🔶 در پاسخ حقیقتگو

🔸 16ـ ما به یاری خدا با همه‌ی گمراهیها نبردیده‌ایم (تکه‌ی 1 از 3)
اینها را كه فهرست‌وار می‌شمارم در شماره‌های چهارساله‌ی پیمان از یكایك آنها گفتگو كرده و بخواست خدا و به یاری او پاسخی را كه می‌بایست داد داده‌ایم و اینجا كه می‌شماریم می‌خواهیم كه حقیقتگو و همراهان او كه می‌گویند قرآن بس است بگویند پاسخ اینها را كه پس از قرآن پدید آمده كه باید دهد و چگونه باید دهد؟!. اگر كسی اینها را نیك سنجد و با خرد آزاد باندیشه سپارد این گمراهیها هر كدام بتنهایی كمتر از بت‌پرستی نیست و برخی از آنها بویژه صوفیگری و خراباتیگری و مادّیگری زیانش بیشتر و ننگش فزونتر است. هر كدام بتنهایی چنانست چه رسد بآنكه چند تا رویهم آمده است؟!.. چه رسد بآنكه با آسیبهای خود دین دست بهم داده است؟!..
كمتر زمانی چنین گمراهیها درمیان بوده. امروز شما كمتر كسی را خواهید یافت كه بچندین گمراهی آلوده نباشد. یك رشته چیزهایی هست كه اگر كسی نبیند كمتر باور كند. در جایی كه پدر در برابر یك پیر بیسوادی زانو بزمین می‌زند و او را قطب جهان می‌شناسد پسر خدای آفریدگار را نمی‌شناسد و زبان از ریشخند بازنمی‌دارد. از یكسو از هر گوشه عربده‌ی مادّیگری بلند است و از یكسو شهری نیست كه چندین بتخانه در آن نباشد. مردی كه در جوانی با خدای آفریدگار همه گردنكشی نموده و نام او را خوار داشته همینكه رو به پیری می‌آورد یا با ترسی دچار می‌آید بمردگان پناهیده گردن در برابر آنها كج می‌نماید. نام خدا خوار و خواست او بیكبار از میان برخاسته. در جایی كه هیچ راهی نمانده شما چگونه می‌گویید نیازی براهنما نیست؟!! من نمی‌دانم شما درپی چه هستید و چه می‌جویید؟!. نمی‌دانم چگونه این گمراهیها را با این بیمناكی كمتر از بت‌پرستی مردم عرب می‌شمارید؟!. جز آنكه بگویم دلبستگی بگذشته شما را از حال خودتان و زمان خودتان بیكبار ناآگاه گردانیده. جز آنكه بگویم مردگان هزار ساله‌اید كه بزندگان درآمیخته‌اید. جز آنكه بگویم از معنی دین و زندگانی و زیانهایی را كه این گمراهیها دارد ناآگاهید. جز آنكه بگویم اندازه‌ی خواری و سرافكندگی توده‌های شرقی را نمی‌شناسید.
بدتر از همه آنكه ما كه بچاره‌ی این دردها برخاسته‌ایم و بی‌آنكه درپی نامی باشیم و آرزوی جایگاه برتری نماییم و از شما مزدی خواهیم آرام و بی‌هایهوی یكایك این گمراهیها را برمی‌اندازیم. شما بدبختان این را هم برنمی‌تابید و بدینسان زبان بآزار باز می‌دارید. ای بدبختان كه همه‌چیز را فدای پندارهای بیهوده‌ی خود می‌كنید!
شما را ناگوار می‌افتد كه ما همیشه نام خدا را می‌بریم و همیشه می‌گوییم این كارها را با «خواست خدا» انجام می‌دهیم. بجای خرسندی و شادمانی از شنیدن نام خدا دلگیر می‌شوید و رو درهم می‌كشید. آخر نمی‌گویید اینهمه گمراهیهای بزرگ و گرفتاریهای بسیار بیمناك بی‌خواست خدا چگونه چاره پذیرد؟!. تا پشتیبانی خدا درمیان نباشد یك دسته چگونه توانند با اینهمه گمراهیها و گرفتاریها برآیند؟!. این كاری كه ما برخاسته‌ایم یكی از بزرگترین و سختترین كارهاست و جز بخواست خدا و به یاری او هرگز نتواند بود. آنچه باید ما كنیم تنها پاسخ گفتن باین بدآموزیها و گمراهیها و نبرد نمودن با آنها نیست و بچیزهای بس ارجدار دیگری خواهیم برخاست. ولی شما تنها آن پاسخ گفتن را گیرید و نیك اندیشید. هزار سالست چندین دسته ـ و هر دسته‌ای از راه دیگری ـ سرگرم بافندگی بوده‌اند و هزارها اندیشه‌های كج و درهمی پدید آورده‌اند ، و اینها چنان درهم آمیخته و سر درگم شده كه اگر كسی تنها درپی فهمیدن و از هم جدا كردن آنها بودی خود را در برابر یك كار بس دشواری دیدی. چه رسیدی بآنکه كسی آنها را از هم جدا ساختی و هر یكی را بریشه و بنیاد خود برگردانیدی و به هر كدام از راهش پاسخ می‌دادی؟!. شما گویا فراموش كرده‌اید كه چند سال پیش كمتر كسی می‌دانست خراباتیگری چیست و خراباتیان چه می‌خواسته‌اند و عنوان سخنانشان چه بوده و از چه راه می‌توان بآنان پاسخی داد؟!.. یك دسته كه هواداری می‌نمودند آن را راهی از دینداری و خداجویی می‌شناختند و كسانی را كه یگانه هنرشان خرده‌گیری بر آفرینش و زباندرازی و گستاخی با خدا بوده یك دسته مردان خداپرست یا بگفته‌ی خودشان «عرفای الهی» می‌شماردند و بكلمه‌های مِی و شاهد و پیر مغان و مانند اینها كه در گفتارهای ایشانست بگزارش[=با تأویل] معناهای دیگری می‌دادند ، و دیگران كه این گزارشها را براست نمی‌داشتند و خراباتیان را گمراه می‌شماردند بیش از این نمی‌كردند كه از ایشان بد گویند و نكوهش دریغ ندارند.

آسیب زدن بخود چیست که خدا را خشنود گرداند؟

🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
11) كراسوس‌ ـ تکه‌ی 7

🔸 بيچاره سپاهيان ، باري از مرگ زود و آسوده هم بي‌بهره شدند. زيرا تيرهایي كه به تن‌هاي آنان مي‌رسيد اگر مي‌خواستند بيرون بكشند ناگهان شكسته نيمي در درون گوشت مي‌ماند و اگرهم زور داده بيرونش مي‌آوردند چون تيرهاي خاردار بود روده‌ها و رگها را نيز با خود بيرون مي‌آورد. گروهي از آنان نابود شدند و آنان كه زنده بودند بهيچ كاري يارا نداشتند. پوبليوس1 فرمان هجوم بر سوارگان زره‌پوش داد. آنان دستهاي خود را نشان دادند كه بر سپرها دوخته شده و پايهاي خود را نشان دادند كه بزمين كوبيده گرديده که نه ياراي جنگ دارند و نه تواناي گريز مي‌باشند. پوبليوس خويشتن دليري نموده با سوارگان بهجوم پرداخت و بدشمن بسيار نزديك شد ولي از هيچ راه با آنان برابري نداشت ، نه در زمينه‌ی هجوم و نه در زمينه‌ی دفاع. چه نيزه‌ی كوچك و ناتوان خود را بر روي سپرهايي مي‌زد كه از پوست خام يا از آهن استوار بود. از آنسوي دسته‌ی سوارگان سبك‌ابزار او كه از گااول همراه آورده بود با نيزه‌هاي نيرومند دشمن روبرو بودند. همه‌ی پشتگرمي پوبليوس بر اينان بود كه در جنگها كارهاي شگفت انجام مي‌دادند. بدينسان كه فرصت بدست آورده و بدشمن نزديك شده او را از اسب خود پايين مي‌انداختند و او از سنگيني برگ و ابزار خود جنبيدن نمي‌توانست. برخي از ايشان از اسب پياده شده زيرا اسبهاي دشمنان رفته و شكمهاي آنها را مي‌دريدند كه اسب درغلتيده سوار خود را با كسان ديگري از پيرامونيان زير مي‌گرفت ولي در اينجا از گرما و تشنگي هرگز عادت نداشتند و بسيار فرسوده بودند و اسبهاي بسياري از ايشان كشته شده بود ، از اين جهت ناگزير شدند كه بازگردند و پوبليوس را كه زخم سختي برداشته بود از ميدان بيرون ببرند. در آن نزديكي پشته‌اي از ريگ ديده پناهنده‌ی آنجا شدند و اسبهاي خود را بهم بسته خودشان در ميان آنها نشستند و سپرهاي خود را بهم پيوسته در پشت آنها جاي گرفتند و مي‌پنداشتند مگر جلوگيري از آسيب دشمن خواهند كرد. ولي نتيجه بعكس درآمد زيرا زماني كه در دشت هموار بودند باز صف پيشين اندك نگهداري از صف پسين داشت. ولي اكنون در سراشيب كه ناگزير پسينيان بالاتر از پيشينيان مي‌ايستادند همگي آنان آماجگاه آسيب بودند و بايستي منتظر سرنوشت تيره‌ی خود باشند. در اين دسته‌ی پوبليوس دو تن يوناني نيز بودند كه در شهر گارهاي2 در آن نزديكي مي‌زيستند. يكي بنام هيرومونوس3 و ديگري بنام نيكوماخوس.4 اينان مي‌گفتند شهر اخناي5 كه در اين نزديكي مي‌باشد و هوادار روميان است برويم. پوبليوس پاسخ داد : «نه! مرگ چندان دشوار نيست كه پوبليوس از ترس آن ديگران را كه در راه او جانبازي مي‌نمايند بگزارد و خويشتن رها شود.» و بآنان دستور داد كه خود را رها سازند و هر دو را بآغوش كشيده رسم بدرود بجاي آورد. و خويشتن چون از سختي زخم از توان افتاد پهلوي خود را باز كرده بكسي كه ابزارهاي جنگي او را برمي‌داشت دستور داد كه نيزه به پهلويش فروبرده او را بكشد. گفته‌اند كنسورينوس نيز به همان نحو كشته گرديد. ميكاباخوس خود را بكشت و بسياري از ديگر برگزيدگان همان كار را كردند. بازمانده را هم اشكانيان نزديك آمده در زد و خورد با گرزها بكشتند و بيش از پانصد تن دستگير نكردند. سر پوبليوس را بريده سپس آهنگ كراسوس كردند.


1ـ Publius نام كراسوس جوان (پسر كراسوس) است.
2ـ Carrhae يكي از شهرهاي بين النهرين در نزديكي حران.
3ـ Hieronymus
4ـ Nicomachus
5ـ Ichnae

سواران بختیاری که در گشادن تهران شرکت جستند.

یفرمخان (راست) و سردار بهادر (چپ) نشستگان و برخی از سپاهیانشان.
آنکه در دست چپ در آخر ایستاده آقای مظفر اعظم است که آن زمان از مجاهدان بنام شمرده می‌شد.

✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی ششم)

🔶ما از مردم چه میخواهیم؟
(تکه‌ی3 از 4)

این مرد طماع در داستان جمهوریت [1] بنزد من آمد و پول خواست. من چون ندادم رفت پیش محمدحسن‌میرزا و از او پولی گرفت و با من بمخالفت پرداخت.

در همان یادداشتها یك تلگراف رمزی را كه محمدحسن‌میرزا ببرادرش احمد شاه فرستاده و كلیدش بدست افتاد و كشف گردیده نقل میكند.

احمد شاه در پاریس بوده محمدحسن‌میرزا باو تلگراف میكند : «سی‌هزار تومان كه فرستادید و باطرافیان ... دادیم كمست. اینها بطمع پول برای ما كار میكنند. زود حواله‌ی دیگری بفرستید».

این یك نمونه ای از كارهای آن ناكسانست. نیك بیندیشید كه یك مردی در كشور پیدا گردیده و میخواهد رئیس‌جمهوری باشد. و یك جنبشی در توده بنام این موضوع پدید آمده. آیا یك ایرانی چه باید كند؟... نه آنست كه اگر آن را بسود توده میداند باید یاری كند ، و اگر نمیداند باید بجلوگیری پردازد؟!..

ببینید تا چه ‌اندازه بیشرمیست كه در چنان پیشامدی كسانی تنها در اندیشه‌ی پول گرفتن باشند و رو باینسو و آنسو آورده آشكاره پول بخواهند.

آیا میتوان پنداشت كه رضاشاه تهمت زده؟!.. آیا میتوان گفت كه دروغ باو بسته؟!. من از رضاشاه هواداری نمیكنم. ولی بآن جایگاه باور نكردنیست كه بیك هوچی پست تهمت بندد. رضاشاه را اگر هم بد بدانیم چنین گمانی باو نخواهیم برد.

از این گذشته ما خود آن كسان را می‌شناسیم. ما خود میدانیم كه كارشان این بوده و برای پول گرفتن بوسیله‌های بسیار زشتتر از این دست میزده‌اند.

همان كسی را كه رضاشاه مینویسد ، او خود گفتاری در یكی از روزنامه‌های آن زمان نوشته بمناسبتی چنین میگوید :

«بعضی بمن میگویند از سیاست بركنار باش. ولی من این را صلاح نمیدانم. زیرا ادیب‌الممالك چون از سیاست دست برداشت از گرسنگی مرد».

همین دو جمله كافیست كه او را بشناسید. نخست ببینید سیاست چه چیز را میگوید. ادیب الممالك یك شاعری بود این را ستایش میكرد و پول میگرفت و او را هجو میكرد و پول میگرفت. این رفتار زشت یا هوچیگری او را دخالت در سیاست می‌شمارد. دوم دخالت در سیاست را یك كسبی میداند و آشكاره میگوید : اگر دست بردارم گرسنه خواهم ماند.

دوم : اینان حزب یا جمعیت درست كردن را یك بازیچه‌ای گردانیدند. نخست در ایران یک حزب بزرگی بود (حزب دمكرات) ، و چون آنان را تندرو می‌شماردند یك دسته در برابر آنان خود را «اعتدالی» مینامیدند. ولی در زمان این هوچیان آن ترتیب هم بهم خورد و بسیاری از آنان نظیره‌سازی كرده خود حزبهایی پدید آوردند و كم‌كم این كار رواج گرفته تا بآنجا رسید كه حزبسازی از آسانترین كارها شمرده شد كه هر كسی همینكه می‌خواست ، با چند تن از آشنایان فراهم نشسته یك چند جمله‌ای را بهم بافته و آن را «مرامنامه» می‌نامیدند و یك نامی ‌بروی خود گزارده یك مُهری نیز میكَندند و با این چند مقدمه‌ای حزبی پدید می‌آوردند.

كم‌كم كار برسوایی كشیده و نامهای موهون بسیاری از «كمیته‌ی آهن» و «تجدد ایران» و «جامعه‌ی تبلیغ» و «دمكرات نصرت» و «دمكرات مستقل» و «كمیته‌ی اتحاد شرق» و «اتحاد بشر» و «اصلاح‌طلبان» و بسیار مانند اینها بیرون ریخت.

اساساً حزبسازی یك افزاری در دست هوسبازان و طمعكاران گردید. مثلاً فلان‌السلطنه یا بَهمان‌الدوله میخواست نخست‌وزیر گردد و میفرستاد یكی از سردستگان هوچیان را بنزد خود میخواند و با او بشور می‌نشست كه از چه راه وارد شود و آن سردسته پاسخ داده چنین میگفت : «باید یك حزبی درست كنیم». این یكی از كارهای رایج آن زمان بود و بسیاری از وزیران برای خود حزبی می‌ساختند.

یكی از زمانهایی كه بازار حزبسازی گرم میگردید هنگامی‌بود كه انتخابات آغاز می‌یافت. در اینجا بود كه رسواییها از اندازه میگذشت و چند نام موهون دیگری بیرون می‌آمد و هرروز برگهایی برای نشان دادن كاندیدهای این حزب و آن حزب انتشار می‌یافت.

برای آنكه سخنم بی‌دلیل نباشد برخی جمله‌ها را از سر مقاله‌ی «عصر جدید» كه در سال 1335[آغاز سال 1296 خورشیدی] [2] بهنگام انتشار آگهی انتخابات دوره‌ی چهارم مجلس نوشته در پایین می‌آورم. عنوان گفتار «تجهیزات برای انتخابات» است و در زیر آن پس از جمله‌هایی می‌نویسد :

[1] : پیش از برافتادن خاندان قاجار و آغاز پادشاهی پهلوی ، سردارسپه خواهان برپایی جمهوری شد لیكن ملایان با آن ناهمداستانی نشان دادند و هیاهو برانگیختند. سرانجام آن دسته از نمایندگان مجلس (و همچنین ملایان بزرگ قم) كه مخالف جمهوری بودند از یکسو و سردارسپه از سوی دیگر به توافقی بدینسان رسیدند : سردار سپه دست از جمهوری‌خواهی بكشد و آنان هم از پادشاهی قاجاریان هواداری نكنند.

[2] : دوره‌ی سوم مجلس در سال 1293 آغاز ولی به علت جنگ جهانی یکم نتوانست بیش از یک سال بپاید. کشور دیری مجلس نداشت تا اینکه دولت در سال 1296 نوید انتخابات مجلس دوره‌ی چهارم را داد. ولی به علتهایی انتخابات کامل نشد و برخی شهرها نتوانستند نماینده برگزیده بفرستند. تا در تیرماه 1298 انتخابات آغاز یافت ولی چون در مرداد همان سال پیمان ننگین 1919 در زمان نخست‌وزیری وثوق‌الدوله امضاء شده مردم دانستند و روزنامه‌ها هایهوی فراوان کردند ، اینبود وثوق‌الدوله ناچار به کناره‌گیری گردید (4 تیرماه 1299). مجلس آغاز بکار کرد و احمدشاه مشیرالدوله را به نخست‌وزیری منصوب کرد. مشیرالدوله در همان ماه رسمیت یافتن پیمان یاد شده را با شرط نظر مجلس دانست. از آنسو چون وثوق‌الدوله متهم به دخالت در انتخابات بود و گمان میرفت شمار بسیاری از نمایندگان هوادار پیمان را با تقلب در انتخابات دارای کرسی نمایندگی کرده بوده ، اینست مشیرالدوله انتخابات دوره‌ی چهارم را که پایان هم نیافته بود ناانجام گزارد. تا سال دیگر انتخابات تازه‌ای برپا شود. مجلس دوره‌ی چهارم راستی را در یکم تیرماه 1300 رسماً بکار آغاز کرد.

تا اينجاست داستان. شگفتتر آنکه برخی از ملايان اين داستان را که در مهنامه‌‌ی پرچم نوشته بوديم خوانده‌اند ، و بجای آنکه بخود آيند و بدانند تا چه اندازه گمراه و نادانند آخرين تير خود را به کمان گزارده چنين ميگويند : «پس چرا اميرالمؤمنين هميشه از غصب حق خود شکايت ميکرد...»

ميگويم آنچه ما ميدانيم امام علی‌بن‌ابيطالب به چنان کاری برنخاسته است. اين تواند بود که او خود را شاينده‌تر از ابوبکر و عمر ميدانسته و در دل خود گله‌مند می‌بوده (و خطبه‌ی شقشقيه نيز اگر از آن امام بوده بيش از اين اندازه را نميرساند) ولی اينکه آن دو خليفه را «غاصب» بداند و با آنان دشمنی کند يا در برابر ايستد ، هرگز نبوده است و نتوانستی بود.

با اينحال اگر دليلی بدست آيد و دانسته شود که او بدانسان که گفته‌ی شيعيانست خود را برگزيده‌ی خدا برای امر خلافت ميدانسته و به کارهايی ميکوشيده ما او را نيز همچون ديگران گمراه شمرده و بزرگش نخواهيم گرفت.

ما او را دوست ميداريم نه برای اينکه نامش علی ميبوده يا دامادی پيغمبر را ميداشته ، بلکه برای اينکه مردی سراپا پاکی ميبوده و گردن به خواهشهای تنی نميگزارده است.

اين يک گستاخی بزرگی از شيعيانست که برای پيشرفت سياست خود چنين کارهايی را از آن امام پاک بازگفته‌اند. گستاخی بزرگی از ايشانست که به چنين دروغهايی برخاسته‌اند.

(کتاب بخوانند و داوری کنند ص ۱۹ از ۱۰۶)

خرده‌هايی که به کيش شيعيگری توان گرفت

دیروز و پریروز داستان گفتگوی ملایان قزوین با کسروی را آوردیم و خوانندگان خرده‌های استوار او را به ادعاهای ملایان دیدند.

از گمراهی بیرون آمدن یک لذت ناستودنی دارد. افزون بر آن ، اینکه مردمان گمراه از حقایق آگاه و از نادانیها و بیدینیها رها گردند یک لذت فزونتری در آدمی پدید می‌آورد.

ولی صد افسوس ، دیده می‌شود بجای آنکه این سخنان ملایان را به تکان وادارد و از اینکه این حقایق ایشان را از تاریک‌اندیشیها رهانیده شادمان گردند ، بجای آنکه خشنود گردند که اکنون میتوانند از منجلاب گمراهی بیرون آیند و وجدان آسوده دارند که دیگر مایه‌ی گمراهی مردمان نخواهند بود ، بجای همه‌ی اینها به کینه‌ها می‌افزایند و تنها پاسخی که دارند اینست : «به ائمه‌ی اطهار و دینمان جسارت کرده».

براستی جای افسوس بسیار دارد. در هر حال آنچه ارج دارد اندیشه‌های پاکنهادان و خردمندانست که خردهاشان کوتاهی نیافته و اینها را خوانده نیک می‌فهمند که خواست نویسنده دشمنی کردن نیست. درمی‌یابند که تنها خواست او بیرون آمدن توده‌ی مردم از درماندگیها و بیخردیهاست.

این گفتگو از گفتار دوم کتاب داوری برداشته شده و عنوانش «خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت» می‌باشد.

بار دیگر یادآور می‌شویم که نویسنده چنانکه در جاهایی از جمله در دیباچه‌ی کتاب صوفیگری نوشته آرمانش آنست که ایرانیان این کیشهای سراسر زیان و بازمانده‌های دوره‌های بیخردی را که همچون افیونی مردم را از تکان و جنبش و پیشرفت بازداشته است براندازند و بیکبار از زیان آنها رها گردند.

گفتار نخست کتاب داوری که ما نیاوردیم از تاریخچه‌ی شیعیگری سخن میراند. آغاز گفتار دوم چنین است :

((چنانکه ديديم شيعيگري نخست يک کوشش سياسی ميبوده سپس کيشی گرديده. اکنون ميخواهيم از اين کيش به سخن پرداخته خرده‌های بسياری را که به آن توان گرفت ، هر يکی را به کوتاهی ياد کنيم :

نخست : چنانکه گفتيم بنياد شيعيگری بر آن است که خليفه بايستی از سوي خدا برگزيده شود نه از سوی مردم. ما ميپرسيم : «دليل اين سخن چه ميبوده ، کتاب اسلام قرآن ميبود ، آيا کجای قرآن چنين گفته‌ای هست؟!. چگونه تواند بود که چنين چيزي باشد و در قرآن يادی از آن نباشد؟!.

از آنسوي رفتار سران اسلام که پس از مرگ پاکمرد عرب فراهم نشستند و به گفتگو پرداختند و نخست ابوبکر ، و پس از مرگ او عمر ، و پس از مرگ او عثمان ، و پس از کشته شدن او علی را بخلافت برداشتند ، اين رفتار دليل روشنی به بيپائی آن سخن ميباشد.

کسانی که در آن هنگام ناتوانی اسلام پاکدلانه به آن گرويده ، و در راه پيشرفت آن گزندها ديده و جنگها کرده بودند ، چه باور کردنيست که همانكه پاکمرد عرب مُرد همه چيز را کنار گزارند و به دلخواه و هوس يکی را خليفه گردانند؟!.

شيعيان ميگويند : «همگی از دين بازگشتند مگر سه تن»[۱] ولی آيا اين سخن باور کردنيست؟!. چه بوده که همگی از دين بازگردند؟!. گرفتم که ابوبکر و عمر خلافت ميخواستند و به آن هوس از دين رو گردانيده‌اند ، ديگران را چه سودی در ميان ميبوده؟!. اين شيوه‌ی شيعيانست که در راه پيشرفت سخن خود از دروغ بازنايستند.

آنگاه ما نامه‌ی امام علی‌بن‌ابيطالب را که به معاويه نوشته است آورديم. در آنجا ميگويد :

«مردم به من دست دادند بدانسان که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند». به خلافت خود دليل اين را می‌آورد و هيچ نمی‌نويسد : «خدا مرا برگزيده بود» يا «پيغمبر آگاهی داده بود». در آن نامه آشکاره ميگويد : «برگزيدن خليفه مهاجران و انصار راست که هر که را برگزيدند و امام ناميدند خشنودی خدا در آن خواهد بود». نميدانم اين گفته‌ی آن امام کجا و آن سخن شيعيان کجاست؟!.

ملايان دليل آورده ميگويند : «خليفه بايستی گناه نکرده باشد ، دليرترين و داناترين و برترين مردمان باشد ، و چنين کسی جز با برگزيدن خدا نتواند بود». ميگويم : «شما اين را از كجا ميگوييد؟!. اگر اين سخن راست بودی بايستي بنيادگزار اسلام گويد ، نه اينكه شما بدلخواه ببافندگی پردازيد».

از دليلهايی که در اين باره ياد ميکنند ، يکی داستان غدير خم و ديگری داستان کاغذ و خامه خواستن پيغمبر اسلام در دم مرگش می‌باشد)).

[۱] : ارتد الناس الا ثلث

مراسم گل مالی در محرم

آیا این دین است یا سبک‌مغزی و نادانی؟! این جوان با چنین دیدار زشت و دل‌آزاری چه چشمداشتی از این کار خود دارد؟! آن «پیشوایان دین» که این دیدارهای دلخراش را می‌‌بینند چرا جلو نمی‌گیرند؟!
راستی آنست که آنها دین را جز همین نمایشهای بیخردانه و پست نمی‌دانند. گذشته از آنکه این دستگاه دکانی برای آنهاست که نمی‌خواهند از دست دهند. میخواهند همچنان بر گرده‌ی مردم سوار باشند.

قفل و سیخ بتنان.
ارادت به امام حسینِ کشته و مرده نامش شده ایمان و دین.
در نتیجه ، این جوان با این قفلها و سیخها که به تن کرده به گمان خود به بالاترین پایه‌ی چنان «ارادتی» رسیده است.

قفل و سیخ بتنان.
بیگمان خدا از این نافهمیها خشنود نمی‌گردد.
ولی در همان حال بیگمان آبروی این توده در نزد بیگانگان میرود.

ای عقل خجل ز جهل و نادانی ما،
در هم شده خلقی ز پریشانی ما،
بت در بغل و به سجده پیشانی ما،
کافر زده خنده بر مسلمانی ما.

✴️ از نامه‌ی یکی از خوانندگان

یکی از خوانندگان چون پیشه‌اش در زمینه‌ی پزشکی است درباره‌ی قمه‌زنی و این مراسم نامه‌ای بما نوشته که به کوتاهی در زیر می‌آوریم :

بنام پاک آفریدگار

👈 بیماری هایی که از قمه زنی منتقل می‌شوند :

در علم پزشکی برای جلوگیری از عفونت و ایجاد بیماری و کاهش خطر انتقال عوامل بیماریزا از فردی به فردی دیگر از فرآیند استیرالیزاسیون استفاده می‌شود. از دستگاه هایی مانند اتوکلاو یا فور سود میجویند. تصور کنید در این حرکات بیخردانه که از آن به نام قمه‌زنی یاد می‌شود ، اگر قمه‌زنی دچار یکی از بیماریهای گذرا (واگیردار) مانند ایدز یا هپاتیت باشد و کس دیگری قمه‌ی او را بکار برد ، چون گندزدایی (استریل کردن) برای چنان بیماریهایی انجام نگرفته ، او را هم دچار بیماری خطرناک خود میگرداند. زیرا یک فردی که قمه میزند روی سر یا پیشانی‌اش زخمی ایجاد می‌شود و خون می آید و چون آن وسیله (قمه) تحت فرآیند استیرالیزاسیون قرار نگرفته و اینگونه تمام بیماری هایی که از ‌طریق خون و مایعات بدن منتقل می‌شوند در چرخه تکثیر قرار میگیرند! حتی اگر به این جستار خوشبینانه نگاه کنیم قمه آلوده نباشد! بی شک استریل نمیباشد و آن زخمی که در سر یا هر جای دیگر بدن ایجاد شده است احتمال عفونت و سپسیس را در بر دارد‌.

از آخرین «ورژنهای» عزاداری محرم که اندازه‌ی پستی را هرچه بیشتر گردانیده.

✴️ نامه‌ای از خوانندگان

کانال : چون در کلیپی دختران با دف نوحه‌خوانی میکردند و حرکاتشان مانند رقص بود یکی از خوانندگان نامه‌ی زیر را نوشته :

🔸کمتر ملتی هست که بدینسان سر خود کلاه بگزارد.

این زنان و دختران آشکارا خواهان موسیقی و رقص‌اند، که البته طبیعی و درست است و هیچ بدی‌یی هم ندارد.
چیزی که هست، آن خواسته را از این راه نمایانده، «کلاه‌شرعی» بر سر خود و دیگران می‌گزارند.

بیگزاف و بی آنکه پروا کنم ، بایدم گفت : من از چنین رفتارها بیزارم. بیزارِ بیزار.
نه تنها از آن روی که اینان به چنین کار احمقانه یعنی «عزاداری» برای مردگان ۱۴۰۰‌ساله برخاسته‌اند ، بلکه برای اینکه خواست‌شان حتی عزاداری هم نیست بلکه خودنمایی است. دروغ است. تزویر است.

و این دومی، بدتر از اولی‌ست.

توده‌های بزرگ جهان سرفرازند به اینکه پدرانشان جانهاشان را فدا کردند ولی هرگز ننگ زبونی را بخود هموار نگردانیدند. مرگ را به زندگانی ننگ‌آور برگزیدند.
اینجا مراسم کیشی برپا میکنند و همه باهم دم میگیرند که سگ کوی زینب اند.

سرفرازند به سگ بودن! زینبی که از مردنش 1400 سال میگذرد.
پستی بیش از این دیگر چه باشد؟!

🔶 در پاسخ حقیقتگو

🔸 16ـ ما به یاری خدا با همه‌ی گمراهیها نبردیده‌ایم (تکه‌ی 2 از 3)
چندین رشته گمراهیهای سردرگمی از این گونه یك كسی بی‌خواست خدا چگونه توانستی با اینها نبرد آغاز كند و به هر یكی از راهش پاسخ گوید؟!. ایرادهایی را كه ما بفلسفه‌ی یونان گرفتیم راستترین ایرادهاست و در هزار و دویست سال كه این فلسفه در شرق رواج یافته هیچ كسی باین ایرادها برنخاسته است.
یا پیراستن دین را از پندارهای بیهوده در دیده گیرید. آیا از چه راهی بایستی گوهر دین را از صدها پندارهای بیهوده جدا گردانید و چنین كاری بی‌یاری خدا چگونه انجام گرفتی؟!. اگر این كارها چندان آسانست كه هر كسی بسر خود تواند آنها را كرد چرا تاکنون نكرده‌اند؟!. پنجاه یا شصت سال بیشتر است كه فلسفه‌ی مادّی و دانشهای طبیعی در شرق رواج یافته و همه‌جا را تكان داده ، و اینها یكی با بنیاد دین و دیگری با همه‌ی كیشها ناسازگار است و در این چندگاه ملیونها كسان را از دین بیزار گردانیده آیا تاکنون چه پاسخی بآنها توانستند داد؟!. بارها در روزنامه‌های فارسی و عربی اندیشه‌ی فیلسوفان مادّی درباره‌ی جاویدانی روان كه آن را بیپا می‌شمارند و ریشخندهای زهرآلود می‌نمایند چاپ یافته است ، آیا تاکنون چه پاسخی بآنها داده شده؟!. راستی هم اینست كه اگر داستان جدایی جان و روان را كه ما بازنمودیم كنار گزارید نه جاویدانی روان را توان پذیرفت و نه بفلسفه‌ی مادّی پاسخ روشنی توان گفت. كنون می‌پرسم چه شده كه این داستان جدایی جان و روان را تاکنون هیچ كس ننوشته است؟!.
هنگامی كه در سال سوم پیمان این زمینه را روشن گردانیدیم ، ما آن را یك چیز ساده‌ای گرفتیم. ولی دیدیم یكی آن را گرفت و در اینجا و آنجا بازار خود را گرم ساخت و آنگاه چنین گفت : من این را با هوش خود از اخبار بدست آورده‌ام اگر در جای دیگری هم نوشته من نخوانده‌ام. یك دسته گفتند : آن را از فلسفه گرفته است. دیگران سرودند كه از كتاب مولای ما (مفاوضات) برداشته است. هر یكی آن را برای پیشوایان خود آرزو كردند. بتازگی نیز یكی از خوانندگان پیمان ـ یكی كه ما او را باخرد می‌پنداشتیم و می‌بینیم بارش سنگینتر از خردش می‌باشد ـ چنین گفته شاید آن در جایی بوده و ما نمی‌دانیم. من به یكایك اینها پیام می‌دهم كه دلیل خود را نشان دهند. آیا در كدام اخبار چنان چیزی هست؟!. كدام فیلسوف آن را نوشته؟!. در كجای كتاب مولای شما چنین سخنی هست؟!. اگر راست گفته‌اید دلیل خود را نشان دهید و اگر دروغ گفته‌اید باری شرم كنید. من دلم می‌خواهد میدان داشتیمی و سخنانی را كه در كتابهای اخبار و فلسفه و دیگر جاها درباره‌ی «روح» نوشته‌اند می‌آوردیمی تا خوانندگان دانستندی كه ارسطو و افلاطون و بوعلی سینا و نصیرالدین توسی و صدها دیگران چه راهی را در این زمینه پیش گرفته‌اند و ما چه راهی را پیش گرفته‌ایم : تاکنون ما بارها از جان و روان سخن رانده‌ایم با اینهمه من بار دیگری بآن زمینه خواهم پرداخت تا بی‌بنیادی فلسفه‌ی مادّی را نیك روشن گردانم و خوانندگان خواهند دید كه این یك اندیشه‌ی بسیار ساده درباره‌ی جان و روان چه جایگاهی را برای خود پیدا می‌كند.