Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
خرده‌ها‌یی که به کیش شیعیگری توان گرفت
ششم : برگزيده پنداشتن شيعيان و از آب و گِل والاتری نشان دادن ايشان ، خود ايراد جداگانهايست ـ سران شيعه که خود را از آب و گل والاتری پنداشته‌اند ، شيعيان را از بازمانده‌ی آن آب و گل وانموده‌اند. [۱]
كسی که شيعی ميگردد و «ولايت علی» را می‌پذيرد از آنست که گوهر پاکی دارد و آنکه نمی‌پذيرد برای آنست که گوهرش ناپاک ميباشد. شيعيان گروه برگزيده‌ای هستند و درآن جهان يکسره به بهشت خواهند رفت.
اين سخنان چندان نابجا بوده که برخی از خود شيعيان زبان به ايراد گشاده‌اند. ما در کتابهاشان می‌بينيم که صفوان جمال که خود يکی از شيعيان ميبوده به بنيادگزار شيعيگری خرده گرفته و چنين گفته :
«شما ميگوييد شيعيان ما در بهشت خواهند بود در حالی که ميان شيعيان گروههايی هستند که گناهکارند و به هر بدی ميپردازند» و او به سخن معنی ديگر داده و چنين پاسخ گفته که شيعی از جهان نرود مگر آنکه به بيماری افتد و يا گرفتار زن بدرفتار و همسايه‌ی دُژکردار [=درشت رفتار] گردد و اينها کفاره‌ی گناهان او باشد و اگر اينها نبود جان کندنش دشوار باشد تا از جهان بيگناه رود.
صفوان دوباره خرده گرفته و گفته «پس ستمهايی که به مردم ميکنند و پولهای ايشان ميخورد چه خواهد بود؟!.» پاسخ داده : «چون حساب مردم روز رستاخيز با ماست اينها را نيز از «خمس» پذيرفته او را از وامداري بيرون خواهيم آورد». [۲]
در برخی کتابها اين را به زمينه‌ی ديگری انداخته چنين گفته‌اند : «روز رستاخيز که به کارنامه‌های مردم يکايک رسيدگی خواهند کرد ، آنچه گناه شيعيانست به گردن سُنّيان و آنچه کَرفه‌ی [=ثواب] سُنّيانست به شيعيان داده اينان را به بهشت و آنان را به دوزخ خواهند فرستاد».
اين گفته‌ها از يکسو مردم را فريفتن و آنان را از راه بردن ، و از يکسو با خدا گستاخی نمودن و دستگاه او را آبدارخانه‌ی خود پنداشتن ميبوده که راستی را گناه بسيار بزرگيست.
به گفته‌ی قرآن : «ستمگرترين مردم کسيست که به خدا دروغ بندد».[۳]
اينکه خدا گروهی را از آب و گِل والاتری آفريده از هر راه که بسنجيد دروغ آشکاريست.
اينکه خدا گروهی را ويژه‌ی خود گردانيده از بديهای آنان چشم پوشد و پاداشهاي گزاف دهد سخنی سراپا زيانست.
اين گفته‌ها ريشه‌ی اسلام را برانداختن و رنجهای پاکمرد عرب را بيهوده گردانيدن بوده است.
[۱] : ان شيعتنا خلقوا من فاضل طينتنا.
[۲] : روی صفوان الجمال انه قال دخلت علی الصادق عليه السلام فقلت جعلت فداك سمعتك تقول شيعتنا فی الجنه و فی الشيعه اقوام يذنبون و يرتكبون الفواحش و يشربون الخمر و يتمتعون فی دنياهم فقال نعم ان الرجل من شيعتنا لا يخرج من الدنيا حتی يبتلی بسقم او بمرض او بدين او بجار يؤذيه او بزوجه سوء فان عوفی من ذلك والا شدد الله عليه النزع حتی يخرج من الدنيا و الذئب عليه فقلت لابد من رد المظالم فقال عليه السلام ان الله عز و جل جعل حساب خلقه يوم القيمه الی محمد و علی فكل ماكان من شيعتنا جعلنا من الخمس فی اموالهم و كل ماكان بينهم و بين خالقهم استوينا هم حتی لايدخل احد من شيعتنا في النار.
[۳] : و من اظلم ممن افتری علی الله كذبا
(کتاب داوری سات ۲۹ از ۱۰۵)
ششم : برگزيده پنداشتن شيعيان و از آب و گِل والاتری نشان دادن ايشان ، خود ايراد جداگانهايست ـ سران شيعه که خود را از آب و گل والاتری پنداشته‌اند ، شيعيان را از بازمانده‌ی آن آب و گل وانموده‌اند. [۱]
كسی که شيعی ميگردد و «ولايت علی» را می‌پذيرد از آنست که گوهر پاکی دارد و آنکه نمی‌پذيرد برای آنست که گوهرش ناپاک ميباشد. شيعيان گروه برگزيده‌ای هستند و درآن جهان يکسره به بهشت خواهند رفت.
اين سخنان چندان نابجا بوده که برخی از خود شيعيان زبان به ايراد گشاده‌اند. ما در کتابهاشان می‌بينيم که صفوان جمال که خود يکی از شيعيان ميبوده به بنيادگزار شيعيگری خرده گرفته و چنين گفته :
«شما ميگوييد شيعيان ما در بهشت خواهند بود در حالی که ميان شيعيان گروههايی هستند که گناهکارند و به هر بدی ميپردازند» و او به سخن معنی ديگر داده و چنين پاسخ گفته که شيعی از جهان نرود مگر آنکه به بيماری افتد و يا گرفتار زن بدرفتار و همسايه‌ی دُژکردار [=درشت رفتار] گردد و اينها کفاره‌ی گناهان او باشد و اگر اينها نبود جان کندنش دشوار باشد تا از جهان بيگناه رود.
صفوان دوباره خرده گرفته و گفته «پس ستمهايی که به مردم ميکنند و پولهای ايشان ميخورد چه خواهد بود؟!.» پاسخ داده : «چون حساب مردم روز رستاخيز با ماست اينها را نيز از «خمس» پذيرفته او را از وامداري بيرون خواهيم آورد». [۲]
در برخی کتابها اين را به زمينه‌ی ديگری انداخته چنين گفته‌اند : «روز رستاخيز که به کارنامه‌های مردم يکايک رسيدگی خواهند کرد ، آنچه گناه شيعيانست به گردن سُنّيان و آنچه کَرفه‌ی [=ثواب] سُنّيانست به شيعيان داده اينان را به بهشت و آنان را به دوزخ خواهند فرستاد».
اين گفته‌ها از يکسو مردم را فريفتن و آنان را از راه بردن ، و از يکسو با خدا گستاخی نمودن و دستگاه او را آبدارخانه‌ی خود پنداشتن ميبوده که راستی را گناه بسيار بزرگيست.
به گفته‌ی قرآن : «ستمگرترين مردم کسيست که به خدا دروغ بندد».[۳]
اينکه خدا گروهی را از آب و گِل والاتری آفريده از هر راه که بسنجيد دروغ آشکاريست.
اينکه خدا گروهی را ويژه‌ی خود گردانيده از بديهای آنان چشم پوشد و پاداشهاي گزاف دهد سخنی سراپا زيانست.
اين گفته‌ها ريشه‌ی اسلام را برانداختن و رنجهای پاکمرد عرب را بيهوده گردانيدن بوده است.
[۱] : ان شيعتنا خلقوا من فاضل طينتنا.
[۲] : روی صفوان الجمال انه قال دخلت علی الصادق عليه السلام فقلت جعلت فداك سمعتك تقول شيعتنا فی الجنه و فی الشيعه اقوام يذنبون و يرتكبون الفواحش و يشربون الخمر و يتمتعون فی دنياهم فقال نعم ان الرجل من شيعتنا لا يخرج من الدنيا حتی يبتلی بسقم او بمرض او بدين او بجار يؤذيه او بزوجه سوء فان عوفی من ذلك والا شدد الله عليه النزع حتی يخرج من الدنيا و الذئب عليه فقلت لابد من رد المظالم فقال عليه السلام ان الله عز و جل جعل حساب خلقه يوم القيمه الی محمد و علی فكل ماكان من شيعتنا جعلنا من الخمس فی اموالهم و كل ماكان بينهم و بين خالقهم استوينا هم حتی لايدخل احد من شيعتنا في النار.
[۳] : و من اظلم ممن افتری علی الله كذبا
(کتاب داوری سات ۲۹ از ۱۰۵)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✴️ شیعیگری : کیشی با گناه پاک‌کنی قوی
هر سازمانی با قاعده و قانونهایی پایدار است. مثلاً در یک کارخانه یکی از قانونها سروقت آمدن کارگران است. حال اگر سرکارگری برای آنکه دل برخی از کارگران را بدست آورد به ایشان بگوید : «اگر سروقت نیامدید ، بجاش یک جعبه شیرینی خریده میان کارگران پخش کنید» ، همین دستور بیخردانه‌ی او کارخانه را از کارآمدی می‌اندازد. وخیمتر هنگامیست که سرکارگران دیگری با دستورهای خودسرانه‌ای مانند آن ، دیگر قاعده و قانونهای کارخانه را از کار اندازند. آنگاهست که باید گفت با همین قانونشکنیها کارخانه را از «ماهیت» خود بیرون برده و به یک «بازیچه» تبدیلش میکنند.
دین نیز به همانسان است. اگر هر کسی دستورهای آن را با تفسیرهایی از کار اندازد ، دیگر دین چه می‌بایسته؟! دینی که «گناه پاک‌کن» برایش ساخته باشند که با قطره اشکی یا نذر دادنی یا زیارت رفتنی گناهان را پاک کند دیگر دین نیست. ماهیتش را از دست داده و بازیچه‌ی یک مشت مفتخور می‌گردد.
هر سازمانی با قاعده و قانونهایی پایدار است. مثلاً در یک کارخانه یکی از قانونها سروقت آمدن کارگران است. حال اگر سرکارگری برای آنکه دل برخی از کارگران را بدست آورد به ایشان بگوید : «اگر سروقت نیامدید ، بجاش یک جعبه شیرینی خریده میان کارگران پخش کنید» ، همین دستور بیخردانه‌ی او کارخانه را از کارآمدی می‌اندازد. وخیمتر هنگامیست که سرکارگران دیگری با دستورهای خودسرانه‌ای مانند آن ، دیگر قاعده و قانونهای کارخانه را از کار اندازند. آنگاهست که باید گفت با همین قانونشکنیها کارخانه را از «ماهیت» خود بیرون برده و به یک «بازیچه» تبدیلش میکنند.
دین نیز به همانسان است. اگر هر کسی دستورهای آن را با تفسیرهایی از کار اندازد ، دیگر دین چه می‌بایسته؟! دینی که «گناه پاک‌کن» برایش ساخته باشند که با قطره اشکی یا نذر دادنی یا زیارت رفتنی گناهان را پاک کند دیگر دین نیست. ماهیتش را از دست داده و بازیچه‌ی یک مشت مفتخور می‌گردد.
پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶 در پاسخ حقیقتگو 🔸 17ـ جز ما کی بچاره‌ی این پراکندگیها برخاسته؟ (تکه‌ی 1 از 2) شما بهتر است نگاهی نیز بكارهای دیگران اندازید. امروز هزاران كسان دعوی راهنمایی و پیشوایی میدارند ، ولی آیا چه میكنند؟!. در جای دیگری گفته‌ام از سالهاست كه در شهرهای…
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 17ـ جز ما کی بچاره‌ی این پراکندگیها برخاسته؟ (تکه‌ی 2 از 2)
كسی كه آرزومند است همه‌ی دینها یكی گردد ـ یا راستتر گویم : در جهان همه یك دین باشد ـ باید نخست آن دین راستین را درمیان گزارد و با زبان ساده و با دلیلهای خردمندانه آن را روشن گرداند ، و سپس بكیشهای بیهوده پردازد و بیپایی یكایك آنها را بازنموده سنگ از جلو پای فهمها بردارد و بدینسان راه برای یكی شدن دین باز كند. آیا مولای شما كدام یكی از این كارها را كرده است؟!. آن راه روشن كه او بمردم نشان داده كدام است؟!. آیا می‌توانید آن را در چند جمله بگنجانید و بما بگویید؟!.. آن پاسخهایی را كه او بگمراهیها داده كدام است؟!.. مولای شما بیش از این چه كار كرده كه گمراهیهای پیش را از صوفیگری و شیعیگری و مسیحیگری و مانند این درهم آمیزد و یك گمراهی نوینی پدید آورد؟!..
ما در «راه رستگاری» نشان داده‌ایم كه این شیوه‌ی كهن فریبكارانست كه چون برخاستند ، بجای نبرد با گمراهیها میانه‌ی آنها آشتی دهند و چند گمراهی را درهم آمیخته و یك گمراهی نوین پدید آورند و داستان مانی را برای مثل یاد كرده‌ایم و در اینجا با مثال دیگری آن را روشن می‌گردانیم : چنین انگارید دو تن باهم دعوایی میدارند و یكی از دیگری هزار ریال میخواهد و آن خود را بدهكار نمی‌شناسد. اینان اگر بنزد یك داور قانون‌شناسی روند بگفتگوشان رسیدگی كرده اگر دید دادخواه دلیلی از نوشته یا گواه میدارد دعوی را براست داشته بدهكار را ناگزیر از پرداخت هزار ریال گرداند و اگر دید دلیلی نیست او را دور راند. لیكن اگر آنان به یك داور قانون‌ناشناسی رسند او چون نداند چه گوید و از چه راه داوری نماید میانه‌ی آنها بآشتی كوشد. آن را گوید پانصد ریال بده و این را گوید پانصد ریال نگیر. این كار در داوری چندان زیانی ندارد ولی در راهنمایی سراپا زیانست و مردمان را كه گیج گمراهیهای پیشین می‌بودند گیجتر گرداند.
اینها را كه می‌نگارم همگی از بهر یك خواست است ، و آن اینكه راهنمایی بجهان جز به یاری خدا و پشتیبانی او نتواند بود ، و این بر من ناگوار است كه ناگزیر شده این سخنان را می‌نگارم. فراموش نمی‌كنم در بیست و اند سال پیش كه در تبریز می‌زیستم روزی گزارم بسربازخانه افتاد و دیدم سركرده‌ای به یك دسته از سواران قَرَداغ مشق می‌دهد و چون سواران فارسی نمی‌فهمند ناگزیر می‌شود یك بار فرمان دهد و یك بار نیز آن را به تركی ترجمه كند مثلاً بگوید : «براست ـ صاغاها!» ما نیز با كسانی دچاریم كه دریافتهای ساده و نیروهای خدادادی را از دست داده و به یك حالی افتاده‌اند كه بگفتن نیاید. بارها گفته‌ایم : خدا در نهاد آدمی راستی‌پرستی نهاده و این گهریترین خویهای اوست. یك مردی با روان درست همینكه بشنود در چنین زمانی كه بنیاد دین رخنه پذیرفته و نام خدا خوار گشته ، یك كسی بالا افراشته و به یاری دین برخاسته و از راه دانش و خرد بنیاد دین و خداشناسی را استوار میگرداند بسیار شادمان گردد و راستی‌پرستانه به یاری برخیزد. ولی چه باید گفت بآن بدبختانی كه خویهای پاك خدادادی را از دست داده و جز یك‌مشت پندارهای بیهوده كه در مغز آكنده‌اند سرمایه و جز از رشك و خودنمایی كالایی نمی‌دارند. در برابر این كسان است كه ناگزیریم یك بار راستیها (حقایق) را بازنماییم ، دوباره بگوییم : اینها راستیهاست و از برای آن میباشد كه شما بشنوید و بداوری خرد سپارید و بپذیرید و بكار بندید و از برای آن نمی‌باشد كه گرفته و در اینجا و آنجا سرمایه‌ی خودفروشی سازید ، سه‌باره یادآوری كنیم كه این راستیها همه از یك راه است و شما باید آنها را بپذیرید! نه اینكه هر كسی بدلخواه نیمی را بپذیرید و نیمی را كنار گزارید ، چهارباره روشن گردانیم كه چون مردم گمراه شدند باید براه آوردن آنان كوشید و این هیچ بدی ندارد كه كسی راهنما باشد ـ بدینسان همچون كودكان از دستشان بگیریم و گام بگام راهشان بریم.
اگرچه در این یك رشته گفتارها روی سخن را با كسانی می‌دارم كه از راه خرده‌گیری و زباندرازی درآمده‌اند و اینست من هم از در نكوهش و تندی درمی‌آیم و بدینسان ایرادها می‌گیرم. ولی چون می‌دانم در این زمینه كسانی از هواخواهان مهنامه بدشواری خواهند افتاد اینست می‌خواهم زمانی خرده‌گیران را فراموش كرده و روی سخن را از ایشان برگردانیده با دیگران بگفتگو پردازم و اینك می‌گویم :
🔸 17ـ جز ما کی بچاره‌ی این پراکندگیها برخاسته؟ (تکه‌ی 2 از 2)
كسی كه آرزومند است همه‌ی دینها یكی گردد ـ یا راستتر گویم : در جهان همه یك دین باشد ـ باید نخست آن دین راستین را درمیان گزارد و با زبان ساده و با دلیلهای خردمندانه آن را روشن گرداند ، و سپس بكیشهای بیهوده پردازد و بیپایی یكایك آنها را بازنموده سنگ از جلو پای فهمها بردارد و بدینسان راه برای یكی شدن دین باز كند. آیا مولای شما كدام یكی از این كارها را كرده است؟!. آن راه روشن كه او بمردم نشان داده كدام است؟!. آیا می‌توانید آن را در چند جمله بگنجانید و بما بگویید؟!.. آن پاسخهایی را كه او بگمراهیها داده كدام است؟!.. مولای شما بیش از این چه كار كرده كه گمراهیهای پیش را از صوفیگری و شیعیگری و مسیحیگری و مانند این درهم آمیزد و یك گمراهی نوینی پدید آورد؟!..
ما در «راه رستگاری» نشان داده‌ایم كه این شیوه‌ی كهن فریبكارانست كه چون برخاستند ، بجای نبرد با گمراهیها میانه‌ی آنها آشتی دهند و چند گمراهی را درهم آمیخته و یك گمراهی نوین پدید آورند و داستان مانی را برای مثل یاد كرده‌ایم و در اینجا با مثال دیگری آن را روشن می‌گردانیم : چنین انگارید دو تن باهم دعوایی میدارند و یكی از دیگری هزار ریال میخواهد و آن خود را بدهكار نمی‌شناسد. اینان اگر بنزد یك داور قانون‌شناسی روند بگفتگوشان رسیدگی كرده اگر دید دادخواه دلیلی از نوشته یا گواه میدارد دعوی را براست داشته بدهكار را ناگزیر از پرداخت هزار ریال گرداند و اگر دید دلیلی نیست او را دور راند. لیكن اگر آنان به یك داور قانون‌ناشناسی رسند او چون نداند چه گوید و از چه راه داوری نماید میانه‌ی آنها بآشتی كوشد. آن را گوید پانصد ریال بده و این را گوید پانصد ریال نگیر. این كار در داوری چندان زیانی ندارد ولی در راهنمایی سراپا زیانست و مردمان را كه گیج گمراهیهای پیشین می‌بودند گیجتر گرداند.
اینها را كه می‌نگارم همگی از بهر یك خواست است ، و آن اینكه راهنمایی بجهان جز به یاری خدا و پشتیبانی او نتواند بود ، و این بر من ناگوار است كه ناگزیر شده این سخنان را می‌نگارم. فراموش نمی‌كنم در بیست و اند سال پیش كه در تبریز می‌زیستم روزی گزارم بسربازخانه افتاد و دیدم سركرده‌ای به یك دسته از سواران قَرَداغ مشق می‌دهد و چون سواران فارسی نمی‌فهمند ناگزیر می‌شود یك بار فرمان دهد و یك بار نیز آن را به تركی ترجمه كند مثلاً بگوید : «براست ـ صاغاها!» ما نیز با كسانی دچاریم كه دریافتهای ساده و نیروهای خدادادی را از دست داده و به یك حالی افتاده‌اند كه بگفتن نیاید. بارها گفته‌ایم : خدا در نهاد آدمی راستی‌پرستی نهاده و این گهریترین خویهای اوست. یك مردی با روان درست همینكه بشنود در چنین زمانی كه بنیاد دین رخنه پذیرفته و نام خدا خوار گشته ، یك كسی بالا افراشته و به یاری دین برخاسته و از راه دانش و خرد بنیاد دین و خداشناسی را استوار میگرداند بسیار شادمان گردد و راستی‌پرستانه به یاری برخیزد. ولی چه باید گفت بآن بدبختانی كه خویهای پاك خدادادی را از دست داده و جز یك‌مشت پندارهای بیهوده كه در مغز آكنده‌اند سرمایه و جز از رشك و خودنمایی كالایی نمی‌دارند. در برابر این كسان است كه ناگزیریم یك بار راستیها (حقایق) را بازنماییم ، دوباره بگوییم : اینها راستیهاست و از برای آن میباشد كه شما بشنوید و بداوری خرد سپارید و بپذیرید و بكار بندید و از برای آن نمی‌باشد كه گرفته و در اینجا و آنجا سرمایه‌ی خودفروشی سازید ، سه‌باره یادآوری كنیم كه این راستیها همه از یك راه است و شما باید آنها را بپذیرید! نه اینكه هر كسی بدلخواه نیمی را بپذیرید و نیمی را كنار گزارید ، چهارباره روشن گردانیم كه چون مردم گمراه شدند باید براه آوردن آنان كوشید و این هیچ بدی ندارد كه كسی راهنما باشد ـ بدینسان همچون كودكان از دستشان بگیریم و گام بگام راهشان بریم.
اگرچه در این یك رشته گفتارها روی سخن را با كسانی می‌دارم كه از راه خرده‌گیری و زباندرازی درآمده‌اند و اینست من هم از در نكوهش و تندی درمی‌آیم و بدینسان ایرادها می‌گیرم. ولی چون می‌دانم در این زمینه كسانی از هواخواهان مهنامه بدشواری خواهند افتاد اینست می‌خواهم زمانی خرده‌گیران را فراموش كرده و روی سخن را از ایشان برگردانیده با دیگران بگفتگو پردازم و اینك می‌گویم :
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
11) كراسوس ـ تکه‌ی 11
🔸 در اينجا سورنا ديد اشكانيان چندان ميلي بجنگ ندارند و از آنسو روميان اگر جنگ را تا شب دوام دهند شب خواهند توانست خود را بكوهستان كشيده از دست او بيرون بروند. اينبود دست بدامن حيله زده چند تن از گرفتاران را كه در لشكرگاه اشكاني بودند آزاد ساخت و اينان از دو تن از اشكانيان كه با هم گفتگو داشتند شنيده بودند كه پادشاه اشكاني مايل نيست بيش از اين با روميان دشمني نمايد بلكه مايل است كه كراسوس را ميانجي ساخته پيمان آشتي ببندد. پيداست كه اين گفتگو هم تدبيري بوده است. باري اشكانيان دست از جنگ نگاهداشتند و خود سورنا با سركردگان سوار شده با روي مهرآميز بپشته نزديك شدند. سورنا كمان خود را باز كرده دست بلند نموده كراسوس را بخواند كه نزد او بيايد و با هم گفتگويي بنمايند و چنين گفت كه زد و خورد كه رويداده با اجازه‌ی پادشاه نبوده و تنها براي آزمايش دليري و مهارت سپاهيان بچنان كاري برخاسته شده. كنون هم بايد بمهر و آشتي كوشيده پيماني در ميانه بسته شود تا روميان آسوده و آزاد بشهرهاي خود بازگردند. اين گفته‌ها را ديگران بشادي پذيرفتند و همگي اصرار داشتند كه هرچه زودتر بگفتگوي آشتي آغاز شود. ولي خود كراسوس چون آزموده‌تر از ديگران بود و جهتي براي چنان مهر و پاكدلي در ميان نمي‌ديد گوش بآنها نداده بانديشه فرورفت. ليكن سپاهيان بفرياد برخاسته ايراد گرفتند كه براي چه آنان را بجنگ برانگيخته به دم شمشيرها و نيزه‌هاي دشمن مي‌دهد و خويشتن جسارت آن ندارد با مرد تهيدست و بي‌ابزاري روبرو شود؟ كراسوس نخست نرمي نموده گفت شما اگر تا شب شكيبا باشيد آن هنگام مي‌توانيم كه خود را به كوهها بكشيم كه سواره در آنجا بآساني تاخت نتواند و بدينسان از آسيب دشمن آسوده باشيم و شما نبايد چنين راهي را از دست بدهيد. ولي سپاهيان گوش بسخن او ندادند و سپرهاي خود را بهم كوبيده به تهديد برخاستند. كراسوس ناگزير شده خواهش آنان را پذيرفت و چون خواست برود چنين گفت : «شما اي اوكتاويوس و پترنيوس1 كه مي‌بينيد من ناچار باين راه مي‌روم اگر جان از اين معركه بدر برديد بهمه كس بگوييد كه مايه‌ی نابودي من بيش از فشار دشمن نافرماني سپاه خودم بود.»
ولي اوكتاويوس ازو جدا نشده همراه پترونيوس از پشته پايين آمدند. لكتوران2 را خود كراسوس فرمان داد بروند. در پايين نخست كسي را كه ديدار كردند دو يوناني نيمه‌خون3 بودند كه هر دو از اسب پايين جسته احترام بسياري كردند و بزبان يوناني گفتند : خوبست كسي را پيش از خود بفرستيد تا ببيند آيا سورنا كه بسوي شما مي‌آيد پيرامونيان او ابزار جنگ با خود دارند يا نه. كراسوس چنين گفت : «من اگر اندك علاقه‌اي بزندگي داشتم خودم را بدست شماها نمي‌سپردم.» سپس دو برادري را كه نام روسكيوس4 داشتند فرستاد تا بپرسند همراه چند كسي با سورنا ديدار خواهد شد و شرط گفتگو چه خواهد بود؟ سورنا فرمان داد اين هر دو را دستگير نمودند و خويشتن با سركردگان بزرگ بر اسب نشسته نزديك آمد و به كراسوس درود رانده چنين گفت : «اين چگونه مي‌شود يك سردار رومي پياده باشد و من و بستگانم سوار باشيم؟» كراسوس گفت هيچ خطايي روي نداده ما هر كدام به رسم كشور خود رفتار كرده‌ايم. سورنا گفت : از اين پس يگانگي ميانه‌ی شما و پادشاه ما خواهد بود ولي شما باید با من بايد بياييد تا بسوي رود رفته آن را درست ببينيد. زيرا شما روميان شرطهايي كه مي‌كنيد زود فراموش مي‌نماييد. اين گفته دست خود را بسوي كراسوس دراز كرد. كراسوس فرمان داد يكي از اسبهاي او را بياورند. سورنا گفت : نيازي بآن نيست و اسبي را با لجام زرين پيش كشيده چنين گفت : «آقاي من پادشاه اين اسب را بشما پيشكش مي‌سازد.» نوكراني كراسوس را با زور بر اسب نشاندند و خودشان از چپ و راست راه پيموده بر اسب تازيانه مي‌كشيدند كه تندتر برود. اوكتاويوس پيش دويده لگام اسب را برگرفت و پترنيوس و ديگران نيز رسيده خواستند اسب را نگاه بدارند و كساني را از دشمن كه پيرامون كراسوس را گرفته بودند دور برانند. از اين كوشش و كشاكش هنگامه پديد آمده سپس زد و خورد برخاست. اوكتاويوس شمشير كشيده يكي از نوكران را بكشت و ديگري از آنان از پشت سر حمله كرده اوكتاويوس را بكشت. پترنيوس ابزار جنگي نداشت و با ضربتي كه بر زره سينه‌اش زدند از اسب درغلتيد ولي گزندي نديد. كراسوس را نيز يكي از اشكانيان كه نام پوماكساثرس5 داشت بكشت.
1ـ Petronius
2ـ در جاي ديگري گفته‌ايم لكتوران كساني از سركردگان بودند كه در جلو سردار يا فرمانده يا قونسول تبر بدوش راه مي‌رفتند.
3ـ مقصود آنست كه از يك سوي يوناني بودند از سوي پدر يا از سوي مادر.
4ـ Roscius
5ـ Pomaxathres
11) كراسوس ـ تکه‌ی 11
🔸 در اينجا سورنا ديد اشكانيان چندان ميلي بجنگ ندارند و از آنسو روميان اگر جنگ را تا شب دوام دهند شب خواهند توانست خود را بكوهستان كشيده از دست او بيرون بروند. اينبود دست بدامن حيله زده چند تن از گرفتاران را كه در لشكرگاه اشكاني بودند آزاد ساخت و اينان از دو تن از اشكانيان كه با هم گفتگو داشتند شنيده بودند كه پادشاه اشكاني مايل نيست بيش از اين با روميان دشمني نمايد بلكه مايل است كه كراسوس را ميانجي ساخته پيمان آشتي ببندد. پيداست كه اين گفتگو هم تدبيري بوده است. باري اشكانيان دست از جنگ نگاهداشتند و خود سورنا با سركردگان سوار شده با روي مهرآميز بپشته نزديك شدند. سورنا كمان خود را باز كرده دست بلند نموده كراسوس را بخواند كه نزد او بيايد و با هم گفتگويي بنمايند و چنين گفت كه زد و خورد كه رويداده با اجازه‌ی پادشاه نبوده و تنها براي آزمايش دليري و مهارت سپاهيان بچنان كاري برخاسته شده. كنون هم بايد بمهر و آشتي كوشيده پيماني در ميانه بسته شود تا روميان آسوده و آزاد بشهرهاي خود بازگردند. اين گفته‌ها را ديگران بشادي پذيرفتند و همگي اصرار داشتند كه هرچه زودتر بگفتگوي آشتي آغاز شود. ولي خود كراسوس چون آزموده‌تر از ديگران بود و جهتي براي چنان مهر و پاكدلي در ميان نمي‌ديد گوش بآنها نداده بانديشه فرورفت. ليكن سپاهيان بفرياد برخاسته ايراد گرفتند كه براي چه آنان را بجنگ برانگيخته به دم شمشيرها و نيزه‌هاي دشمن مي‌دهد و خويشتن جسارت آن ندارد با مرد تهيدست و بي‌ابزاري روبرو شود؟ كراسوس نخست نرمي نموده گفت شما اگر تا شب شكيبا باشيد آن هنگام مي‌توانيم كه خود را به كوهها بكشيم كه سواره در آنجا بآساني تاخت نتواند و بدينسان از آسيب دشمن آسوده باشيم و شما نبايد چنين راهي را از دست بدهيد. ولي سپاهيان گوش بسخن او ندادند و سپرهاي خود را بهم كوبيده به تهديد برخاستند. كراسوس ناگزير شده خواهش آنان را پذيرفت و چون خواست برود چنين گفت : «شما اي اوكتاويوس و پترنيوس1 كه مي‌بينيد من ناچار باين راه مي‌روم اگر جان از اين معركه بدر برديد بهمه كس بگوييد كه مايه‌ی نابودي من بيش از فشار دشمن نافرماني سپاه خودم بود.»
ولي اوكتاويوس ازو جدا نشده همراه پترونيوس از پشته پايين آمدند. لكتوران2 را خود كراسوس فرمان داد بروند. در پايين نخست كسي را كه ديدار كردند دو يوناني نيمه‌خون3 بودند كه هر دو از اسب پايين جسته احترام بسياري كردند و بزبان يوناني گفتند : خوبست كسي را پيش از خود بفرستيد تا ببيند آيا سورنا كه بسوي شما مي‌آيد پيرامونيان او ابزار جنگ با خود دارند يا نه. كراسوس چنين گفت : «من اگر اندك علاقه‌اي بزندگي داشتم خودم را بدست شماها نمي‌سپردم.» سپس دو برادري را كه نام روسكيوس4 داشتند فرستاد تا بپرسند همراه چند كسي با سورنا ديدار خواهد شد و شرط گفتگو چه خواهد بود؟ سورنا فرمان داد اين هر دو را دستگير نمودند و خويشتن با سركردگان بزرگ بر اسب نشسته نزديك آمد و به كراسوس درود رانده چنين گفت : «اين چگونه مي‌شود يك سردار رومي پياده باشد و من و بستگانم سوار باشيم؟» كراسوس گفت هيچ خطايي روي نداده ما هر كدام به رسم كشور خود رفتار كرده‌ايم. سورنا گفت : از اين پس يگانگي ميانه‌ی شما و پادشاه ما خواهد بود ولي شما باید با من بايد بياييد تا بسوي رود رفته آن را درست ببينيد. زيرا شما روميان شرطهايي كه مي‌كنيد زود فراموش مي‌نماييد. اين گفته دست خود را بسوي كراسوس دراز كرد. كراسوس فرمان داد يكي از اسبهاي او را بياورند. سورنا گفت : نيازي بآن نيست و اسبي را با لجام زرين پيش كشيده چنين گفت : «آقاي من پادشاه اين اسب را بشما پيشكش مي‌سازد.» نوكراني كراسوس را با زور بر اسب نشاندند و خودشان از چپ و راست راه پيموده بر اسب تازيانه مي‌كشيدند كه تندتر برود. اوكتاويوس پيش دويده لگام اسب را برگرفت و پترنيوس و ديگران نيز رسيده خواستند اسب را نگاه بدارند و كساني را از دشمن كه پيرامون كراسوس را گرفته بودند دور برانند. از اين كوشش و كشاكش هنگامه پديد آمده سپس زد و خورد برخاست. اوكتاويوس شمشير كشيده يكي از نوكران را بكشت و ديگري از آنان از پشت سر حمله كرده اوكتاويوس را بكشت. پترنيوس ابزار جنگي نداشت و با ضربتي كه بر زره سينه‌اش زدند از اسب درغلتيد ولي گزندي نديد. كراسوس را نيز يكي از اشكانيان كه نام پوماكساثرس5 داشت بكشت.
1ـ Petronius
2ـ در جاي ديگري گفته‌ايم لكتوران كساني از سركردگان بودند كه در جلو سردار يا فرمانده يا قونسول تبر بدوش راه مي‌رفتند.
3ـ مقصود آنست كه از يك سوي يوناني بودند از سوي پدر يا از سوي مادر.
4ـ Roscius
5ـ Pomaxathres
✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی دهم)
🔶«احزاب سیاسی» یا چند دسته هوسمندان
(تکه‌ی 1 از 1)
در شماره‌ی دیروز پرچم گفتاری را كه آقای فهیمی استاندار آذربایجان فرستاده بودند بچاپ رسانیدیم. گفتاری پر از حقایق بود. امروز باید بیش از همه در بند ایمنی بود و رشته‌ی آسایش را از هم نگسست.
در كشوری همچون ایران كه در هر گوشه‌ی آن تاراجگران خوابیده‌اند بهترین هواداری از رنجبران و روستاییان این است كه رشته‌ی ایمنی از هم گسیخته نگردد و میدان برای تاراجگران و خونریزان باز نشود.
ما از داستان آقایوف و مانندهای آن آگاهی نداشته‌ایم.[1] ولی در همین پرچم این موضوع را دوبار تكرار كرده‌ایم كه شورانیدن روستاییان به هر نامی كه باشد جز تولید ناایمنی نتیجه‌ای نتواند داد. جز خانه خرابی سودی برای روستایی نتواند داشت.
گفته‌ایم: نیكیها باید از شهرها آغاز گردد. ما برای نیك شدن نیازمند تغییرات در همه‌ی رشته‌های زندگی می‌باشیم : باید اندیشه‌ها دیگر گردد ، حقایق زندگی روشن شود ، این باورها و پندارهای پوچ و پراكنده كه مغزها را آكنده از میان برود. قانونها عوض شود. خویهای ستوده رواج یابد ـ صدگونه تغییرات روی دهد و یكی از آنها نیز اصلاح حال روستاییان باشد.
اینست راه نیك گردیدن توده. نه آنكه كسانی همه چیز را فراموش كنند ، و حتی باستقلال كشور كه اساس همه‌ی نیكیهاست پشت پا زنند ، و یگانه شاهكارشان شورانیدن روستاییان و برانگیزانیدن آقایوفها و مانندگان آنها باشد. چنین رفتاری جز از روی هوس و نادانی نتواند بود. چنین كسانی جز درپی خودنمایی نمی‌باشند.
ما از جناب استاندار گله‌مندیم كه باینان نام «احزاب سیاسی» میدهند. این نام بچنان كسانی چه سزاست؟!.. كدام حزب؟!.. كدام سیاست؟!.. مگر همینكه كسانی چند تنی دور هم نشستند و یك نامی‌بروی خود گزاردند و چند جمله‌ای را بنام مرامنامه بهم بافتند حزب می‌باشند؟!. مگر همینكه چند روزی فرصت یافته بخودنمایی بدخواهانه پرداختند «سیاسی» شمرده گردند؟!..
من نمیخواهم در اینجا از آن دسته‌ها كه در همه جا فراوانند سخن رانم. در فرصت دیگر ، از این زمینه گفتگوی بسیار خواهیم كرد. در اینجا دو نكته را یادآوری مینمایم :
نخست : این كسان دیروز در كجا بودند؟!.. پس چرا نمی‌كوشیدند؟!.. پس چرا اندیشه‌ی چاره نمیكردند؟!.
🔸🔸كسی كه علاقه بتوده یا كشور یا بیك مسلكی دارد هیچگاه بیكار ننشیند و هر زمان باقتضای آن راهی پیدا كرده بكوشد.
اینها دیروز در زمان رضاشاه كجا بودند؟!.. چه كوششی میكردند؟!.. آیا جز از آنست كه بخاموشی گراییده با صد بیپروایی درپی كارهای شخصی خود بودند؟!.
آیا این دلیل بیحسی و بیدردی آنان نیست؟!.. آیا این نمیرساند كه این جنب و جوشهایی كه امروز می‌نمایند تنها برای خودنمایی و یا از روی شیادی و بدنهادیست؟!.. آیا نمیرساند كه اگر بار دیگر یك شاهی پیدا شد همگی بخاموشی خواهند گرایید و همچون موشانی كه سر گربه‌ای را ببینند و یا آواز پایی بشنوند هر یكی بسوراخ دیگری خواهند خزید؟!..
آیا چنین كسان بی‌عزم و اراده‌ای را «احزاب سیاسی» تواند نامید؟!.. اینان كجا و چنین نامی كجا ؟!..
دوم : اینان كارهاشان جز تقلیدهای خنك و بیجایی از حزبهای اروپایی نیست. چون در اروپا بسیاری از حزبها را كارگران پدید آورده‌اند و آنان گاهی «گرو» [Grève = اعتصاب] میكنند اینان در ایران هم تنها چیزی كه بخاطرشان میرسد آنست كه یك اعتصابی یا گروی پدید آورده یك تقلیدی از حزبهای اروپا نمایش دهند.
اینان نمیدانند كه هر توده‌ای گرفتاریهایش چیز دیگر است و در هر كشوری باید از روی مقتضیات آنجا بكوششهایی پرداخت. در اروپا یكی از گرفتاریهای بزرگ داستان كارگر و كارخانه‌دار است در حالی كه ما در ایران آن را هیچ نداریم. ما در ایران بجای آن ، گرفتاریهای پراكندگی اندیشه و رواج پندارها و پستی خویها و مانند اینها را داریم كه باید از راهش چاره كنیم.
ولی آنان از نادانی میكوشند كه در ایران گام بگام حزبهای اروپا راه روند و چون در اینجا كارخانه‌های بزرگی كه هر یكی دارای هزارها كارگر باشد نیست ناگزیر می‌چسبند بنانوایی‌ها و مانند آنها و برای آنكه مسمایی بعمل آورند آنان را به اعتصاب وامیدارند. این نمونه‌ی دیگری از كوتاهی اندیشه‌های ایشانست.
در ده و چند سال پیش كه تازه نام هیتلر پیشوای آلمان بایران میرسید كسانی در اینجا باندیشه افتاده میخواستند یك حزبی از روی ناسیونال سوسیالیست پدید آورند و چون میخواسته‌اند از هر باره تقلید بآنان نمایند گفتگو از بیرون كردن یهودیها بمیان آورده‌اند. یكی هم میگفته در ایران یهودی بسیار نیست ، ما باید بجای آنها سیدها را بیرون كنیم. اینست نمونه‌ی فهم و اندیشه‌ی این كودكان هوسباز چهل ساله. بچنین كسانی و بدسته‌بندیهای آنان نام «احزاب سیاسی» نتوان داد. اینان جز هوسمندانی نیستند كه بیخردانه با آزادی و استقلال كشور بازی میكنند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 49 )
(تکه‌ی دهم)
🔶«احزاب سیاسی» یا چند دسته هوسمندان
(تکه‌ی 1 از 1)
در شماره‌ی دیروز پرچم گفتاری را كه آقای فهیمی استاندار آذربایجان فرستاده بودند بچاپ رسانیدیم. گفتاری پر از حقایق بود. امروز باید بیش از همه در بند ایمنی بود و رشته‌ی آسایش را از هم نگسست.
در كشوری همچون ایران كه در هر گوشه‌ی آن تاراجگران خوابیده‌اند بهترین هواداری از رنجبران و روستاییان این است كه رشته‌ی ایمنی از هم گسیخته نگردد و میدان برای تاراجگران و خونریزان باز نشود.
ما از داستان آقایوف و مانندهای آن آگاهی نداشته‌ایم.[1] ولی در همین پرچم این موضوع را دوبار تكرار كرده‌ایم كه شورانیدن روستاییان به هر نامی كه باشد جز تولید ناایمنی نتیجه‌ای نتواند داد. جز خانه خرابی سودی برای روستایی نتواند داشت.
گفته‌ایم: نیكیها باید از شهرها آغاز گردد. ما برای نیك شدن نیازمند تغییرات در همه‌ی رشته‌های زندگی می‌باشیم : باید اندیشه‌ها دیگر گردد ، حقایق زندگی روشن شود ، این باورها و پندارهای پوچ و پراكنده كه مغزها را آكنده از میان برود. قانونها عوض شود. خویهای ستوده رواج یابد ـ صدگونه تغییرات روی دهد و یكی از آنها نیز اصلاح حال روستاییان باشد.
اینست راه نیك گردیدن توده. نه آنكه كسانی همه چیز را فراموش كنند ، و حتی باستقلال كشور كه اساس همه‌ی نیكیهاست پشت پا زنند ، و یگانه شاهكارشان شورانیدن روستاییان و برانگیزانیدن آقایوفها و مانندگان آنها باشد. چنین رفتاری جز از روی هوس و نادانی نتواند بود. چنین كسانی جز درپی خودنمایی نمی‌باشند.
ما از جناب استاندار گله‌مندیم كه باینان نام «احزاب سیاسی» میدهند. این نام بچنان كسانی چه سزاست؟!.. كدام حزب؟!.. كدام سیاست؟!.. مگر همینكه كسانی چند تنی دور هم نشستند و یك نامی‌بروی خود گزاردند و چند جمله‌ای را بنام مرامنامه بهم بافتند حزب می‌باشند؟!. مگر همینكه چند روزی فرصت یافته بخودنمایی بدخواهانه پرداختند «سیاسی» شمرده گردند؟!..
من نمیخواهم در اینجا از آن دسته‌ها كه در همه جا فراوانند سخن رانم. در فرصت دیگر ، از این زمینه گفتگوی بسیار خواهیم كرد. در اینجا دو نكته را یادآوری مینمایم :
نخست : این كسان دیروز در كجا بودند؟!.. پس چرا نمی‌كوشیدند؟!.. پس چرا اندیشه‌ی چاره نمیكردند؟!.
🔸🔸كسی كه علاقه بتوده یا كشور یا بیك مسلكی دارد هیچگاه بیكار ننشیند و هر زمان باقتضای آن راهی پیدا كرده بكوشد.
اینها دیروز در زمان رضاشاه كجا بودند؟!.. چه كوششی میكردند؟!.. آیا جز از آنست كه بخاموشی گراییده با صد بیپروایی درپی كارهای شخصی خود بودند؟!.
آیا این دلیل بیحسی و بیدردی آنان نیست؟!.. آیا این نمیرساند كه این جنب و جوشهایی كه امروز می‌نمایند تنها برای خودنمایی و یا از روی شیادی و بدنهادیست؟!.. آیا نمیرساند كه اگر بار دیگر یك شاهی پیدا شد همگی بخاموشی خواهند گرایید و همچون موشانی كه سر گربه‌ای را ببینند و یا آواز پایی بشنوند هر یكی بسوراخ دیگری خواهند خزید؟!..
آیا چنین كسان بی‌عزم و اراده‌ای را «احزاب سیاسی» تواند نامید؟!.. اینان كجا و چنین نامی كجا ؟!..
دوم : اینان كارهاشان جز تقلیدهای خنك و بیجایی از حزبهای اروپایی نیست. چون در اروپا بسیاری از حزبها را كارگران پدید آورده‌اند و آنان گاهی «گرو» [Grève = اعتصاب] میكنند اینان در ایران هم تنها چیزی كه بخاطرشان میرسد آنست كه یك اعتصابی یا گروی پدید آورده یك تقلیدی از حزبهای اروپا نمایش دهند.
اینان نمیدانند كه هر توده‌ای گرفتاریهایش چیز دیگر است و در هر كشوری باید از روی مقتضیات آنجا بكوششهایی پرداخت. در اروپا یكی از گرفتاریهای بزرگ داستان كارگر و كارخانه‌دار است در حالی كه ما در ایران آن را هیچ نداریم. ما در ایران بجای آن ، گرفتاریهای پراكندگی اندیشه و رواج پندارها و پستی خویها و مانند اینها را داریم كه باید از راهش چاره كنیم.
ولی آنان از نادانی میكوشند كه در ایران گام بگام حزبهای اروپا راه روند و چون در اینجا كارخانه‌های بزرگی كه هر یكی دارای هزارها كارگر باشد نیست ناگزیر می‌چسبند بنانوایی‌ها و مانند آنها و برای آنكه مسمایی بعمل آورند آنان را به اعتصاب وامیدارند. این نمونه‌ی دیگری از كوتاهی اندیشه‌های ایشانست.
در ده و چند سال پیش كه تازه نام هیتلر پیشوای آلمان بایران میرسید كسانی در اینجا باندیشه افتاده میخواستند یك حزبی از روی ناسیونال سوسیالیست پدید آورند و چون میخواسته‌اند از هر باره تقلید بآنان نمایند گفتگو از بیرون كردن یهودیها بمیان آورده‌اند. یكی هم میگفته در ایران یهودی بسیار نیست ، ما باید بجای آنها سیدها را بیرون كنیم. اینست نمونه‌ی فهم و اندیشه‌ی این كودكان هوسباز چهل ساله. بچنین كسانی و بدسته‌بندیهای آنان نام «احزاب سیاسی» نتوان داد. اینان جز هوسمندانی نیستند كه بیخردانه با آزادی و استقلال كشور بازی میكنند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 49 )
[1] : ما از خیانت وزیران و سران ستاد و بی‌آبرو گردانیدن و فروپاشانیدن آرتش در شهریور 1320 که یکی از نتیجه‌هایش هموار گردانیدن راه اشغال ایران بدست انگلیس و روس بود ، برافتادن رضاشاه و جانشینی محمدرضاشاه و آشوبهایی که در سراسر کشور برخاست و حال کابینه‌های پس از شهریور 20 در گفتارهامان نوشته‌ایم و خوانندگانمان میدانند.
یکی از جاهایی که آشوبهایی برخاست روستاهای آذربایجان بود. این آشوبها جز از خیزش فرقه‌ی دمکراتِ آذربایجان برهبری پیشه‌وری در 1324 است ولی میتوان گفت نامردیهای یک مشت سرجنبانان و برانگیزندگان اشرار در آذربایجان و خیانت و پستی وزیران و سران آرتش که بجای کوبیدن سر اشرار با آنان شیوه‌ی نرمخویی و میدان‌دهی در پیش گرفتند زمینه را برای آشوبگریهای دیگری در سال 24 فراهم کرد.
گفتارهایی که روزنامه‌ی پرچم از همان آغاز بکار نوشت و بدینسان رشته‌ی اندیشه‌های مردم آذربایجان را بدست گرفته دولت را واداشت تا پس از بارها گوشزد سرانجام سپاه به آنجا بَرَد و دست اشرار را کوتاه گرداند از سرفرازیهای این روزنامه میباشد.
خلیل فهیمی استاندار آذربایجان در گفتاری که روز پیش نوشته و در پرچم چاپ شده از جنایتهای دسته‌ای بسرکردگی آقایوف‌نامی پرده برمیدارد که از کنار ارس تا مرند روستاها را غارت کرده و کسانی را کشته سپس گمرک را نیز غارت کرده به قفقاز گریخته‌اند.
فهیمی از دسته‌های دیگری نیز یاد میکند که آنان نیز جنایتهایی مانند آقایوف کرده‌اند و در همان حال خود را به مردم کوشنده‌ی سیاسی و آزادیخواه و از بستگان دولت شوروی شناسانیده‌اند. ولی به نوشته‌ی فهیمی مأمورین شوروی از جنایتهایی که اینان کرده‌اند بیزاری نموده‌اند.
باید دانست که اینان نیز خود بازیچه‌ی یک مشت «کوشندگان بدنام سیاسی» بودند و این جنایتها را به انگیزش آنان می‌کردند.
گله‌مندی پرچم از فهیمی در این گفتار از آنجاست که آنان را «احزاب سیاسی» نامیده است.
یکی از جاهایی که آشوبهایی برخاست روستاهای آذربایجان بود. این آشوبها جز از خیزش فرقه‌ی دمکراتِ آذربایجان برهبری پیشه‌وری در 1324 است ولی میتوان گفت نامردیهای یک مشت سرجنبانان و برانگیزندگان اشرار در آذربایجان و خیانت و پستی وزیران و سران آرتش که بجای کوبیدن سر اشرار با آنان شیوه‌ی نرمخویی و میدان‌دهی در پیش گرفتند زمینه را برای آشوبگریهای دیگری در سال 24 فراهم کرد.
گفتارهایی که روزنامه‌ی پرچم از همان آغاز بکار نوشت و بدینسان رشته‌ی اندیشه‌های مردم آذربایجان را بدست گرفته دولت را واداشت تا پس از بارها گوشزد سرانجام سپاه به آنجا بَرَد و دست اشرار را کوتاه گرداند از سرفرازیهای این روزنامه میباشد.
خلیل فهیمی استاندار آذربایجان در گفتاری که روز پیش نوشته و در پرچم چاپ شده از جنایتهای دسته‌ای بسرکردگی آقایوف‌نامی پرده برمیدارد که از کنار ارس تا مرند روستاها را غارت کرده و کسانی را کشته سپس گمرک را نیز غارت کرده به قفقاز گریخته‌اند.
فهیمی از دسته‌های دیگری نیز یاد میکند که آنان نیز جنایتهایی مانند آقایوف کرده‌اند و در همان حال خود را به مردم کوشنده‌ی سیاسی و آزادیخواه و از بستگان دولت شوروی شناسانیده‌اند. ولی به نوشته‌ی فهیمی مأمورین شوروی از جنایتهایی که اینان کرده‌اند بیزاری نموده‌اند.
باید دانست که اینان نیز خود بازیچه‌ی یک مشت «کوشندگان بدنام سیاسی» بودند و این جنایتها را به انگیزش آنان می‌کردند.
گله‌مندی پرچم از فهیمی در این گفتار از آنجاست که آنان را «احزاب سیاسی» نامیده است.
✴️گواهی پاكدلانه‌ی یك عالم شیعی
اگر حضرت محمد در زمان ما بود آیه‌ی 104 سوره‌ی یونس [1] كه برای مشركین خواند امروزه برای ما می‌خواند.
امروز ما از مسلمانی فقط نامی داریم در هر شهر و در هر آبادی و در هر خیابان و حتا در بعضی خانه‌ها یك بتخانه قرار داده‌ایم اكثر دارای گنبدهای زرین و سیمین‌اند و برخی سنگهای سیاه و سفیدند كه جای پا یا پنجه در آن تراشیده شده از اطراف و اكناف رو بآن بتخانه‌ها آورده ناله‌ها كرده گریه‌ها نموده و صورتها مالیده از آن حاجتها می‌خواهند آیا بدتر از این بت‌پرستی هست یا می‌شود؟
از اینها ننگین‌تر كار كسانی است كه نام خود را رئیس دین گزارده برای عوام‌فریبی جلو دسته‌ها افتاده مانند گله‌ی گوسفند مردم را بطرف بتخانه‌ها كشانیده در آنجا با مهارت شروع بخالی كردن جیبهای مردم نادان نموده و کلید بهشت را بدست آنها داده پدر و مادر آنان را داخل جنت می‌گردانند در صورتی كه خدا در قرآن این مكر كنندگان را لعنت فرموده‌اند.
از تفسیر كشف حقایق (میرمحمدكریم بادكوبه‌ای)
(ماهنامه‌ی آذرماه و آبانماه 25)
[1] : معنی آنکه : بگو : «ای مردم! اگر در باور من شک دارید ، من آنهایی را که جز خدا می‌پرستید، نمی‌پرستم! تنها خدایی را می‌پرستم که شما را می‌میراند! و فرموده شده‌ام که از مؤمنان باشم! ـ ویراینده
اگر حضرت محمد در زمان ما بود آیه‌ی 104 سوره‌ی یونس [1] كه برای مشركین خواند امروزه برای ما می‌خواند.
امروز ما از مسلمانی فقط نامی داریم در هر شهر و در هر آبادی و در هر خیابان و حتا در بعضی خانه‌ها یك بتخانه قرار داده‌ایم اكثر دارای گنبدهای زرین و سیمین‌اند و برخی سنگهای سیاه و سفیدند كه جای پا یا پنجه در آن تراشیده شده از اطراف و اكناف رو بآن بتخانه‌ها آورده ناله‌ها كرده گریه‌ها نموده و صورتها مالیده از آن حاجتها می‌خواهند آیا بدتر از این بت‌پرستی هست یا می‌شود؟
از اینها ننگین‌تر كار كسانی است كه نام خود را رئیس دین گزارده برای عوام‌فریبی جلو دسته‌ها افتاده مانند گله‌ی گوسفند مردم را بطرف بتخانه‌ها كشانیده در آنجا با مهارت شروع بخالی كردن جیبهای مردم نادان نموده و کلید بهشت را بدست آنها داده پدر و مادر آنان را داخل جنت می‌گردانند در صورتی كه خدا در قرآن این مكر كنندگان را لعنت فرموده‌اند.
از تفسیر كشف حقایق (میرمحمدكریم بادكوبه‌ای)
(ماهنامه‌ی آذرماه و آبانماه 25)
[1] : معنی آنکه : بگو : «ای مردم! اگر در باور من شک دارید ، من آنهایی را که جز خدا می‌پرستید، نمی‌پرستم! تنها خدایی را می‌پرستم که شما را می‌میراند! و فرموده شده‌ام که از مؤمنان باشم! ـ ویراینده
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶 خرده‌ها‌یی که به کیش شیعیگری توان گرفت
هفتم : آن بارگاهها که در مشهد و قم و عبدالعظیم و بغداد و سامره و کربلا و نجف و دیگر شهرهاست و شیعیان به زیارت روند خود جداگانه داستانیست. اگر دیده‌اید ، هر یکی بتخانه‌ی باشکوهی میباشد. از صدها فرسنگ راه به زیارت می‌آیند ، با گردنهای کج و چشمهای نمناک در برابر در میایستند ، سیدی یا ملایی پیش افتاده بانگ برمیدارد : «أأدخل یا الله ، أأدخل یا رسول الله ...» سپس به درون میروند ، گرد صندوق آهنین یا سیمین میگردند ، آنها را میبوسند ، سر پائین آورده مینیایند. آیا این بت‌پرستی نیست؟!.
این به آنان برمیخورد که ما این بارگاهها را بت میخوانیم ، چه باید کرد که راستی همینست. هر چیزی که جز خدا بپرستند و دست‌اندرکار جهانش دانند بُت باشد.
گفتگو میانه‌ی خداپرستی و بت‌پرستی بر سرِ آنست که آیا جز خدا کسی را در این جهان دستی هست؟!. خداپرستی میگوید : نیست ، بت‌پرستی میگوید : هست. آنگاه خداپرستی (یا بهتر گویم : دین) میگوید : خدا این جهان را از روی آئینی میگرداند و هر کاری در این جهان راهی میدارد که جز از آن راه نتواند بود : کسی که بیمار است باید پی درمان باشد ، کسی اگر بیچیز است باید به کاری یا پیشه‌ای پردازد و چیزدار گردد ، کسی اگر خشنودی خدا را میخواهد باید به نیکوکاری کوشد. همچنین در دیگر کارها. گفتگو بر سر اینهاست نه بر سر آنکه تندیسه‌های چوبین و آهنین پرستند یا گنبدهای سیمین و زرین. اگر مردمان یک کس زنده‌ای را دست‌اندرکارهای خدا شمارند و از او بهبود بیماری یا گشایش کار یا مانند آن خواهند نیز بت خواهد بود اگرچه آدمی‌ای زنده میباشد. [1]
شگفت آنکه درباره‌ی این زیارت رفتن «حدیثها» از پیشوایانشان میدارند : هر کس به زیارت رود همه‌ی گناهانش آمرزیده شود ، بهشت به او بایا[=واجب] گردد ، به هر گامی کاخی از زر و سیم و بلور برایش سازند ، صد حوری به نامش نویسند ... از بس سرگرم سیاست بوده‌اند از گفتن هیچ گزافه‌ای بازنایستاده‌اند.
یکی نپرسیده : رفتن به دیدن بارگاهی چیست و چه سودی دارد که خدا این پاداشها را دهد؟!... آخر پاداش در برابر یک کار سودمند تواند بود. به یک کار بیهوده‌ای پاداش از خدا چه سزاست؟!. گفتن چنین دروغهایی بنام خدا ، آیا نشان خدانشناسی نیست؟!... آیا گفتن : «هر که حسین را در کربلا زیارت کند خدا را در عرش زیارت کرده» (2) با خدا گستاخی و بیفرهنگی نیست.
شگفت‌تر اینکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نیز چشم دارند و داستانها پدید آورند : فلان کور را بینا گردانید ، و بَهمان بیمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانید.
شاهی که به ضربت دو انگشت از معجزه ابن قیس را کُشت
بنیادگزار اسلام با آن جایگاه والایی که میداشت و با آن کار خدایی که پیش میبرد ، چون جهودان و ترسایان فشار آورده نتوانستنی میخواستند در پاسخشان میگفت : من نتوانم. قرآن پر از اینگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هیچکاره‌ی او در زندگی نتوانستنی میکرده‌اند بجای خود كه پس از مرگشان نیز میکنند. افسوس از این نادانی!.
اگر تاریخ را نگریم تاکنون بارها در پیرامون آن گنبدها کشتار رخ داده و هزاران کسان کشته شده‌اند و هیچ کاری از آنها دیده نشده (و نبایستی دیده شود). در زمان شاه‌عباس در سال ٩٨٨ که عبدالمؤمن‌خان‌اُزبک با جنگ و خونریزی به مشهد دست یافت ، انبوه مردم از ملایان و سیدها و دیگران به «آستانه‌ی مقدسه» پناه برده چنین میدانستند که از کشتار خواهند رهید. ولی ازبکان با شمشیرهای آخته به درون درآمدند و دست به کشتار گشادند و به کسی دریغ نگفته زنده نگزاردند. در عالم‌آرا مینویسد : «از صحیح القولی استماع رفت که میرمحمدحسین مشهور به میر بالای سر که از سادات مشهد مقدّس و در صلاح و تقوی و عبادت درجه‌ی عالی داشت در بالای سرِ ضریح مبارک به نماز و طاعت و تلاوت قیام نموده کمتر از آن مقام شریف حرکت کردی در روز هولناک بدستور معتاد در بالای سر نشسته به تلاوت مشغول بود یکی از ازبکان از خدا بیخبر دست در کمر او زده بیرون میکشید. میر بیچاره از هول جان و کشاکش و اضطراب دست بر پنجره‌ی ضریح مبارک زده محکم گرفت. ازبک دیگری شمشیری انداخته قطع ید او نمود و دستش در محجر مانده او را کشیدند و پاره‌پاره کردند».
(کتاب داوری سات 30 از 105)
[1] : پس تفاوتی بدینسان پدید می‌آید : بت‌پرست که همیشه گشایش کار را از بتها طلب میکرده و نیک و بدِ کارهایش را به آنها بسته میدانسته ، پس از باور یافتن به خداپرستی دیگر می‌بایست بخود تکیه کند و کارها را از راهش انجام دهد. همین تکیه کردن بخود تفاوت چشمگیری در رفتار یک آدمی و زندگانی او پدید می‌آورد. ـ و
(2) : من زار الحسین فی كربلا كان كمن زار الله فی عرشه.
هفتم : آن بارگاهها که در مشهد و قم و عبدالعظیم و بغداد و سامره و کربلا و نجف و دیگر شهرهاست و شیعیان به زیارت روند خود جداگانه داستانیست. اگر دیده‌اید ، هر یکی بتخانه‌ی باشکوهی میباشد. از صدها فرسنگ راه به زیارت می‌آیند ، با گردنهای کج و چشمهای نمناک در برابر در میایستند ، سیدی یا ملایی پیش افتاده بانگ برمیدارد : «أأدخل یا الله ، أأدخل یا رسول الله ...» سپس به درون میروند ، گرد صندوق آهنین یا سیمین میگردند ، آنها را میبوسند ، سر پائین آورده مینیایند. آیا این بت‌پرستی نیست؟!.
این به آنان برمیخورد که ما این بارگاهها را بت میخوانیم ، چه باید کرد که راستی همینست. هر چیزی که جز خدا بپرستند و دست‌اندرکار جهانش دانند بُت باشد.
گفتگو میانه‌ی خداپرستی و بت‌پرستی بر سرِ آنست که آیا جز خدا کسی را در این جهان دستی هست؟!. خداپرستی میگوید : نیست ، بت‌پرستی میگوید : هست. آنگاه خداپرستی (یا بهتر گویم : دین) میگوید : خدا این جهان را از روی آئینی میگرداند و هر کاری در این جهان راهی میدارد که جز از آن راه نتواند بود : کسی که بیمار است باید پی درمان باشد ، کسی اگر بیچیز است باید به کاری یا پیشه‌ای پردازد و چیزدار گردد ، کسی اگر خشنودی خدا را میخواهد باید به نیکوکاری کوشد. همچنین در دیگر کارها. گفتگو بر سر اینهاست نه بر سر آنکه تندیسه‌های چوبین و آهنین پرستند یا گنبدهای سیمین و زرین. اگر مردمان یک کس زنده‌ای را دست‌اندرکارهای خدا شمارند و از او بهبود بیماری یا گشایش کار یا مانند آن خواهند نیز بت خواهد بود اگرچه آدمی‌ای زنده میباشد. [1]
شگفت آنکه درباره‌ی این زیارت رفتن «حدیثها» از پیشوایانشان میدارند : هر کس به زیارت رود همه‌ی گناهانش آمرزیده شود ، بهشت به او بایا[=واجب] گردد ، به هر گامی کاخی از زر و سیم و بلور برایش سازند ، صد حوری به نامش نویسند ... از بس سرگرم سیاست بوده‌اند از گفتن هیچ گزافه‌ای بازنایستاده‌اند.
یکی نپرسیده : رفتن به دیدن بارگاهی چیست و چه سودی دارد که خدا این پاداشها را دهد؟!... آخر پاداش در برابر یک کار سودمند تواند بود. به یک کار بیهوده‌ای پاداش از خدا چه سزاست؟!. گفتن چنین دروغهایی بنام خدا ، آیا نشان خدانشناسی نیست؟!... آیا گفتن : «هر که حسین را در کربلا زیارت کند خدا را در عرش زیارت کرده» (2) با خدا گستاخی و بیفرهنگی نیست.
شگفت‌تر اینکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نیز چشم دارند و داستانها پدید آورند : فلان کور را بینا گردانید ، و بَهمان بیمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانید.
شاهی که به ضربت دو انگشت از معجزه ابن قیس را کُشت
بنیادگزار اسلام با آن جایگاه والایی که میداشت و با آن کار خدایی که پیش میبرد ، چون جهودان و ترسایان فشار آورده نتوانستنی میخواستند در پاسخشان میگفت : من نتوانم. قرآن پر از اینگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هیچکاره‌ی او در زندگی نتوانستنی میکرده‌اند بجای خود كه پس از مرگشان نیز میکنند. افسوس از این نادانی!.
اگر تاریخ را نگریم تاکنون بارها در پیرامون آن گنبدها کشتار رخ داده و هزاران کسان کشته شده‌اند و هیچ کاری از آنها دیده نشده (و نبایستی دیده شود). در زمان شاه‌عباس در سال ٩٨٨ که عبدالمؤمن‌خان‌اُزبک با جنگ و خونریزی به مشهد دست یافت ، انبوه مردم از ملایان و سیدها و دیگران به «آستانه‌ی مقدسه» پناه برده چنین میدانستند که از کشتار خواهند رهید. ولی ازبکان با شمشیرهای آخته به درون درآمدند و دست به کشتار گشادند و به کسی دریغ نگفته زنده نگزاردند. در عالم‌آرا مینویسد : «از صحیح القولی استماع رفت که میرمحمدحسین مشهور به میر بالای سر که از سادات مشهد مقدّس و در صلاح و تقوی و عبادت درجه‌ی عالی داشت در بالای سرِ ضریح مبارک به نماز و طاعت و تلاوت قیام نموده کمتر از آن مقام شریف حرکت کردی در روز هولناک بدستور معتاد در بالای سر نشسته به تلاوت مشغول بود یکی از ازبکان از خدا بیخبر دست در کمر او زده بیرون میکشید. میر بیچاره از هول جان و کشاکش و اضطراب دست بر پنجره‌ی ضریح مبارک زده محکم گرفت. ازبک دیگری شمشیری انداخته قطع ید او نمود و دستش در محجر مانده او را کشیدند و پاره‌پاره کردند».
(کتاب داوری سات 30 از 105)
[1] : پس تفاوتی بدینسان پدید می‌آید : بت‌پرست که همیشه گشایش کار را از بتها طلب میکرده و نیک و بدِ کارهایش را به آنها بسته میدانسته ، پس از باور یافتن به خداپرستی دیگر می‌بایست بخود تکیه کند و کارها را از راهش انجام دهد. همین تکیه کردن بخود تفاوت چشمگیری در رفتار یک آدمی و زندگانی او پدید می‌آورد. ـ و
(2) : من زار الحسین فی كربلا كان كمن زار الله فی عرشه.
پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶 در پاسخ حقیقتگو 🔸 17ـ جز ما کی بچاره‌ی این پراکندگیها برخاسته؟ (تکه‌ی 2 از 2) كسی كه آرزومند است همه‌ی دینها یكی گردد ـ یا راستتر گویم : در جهان همه یك دین باشد ـ باید نخست آن دین راستین را درمیان گزارد و با زبان ساده و با دلیلهای خردمندانه آن را…
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 18ـ ریشه‌ی یک رشته گمراهیهای کیشی (تکه‌ی 1 از 3)
این گرفتاریها كه امروز شرق دچار است آن قاعده را روشن میگرداند كه گفته‌اند : «دروغ هر چند پیش رود در جایی خواهد درماند».
این بسیار رخ دهد كه كسی دغلكاریهایی كند و دروغهایی پردازد و زمانی از آنها سود جوید ولی سرانجام پاپیچش گردیده گرفتارش كند و چه‌بسا دغلكارانی كه شومی كارهای ایشان پاپیچ فرزندان و نوادگانشان گردد و چه‌بسا كسان بیگانه زیان آن را كشند. گرفتاریهای امروزی شرق از این راه است و اینك آن را روشن می‌گردانم :
هزار و سیصد سال پیش پیغمبر اسلام در مكه برخاست و برستگاری جهان كوشید ، و پس از بیست و اند سال رنج و تلاش چون مردان ارجدار بسیار نیكی همچون علی و بوبكر و عمر و كسان دیگری از قریش باو گرویده و به یاریش برخاستند و از آنسوی عرب مردم بیابانی و ساده‌ای می‌بودند و آلودگی كم می‌داشتند كار پیش رفت و دین اسلام بنیاد یافت. نخست كارها بس ساده می‌بود ، یاران پیغمبر او را جز یك مرد برگزیده‌ی خدایی نمی‌شناختند و با اینهمه در راهش جان دریغ نمی‌گفتند. ولی چون پنجاه و شصت سال درمیانه گذشت و آن جانبازان كم‌كم از میان رفتند و اسلام نیز نیرو گرفته و از هر سو سودجویان و دغلكاران باو رو آورده بودند و اینان چنانكه شیوه‌ی همیشگی اینانست به سادگی دین خرسندی نمی‌دادند و از اندیشه‌ی كوتاه خود هر زمان دروغ دیگری بیرون می‌ریختند و هر زمان چیزهای دیگری به پیغمبر و دین او می‌بستند و تا آنجا رسید كه گفتند پیغمبر سایه نمی‌داشت ، و همیشه ابری بر سرش سایه می‌انداخت ، و مُهر پیغمبری بر دوشش می‌بود ، و شبی كه بجهان آمد ایوان خسرو افتاد و دریاچه‌ی ساوه خشكید ، و خدا جهان را از بهر او و خاندانش آفریده بوده ، و دار و ندارش همان بوده و بس ـ پیاپی از این گزافه‌ها بیرون ریختند. پیغمبر چون برخاست یكی از گرفتاریهایش این بود كه كسانی بانگیزش جهودان و ترسایان نزد او آمده كارهای نیارَستنی می‌طلبیدند و آگاهی از ناپیدا میخواستند و پیغمبر ناگزیر بود پیاپی پاسخ داده بگوید : «من اینها را نتوانم» لیكن اینان صدها داستان از آن گونه ساخته و بنام او بر زبانها انداختند. یاران خود پیغمبر هرگز آگاهی از این گونه گزافه‌ها نمی‌داشتند ولی آن جانبازیها را در راه وی میكردند. اینان جانبازی و غیرت را كنار گزارده بجای آنها باین ستایشها و دروغ‌پردازیها پرداختند ، و چون انبوهی از این راه نان می‌خوردند روزبروز آن را فزونتر گردانیدند.
از آنسوی تا زمان امام علی بن ابیطالب چندان گفتگویی درباره‌ی خلافت نبود ولی چون علی كشته شد و پسر او حسن بن علی خلافت را به معاویه واگزاشت و معاویه كه خودش و خاندانش دشمنان دیرین اسلام می‌بودند رنگ دیگری بكارها داد ، این رفتار او بر مسلمانان سخت ناگوار افتاد و همه را تكان داد و دسته‌بندیها آغاز شد كه خلافت را از دست بنی‌امیه بیرون آورند. چنانكه یك دسته از آن پسران عباس بودند كه خلافت را برای ایشان میخواستند. یك دسته از آن علویان می‌بودند كه خلافت را بهر اینان می‌طلبیدند. خواستاران دیگری نیز می‌بودند كه یكایك نمی‌شماریم. اینان در این راه از هیچ گونه كوشش بازنمی‌ایستادند و یكی از دستاویزهای آنان دروغهایی بود كه برای پیشرفت كار خود به پیغمبر اسلام می‌بستند و از زبان او سخنانی پدید می‌آوردند. بویژه دسته‌های ناتوان كه چون زورشان بچیزی نمی‌رسید دست بدامن دروغسازی می‌زدند و صد دغلكاری بكار می‌آوردند. اگر تاریخ را بخوانید و داستان باطنیان و دیگران را نیك اندیشید خواهید دید چه هنگامه‌ی ناگواری بوده است و مسلمانان بدروغسازی و بدآموزی تا چه اندازه دلیر گردیده بوده‌اند.
🔸 18ـ ریشه‌ی یک رشته گمراهیهای کیشی (تکه‌ی 1 از 3)
این گرفتاریها كه امروز شرق دچار است آن قاعده را روشن میگرداند كه گفته‌اند : «دروغ هر چند پیش رود در جایی خواهد درماند».
این بسیار رخ دهد كه كسی دغلكاریهایی كند و دروغهایی پردازد و زمانی از آنها سود جوید ولی سرانجام پاپیچش گردیده گرفتارش كند و چه‌بسا دغلكارانی كه شومی كارهای ایشان پاپیچ فرزندان و نوادگانشان گردد و چه‌بسا كسان بیگانه زیان آن را كشند. گرفتاریهای امروزی شرق از این راه است و اینك آن را روشن می‌گردانم :
هزار و سیصد سال پیش پیغمبر اسلام در مكه برخاست و برستگاری جهان كوشید ، و پس از بیست و اند سال رنج و تلاش چون مردان ارجدار بسیار نیكی همچون علی و بوبكر و عمر و كسان دیگری از قریش باو گرویده و به یاریش برخاستند و از آنسوی عرب مردم بیابانی و ساده‌ای می‌بودند و آلودگی كم می‌داشتند كار پیش رفت و دین اسلام بنیاد یافت. نخست كارها بس ساده می‌بود ، یاران پیغمبر او را جز یك مرد برگزیده‌ی خدایی نمی‌شناختند و با اینهمه در راهش جان دریغ نمی‌گفتند. ولی چون پنجاه و شصت سال درمیانه گذشت و آن جانبازان كم‌كم از میان رفتند و اسلام نیز نیرو گرفته و از هر سو سودجویان و دغلكاران باو رو آورده بودند و اینان چنانكه شیوه‌ی همیشگی اینانست به سادگی دین خرسندی نمی‌دادند و از اندیشه‌ی كوتاه خود هر زمان دروغ دیگری بیرون می‌ریختند و هر زمان چیزهای دیگری به پیغمبر و دین او می‌بستند و تا آنجا رسید كه گفتند پیغمبر سایه نمی‌داشت ، و همیشه ابری بر سرش سایه می‌انداخت ، و مُهر پیغمبری بر دوشش می‌بود ، و شبی كه بجهان آمد ایوان خسرو افتاد و دریاچه‌ی ساوه خشكید ، و خدا جهان را از بهر او و خاندانش آفریده بوده ، و دار و ندارش همان بوده و بس ـ پیاپی از این گزافه‌ها بیرون ریختند. پیغمبر چون برخاست یكی از گرفتاریهایش این بود كه كسانی بانگیزش جهودان و ترسایان نزد او آمده كارهای نیارَستنی می‌طلبیدند و آگاهی از ناپیدا میخواستند و پیغمبر ناگزیر بود پیاپی پاسخ داده بگوید : «من اینها را نتوانم» لیكن اینان صدها داستان از آن گونه ساخته و بنام او بر زبانها انداختند. یاران خود پیغمبر هرگز آگاهی از این گونه گزافه‌ها نمی‌داشتند ولی آن جانبازیها را در راه وی میكردند. اینان جانبازی و غیرت را كنار گزارده بجای آنها باین ستایشها و دروغ‌پردازیها پرداختند ، و چون انبوهی از این راه نان می‌خوردند روزبروز آن را فزونتر گردانیدند.
از آنسوی تا زمان امام علی بن ابیطالب چندان گفتگویی درباره‌ی خلافت نبود ولی چون علی كشته شد و پسر او حسن بن علی خلافت را به معاویه واگزاشت و معاویه كه خودش و خاندانش دشمنان دیرین اسلام می‌بودند رنگ دیگری بكارها داد ، این رفتار او بر مسلمانان سخت ناگوار افتاد و همه را تكان داد و دسته‌بندیها آغاز شد كه خلافت را از دست بنی‌امیه بیرون آورند. چنانكه یك دسته از آن پسران عباس بودند كه خلافت را برای ایشان میخواستند. یك دسته از آن علویان می‌بودند كه خلافت را بهر اینان می‌طلبیدند. خواستاران دیگری نیز می‌بودند كه یكایك نمی‌شماریم. اینان در این راه از هیچ گونه كوشش بازنمی‌ایستادند و یكی از دستاویزهای آنان دروغهایی بود كه برای پیشرفت كار خود به پیغمبر اسلام می‌بستند و از زبان او سخنانی پدید می‌آوردند. بویژه دسته‌های ناتوان كه چون زورشان بچیزی نمی‌رسید دست بدامن دروغسازی می‌زدند و صد دغلكاری بكار می‌آوردند. اگر تاریخ را بخوانید و داستان باطنیان و دیگران را نیك اندیشید خواهید دید چه هنگامه‌ی ناگواری بوده است و مسلمانان بدروغسازی و بدآموزی تا چه اندازه دلیر گردیده بوده‌اند.
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
11) كراسوس ـ تکه‌ی 12
🔸 برخي كشنده را كس ديگري نام برده پوماكساثرس را گفته‌اند كه سر و دست راست او را بريده ولی همه‌ی اينها پندار است نه خبر. زيرا آنانكه در آنجا بودند كسي فرصت آنكه باين چيزها نگاه كرده و دريابد نداشت. همه‌ی پيرامونيان كراسوس يا كشته شدند و يا راهي پيدا كرده به پشته نزد ياران خود گريختند. اشكانيان آهنگ پشته كرده و چنين پيغام دادند : كراسوس بسزايي كه سزاوارش بود رسيد. كنون شما اگر پايين آمده خود را بسپاريد آسوده بخانه‌هاي خود برمي‌گرديد. روميان برخي پايين آمده خود را بدست دشمن سپردند ، برخي شبانه از اينسو و آنسو بدررفتند ولي كمتر يكي از اينان بخانه‌هاي خود رسيدند و ديگران را تازيان در بيابان شكار كرده بكشتند. گفته‌اند رويهم‌رفته بيست‌هزار مرد كشته شده ده‌هزار هم دستگير افتاد.
سورنا سر كراسوس و دست او را به ارمنستان نزد پادشاه هوروديس فرستاد و اين سر هنگامي به ارمنستان رسيد كه هوروديس با آرتاوازد پادشاه ارمنستان آشتي كرده خواهر او را براي پسر خود به زني گرفته و جشن عروسي برپا ساخته بودند.1
اين بود داستان اندوه‌انگيز كراسوس و لشكركشي او. ولي خداي دادگر از آن بازنايستاد كه پاداش اين ستمگريهاي هوروديس و سورنا را بدهد. زيرا ديري از اين نگذشت كه هوروديس بر شكوه و پيشرفت سورنا رشك برده او را بكشت. خود نيز چون پسر خويش پاكوروس2 را در جنگي با روميان از دست داد گرفتار درد استسقا شد. پسر ديگرش فراهات3 كه در آرزوي كشتن او بود گياه گرگ خفه‌كن4 باو داد و قضا را اين زهر درمان آن درد بود و پادشاه از استسقا بهبودي يافت. فراهات اينزمان راه نزديكتري پيش گرفته او را خفه نمود.
1ـ اين بخش از نوشته‌هاي پلوتارخ كوتاه كرده شده.
2ـ Pacorus
3ـ Phraates
4ـ Acenit نام اين درمان را در فارسي ندانستيم در لغت عربي نام «خائق الدئب» دارد و ما ترجمه‌ی آن را آورده‌ايم.
پایان این بخش
11) كراسوس ـ تکه‌ی 12
🔸 برخي كشنده را كس ديگري نام برده پوماكساثرس را گفته‌اند كه سر و دست راست او را بريده ولی همه‌ی اينها پندار است نه خبر. زيرا آنانكه در آنجا بودند كسي فرصت آنكه باين چيزها نگاه كرده و دريابد نداشت. همه‌ی پيرامونيان كراسوس يا كشته شدند و يا راهي پيدا كرده به پشته نزد ياران خود گريختند. اشكانيان آهنگ پشته كرده و چنين پيغام دادند : كراسوس بسزايي كه سزاوارش بود رسيد. كنون شما اگر پايين آمده خود را بسپاريد آسوده بخانه‌هاي خود برمي‌گرديد. روميان برخي پايين آمده خود را بدست دشمن سپردند ، برخي شبانه از اينسو و آنسو بدررفتند ولي كمتر يكي از اينان بخانه‌هاي خود رسيدند و ديگران را تازيان در بيابان شكار كرده بكشتند. گفته‌اند رويهم‌رفته بيست‌هزار مرد كشته شده ده‌هزار هم دستگير افتاد.
سورنا سر كراسوس و دست او را به ارمنستان نزد پادشاه هوروديس فرستاد و اين سر هنگامي به ارمنستان رسيد كه هوروديس با آرتاوازد پادشاه ارمنستان آشتي كرده خواهر او را براي پسر خود به زني گرفته و جشن عروسي برپا ساخته بودند.1
اين بود داستان اندوه‌انگيز كراسوس و لشكركشي او. ولي خداي دادگر از آن بازنايستاد كه پاداش اين ستمگريهاي هوروديس و سورنا را بدهد. زيرا ديري از اين نگذشت كه هوروديس بر شكوه و پيشرفت سورنا رشك برده او را بكشت. خود نيز چون پسر خويش پاكوروس2 را در جنگي با روميان از دست داد گرفتار درد استسقا شد. پسر ديگرش فراهات3 كه در آرزوي كشتن او بود گياه گرگ خفه‌كن4 باو داد و قضا را اين زهر درمان آن درد بود و پادشاه از استسقا بهبودي يافت. فراهات اينزمان راه نزديكتري پيش گرفته او را خفه نمود.
1ـ اين بخش از نوشته‌هاي پلوتارخ كوتاه كرده شده.
2ـ Pacorus
3ـ Phraates
4ـ Acenit نام اين درمان را در فارسي ندانستيم در لغت عربي نام «خائق الدئب» دارد و ما ترجمه‌ی آن را آورده‌ايم.
پایان این بخش
پارلمان : جایی که احزاب در راه آرمانهای خود و برای بهبود وضع کشور و توده میکوشند.