم سناتوس و بزرگان را فرونشاند. پيشنهادهايي كه ميكردند يكي اين بود كه گوللیو پيشنهاد كرد يوليا را طلاق دهد و از دوستي قيصر دست برداشته بسوي سناتوس بگرايد. ولي پومپيوس باين پيشنهاد پروا نكرد. ديگري راهنمايي نمود کيسرو را از دور راندگي بازگرداند چه او هميشه دوست نزديك كلاديوس بوده و نزد سناتوس ارجمندي دارد. اين را بآساني پذيرفت. اينبود برادر کيسرو را همراه يك دستهی انبوهي از هواداران به فوروم آورد كه در آنجا بازگشت برادر خود را خواستار شود و چون اين كار كرده شد پيكار سختي برخاست كه چند تني زخمي شده و چند تني كشته گرديدند و سرانجام فيروزي بهرهی او گرديده كلاديوس زبون گرديد. کيسرو همينكه بشهر بازگشت كوششها بكار ميبرد كه ميانهی پومپيوس با سناتوس آشتي دهد و در نتيجهی نطقهايي كه بهواداري از پومپيوس كرد بقانون گندم آوردن به روم پيشرفت داد و خود در سايهی اين قانون دوباره پومپيوس را فرمانرواي سراسر خاك و آب روم گردانيد. زيرا بدستور اين قانون همهی بندرها و بازارها و انبارها و بعبارت كوتاهتر همهی اختيار برزگران و بازرگانان بدست او سپرده ميشد. اينبود كلاديوس دوباره فرصت بدست آورده چنين تهمت ميزد : نه اينكه قانون را از جهت نايابي گندم ميگزارند بلكه گندم را ناياب گردانيدهاند تا چنين قانوني را بگزارند و بيش از اين نميخواهند كه زور خود را بيشتر سازند و پومپيوس را دوباره فرمانرواي روم گردانند.
10) پومپيوس ـ تکهی 14
🔸 در مدت اين تبديلها بيبولوس در گوشهاي روز ميگزاشت و با آنكه كونسول شمرده ميشد هشت ماه سپري گرديد كه او هرگز خود را بمردم نشان نداد ولي از آنسوي فرياد نامههاي پر از تهمت و شكايت دربارهی هر دوي ايشان ببيرون فرستاد. اما كاتو اينزمان پيغمبري گرديده همچون كسي كه دست بگنجينهی غيب داشته باشد در سناتوس كاري جز اين نداشت كه هر آنچه بر سر جمهوري و بر سر خود پومپيوس خواهد آمد پيشينگويي نمايد. اما لوكولوس پيري را بهانه كرده بعنوان اينكه سال وي بيشتر از آنست كه پرداختن بكارهاي كشوري شايستهاش باشد به تنآسايي و خوشگزاري ميپرداخت و اينبود كه پومپيوس فرصت بدست آورده دربارهی او چنين میگفت : «براي يك مرد پير كامگزاري ناشايستهتر از پرداختن بكارهاي كشوريست.» ولي خود اين سخن دامن خود او را نيز ميگرفت. زيرا چندي پس از اين نگذشت كه خودش نيز دل به زن جوان خويش داده و با او بكامگزاري ميپرداخت كه همهی روز و شب را با او در باغها و بيرون شهر بخوشي گزارده هرگز پرواي آن نداشت كه در فوروم چه كارهايي كرده ميشود و كار بآنجا رسيد كه كلاديوس كه اينزمان تريبون مردم شده بود زبان بنكوهش او باز كرد و گستاخترين و رسواترين زشتي را دربارهی او روا ميداشت. زيرا او چون کيسرو را از شهر بيرون راند و كاتو را نيز بدستاويز يك كار جنگي تا قبرس دور ساخت قيصر نيز اين هنگام به گال مسافرت كرده بود و از آنسوي كلاديوس ميديد كه مردم او را بچشم پيشوايي ميبينند كه همه چيز را با رضايت آنان انجام ميدهد از اين جهت ميكوشيد كه پارهای از تصميمهايي را كه بنام پومپيوس گرفته شده لغو سازد. تيكران را كه اسير آورده شده بود از زندان بيرون آورده همراه خود اينسو و آنسو گردانيد و بر خود را بیشتری از دوستان پومپيوس گزند ميرسانيد و بدينسان ميخواست پيروزي خود را بيشتر گرداند. روزي بهنگامي كه پومپيوس بشنيدن دعوايي پرداخته بود كلوديوس با يك دسته از مردم بيسر و پا و بدكردار فرارسيده خود او بر بلندي ايستاد و روي بمردم كرده يك رشته پرسشهايي آغاز كرد : كيست سردار بدكردار؟ كيست آن كسي كه در راه كس ديگري كوشش ميكند؟ كيست آن كسي كه سر خود را با يك انگشت ميخارد؟... او اين پرسشها را ميكرد و بدامن خود تكان ميداد و آن مردم صدا بصدا انداخته موافق حركتهاي او به هر پرسشي پاسخ ميگفتند : پومپيوس!
اين براي پومپيوس پردهدري كوچكي نبود. بويژه كه او تا اينزمان نام خود را ببدي نشنيده و با يك چنين پيشامدي روبرو نشده بود و دلتنگي او بياندازه گرديد هنگامي كه شنيد كه سناتوس از اين پيشامد خرسند است و آن را كيفر خيانت او بر كيسرو ميداند. ولي كار در اينجا هم نايستاده تا زخم زدن و حمله كردن كشيد. زيرا يكي از بندگان كلوديوس در فوروم ديده شد كه با شمشيري در دست از ميان مردم خود را بزمين ميكشد و آهنگ پومپيوس كرده و پومپيوس همين را عنوان ساخت و چون از پردهدري و بدزباني كلاديوس سخت بيمناك بود تا او سمت تريبوني داشت بيرون نيامد و در خانهی خود نشسته با دوستانش در اين باره شورها داشتند كه از چه راهي خشم سناتوس و بزرگان را فرونشاند. پيشنهادهايي كه ميكردند يكي اين بود كه گوللیو پيشنهاد كرد يوليا را طلاق دهد و از دوستي قيصر دست برداشته بسوي سناتوس بگرايد. ولي پومپيوس باين پيشنهاد پروا نكرد. ديگري راهنمايي نمود کيسرو را از دور راندگي بازگرداند چه او هميشه دوست نزديك كلاديوس بوده و نزد سناتوس ارجمندي دارد. اين را بآساني پذيرفت. اينبود برادر کيسرو را همراه يك دستهی انبوهي از هواداران به فوروم آورد كه در آنجا بازگشت برادر خود را خواستار شود و چون اين كار كرده شد پيكار سختي برخاست كه چند تني زخمي شده و چند تني كشته گرديدند و سرانجام فيروزي بهرهی او گرديده كلاديوس زبون گرديد. کيسرو همينكه بشهر بازگشت كوششها بكار ميبرد كه ميانهی پومپيوس با سناتوس آشتي دهد و در نتيجهی نطقهايي كه بهواداري از پومپيوس كرد بقانون گندم آوردن به روم پيشرفت داد و خود در سايهی اين قانون دوباره پومپيوس را فرمانرواي سراسر خاك و آب روم گردانيد. زيرا بدستور اين قانون همهی بندرها و بازارها و انبارها و بعبارت كوتاهتر همهی اختيار برزگران و بازرگانان بدست او سپرده ميشد. اينبود كلاديوس دوباره فرصت بدست آورده چنين تهمت ميزد : نه اينكه قانون را از جهت نايابي گندم ميگزارند بلكه گندم را ناياب گردانيدهاند تا چنين قانوني را بگزارند و بيش از اين نميخواهند كه زور خود را بيشتر سازند و پومپيوس را دوباره فرمانرواي روم گردانند.
✴️ مشروطه یا دمکراسی؟؟!
(تکهی یازدهم)
🔶 امروز چه بايد كرد؟..
{دیروز در پایان سخن گفتیم : نیروی یك توده از چه برخیزد؟.. این خود پرسشیست و ما باید پاسخ دهیم. نیروی یك توده از رویهم آمدن نیروهای افراد پدید آید. بیست ملیون مردم كه در یك جا میزیند چون همگی آزادی و آبادی كشور خود را خواهند و بكوشش و جانفشانی در راه آن آماده باشند این خواهش و عزم در ایشان یك نیروییست ، و چون همگی اندیشه یكی گردانند و دست بهم دهند از اینجا یك نیروی بیست ملیونی پدید آید.}
پس باید نخست یكایك افراد را نیرویی ـ یا بهتر گوییم خواهش و عزمی ـ باشد و سپس همگی دست یكی گردانند و نیروها را رویهم ریزند. با این دو شرطست كه یك تودهای نیرومند و توانا گردد.
سخن را با مثلی روشن گردانیم : یك اتومبیلی در راه به چاله افتاده و درمانده ، و شوفر و مسافران پایین آمده میخواهند آن را تكان داده راه اندازند. هر یكی از آنها عزمی دارد. چیزی كه هست به تنهایی از آن كاری نخواهد بود. ولی چون دست یكی گردانند و همگی بیكبار و از یكسو باتومبیل چسبند و فشار دهند از اینجا یك نیروی پنج تَنی پدید آمده كار را پیش خواهد برد.
كنون اگر فرض كنیم سه تن از آن مسافران مردان بیپروایی میباشند و زیان در راه ماندن را نمیدانند و اینست باتومبیل نمیچسبند ، پیداست كه نیرو به همان نسبت كم شده و نتیجهای در دست نخواهد بود.
و یا فرض كنیم دو تن خود را بكنار كشیده و بهمدستی تن در نداده میخواهند خود جداگانه باتومبیل چسبند ، پیداست كه نیرو منقسم گردیده ناتوان خواهد بود.
و یا فرض كنیم دو تن با دزدان همراهند و چنین میخواهند اتومبیل بماند تا دزدان بسر وقتش رسند و از اینرو نه تنها با دیگران همدستی نمینمایند ضدیت نیز میكنند و از راه انداختن ماشین جلو میگیرند ، پیداست كه نیروی ضدی (نیروی شكنندهای) پدید آمده كار بسیار سخت خواهد بود.
این مثل از هر باره به توده ، و نیرومندی آن منطبق است. در یك توده اگر میخواهند توانا باشند و در برابر دیگران ایستادگی نمایند باید افراد بنگهداری كشور علاقمند ، و در این راه بكوشش و جانفشانی آماده باشند ، وآنگاه همگی دست بهم داده نیرو را یكی گردانند.
اگر در تودهای یك دسته علاقه نداشته خود را كنار گیرند به همان نسبت از نیروی توده خواهد كاست. اگر علاقمندان دست یكی نگردانند و هر كدام جداسرانه راهی گیرند نیروشان منقسم گردیده بیاثر خواهد بود. اگر گروهی به بیگانگان گراییده ضدیت نشان دهند «نیروی شكننده» پدید آمده رنجها بیهوده خواهد گردید.
این راز توانایی و ناتوانیست. برای نیرومندی یك توده بیش از هر چیزی توجه باینها ضرور است. تهیهی توپ و تفنگ و تانک و هواپیما و ناو در درجهی دوم میباشد.
🔸مردمی كه خود نیرو ندارند توپ و تفنگ و تانک تهیه نتوانند كرد ، و اگر كردند نگه نتوانند داشت.
🔸كنون بتودهی خود بیاییم : جای بسیار افسوس است كه این توده بهمهی آنچه از نیرو تواند كاست گرفتار است ، و ما چون بحساب پردازیم به یك نتیجهی اندوهآوری خواهیم رسید. امروز در این كشور دستههای بزرگی نسبت بكشور بیكبار بیعلاقهاند و وظیفهای برای خود در قبال آن نمیشناسند.
روستاییان كه گروه بس انبوهیند بیكبار از این معنیها ناآگاهند و از كشور و حكومت و توده جز یك معنیهای مبهمی در دلهای آنان نتوان یافت. آنان زندگی را جز كِشتن و درویدن و خوردن و خوابیدن ندانسته و وظیفهای برای خود جز بهرهی مالكانه پرداختن نمیشناسند. از شهریان و بازاریان دستهای بعنوان مذهب ، و گروهی بدستاویز مادّیگری ، و جمعیتی به بهانهی نومیدی خود را كنار كشیده نه تنها بكوشش شركت نمیكنند از دیگران نیز جلو میگیرند. اینان هم زندگی را جز خریدن و فروختن (و یا به اداره رفتن) و پول درآوردن و خوش زیستن نمیشمارند.
حوادث مهمی كه در شهریور ماه در ایران رخ داد من در آن هنگام بسفر رفتم. حال مردم و بیگانگیهایی كه در برابر پیشامد از آنان دیدم نه چیزیست كه بزودی فراموش كنم. رفتار روستاییان و راهزنیهای آنان بماند. در شهرها صد بیپروایی از مردم دیدم. در شیراز ملای بنامی در خانهی خود چند تنی را گرد آورده با آنان چنین میگفت : «ما از خارجه میترسیدیم كه میآیند و به قبور مسلمین هتك احترام میكنند. دولت گذشته قبرستانهای ما را كند و سنگهای آنها را در خیابانها بزیر پا انداخت و ما دیگر چه ترسی از آمدن خارجه داریم؟!.» ببینید چه چیز بیاهمیتی را بهانه ساخته مردم را از علاقهمندی باستقلال كشور بازمیداشت. این یك نمونهایست و هزارها مانند این در توده موجود است.
(تکهی یازدهم)
🔶 امروز چه بايد كرد؟..
{دیروز در پایان سخن گفتیم : نیروی یك توده از چه برخیزد؟.. این خود پرسشیست و ما باید پاسخ دهیم. نیروی یك توده از رویهم آمدن نیروهای افراد پدید آید. بیست ملیون مردم كه در یك جا میزیند چون همگی آزادی و آبادی كشور خود را خواهند و بكوشش و جانفشانی در راه آن آماده باشند این خواهش و عزم در ایشان یك نیروییست ، و چون همگی اندیشه یكی گردانند و دست بهم دهند از اینجا یك نیروی بیست ملیونی پدید آید.}
پس باید نخست یكایك افراد را نیرویی ـ یا بهتر گوییم خواهش و عزمی ـ باشد و سپس همگی دست یكی گردانند و نیروها را رویهم ریزند. با این دو شرطست كه یك تودهای نیرومند و توانا گردد.
سخن را با مثلی روشن گردانیم : یك اتومبیلی در راه به چاله افتاده و درمانده ، و شوفر و مسافران پایین آمده میخواهند آن را تكان داده راه اندازند. هر یكی از آنها عزمی دارد. چیزی كه هست به تنهایی از آن كاری نخواهد بود. ولی چون دست یكی گردانند و همگی بیكبار و از یكسو باتومبیل چسبند و فشار دهند از اینجا یك نیروی پنج تَنی پدید آمده كار را پیش خواهد برد.
كنون اگر فرض كنیم سه تن از آن مسافران مردان بیپروایی میباشند و زیان در راه ماندن را نمیدانند و اینست باتومبیل نمیچسبند ، پیداست كه نیرو به همان نسبت كم شده و نتیجهای در دست نخواهد بود.
و یا فرض كنیم دو تن خود را بكنار كشیده و بهمدستی تن در نداده میخواهند خود جداگانه باتومبیل چسبند ، پیداست كه نیرو منقسم گردیده ناتوان خواهد بود.
و یا فرض كنیم دو تن با دزدان همراهند و چنین میخواهند اتومبیل بماند تا دزدان بسر وقتش رسند و از اینرو نه تنها با دیگران همدستی نمینمایند ضدیت نیز میكنند و از راه انداختن ماشین جلو میگیرند ، پیداست كه نیروی ضدی (نیروی شكنندهای) پدید آمده كار بسیار سخت خواهد بود.
این مثل از هر باره به توده ، و نیرومندی آن منطبق است. در یك توده اگر میخواهند توانا باشند و در برابر دیگران ایستادگی نمایند باید افراد بنگهداری كشور علاقمند ، و در این راه بكوشش و جانفشانی آماده باشند ، وآنگاه همگی دست بهم داده نیرو را یكی گردانند.
اگر در تودهای یك دسته علاقه نداشته خود را كنار گیرند به همان نسبت از نیروی توده خواهد كاست. اگر علاقمندان دست یكی نگردانند و هر كدام جداسرانه راهی گیرند نیروشان منقسم گردیده بیاثر خواهد بود. اگر گروهی به بیگانگان گراییده ضدیت نشان دهند «نیروی شكننده» پدید آمده رنجها بیهوده خواهد گردید.
این راز توانایی و ناتوانیست. برای نیرومندی یك توده بیش از هر چیزی توجه باینها ضرور است. تهیهی توپ و تفنگ و تانک و هواپیما و ناو در درجهی دوم میباشد.
🔸مردمی كه خود نیرو ندارند توپ و تفنگ و تانک تهیه نتوانند كرد ، و اگر كردند نگه نتوانند داشت.
🔸كنون بتودهی خود بیاییم : جای بسیار افسوس است كه این توده بهمهی آنچه از نیرو تواند كاست گرفتار است ، و ما چون بحساب پردازیم به یك نتیجهی اندوهآوری خواهیم رسید. امروز در این كشور دستههای بزرگی نسبت بكشور بیكبار بیعلاقهاند و وظیفهای برای خود در قبال آن نمیشناسند.
روستاییان كه گروه بس انبوهیند بیكبار از این معنیها ناآگاهند و از كشور و حكومت و توده جز یك معنیهای مبهمی در دلهای آنان نتوان یافت. آنان زندگی را جز كِشتن و درویدن و خوردن و خوابیدن ندانسته و وظیفهای برای خود جز بهرهی مالكانه پرداختن نمیشناسند. از شهریان و بازاریان دستهای بعنوان مذهب ، و گروهی بدستاویز مادّیگری ، و جمعیتی به بهانهی نومیدی خود را كنار كشیده نه تنها بكوشش شركت نمیكنند از دیگران نیز جلو میگیرند. اینان هم زندگی را جز خریدن و فروختن (و یا به اداره رفتن) و پول درآوردن و خوش زیستن نمیشمارند.
حوادث مهمی كه در شهریور ماه در ایران رخ داد من در آن هنگام بسفر رفتم. حال مردم و بیگانگیهایی كه در برابر پیشامد از آنان دیدم نه چیزیست كه بزودی فراموش كنم. رفتار روستاییان و راهزنیهای آنان بماند. در شهرها صد بیپروایی از مردم دیدم. در شیراز ملای بنامی در خانهی خود چند تنی را گرد آورده با آنان چنین میگفت : «ما از خارجه میترسیدیم كه میآیند و به قبور مسلمین هتك احترام میكنند. دولت گذشته قبرستانهای ما را كند و سنگهای آنها را در خیابانها بزیر پا انداخت و ما دیگر چه ترسی از آمدن خارجه داریم؟!.» ببینید چه چیز بیاهمیتی را بهانه ساخته مردم را از علاقهمندی باستقلال كشور بازمیداشت. این یك نمونهایست و هزارها مانند این در توده موجود است.
🔶 عید قربان
🔸 بخشی از کتاب «در پیرامون جانوران» (تکهی 3 از 3)
اما اینكه كسانی بدستاویز اسلام دست از قربانی بریدن برنمیدارند از نافهمی خود آنهاست. اسلام بنیادش برافتاده و تنها این چیزهایش بازمانده. اسلام امروز افزاری برای هوسبازیهای مردمست. فلان انباردار از گرانفروشیها و خانهبراندازیها پولها گرد آورده به مكه رفته و چون بازمیگردد باید برای «تشریفات» گوسفندهای بیزبان را بخوابانند و زیر پای او سر ببرند. فلان دختر عروس شده بخانهی دامادش میبرند باید در زیر پای او گوسفندی خونش ریخته گردد. این كارها را میكنند و نسبتش را هم بخدا میدهند. اینها همه از نافهمیست.
رفتار اسلام دربارهی گوشتخواری مانندهی رفتارش در زمینهی بردهداری بوده. جای گفتگو نیست كه بردهداری ستم ناسزا بوده. یك آدمی را گرفتن و زیردست خود گردانیدن و او را همچون كالا به خرید و فروش گزاردن چیزی نیست كه كسی زشتی آن را درنیابد. با این حال شما میبینید اسلام آن را پذیرفته و تنها این كرده كه از بدیهایش كاسته است. آیا كسانی توانند گفت : بردهداری كاری نیك بوده؟!.. آیا توانند بدستاویز اسلام امروز برده خرند و نگه دارند؟!..
مانندهی همین بوده داستان سررشتهداری یا حكومت.
🔸هر كسی میداند استبداد یا فرمانروایی یك تن بیك توده كاری ناسزاست. یك تن چرا بدیگران فرمان راند؟!.. چرا رشتهی زندگانی ملیونها مردم در دست یك تن باشد؟!. ما هنگامی كه استبداد را با مشروطه یا سررشتهداری خود توده ، پهلوی همدیگر گزاریم جای گفتگو نیست كه استبداد بسیار پست است. با این حال شما میبینید اسلام فرمانروایی استبدادی را پذیرفته. چون زمان آماده نمیبوده نتوانسته مشروطه یا دمكراسی بنیاد گزارد. تنها كاری كه كرده استبداد را با قانون (یا شریعت) پابسته گردانیده و از بدیهای آن كاسته است. در اینجا هم آیا كسانی توانند گفت : «استبداد نیك بوده؟!.» توانند گفت : «خدا استبداد یا فرمانروایی یك تن را بیك توده جایز گردانیده؟!.» تنها اینها نیست و مانندهایش بسیار است.
همان داستان حج و قربانگزاریهای مِنا چیز كوچكی نیست. ما اگر گوشتخواری را بد ندانیم باز آنها جای ایراد است. برای چه یك ملیون گوسفند را تباه گردانند؟!. آیا توان پنداشت كه خدا از آن خوشش آید و خشنود گردد و آیا چنین گمانی توان برد؟!. امروز دستههای انبوهی به دین ریشخند میكنند و آن را از یادگارهای دورههای وحشیگری میشمارند. این دستاویزی در دست آنها خواهد بود.
ما از حج در جای دیگری سخن راندهایم. آن از «عبادتهای سیاسی» اسلام بوده. همه میدانند نه خدا را خانهای هست و نه خدا از گردیدن مردم بگرد خانهای خشنود خواهد بود. اینها چیزهایی نیست كه خرد پذیرد. چیزهایی نیست كه مرد بزرگی همچون پیغمبر اسلام ندانسته باشد.
داستان حج و كعبه روشنست. اسلام چون برای خود كشور بزرگی پدید آورده بود میخواست مكه را كانون آن گردانیده مردمان را دلبستهی آنجا سازد ، روزی كه كشور بزرگ اسلامی از اسپانیا گرفته تا مرزهای چین كشیده میشد و تودههای گوناگون بسیار ، از عرب و ایرانی و سودانی و مصری و هندی و ترك و جاوهای و بسیار مانند اینها ، در زیر بیرق خلافت بسر میبردند بسیار بجا میبود كه كسانی كه توانایی میداشتند به مكه روند و سالی یك بار در آن كانون اسلام نژادهای گوناگون باهم گرد آیند و همدیگر را بشناسند و همبستگی پیدا كنند. در چنان زمانی چنین كاری بسیار سودمند میافتاد.
ولی امروز كه خلافت از ریشه برافتاده و كشور بزرگ اسلامی بهم خورده و تودههای اسلام بیشترشان بزیردست بیگانگان افتادهاند و آنهایی كه آزادند هر یكی بنام نژاد خود كشوری جداگانه پدید آورده و در بیشتر جاها از شریعت اسلام نیز چشمپوشی شده و قانونهای اروپایی جای آن را گرفته با چنین حالی دیگر جایی برای حجگزاری بازنمانده. چنانكه جهاد بیكبار از میان رفته و جا برایش بازنمانده حج نیز به همان حالست.
🔸شما نیك اندیشید كه امروز مسلمانان از حج چه نتیجهای برمیدارند؟.. این ایرانیها كه همه ساله چند هزار تن میروند و برمیگردند چه راهآوردی میآورند؟!.
سرگذشت ابوطالب یزدی در دو سال پیش فراموش نشده. شما همان را بداوری گزارید. جوانی بیست ساله از ایران برخاسته و با زن و خویشان خود بآهنگ حج به مكه رفته. در آنجا چند تن گواهی داده كه ناپاكیها با خود میداشته و ناپاك گردانیدن كعبه را میخواسته و بهمین گواهی حكم دادند و گردنش را زدند. اكنون از دو حال بیرون نیست : اگر گواهان راست گفتهاند آن نمونهای از بیباوری جوانان دربارهی كعبه و حج است. اگر دروغ گفتهاند آن نشان كینههاییست كه مسلمانان در دلهای خود با هم میدارند.
.👇
🔸 بخشی از کتاب «در پیرامون جانوران» (تکهی 3 از 3)
اما اینكه كسانی بدستاویز اسلام دست از قربانی بریدن برنمیدارند از نافهمی خود آنهاست. اسلام بنیادش برافتاده و تنها این چیزهایش بازمانده. اسلام امروز افزاری برای هوسبازیهای مردمست. فلان انباردار از گرانفروشیها و خانهبراندازیها پولها گرد آورده به مكه رفته و چون بازمیگردد باید برای «تشریفات» گوسفندهای بیزبان را بخوابانند و زیر پای او سر ببرند. فلان دختر عروس شده بخانهی دامادش میبرند باید در زیر پای او گوسفندی خونش ریخته گردد. این كارها را میكنند و نسبتش را هم بخدا میدهند. اینها همه از نافهمیست.
رفتار اسلام دربارهی گوشتخواری مانندهی رفتارش در زمینهی بردهداری بوده. جای گفتگو نیست كه بردهداری ستم ناسزا بوده. یك آدمی را گرفتن و زیردست خود گردانیدن و او را همچون كالا به خرید و فروش گزاردن چیزی نیست كه كسی زشتی آن را درنیابد. با این حال شما میبینید اسلام آن را پذیرفته و تنها این كرده كه از بدیهایش كاسته است. آیا كسانی توانند گفت : بردهداری كاری نیك بوده؟!.. آیا توانند بدستاویز اسلام امروز برده خرند و نگه دارند؟!..
مانندهی همین بوده داستان سررشتهداری یا حكومت.
🔸هر كسی میداند استبداد یا فرمانروایی یك تن بیك توده كاری ناسزاست. یك تن چرا بدیگران فرمان راند؟!.. چرا رشتهی زندگانی ملیونها مردم در دست یك تن باشد؟!. ما هنگامی كه استبداد را با مشروطه یا سررشتهداری خود توده ، پهلوی همدیگر گزاریم جای گفتگو نیست كه استبداد بسیار پست است. با این حال شما میبینید اسلام فرمانروایی استبدادی را پذیرفته. چون زمان آماده نمیبوده نتوانسته مشروطه یا دمكراسی بنیاد گزارد. تنها كاری كه كرده استبداد را با قانون (یا شریعت) پابسته گردانیده و از بدیهای آن كاسته است. در اینجا هم آیا كسانی توانند گفت : «استبداد نیك بوده؟!.» توانند گفت : «خدا استبداد یا فرمانروایی یك تن را بیك توده جایز گردانیده؟!.» تنها اینها نیست و مانندهایش بسیار است.
همان داستان حج و قربانگزاریهای مِنا چیز كوچكی نیست. ما اگر گوشتخواری را بد ندانیم باز آنها جای ایراد است. برای چه یك ملیون گوسفند را تباه گردانند؟!. آیا توان پنداشت كه خدا از آن خوشش آید و خشنود گردد و آیا چنین گمانی توان برد؟!. امروز دستههای انبوهی به دین ریشخند میكنند و آن را از یادگارهای دورههای وحشیگری میشمارند. این دستاویزی در دست آنها خواهد بود.
ما از حج در جای دیگری سخن راندهایم. آن از «عبادتهای سیاسی» اسلام بوده. همه میدانند نه خدا را خانهای هست و نه خدا از گردیدن مردم بگرد خانهای خشنود خواهد بود. اینها چیزهایی نیست كه خرد پذیرد. چیزهایی نیست كه مرد بزرگی همچون پیغمبر اسلام ندانسته باشد.
داستان حج و كعبه روشنست. اسلام چون برای خود كشور بزرگی پدید آورده بود میخواست مكه را كانون آن گردانیده مردمان را دلبستهی آنجا سازد ، روزی كه كشور بزرگ اسلامی از اسپانیا گرفته تا مرزهای چین كشیده میشد و تودههای گوناگون بسیار ، از عرب و ایرانی و سودانی و مصری و هندی و ترك و جاوهای و بسیار مانند اینها ، در زیر بیرق خلافت بسر میبردند بسیار بجا میبود كه كسانی كه توانایی میداشتند به مكه روند و سالی یك بار در آن كانون اسلام نژادهای گوناگون باهم گرد آیند و همدیگر را بشناسند و همبستگی پیدا كنند. در چنان زمانی چنین كاری بسیار سودمند میافتاد.
ولی امروز كه خلافت از ریشه برافتاده و كشور بزرگ اسلامی بهم خورده و تودههای اسلام بیشترشان بزیردست بیگانگان افتادهاند و آنهایی كه آزادند هر یكی بنام نژاد خود كشوری جداگانه پدید آورده و در بیشتر جاها از شریعت اسلام نیز چشمپوشی شده و قانونهای اروپایی جای آن را گرفته با چنین حالی دیگر جایی برای حجگزاری بازنمانده. چنانكه جهاد بیكبار از میان رفته و جا برایش بازنمانده حج نیز به همان حالست.
🔸شما نیك اندیشید كه امروز مسلمانان از حج چه نتیجهای برمیدارند؟.. این ایرانیها كه همه ساله چند هزار تن میروند و برمیگردند چه راهآوردی میآورند؟!.
سرگذشت ابوطالب یزدی در دو سال پیش فراموش نشده. شما همان را بداوری گزارید. جوانی بیست ساله از ایران برخاسته و با زن و خویشان خود بآهنگ حج به مكه رفته. در آنجا چند تن گواهی داده كه ناپاكیها با خود میداشته و ناپاك گردانیدن كعبه را میخواسته و بهمین گواهی حكم دادند و گردنش را زدند. اكنون از دو حال بیرون نیست : اگر گواهان راست گفتهاند آن نمونهای از بیباوری جوانان دربارهی كعبه و حج است. اگر دروغ گفتهاند آن نشان كینههاییست كه مسلمانان در دلهای خود با هم میدارند.
.👇
🔸 حجگزاریهای امروزی بیش از همه برای هوسبازیست ، برای خودنماییست. برای آنست كه بروند و بگردند و تماشا كنند و كام گزارند و پس از بازگشتن هم «حاجی» باشند و بدیگران برتری فروشند.
مردك انبارداری میكند و پول میاندوزد و بحج میرود ، با رشوه دادن گذرنامه بدست میآورد ، از مرز كشور قاچاقی میگذرد ، در راه یك حجگزاری چند بِزه[=جرم] زشت بانجام میرساند. آیا این دلیل روشن بگفتههای ما نیست؟!.
این در هر دینی هست كه چون سست شد مردم دستورهای آن را دستاویزهایی برای دلخواههای خود گیرند و هوسهاشان را در رخت دین بكار بندند.
ما فراموش نكردهایم داستان شتر قربانی را كه در ایران میبود. بدستاویز آنكه دهم ذیحجه عید قربانی است و دولت هم باید در آن روز قربانی گزارد یك بازیچه و تماشای بسیار وحشیانه برای خود درست كرده بودند. از چند روز پیش شتری را میآراستند و منگولهها و زنگولهها باو میآویختند و با دهل و سرنا در بازارها میگردانیدند ، و چون روزش فرامیرسید با یك شیوهی وحشیانه او را قربانی میكردند. بیچاره شتر هنوز جانش درنرفته هر تكهاش بدست دیگری میافتاد. بر سرش كشاكش راه میانداختند كه به شاه یا ولیعهد برده «خلعت و انعام» گیرند. چنین بازی خنكی را «عبادت» نام نهاده بحساب خدا بانجام میرسانیدهاند.
🔸یكی از نیكیهای جنبش مشروطه این بود كه این وحشیگری را از ایران برانداخت.
🔸مسلمانان اگر نخواهند باین سخنان ما گوش دهند و ما نتوانیم از آنها جلو گیریم روزی خواهد رسید كه بیگانگان از اروپا و آمریكا بزبان آمده ، چنانكه در جلوگیری از بردهداری و بردهفروشی كردند ، از حج و گوسفندكشیهای بیهودهی آن با زور جلو گیرند.
كسانی عادت كردهاند كه باین چیزها از اسلام فلسفه درست كنند. ولی سودی نخواهد داشت و راستی آنست كه بازنمودیم.
🔸اسلام هرچه گرامی بوده رستگاری جهانیان و نیكی زندگانی آدمیان گرامیتر از آنست. نه هرچه در آن دین بوده همیشه باید بود.
...
.
مردك انبارداری میكند و پول میاندوزد و بحج میرود ، با رشوه دادن گذرنامه بدست میآورد ، از مرز كشور قاچاقی میگذرد ، در راه یك حجگزاری چند بِزه[=جرم] زشت بانجام میرساند. آیا این دلیل روشن بگفتههای ما نیست؟!.
این در هر دینی هست كه چون سست شد مردم دستورهای آن را دستاویزهایی برای دلخواههای خود گیرند و هوسهاشان را در رخت دین بكار بندند.
ما فراموش نكردهایم داستان شتر قربانی را كه در ایران میبود. بدستاویز آنكه دهم ذیحجه عید قربانی است و دولت هم باید در آن روز قربانی گزارد یك بازیچه و تماشای بسیار وحشیانه برای خود درست كرده بودند. از چند روز پیش شتری را میآراستند و منگولهها و زنگولهها باو میآویختند و با دهل و سرنا در بازارها میگردانیدند ، و چون روزش فرامیرسید با یك شیوهی وحشیانه او را قربانی میكردند. بیچاره شتر هنوز جانش درنرفته هر تكهاش بدست دیگری میافتاد. بر سرش كشاكش راه میانداختند كه به شاه یا ولیعهد برده «خلعت و انعام» گیرند. چنین بازی خنكی را «عبادت» نام نهاده بحساب خدا بانجام میرسانیدهاند.
🔸یكی از نیكیهای جنبش مشروطه این بود كه این وحشیگری را از ایران برانداخت.
🔸مسلمانان اگر نخواهند باین سخنان ما گوش دهند و ما نتوانیم از آنها جلو گیریم روزی خواهد رسید كه بیگانگان از اروپا و آمریكا بزبان آمده ، چنانكه در جلوگیری از بردهداری و بردهفروشی كردند ، از حج و گوسفندكشیهای بیهودهی آن با زور جلو گیرند.
كسانی عادت كردهاند كه باین چیزها از اسلام فلسفه درست كنند. ولی سودی نخواهد داشت و راستی آنست كه بازنمودیم.
🔸اسلام هرچه گرامی بوده رستگاری جهانیان و نیكی زندگانی آدمیان گرامیتر از آنست. نه هرچه در آن دین بوده همیشه باید بود.
...
.
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 3ـ کیش جدا و دین جداست (تکهی دو از دو)
اگر او معنی درست دین را دانستی بایستی پیش از همه همشهریان خود را كه بدانسان ستمگری مینمودند بیدین شناسد و نخست بآنان پردازد. دربارهی مرد آمریكایی نیز این بداند كه كسی كه یك عمر با بتپرستی و بیدینی بسر برده و اكنون واپسین دم زندگانی اوست دیگر وی را از دین چندان سودی نتواند بود و میباید بحال خود گزاشت.
پاسخی كه مرد آمریكایی بكشیش داده بسیار عامیانه است. لیكن چنان پیشنهاد را جز چنین پاسخ نشایستی.
دین بمعنی درست خود شاهراهیست كه مردمان در آن گرد آیند. بدانسان كه در بیابان بس بزرگی اگر شاهراهی باز نباشد راهروان كه بآنجا رسند هر كدام رو بسوی دیگری كنند و پراكنده و گمراه گردند ، در زندگانی نیز اگر راهی باز نباشد مردمان هر دستهای پندارهای دیگری پیش گیرند و از هم پراكنند و اینست كه باید راهی درمیان باشد و همانا آن راه است كه دین نامیده میشود.
این معنی درست دین است ، ولی اینان بیكبار از آن ناآگاهند و ما گاهی از اینان سخنانی میشنویم كه نمیدانیم چه پاسخی بآنها دهیم. مثلاً ما میگوییم : از آلودگی دین ، جوانان و دانشمندان همه از آن بیزار شدهاند و امروز انبوه مردم بیدین میباشند ، آنان پاسخ میدهند : «نه! اینان فطرتاً دیندارند نهایت از آن اعراض كردهاند». این سخن را كسی میگوید كه خود را از پیشوایان میانگارد. این بدان میماند كه كسی در زمستان سردی آتش در اتاق خود روشن نكند و میهمانان را در سرما گزارد و چنین گوید : «آتش كه در طبیعت هست نهایت ما در اتاق خود نمیداریم». كسی نمیپرسد : اگر این اندازه دینداری بس بودی دیگر برخاستن پیغمبران و آنهمه كوششها را چه خواستی؟!..
اینها از پاسخ نگارشهای حقیقتگو بیرونست و كنون بپاسخ آنها میپردازیم : حقیقتگو مینویسد پیمان چون از شمارههای نخستین هواداری از دین مینمود او شادمان گردیده ولی سپس نگارشهای ما مایهی رنجیدگی او شده ، این رفتاریست كه بیشتر كسان با ما میدارند. تا سخنان ما بسود ایشان است خشنودی مینمایند و همینكه سخنی را بزیان خود مییابند میرنجند و در این هنگام است كه از همهچیز چشم میپوشند و بگله و بدگویی میپردازند.
ما از نخست درفش دین برافراشتیم و در زمانی كه انبوه مردمان از آن روگردان بودند و همگی نومیدی مینمودند ما بهواداری برخاستیم و بخواست خدا و به یاری او گامهای بس بزرگی را در این راه برداشتیم ، و كنون نیز یگانه آرزوی ماست كه نام خدا در جهان بلند گردد و جهانیان از روی دین زیست كنند و اینهمه كوششها را از بهر آن بگردن گرفتهایم. لیكن ما از گام نخست چشم بكیشهای بیپای كنونی نداشتیم و نبایستی داریم. ما دین را از بهر خشنودی خدا و برای پیشرفت كار جهانیان میخواهیم ، و این كیشها سراپا مایهی پسرفت زندگانیست و خدا از آنها بیزار میباشد.
🔸 3ـ کیش جدا و دین جداست (تکهی دو از دو)
اگر او معنی درست دین را دانستی بایستی پیش از همه همشهریان خود را كه بدانسان ستمگری مینمودند بیدین شناسد و نخست بآنان پردازد. دربارهی مرد آمریكایی نیز این بداند كه كسی كه یك عمر با بتپرستی و بیدینی بسر برده و اكنون واپسین دم زندگانی اوست دیگر وی را از دین چندان سودی نتواند بود و میباید بحال خود گزاشت.
پاسخی كه مرد آمریكایی بكشیش داده بسیار عامیانه است. لیكن چنان پیشنهاد را جز چنین پاسخ نشایستی.
دین بمعنی درست خود شاهراهیست كه مردمان در آن گرد آیند. بدانسان كه در بیابان بس بزرگی اگر شاهراهی باز نباشد راهروان كه بآنجا رسند هر كدام رو بسوی دیگری كنند و پراكنده و گمراه گردند ، در زندگانی نیز اگر راهی باز نباشد مردمان هر دستهای پندارهای دیگری پیش گیرند و از هم پراكنند و اینست كه باید راهی درمیان باشد و همانا آن راه است كه دین نامیده میشود.
این معنی درست دین است ، ولی اینان بیكبار از آن ناآگاهند و ما گاهی از اینان سخنانی میشنویم كه نمیدانیم چه پاسخی بآنها دهیم. مثلاً ما میگوییم : از آلودگی دین ، جوانان و دانشمندان همه از آن بیزار شدهاند و امروز انبوه مردم بیدین میباشند ، آنان پاسخ میدهند : «نه! اینان فطرتاً دیندارند نهایت از آن اعراض كردهاند». این سخن را كسی میگوید كه خود را از پیشوایان میانگارد. این بدان میماند كه كسی در زمستان سردی آتش در اتاق خود روشن نكند و میهمانان را در سرما گزارد و چنین گوید : «آتش كه در طبیعت هست نهایت ما در اتاق خود نمیداریم». كسی نمیپرسد : اگر این اندازه دینداری بس بودی دیگر برخاستن پیغمبران و آنهمه كوششها را چه خواستی؟!..
اینها از پاسخ نگارشهای حقیقتگو بیرونست و كنون بپاسخ آنها میپردازیم : حقیقتگو مینویسد پیمان چون از شمارههای نخستین هواداری از دین مینمود او شادمان گردیده ولی سپس نگارشهای ما مایهی رنجیدگی او شده ، این رفتاریست كه بیشتر كسان با ما میدارند. تا سخنان ما بسود ایشان است خشنودی مینمایند و همینكه سخنی را بزیان خود مییابند میرنجند و در این هنگام است كه از همهچیز چشم میپوشند و بگله و بدگویی میپردازند.
ما از نخست درفش دین برافراشتیم و در زمانی كه انبوه مردمان از آن روگردان بودند و همگی نومیدی مینمودند ما بهواداری برخاستیم و بخواست خدا و به یاری او گامهای بس بزرگی را در این راه برداشتیم ، و كنون نیز یگانه آرزوی ماست كه نام خدا در جهان بلند گردد و جهانیان از روی دین زیست كنند و اینهمه كوششها را از بهر آن بگردن گرفتهایم. لیكن ما از گام نخست چشم بكیشهای بیپای كنونی نداشتیم و نبایستی داریم. ما دین را از بهر خشنودی خدا و برای پیشرفت كار جهانیان میخواهیم ، و این كیشها سراپا مایهی پسرفت زندگانیست و خدا از آنها بیزار میباشد.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ببینید تودههای پیشرفتهی جهان چه کوششها در راه بهبود زندگانی و سرفرازی کشورشان میکنند و آنگاه سررشتهداران ما توده را با چه زیانکاریهایی «سرگرم» میگردانند.
اگر اینها خیانت نیست ، پس خیانت چیست؟!
اگر اینها خیانت نیست ، پس خیانت چیست؟!
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
10) پومپيوس ـ تکهی 15
🔸 ديگران هم بنا بقانون بچشم آن نگاه ميكردند كه يك نيرنگ سياسي از سمت اسپنثر1 كونسول است تا بدينسان پومپيوس داراي نيروي بزرگتري گردد و خود او براي ياري كردن به بطلميوس پادشاه به مصر فرستاده شود. بهرحال اين يقين است كه كانيديوس تريبون قانوني آماده كرد دربارهی اينكه پومپيوس بعنوان يك فرستاده بيآنكه سپاهي همراه او باشد و تنها دو تن لكتور پاسباني او بكنند به مصر گسيل شود تا در ميان پادشاه بطلميوس و زيردستان او از مردم الكساندریا ميانجيگري بنمايد.
اگرچه شايد اين پيشنهاد را خود پومپيوس ميپذيرفت ، ولي سناتوس ببهانهی آنكه نميخواهد جان او را بخطر بياندازد آن را نپذيرفت. بهرحال در اين ميانه كاغذهايي در پيرامون فوروم و در نزديكيهاي سناتوس ديده شد كه بر روي آنها مينوشتند : اين براي بطلميوس مايهی سرفرازي بزرگي است كه پومپيوس بجاي اسپنثر سردار او باشد. تيماگينس2 اين را نيز مينويسد كه بطلميوس مصر را گزارده بيرون رفت و اين نه از راه ناچاري بود بلكه تئوفانيس او را باين كار واداشت تا بهانه بدست پومپيوس نيفتد و دوباره فرمانروايي نيابد و دوباره توانگري نياندوزد. ولي بدنهادي تئوفانيس تا اين اندازه نبايستي بود كه ما اين داستان را باور نماييم چنانكه سرشت و خوي خود پومپيوس هم مجالي براي باور كردن آن بازنميگزارد.
باري پومپيوس چون اختيار كار گندم را بدست گرفت كسان و بستگان خود را به هر سو فرستاد و خود او از دريا به سيسيلي و ساردينيا3 و آفريكا رفته در همه جا انبارهاي پر از گندم پيدا كرد و چون ميخواست بسوي روم حركت نمايد ناگهان توفان بزرگي در دريا پديد آمد چنانكه ناخدايان همگي بترس افتادند ولي خود پومپيوس جلو افتاده به ناخدايان دستور داد كه لنگر بردارند و اينزمان بود كه بآواز بلند داد ميزد ما از سفر ناگزيريم ولي از زنده ماندن ناگزير نيستيم و بايد برويم. با اين دليري و بيباكي او بخت نيز ياري كرد و بآسودگي به روم رسيد و بازارها را پر از گندم و دريا را پر از كشتي ساخت و از اينجا نه تنها در روم در همهی شهرهاي ديگر خوردني روي بفراواني نهاد.
1ـ Spinther
2ـ Timagenes
3ـ Sardinia
10) پومپيوس ـ تکهی 15
🔸 ديگران هم بنا بقانون بچشم آن نگاه ميكردند كه يك نيرنگ سياسي از سمت اسپنثر1 كونسول است تا بدينسان پومپيوس داراي نيروي بزرگتري گردد و خود او براي ياري كردن به بطلميوس پادشاه به مصر فرستاده شود. بهرحال اين يقين است كه كانيديوس تريبون قانوني آماده كرد دربارهی اينكه پومپيوس بعنوان يك فرستاده بيآنكه سپاهي همراه او باشد و تنها دو تن لكتور پاسباني او بكنند به مصر گسيل شود تا در ميان پادشاه بطلميوس و زيردستان او از مردم الكساندریا ميانجيگري بنمايد.
اگرچه شايد اين پيشنهاد را خود پومپيوس ميپذيرفت ، ولي سناتوس ببهانهی آنكه نميخواهد جان او را بخطر بياندازد آن را نپذيرفت. بهرحال در اين ميانه كاغذهايي در پيرامون فوروم و در نزديكيهاي سناتوس ديده شد كه بر روي آنها مينوشتند : اين براي بطلميوس مايهی سرفرازي بزرگي است كه پومپيوس بجاي اسپنثر سردار او باشد. تيماگينس2 اين را نيز مينويسد كه بطلميوس مصر را گزارده بيرون رفت و اين نه از راه ناچاري بود بلكه تئوفانيس او را باين كار واداشت تا بهانه بدست پومپيوس نيفتد و دوباره فرمانروايي نيابد و دوباره توانگري نياندوزد. ولي بدنهادي تئوفانيس تا اين اندازه نبايستي بود كه ما اين داستان را باور نماييم چنانكه سرشت و خوي خود پومپيوس هم مجالي براي باور كردن آن بازنميگزارد.
باري پومپيوس چون اختيار كار گندم را بدست گرفت كسان و بستگان خود را به هر سو فرستاد و خود او از دريا به سيسيلي و ساردينيا3 و آفريكا رفته در همه جا انبارهاي پر از گندم پيدا كرد و چون ميخواست بسوي روم حركت نمايد ناگهان توفان بزرگي در دريا پديد آمد چنانكه ناخدايان همگي بترس افتادند ولي خود پومپيوس جلو افتاده به ناخدايان دستور داد كه لنگر بردارند و اينزمان بود كه بآواز بلند داد ميزد ما از سفر ناگزيريم ولي از زنده ماندن ناگزير نيستيم و بايد برويم. با اين دليري و بيباكي او بخت نيز ياري كرد و بآسودگي به روم رسيد و بازارها را پر از گندم و دريا را پر از كشتي ساخت و از اينجا نه تنها در روم در همهی شهرهاي ديگر خوردني روي بفراواني نهاد.
1ـ Spinther
2ـ Timagenes
3ـ Sardinia
✴️ مشروطه یا دمکراسی؟؟!
(تکهی دوازدهم)
🔶 امروز چه بايد كرد؟..
این حال بیعلاقگان است. اما علاقمندان آنها را نیز راهی در پیش رویشان نیست. پاشیده و پراكنده هر چند تنی باندیشهی دیگری میپردازند.
از اینها گذشته ، آیا میتوان پنهان داشت كه امروز در این كشور دستههای چندی دشمن این تودهاند و نابودی آن را میخواهند؟!.. آیا میتوان پنهان داشت كه گروهی در این كشور میزیند و همیشه بدخواه آن میباشند؟!
اینها را نمیگویم كه شما نومید گردید. میگویم كه آگاه شوید. اینها دردهاست و باید بچاره كوشید. چارهی اینها در دست ماست. ما اگر پاكدلی را با غیرت و همت توأم گردانیم باین دردها درمان خواهیم كرد.
ما اگر نه بسیاریم كم هم نیستیم. نخست چون پاكدلیم و برای نجات ملیونها خاندان میكوشیم ، «خدا با ماست». دوم در هر شهری ما را یارانی هست و در هر گامی با ما همراهی خواهند نمود. سوم هر غیرتمند پاكدلی كه این سخنان را بشنود و یا بخواند از همراهی بازنخواهد ایستاد.
ما باید هر غرضی را از دل بیرون گردانیده با نیت پاك رو بكار آوریم. خود معنی مشروطه و سررشتهداری توده را فهمیده و بآن دل بسته و بكوشش آماده گردیم و باهم پیمان همدستی بسته خدا را بآن گواه گیریم. هر اندازه كه نیت ما پاكتر و همدستیمان استوارتر باشد ، و هر اندازه كه بمقصد بیشتر اهمیت دهیم پیشرفت كار آسانتر و تندتر خواهد بود.
این گام نخست ما باشد. سپس هر كدام از ما ، هر مرد غیرتمند پاكدرونی را كه بشناسیم از این معنیها و از این قصد آگاهشان گردانیم و با خود همراه سازیم. هر كدام از ما همچون آموزگاری درمیان توده بنشر حقایق پردازیم. چنانكه گفتیم انبوهی از مردم از معنی مشروطه و سررشتهداری توده ، و وظایفی كه هر كسی را در برابر كشور و توده میباشد ناآگاهند. آنان را آگاه سازیم.
نخست از خاندان خود شروع كرده همسر و فرزندان ، یا مادر و برادران و خواهران خود را با این حقایق آشنا و با خود هماندیشه گردانیم. سپس بدوستان و همسایگان پرداخته هر كه را شایسته دیدیم براه آوریم.
ناآگاهان را بیاگاهانیم ، خفتگان را بیدار گردانیم ، بنومیدان امید دهیم ، از بدآموزان جلو گیریم. بآن ملای نافهم شیرازی پاسخ داده بگوییم : «بسیار پرتی آقای حاجی شیخ. بیگانگان بكشور ما برای كندن گورستانها نخواهند آمد. برای این خواهند آمد كه این زمینهای پربركت را از دست ما درآورند. اینهمه جنگها و خونریزیها بر سر زمین است». [1]
آن دسته كه بكشور بیعلاقگی نموده خود را كنار میگیرند عاقبتِ بسیار تلخِ رفتار خود را نمیفهمند. ما باید بایشان بفهمانیم. باید بفهمانیم كه چون بیگانگان بكشور دست یافتند شما خوارتر از مردم جهود شوید : كشاورزی را از دستتان درآورند ، درهای بازرگانی را بروی شما بندند ، حق تأسیس كارخانه بشما ندهند ، شغلهای آبرومند را همچون پزشكی و مهندسی و آموزگاری و داوری و وكیلی از شما دریغ دارند. همچون بندگان شما را جز بكارهای پست و پررنج راه ندهند. اینست نتیجهی آزاد نبودن و استقلال نداشتن.[2]
🔸اینها حقایق است و اثر خود را خواهد كرد. از این گفتهها احساسات بیدار خواهد شد. زبانهای بدخواهان كُند خواهد گردید ، درمیان توده هواخواهان جانفشان پدید خواهد آمد. همان روستاییان كه امروز هیچی نمیدانند ، همان بازاریان كه صد بیپروایی مینمایند ، از میانشان مردان بافهم و پایدار بسیار پیدا خواهد شد.
[1] : پاسخی است که در همان موقع من به او دادم.
[2] : امروزه ما بدستیاری رسانهها بهتر از گذشته میتوانیم معنی استقلال و سودهای آن را دریابیم. برای مثال کافیست ما حال فلسطینیان را جلو چشم آوریم و رفتاری که دولت اسرائیل با ایشان میکند را بدیده گیریم. ـ و
(تکهی دوازدهم)
🔶 امروز چه بايد كرد؟..
این حال بیعلاقگان است. اما علاقمندان آنها را نیز راهی در پیش رویشان نیست. پاشیده و پراكنده هر چند تنی باندیشهی دیگری میپردازند.
از اینها گذشته ، آیا میتوان پنهان داشت كه امروز در این كشور دستههای چندی دشمن این تودهاند و نابودی آن را میخواهند؟!.. آیا میتوان پنهان داشت كه گروهی در این كشور میزیند و همیشه بدخواه آن میباشند؟!
اینها را نمیگویم كه شما نومید گردید. میگویم كه آگاه شوید. اینها دردهاست و باید بچاره كوشید. چارهی اینها در دست ماست. ما اگر پاكدلی را با غیرت و همت توأم گردانیم باین دردها درمان خواهیم كرد.
ما اگر نه بسیاریم كم هم نیستیم. نخست چون پاكدلیم و برای نجات ملیونها خاندان میكوشیم ، «خدا با ماست». دوم در هر شهری ما را یارانی هست و در هر گامی با ما همراهی خواهند نمود. سوم هر غیرتمند پاكدلی كه این سخنان را بشنود و یا بخواند از همراهی بازنخواهد ایستاد.
ما باید هر غرضی را از دل بیرون گردانیده با نیت پاك رو بكار آوریم. خود معنی مشروطه و سررشتهداری توده را فهمیده و بآن دل بسته و بكوشش آماده گردیم و باهم پیمان همدستی بسته خدا را بآن گواه گیریم. هر اندازه كه نیت ما پاكتر و همدستیمان استوارتر باشد ، و هر اندازه كه بمقصد بیشتر اهمیت دهیم پیشرفت كار آسانتر و تندتر خواهد بود.
این گام نخست ما باشد. سپس هر كدام از ما ، هر مرد غیرتمند پاكدرونی را كه بشناسیم از این معنیها و از این قصد آگاهشان گردانیم و با خود همراه سازیم. هر كدام از ما همچون آموزگاری درمیان توده بنشر حقایق پردازیم. چنانكه گفتیم انبوهی از مردم از معنی مشروطه و سررشتهداری توده ، و وظایفی كه هر كسی را در برابر كشور و توده میباشد ناآگاهند. آنان را آگاه سازیم.
نخست از خاندان خود شروع كرده همسر و فرزندان ، یا مادر و برادران و خواهران خود را با این حقایق آشنا و با خود هماندیشه گردانیم. سپس بدوستان و همسایگان پرداخته هر كه را شایسته دیدیم براه آوریم.
ناآگاهان را بیاگاهانیم ، خفتگان را بیدار گردانیم ، بنومیدان امید دهیم ، از بدآموزان جلو گیریم. بآن ملای نافهم شیرازی پاسخ داده بگوییم : «بسیار پرتی آقای حاجی شیخ. بیگانگان بكشور ما برای كندن گورستانها نخواهند آمد. برای این خواهند آمد كه این زمینهای پربركت را از دست ما درآورند. اینهمه جنگها و خونریزیها بر سر زمین است». [1]
آن دسته كه بكشور بیعلاقگی نموده خود را كنار میگیرند عاقبتِ بسیار تلخِ رفتار خود را نمیفهمند. ما باید بایشان بفهمانیم. باید بفهمانیم كه چون بیگانگان بكشور دست یافتند شما خوارتر از مردم جهود شوید : كشاورزی را از دستتان درآورند ، درهای بازرگانی را بروی شما بندند ، حق تأسیس كارخانه بشما ندهند ، شغلهای آبرومند را همچون پزشكی و مهندسی و آموزگاری و داوری و وكیلی از شما دریغ دارند. همچون بندگان شما را جز بكارهای پست و پررنج راه ندهند. اینست نتیجهی آزاد نبودن و استقلال نداشتن.[2]
🔸اینها حقایق است و اثر خود را خواهد كرد. از این گفتهها احساسات بیدار خواهد شد. زبانهای بدخواهان كُند خواهد گردید ، درمیان توده هواخواهان جانفشان پدید خواهد آمد. همان روستاییان كه امروز هیچی نمیدانند ، همان بازاریان كه صد بیپروایی مینمایند ، از میانشان مردان بافهم و پایدار بسیار پیدا خواهد شد.
[1] : پاسخی است که در همان موقع من به او دادم.
[2] : امروزه ما بدستیاری رسانهها بهتر از گذشته میتوانیم معنی استقلال و سودهای آن را دریابیم. برای مثال کافیست ما حال فلسطینیان را جلو چشم آوریم و رفتاری که دولت اسرائیل با ایشان میکند را بدیده گیریم. ـ و
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 4ـ معنایی كه کیشها به دین دادهاند راست نیست
ما تاکنون بارها زیان این كیشها را شمردهایم و در اینجا برای آخرین بار روشنتر و گشادهتر مینگاریم تا آقای حقیقتگو بداند كه ما در چه راهیم و برای جهان چه میخواهیم ، و او و همراهانش در چه راهند و از بهر جهانیان چه میخواهند.
نخستین آسیب كیشها پراكندگیست كه بمیان مردم انداخته. امروز در شرق شما به هر كشور كوچكی كه رَوید ده و اند كیش جداگانه در آن رواج میدارد. دین باید نخستین نتیجهی آن همدستی مردمان و یگانگی آنان باشد. اینها بیكبار وارونه كردهاند و مردمان را از هم پراكندهاند. برای یك توده چه آسیبی بدتر از این تواند بود؟!..1
كسانی خواهند گفت : در گوهر دین پراكندگی نبوده. میگویم شما را با گوهر دین چه كار است و كِی بآن دسترس میدارید؟!.. شما از امروز و از گرفتاریهای امروزی گفتگو دارید. اگر یك چیزی در هزار و دوهزار سال پیش نیك بوده امروز باید با بدیهای آن ساخت؟!.. آیا این بدان نمیماند كه راهروی با یك اتومبیل شكستهای بسازد و با صد سختی آن را راه برد و عنوانش این باشد كه در درستی و تازگیش اتومبیلِ تندرو نیكی بوده؟!..
این نازیدن اینان به گوهر و آغاز اسلام داستانش اینست كه مرد بزرگی در زمان باستانی برخاسته و به یاری مردمانی سرای پاكیزه و بزرگی بنیاد نهاده و باغی برای آن ساخته و دیوارهای بس استوار و بلندی در پیرامون آن كشیده و شمشیر بدستشان داده كه هر بیگانهای كه خواست از در درآید یا از فراز دیوار سر برآورد با شمشیر بمغزش كوبند. سالها آن سرا پاكیزه و استوار مانده لیكن كمكم مردم آن سست گردیده و دست از نگهداری آن برداشتهاند و پشت یك دیوار آن را فلسفه گرفته و لجنزارها پدید آورده و کمکم دیوار را از میان برداشته و لجنزار را تا میان باغ پیش آورده. پشت دیوار دیگرش را صوفیگری گرفته و یك شورهزار بیكرانه پدید آورده و آن نیز دیوار را از میان برداشته. همچنین خراباتیگری و مادّیگری هر كدام دیوار دیگری را برانداخته و دیگر مرزی یا سدی برای آن بازنمانده. از میان باغ نیز آنچه بوده گورستان گردیده و از خانهها آنچه نیفتاده لانهی مار و مور شده و سراسر آن میدانگاه خرس و گرگ گردیده. اكنون در چنین سرایی كسانی مینشینند و با همهی خواریها و شرمساریها میسازند و همینكه كسی زبان باز میكند كه این چه جاییست كه شما در آن زیست میكنید؟!.. با روی خندان و پیشانی باز جلو آمده چنین میگویند : «ها ! میدانی اینجا را كه بنیاد گزارده؟!.. اینجا نخست كه چنین نبوده.» این گفته بستایش از بنیادگزار و حالی كه در هزار سال پیش خانه را بوده میپردازند و دست ببغل برده نقشهی نخستین سرای را بیرون آورده نشان میدهند. این شگفت كه با چنین حال و چنین خانه پافشاری مینمایند كه دیگر كسی دست بهیچ جای آن نزند و درپی آبادیش نباشد و همچنان بماند و روزبروز بدتر گردد و با این حال همیشه یك سرای وَرجاوَندی [مقدس[ شمرده شود و مردمان همه پرستش و ستایش كنند! روزگار باین نادانی میخندد!
كسی نمیگوید : استوار و پاكی بنیاد اسلام بشما چه؟!.. شما را از آن چه بهرهای هست؟!. شما با صد آلودگی كه امروز دارید چگونه میتوانید بآن نازید؟!. زمانی كه ما میگوییم : میباید از گذشته چشم پوشید و باكنون و آینده پرداخت بكسانی ناگوار میافتد. میگویم : آیا این بیخردی نیست كه یك دسته مردم در سختترین زمان تنگدستی و درماندگی همه بتوانگری و فیروزبختی نیاكان و گذشتگان ده قرن پیش خود پردازند و بیاد آنها گرفتاریهای خود را فراموش كنند؟! آیا شما باین چه پاسخی میدهید؟!.. آیا این چه لذتیست كه شما از بدبختی تودهی خود میبرید؟!..
داستان پراكندگی تنها این نیست كه كیشهای گوناگون پدید آمده. اگر شما تنها یك كیش را بگیرید خواهید دید صد كس دعوای پیشوایی در آن میدارند و هر كدام دستگاه جدا چیده و هر یكی صد یا هزار كس را بگرد خود آوردهاند ، و اینان با آنكه از یك كیشند هیچگاه دست یكی نكنند و سخن یكی نگردانند و در سختترین روز كشور جز در اندیشهی سالوسی و فریبكاری نباشند و چون در «راه رستگاری» در این باره سخن فراوان راندهایم در اینجا بهمین اندازه بس میكنیم.
1 : هنوز در قرن بیست و یکم این یک پتیارهی بیمناکیست که بر سر آنچه دین نیست و سودی برای جهانیان ندارد ، میان تیرههای آدمیان کشاکشها درمیگیرد ، خونهایی بناروا ریخته میگردد و خانمانها میسوزد و هزاران زشتی دیگر از این گمراهیها برمیخیزد. پیشامدهای سوریه ، لبنان ، عراق ، بحرین ، یمن ، مصر ، ترکیه ، ایران ، پاکستان ، هندوستان ، چین ، میانمار ، ایرلند و دیگر جاهای جهان هر یک گواهی بر زیان کیشها و پراکندگیهایی است که از این رهگذر پیش آمده. ـ و
🔸 4ـ معنایی كه کیشها به دین دادهاند راست نیست
ما تاکنون بارها زیان این كیشها را شمردهایم و در اینجا برای آخرین بار روشنتر و گشادهتر مینگاریم تا آقای حقیقتگو بداند كه ما در چه راهیم و برای جهان چه میخواهیم ، و او و همراهانش در چه راهند و از بهر جهانیان چه میخواهند.
نخستین آسیب كیشها پراكندگیست كه بمیان مردم انداخته. امروز در شرق شما به هر كشور كوچكی كه رَوید ده و اند كیش جداگانه در آن رواج میدارد. دین باید نخستین نتیجهی آن همدستی مردمان و یگانگی آنان باشد. اینها بیكبار وارونه كردهاند و مردمان را از هم پراكندهاند. برای یك توده چه آسیبی بدتر از این تواند بود؟!..1
كسانی خواهند گفت : در گوهر دین پراكندگی نبوده. میگویم شما را با گوهر دین چه كار است و كِی بآن دسترس میدارید؟!.. شما از امروز و از گرفتاریهای امروزی گفتگو دارید. اگر یك چیزی در هزار و دوهزار سال پیش نیك بوده امروز باید با بدیهای آن ساخت؟!.. آیا این بدان نمیماند كه راهروی با یك اتومبیل شكستهای بسازد و با صد سختی آن را راه برد و عنوانش این باشد كه در درستی و تازگیش اتومبیلِ تندرو نیكی بوده؟!..
این نازیدن اینان به گوهر و آغاز اسلام داستانش اینست كه مرد بزرگی در زمان باستانی برخاسته و به یاری مردمانی سرای پاكیزه و بزرگی بنیاد نهاده و باغی برای آن ساخته و دیوارهای بس استوار و بلندی در پیرامون آن كشیده و شمشیر بدستشان داده كه هر بیگانهای كه خواست از در درآید یا از فراز دیوار سر برآورد با شمشیر بمغزش كوبند. سالها آن سرا پاكیزه و استوار مانده لیكن كمكم مردم آن سست گردیده و دست از نگهداری آن برداشتهاند و پشت یك دیوار آن را فلسفه گرفته و لجنزارها پدید آورده و کمکم دیوار را از میان برداشته و لجنزار را تا میان باغ پیش آورده. پشت دیوار دیگرش را صوفیگری گرفته و یك شورهزار بیكرانه پدید آورده و آن نیز دیوار را از میان برداشته. همچنین خراباتیگری و مادّیگری هر كدام دیوار دیگری را برانداخته و دیگر مرزی یا سدی برای آن بازنمانده. از میان باغ نیز آنچه بوده گورستان گردیده و از خانهها آنچه نیفتاده لانهی مار و مور شده و سراسر آن میدانگاه خرس و گرگ گردیده. اكنون در چنین سرایی كسانی مینشینند و با همهی خواریها و شرمساریها میسازند و همینكه كسی زبان باز میكند كه این چه جاییست كه شما در آن زیست میكنید؟!.. با روی خندان و پیشانی باز جلو آمده چنین میگویند : «ها ! میدانی اینجا را كه بنیاد گزارده؟!.. اینجا نخست كه چنین نبوده.» این گفته بستایش از بنیادگزار و حالی كه در هزار سال پیش خانه را بوده میپردازند و دست ببغل برده نقشهی نخستین سرای را بیرون آورده نشان میدهند. این شگفت كه با چنین حال و چنین خانه پافشاری مینمایند كه دیگر كسی دست بهیچ جای آن نزند و درپی آبادیش نباشد و همچنان بماند و روزبروز بدتر گردد و با این حال همیشه یك سرای وَرجاوَندی [مقدس[ شمرده شود و مردمان همه پرستش و ستایش كنند! روزگار باین نادانی میخندد!
كسی نمیگوید : استوار و پاكی بنیاد اسلام بشما چه؟!.. شما را از آن چه بهرهای هست؟!. شما با صد آلودگی كه امروز دارید چگونه میتوانید بآن نازید؟!. زمانی كه ما میگوییم : میباید از گذشته چشم پوشید و باكنون و آینده پرداخت بكسانی ناگوار میافتد. میگویم : آیا این بیخردی نیست كه یك دسته مردم در سختترین زمان تنگدستی و درماندگی همه بتوانگری و فیروزبختی نیاكان و گذشتگان ده قرن پیش خود پردازند و بیاد آنها گرفتاریهای خود را فراموش كنند؟! آیا شما باین چه پاسخی میدهید؟!.. آیا این چه لذتیست كه شما از بدبختی تودهی خود میبرید؟!..
داستان پراكندگی تنها این نیست كه كیشهای گوناگون پدید آمده. اگر شما تنها یك كیش را بگیرید خواهید دید صد كس دعوای پیشوایی در آن میدارند و هر كدام دستگاه جدا چیده و هر یكی صد یا هزار كس را بگرد خود آوردهاند ، و اینان با آنكه از یك كیشند هیچگاه دست یكی نكنند و سخن یكی نگردانند و در سختترین روز كشور جز در اندیشهی سالوسی و فریبكاری نباشند و چون در «راه رستگاری» در این باره سخن فراوان راندهایم در اینجا بهمین اندازه بس میكنیم.
1 : هنوز در قرن بیست و یکم این یک پتیارهی بیمناکیست که بر سر آنچه دین نیست و سودی برای جهانیان ندارد ، میان تیرههای آدمیان کشاکشها درمیگیرد ، خونهایی بناروا ریخته میگردد و خانمانها میسوزد و هزاران زشتی دیگر از این گمراهیها برمیخیزد. پیشامدهای سوریه ، لبنان ، عراق ، بحرین ، یمن ، مصر ، ترکیه ، ایران ، پاکستان ، هندوستان ، چین ، میانمار ، ایرلند و دیگر جاهای جهان هر یک گواهی بر زیان کیشها و پراکندگیهایی است که از این رهگذر پیش آمده. ـ و
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
10) پومپيوس ـ تکهی 16
🔸 در اين هنگام قيصر در سايهی جنگهاي خود در گااول1 بسيار بزرگ شده بود و او اگرچه در آشكار از روم دور و گرفتار كارهاي مردم بيلگ2 سوييوي3 و بريتون4 مينمود در نهان بدستياري تدبيرهاي رو پوشيده در ميان مردم روم براي خود كار ميكرد و در سراسر كارها و پيشامدهاي مهم سياسي در زير پرده با پومپيوس نبرد و كشاكش مينمود. سپاهي را كه گرد سر داشت تو گويي تن و اندام او بودند و جنگي كه با وحشيان ميكرد تو گويي نه بقصد دست يافتن بر آنان بلكه بقصد ورزش تن و اندام خود ميكرد تا بدينسان او را براي كارهاي مهم ديگري آماده گرداند. در همان حال زر و سيم و ديگر گنجينههاي گرانبها كه از دشمن ميگرفت به روم فرستاده بدستياري آنها مردمان را ميفريفت. بهمگي از ايديلان5 و پرائيتوران6 و قونسولان و ديگران ارمغانها ميفرستاد. هم براي زنان ايشان هديهها روانه ساخت و به خرجهاي ايشان كمك مينمود. بدينسان همه را با پول ميخريد. تا آن اندازه كه چون از كوهستان الپ بدينسوي گذشته در شهر لوکا7 زمستانگاه گرفت در همانجا دستههاي انبوهي از مردم آهنگ نزد او كردند و هر كسي ميكوشيد كه پيشتر از همه خود را نزد وي برساند. از جمله دويست تن عضو سناتوس در آنجا بودند كه از جملهی ايشان پومپيوس و كراسوس بود. در يك زمان در جلو در او چندان ريسمانها ديده ميشد كه شمارهی آنها كمتر از يكصد و بيست نبود و اينها ازآن كونسولان و پرائتوران بود كه در آنجا گرد آمده بودند. همهی ايناني را كه بديدن او آمده بودند كيسه پر از پول و دل پر از اميد بازگردانيد ولي با كراسوس و پومپيوس بيك رشته گفتگوهايي آغاز كرد دربارهی اينكه با هم دست يكي كنند و خودشان را براي كونسولي سال آينده نامزد گردانند تا قيصر نيز بنوبت خود دستههايي را از سپاهيان براي رأي دادن بفرستد. سپس چون به كنسولي برگزيده شدند هر يكي بيدرنگ در اين راه بكوشند كه ولايتهايي براي فرمانروايي خود در دست گيرند و اختيار لگيونهايي را داشته باشند. و قيصر همان اختيار و سمتي را كه دارد همچنان تا پنج سال ديگر داشته باشد. و چون خبر اين قرارداد ايشان پراكنده گرديد در روم همهی سرشناسان تكاني خوردند و در يك انجمني ماركيلينوس8 آشكاره در پيش مردم از هر دوي ايشان پرسيد كه آيا ميخواهند قونسول برگزيده شوند يا نه؟ و چون مردم پافشاري داشتند كه پاسخ اين پرسش داده شود نخست پومپيوس زبان بسخن باز كرده چنين گفت : شايد خواهم خواست و شايد نخواهم خواست. كراسوس كه نرمتر ازو بود چنين پاسخ داد : من انديشيده آنچه را كه بسود جمهوري بيابم خواهم كرد. ولي ماركيلينوس در حمله به پومپيوس پافشاري داشت و اينبود پومپيوس برآشفته گفت : من او را از لالي بيرون آورده ناطقي گردانيدم و از گرسنگي رها كرده بسيري رسانيدم و اينست كه اين هنگام خودداري نميتواند.
بيشتر نامزدان از كوشش درباره برگزيده شدن به قونسولگري دست كشيدند. كاتو تنها يك تن لوكيوس دوميتيوس9 را بر آن واداشت كه سستي ننمايد. چه ميگفت : اين كوشش اكنون نه در راه قونسولگري بلكه در راه آزادي است كه خودكامان بكندن ريشهی آن ميكوشند و چون هواداران پومپيوس نيك ميدانستند كه كاتو مرد يكدنده ميباشد و در سايهی همان يكدندگي و پافشاري اختيار همهی سناتوس را بدست گرفته و اينزمان ميترسيدند كه مبادا سرشناسان و پيشروان را در اينجا نيز بسوي خود بكشد و آنان را با خويشتن همداستان گرداند اينبود قرار دادند كه بيكبارگي با دومتيوس مخالفت كرده و او را از درآمدن به فوروم مانع شوند. باين قصد يك دسته را با ابزار جنگ فرستادند و آنان مشعلدار دومتيوس را كه مشعل در جلو او براي رفتن به فوروم ميكشيد بكشتند و همهی ديگران را پراكنده گردانيدند. گذشته از اينها بخود كاتو كه دفاع از دومتيوس ميكرد زخمي بر بازوي راست زدند. بدينسان قونسولگري يافته و در پيشرفتهاي ديگر خود نيز پرواي كسي يا چيزي را نميكردند. از جمله هنگامي كه مردم ميخواستند كاتو را پرائيتور برگزينند و گرد آمده بودند كه رأي بدهند پومپيوس بدستاويز بد فال زدن آن انجمن را بهم زد و سپس دستهها را با پول فريفته واتينيوس10 را براي پرائيتور برگزيدند.
1ـ گول Gaule نام قديمي سرزمينهايي است كه اكنون كشورهاي فرانسه و بلژيك و سوئيس و قسمتي از آلمان بر جاي آن است.
2ـ Belgae مردمي كه امروز خود را بلژيك مينامند.
3ـ Suevi
4ـ Briton
5ـ Aedil چنانكه گفتهايم دستهاي از قاضيان كه بيشتر براي تفتيش كارهاي توده برگزيده ميشدند.
6ـ Praetor دستهی ديگري از قاضيان كه برگزيده ميشدند.
7ـ Luca
8ـ Mlarcellinus
9ـ Lucius Domitius
10ـ Vatinius
10) پومپيوس ـ تکهی 16
🔸 در اين هنگام قيصر در سايهی جنگهاي خود در گااول1 بسيار بزرگ شده بود و او اگرچه در آشكار از روم دور و گرفتار كارهاي مردم بيلگ2 سوييوي3 و بريتون4 مينمود در نهان بدستياري تدبيرهاي رو پوشيده در ميان مردم روم براي خود كار ميكرد و در سراسر كارها و پيشامدهاي مهم سياسي در زير پرده با پومپيوس نبرد و كشاكش مينمود. سپاهي را كه گرد سر داشت تو گويي تن و اندام او بودند و جنگي كه با وحشيان ميكرد تو گويي نه بقصد دست يافتن بر آنان بلكه بقصد ورزش تن و اندام خود ميكرد تا بدينسان او را براي كارهاي مهم ديگري آماده گرداند. در همان حال زر و سيم و ديگر گنجينههاي گرانبها كه از دشمن ميگرفت به روم فرستاده بدستياري آنها مردمان را ميفريفت. بهمگي از ايديلان5 و پرائيتوران6 و قونسولان و ديگران ارمغانها ميفرستاد. هم براي زنان ايشان هديهها روانه ساخت و به خرجهاي ايشان كمك مينمود. بدينسان همه را با پول ميخريد. تا آن اندازه كه چون از كوهستان الپ بدينسوي گذشته در شهر لوکا7 زمستانگاه گرفت در همانجا دستههاي انبوهي از مردم آهنگ نزد او كردند و هر كسي ميكوشيد كه پيشتر از همه خود را نزد وي برساند. از جمله دويست تن عضو سناتوس در آنجا بودند كه از جملهی ايشان پومپيوس و كراسوس بود. در يك زمان در جلو در او چندان ريسمانها ديده ميشد كه شمارهی آنها كمتر از يكصد و بيست نبود و اينها ازآن كونسولان و پرائتوران بود كه در آنجا گرد آمده بودند. همهی ايناني را كه بديدن او آمده بودند كيسه پر از پول و دل پر از اميد بازگردانيد ولي با كراسوس و پومپيوس بيك رشته گفتگوهايي آغاز كرد دربارهی اينكه با هم دست يكي كنند و خودشان را براي كونسولي سال آينده نامزد گردانند تا قيصر نيز بنوبت خود دستههايي را از سپاهيان براي رأي دادن بفرستد. سپس چون به كنسولي برگزيده شدند هر يكي بيدرنگ در اين راه بكوشند كه ولايتهايي براي فرمانروايي خود در دست گيرند و اختيار لگيونهايي را داشته باشند. و قيصر همان اختيار و سمتي را كه دارد همچنان تا پنج سال ديگر داشته باشد. و چون خبر اين قرارداد ايشان پراكنده گرديد در روم همهی سرشناسان تكاني خوردند و در يك انجمني ماركيلينوس8 آشكاره در پيش مردم از هر دوي ايشان پرسيد كه آيا ميخواهند قونسول برگزيده شوند يا نه؟ و چون مردم پافشاري داشتند كه پاسخ اين پرسش داده شود نخست پومپيوس زبان بسخن باز كرده چنين گفت : شايد خواهم خواست و شايد نخواهم خواست. كراسوس كه نرمتر ازو بود چنين پاسخ داد : من انديشيده آنچه را كه بسود جمهوري بيابم خواهم كرد. ولي ماركيلينوس در حمله به پومپيوس پافشاري داشت و اينبود پومپيوس برآشفته گفت : من او را از لالي بيرون آورده ناطقي گردانيدم و از گرسنگي رها كرده بسيري رسانيدم و اينست كه اين هنگام خودداري نميتواند.
بيشتر نامزدان از كوشش درباره برگزيده شدن به قونسولگري دست كشيدند. كاتو تنها يك تن لوكيوس دوميتيوس9 را بر آن واداشت كه سستي ننمايد. چه ميگفت : اين كوشش اكنون نه در راه قونسولگري بلكه در راه آزادي است كه خودكامان بكندن ريشهی آن ميكوشند و چون هواداران پومپيوس نيك ميدانستند كه كاتو مرد يكدنده ميباشد و در سايهی همان يكدندگي و پافشاري اختيار همهی سناتوس را بدست گرفته و اينزمان ميترسيدند كه مبادا سرشناسان و پيشروان را در اينجا نيز بسوي خود بكشد و آنان را با خويشتن همداستان گرداند اينبود قرار دادند كه بيكبارگي با دومتيوس مخالفت كرده و او را از درآمدن به فوروم مانع شوند. باين قصد يك دسته را با ابزار جنگ فرستادند و آنان مشعلدار دومتيوس را كه مشعل در جلو او براي رفتن به فوروم ميكشيد بكشتند و همهی ديگران را پراكنده گردانيدند. گذشته از اينها بخود كاتو كه دفاع از دومتيوس ميكرد زخمي بر بازوي راست زدند. بدينسان قونسولگري يافته و در پيشرفتهاي ديگر خود نيز پرواي كسي يا چيزي را نميكردند. از جمله هنگامي كه مردم ميخواستند كاتو را پرائيتور برگزينند و گرد آمده بودند كه رأي بدهند پومپيوس بدستاويز بد فال زدن آن انجمن را بهم زد و سپس دستهها را با پول فريفته واتينيوس10 را براي پرائيتور برگزيدند.
1ـ گول Gaule نام قديمي سرزمينهايي است كه اكنون كشورهاي فرانسه و بلژيك و سوئيس و قسمتي از آلمان بر جاي آن است.
2ـ Belgae مردمي كه امروز خود را بلژيك مينامند.
3ـ Suevi
4ـ Briton
5ـ Aedil چنانكه گفتهايم دستهاي از قاضيان كه بيشتر براي تفتيش كارهاي توده برگزيده ميشدند.
6ـ Praetor دستهی ديگري از قاضيان كه برگزيده ميشدند.
7ـ Luca
8ـ Mlarcellinus
9ـ Lucius Domitius
10ـ Vatinius