✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی دهم)

🔶«احزاب سیاسی» یا چند دسته هوسمندان
(تکه‌ی 1 از 1)

در شماره‌ی دیروز پرچم گفتاری را كه آقای فهیمی استاندار آذربایجان فرستاده بودند بچاپ رسانیدیم. گفتاری پر از حقایق بود. امروز باید بیش از همه در بند ایمنی بود و رشته‌ی آسایش را از هم نگسست.

در كشوری همچون ایران كه در هر گوشه‌ی آن تاراجگران خوابیده‌اند بهترین هواداری از رنجبران و روستاییان این است كه رشته‌ی ایمنی از هم گسیخته نگردد و میدان برای تاراجگران و خونریزان باز نشود.

ما از داستان آقایوف و مانندهای آن آگاهی نداشته‌ایم.[1] ولی در همین پرچم این موضوع را دوبار تكرار كرده‌ایم كه شورانیدن روستاییان به هر نامی كه باشد جز تولید ناایمنی نتیجه‌ای نتواند داد. جز خانه خرابی سودی برای روستایی نتواند داشت.

گفته‌ایم: نیكیها باید از شهرها آغاز گردد. ما برای نیك شدن نیازمند تغییرات در همه‌ی رشته‌های زندگی می‌باشیم : باید اندیشه‌ها دیگر گردد ، حقایق زندگی روشن شود ، این باورها و پندارهای پوچ و پراكنده كه مغزها را آكنده از میان برود. قانونها عوض شود. خویهای ستوده رواج یابد ـ صدگونه تغییرات روی دهد و یكی از آنها نیز اصلاح حال روستاییان باشد.

اینست راه نیك گردیدن توده. نه آنكه كسانی همه چیز را فراموش كنند ، و حتی باستقلال كشور كه اساس همه‌ی نیكیهاست پشت پا زنند ، و یگانه شاهكارشان شورانیدن روستاییان و برانگیزانیدن آقایوفها و مانندگان آنها باشد. چنین رفتاری جز از روی هوس و نادانی نتواند بود. چنین كسانی جز درپی خودنمایی نمی‌باشند.

ما از جناب استاندار گله‌مندیم كه باینان نام «احزاب سیاسی» میدهند. این نام بچنان كسانی چه سزاست؟!.. كدام حزب؟!.. كدام سیاست؟!.. مگر همینكه كسانی چند تنی دور هم نشستند و یك نامی‌بروی خود گزاردند و چند جمله‌ای را بنام مرامنامه بهم بافتند حزب می‌باشند؟!. مگر همینكه چند روزی فرصت یافته بخودنمایی بدخواهانه پرداختند «سیاسی» شمرده گردند؟!..

من نمیخواهم در اینجا از آن دسته‌ها كه در همه جا فراوانند سخن رانم. در فرصت دیگر ، از این زمینه گفتگوی بسیار خواهیم كرد. در اینجا دو نكته را یادآوری مینمایم :

نخست : این كسان دیروز در كجا بودند؟!.. پس چرا نمی‌كوشیدند؟!.. پس چرا اندیشه‌ی چاره نمیكردند؟!.
🔸🔸كسی كه علاقه بتوده یا كشور یا بیك مسلكی دارد هیچگاه بیكار ننشیند و هر زمان باقتضای آن راهی پیدا كرده بكوشد.

اینها دیروز در زمان رضاشاه كجا بودند؟!.. چه كوششی میكردند؟!.. آیا جز از آنست كه بخاموشی گراییده با صد بیپروایی درپی كارهای شخصی خود بودند؟!.

آیا این دلیل بیحسی و بیدردی آنان نیست؟!.. آیا این نمیرساند كه این جنب و جوشهایی كه امروز می‌نمایند تنها برای خودنمایی و یا از روی شیادی و بدنهادیست؟!.. آیا نمیرساند كه اگر بار دیگر یك شاهی پیدا شد همگی بخاموشی خواهند گرایید و همچون موشانی كه سر گربه‌ای را ببینند و یا آواز پایی بشنوند هر یكی بسوراخ دیگری خواهند خزید؟!..

آیا چنین كسان بی‌عزم و اراده‌ای را «احزاب سیاسی» تواند نامید؟!.. اینان كجا و چنین نامی كجا ؟!..

دوم : اینان كارهاشان جز تقلیدهای خنك و بیجایی از حزبهای اروپایی نیست. چون در اروپا بسیاری از حزبها را كارگران پدید آورده‌اند و آنان گاهی «گرو» [Grève = اعتصاب] میكنند اینان در ایران هم تنها چیزی كه بخاطرشان میرسد آنست كه یك اعتصابی یا گروی پدید آورده یك تقلیدی از حزبهای اروپا نمایش دهند.

اینان نمیدانند كه هر توده‌ای گرفتاریهایش چیز دیگر است و در هر كشوری باید از روی مقتضیات آنجا بكوششهایی پرداخت. در اروپا یكی از گرفتاریهای بزرگ داستان كارگر و كارخانه‌دار است در حالی كه ما در ایران آن را هیچ نداریم. ما در ایران بجای آن ، گرفتاریهای پراكندگی اندیشه و رواج پندارها و پستی خویها و مانند اینها را داریم كه باید از راهش چاره كنیم.

ولی آنان از نادانی میكوشند كه در ایران گام بگام حزبهای اروپا راه روند و چون در اینجا كارخانه‌های بزرگی كه هر یكی دارای هزارها كارگر باشد نیست ناگزیر می‌چسبند بنانوایی‌ها و مانند آنها و برای آنكه مسمایی بعمل آورند آنان را به اعتصاب وامیدارند. این نمونه‌ی دیگری از كوتاهی اندیشه‌های ایشانست.

در ده و چند سال پیش كه تازه نام هیتلر پیشوای آلمان بایران میرسید كسانی در اینجا باندیشه افتاده میخواستند یك حزبی از روی ناسیونال سوسیالیست پدید آورند و چون میخواسته‌اند از هر باره تقلید بآنان نمایند گفتگو از بیرون كردن یهودیها بمیان آورده‌اند. یكی هم میگفته در ایران یهودی بسیار نیست ، ما باید بجای آنها سیدها را بیرون كنیم. اینست نمونه‌ی فهم و اندیشه‌ی این كودكان هوسباز چهل ساله. بچنین كسانی و بدسته‌بندیهای آنان نام «احزاب سیاسی» نتوان داد. اینان جز هوسمندانی نیستند كه بیخردانه با آزادی و استقلال كشور بازی میكنند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 49 )

[1] : ما از خیانت وزیران و سران ستاد و بی‌آبرو گردانیدن و فروپاشانیدن آرتش در شهریور 1320 که یکی از نتیجه‌هایش هموار گردانیدن راه اشغال ایران بدست انگلیس و روس بود ، برافتادن رضاشاه و جانشینی محمدرضاشاه و آشوبهایی که در سراسر کشور برخاست و حال کابینه‌های پس از شهریور 20 در گفتارهامان نوشته‌ایم و خوانندگانمان میدانند.
یکی از جاهایی که آشوبهایی برخاست روستاهای آذربایجان بود. این آشوبها جز از خیزش فرقه‌ی دمکراتِ آذربایجان برهبری پیشه‌وری در 1324 است ولی میتوان گفت نامردیهای یک مشت سرجنبانان و برانگیزندگان اشرار در آذربایجان و خیانت و پستی وزیران و سران آرتش که بجای کوبیدن سر اشرار با آنان شیوه‌ی نرمخویی و میدان‌دهی در پیش گرفتند زمینه‌ را برای آشوبگریهای دیگری در سال 24 فراهم کرد.
گفتارهایی که روزنامه‌ی پرچم از همان آغاز بکار نوشت و بدینسان رشته‌ی اندیشه‌های مردم آذربایجان را بدست گرفته دولت را واداشت تا پس از بارها گوشزد سرانجام سپاه به آنجا بَرَد و دست اشرار را کوتاه گرداند از سرفرازیهای این روزنامه می‌باشد.
خلیل فهیمی استاندار آذربایجان در گفتاری که روز پیش نوشته و در پرچم چاپ شده از جنایتهای دسته‌ای بسرکردگی آقایوف‌نامی پرده برمیدارد که از کنار ارس تا مرند روستاها را غارت کرده و کسانی را کشته سپس گمرک را نیز غارت کرده به قفقاز گریخته‌اند.
فهیمی از دسته‌های دیگری نیز یاد میکند که آنان نیز جنایتهایی مانند آقایوف کرده‌اند و در همان حال خود را به مردم کوشنده‌ی سیاسی و آزادیخواه و از بستگان دولت شوروی شناسانیده‌اند. ولی به نوشته‌ی فهیمی مأمورین شوروی از جنایتهایی که اینان کرده‌اند بیزاری نموده‌اند.
باید دانست که اینان نیز خود بازیچه‌ی یک مشت «کوشندگان بدنام سیاسی» بودند و این جنایتها را به انگیزش آنان می‌کردند.
گله‌مندی پرچم از فهیمی در این گفتار از آنجاست که آنان را «احزاب سیاسی» نامیده‌ است.

✴️گواهی پاكدلانه‌ی یك عالم شیعی

اگر حضرت محمد در زمان ما بود آیه‌ی 104 سوره‌ی یونس [1] كه برای مشركین خواند امروزه برای ما می‌خواند.
امروز ما از مسلمانی فقط نامی داریم در هر شهر و در هر آبادی و در هر خیابان و حتا در بعضی خانه‌ها یك بتخانه قرار داده‌ایم اكثر دارای گنبدهای زرین و سیمین‌اند و برخی سنگهای سیاه و سفیدند كه جای پا یا پنجه در آن تراشیده شده از اطراف و اكناف رو بآن بتخانه‌ها آورده ناله‌ها كرده گریه‌ها نموده و صورتها مالیده از آن حاجتها می‌خواهند آیا بدتر از این بت‌پرستی هست یا می‌شود؟
از اینها ننگین‌تر كار كسانی است كه نام خود را رئیس دین گزارده برای عوام‌فریبی جلو دسته‌ها افتاده مانند گله‌ی گوسفند مردم را بطرف بتخانه‌ها كشانیده در آنجا با مهارت شروع بخالی كردن جیبهای مردم نادان نموده و کلید بهشت را بدست آنها داده پدر و مادر آنان را داخل جنت می‌گردانند در صورتی كه خدا در قرآن این مكر كنندگان را لعنت فرموده‌اند.
از تفسیر كشف حقایق (میرمحمدكریم بادكوبه‌ای)
(ماهنامه‌ی آذرماه و آبانماه 25)

[1] : معنی آنکه : بگو : «ای مردم! اگر در باور من شک دارید ، من آنهایی را که جز خدا می‌پرستید، نمی‌پرستم! تنها خدایی را می‌پرستم که شما را می‌میراند! و فرموده شده‌ام که از مؤمنان باشم! ـ ویراینده

🔶 خرده‌ها‌یی که به کیش شیعیگری توان گرفت

هفتم : آن بارگاهها که در مشهد و قم و عبدالعظیم و بغداد و سامره و کربلا و نجف و دیگر شهرهاست و شیعیان به زیارت روند خود جداگانه داستانیست. اگر دیده‌اید ، هر یکی بتخانه‌ی باشکوهی میباشد. از صدها فرسنگ راه به زیارت می‌آیند ، با گردنهای کج و چشمهای نمناک در برابر در میایستند ، سیدی یا ملایی پیش افتاده بانگ برمیدارد : «أأدخل یا الله ، أأدخل یا رسول الله ...» سپس به درون میروند ، گرد صندوق آهنین یا سیمین میگردند ، آنها را میبوسند ، سر پائین آورده مینیایند. آیا این بت‌پرستی نیست؟!.
این به آنان برمیخورد که ما این بارگاهها را بت میخوانیم ، چه باید کرد که راستی همینست. هر چیزی که جز خدا بپرستند و دست‌اندرکار جهانش دانند بُت باشد.
گفتگو میانه‌ی خداپرستی و بت‌پرستی بر سرِ آنست که آیا جز خدا کسی را در این جهان دستی هست؟!. خداپرستی میگوید : نیست ، بت‌پرستی میگوید : هست. آنگاه خداپرستی (یا بهتر گویم : دین) میگوید : خدا این جهان را از روی آئینی میگرداند و هر کاری در این جهان راهی میدارد که جز از آن ‌راه نتواند بود : کسی که بیمار است باید پی ‌درمان باشد ، کسی اگر بیچیز است باید به کاری یا پیشه‌ای پردازد و چیزدار گردد ، کسی اگر خشنودی خدا را میخواهد باید به نیکوکاری کوشد. همچنین در دیگر کارها. گفتگو بر سر اینهاست نه بر سر آنکه تندیسه‌های چوبین و آهنین پرستند یا گنبدهای سیمین و زرین. اگر مردمان یک کس زنده‌ای را دست‌اندرکارهای خدا شمارند و از او بهبود بیماری یا گشایش کار یا مانند آن خواهند نیز بت خواهد بود اگرچه آدمی‌ای زنده میباشد. [1]
شگفت آنکه درباره‌ی این زیارت رفتن «حدیثها» از پیشوایانشان میدارند : هر کس به زیارت رود همه‌ی گناهانش آمرزیده شود ، بهشت به او بایا[=واجب] گردد ، به هر گامی کاخی از زر و سیم و بلور برایش سازند ، صد حوری به نامش نویسند ... از بس سرگرم سیاست بوده‌اند از گفتن هیچ گزافه‌ای بازنایستاده‌اند.
یکی نپرسیده : رفتن به دیدن بارگاهی چیست و چه سودی دارد که خدا این پاداشها را دهد؟!... آخر پاداش در برابر یک کار سودمند تواند بود. به یک کار بیهوده‌ای پاداش از خدا چه سزاست؟!. گفتن چنین دروغهایی بنام خدا ، آیا نشان خدانشناسی نیست؟!... آیا گفتن : «هر که حسین را در کربلا زیارت کند خدا را در عرش زیارت کرده» (2) با خدا گستاخی و بیفرهنگی نیست.
شگفت‌تر اینکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نیز چشم دارند و داستانها پدید آورند : فلان کور را بینا گردانید ، و بَهمان بیمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانید.
شاهی که به ضربت دو انگشت از معجزه ابن قیس را کُشت
بنیادگزار اسلام با آن جایگاه والایی که میداشت و با آن کار خدایی که پیش میبرد ، چون جهودان و ترسایان فشار آورده نتوانستنی میخواستند در پاسخشان میگفت : من نتوانم. قرآن پر از اینگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هیچکاره‌ی ‌او در زندگی نتوانستنی میکرده‌اند بجای خود كه پس از مرگشان نیز میکنند. افسوس از این نادانی!.
اگر تاریخ را نگریم تاکنون بارها در پیرامون آن گنبدها کشتار رخ داده و هزاران کسان کشته شده‌اند و هیچ کاری از آنها دیده نشده (و نبایستی دیده شود). در زمان شاه‌عباس در سال ٩٨٨ که عبدالمؤمن‌خان‌اُزبک با جنگ و خونریزی به مشهد دست یافت ، انبوه مردم از ملایان و سیدها و دیگران به «آستانه‌ی مقدسه» پناه برده چنین میدانستند که از کشتار خواهند رهید. ولی ازبکان با شمشیرهای آخته به درون درآمدند و دست به کشتار گشادند و به کسی دریغ نگفته زنده نگزاردند. در عالم‌آرا مینویسد : «از صحیح القولی استماع رفت که میرمحمدحسین مشهور به میر بالای سر که از سادات مشهد مقدّس و در صلاح و تقوی و عبادت درجه‌ی عالی داشت در بالای سرِ ضریح مبارک به نماز و طاعت و تلاوت قیام نموده کمتر از آن مقام شریف حرکت کردی در روز هولناک بدستور معتاد در بالای سر نشسته به تلاوت مشغول بود یکی از ازبکان از خدا بیخبر دست در کمر او زده بیرون میکشید. میر بیچاره از هول جان و کشاکش و اضطراب دست بر پنجره‌ی ضریح مبارک زده محکم گرفت. ازبک دیگری شمشیری انداخته قطع ید او نمود و دستش در محجر مانده او را کشیدند و پاره‌پاره کردند».
(کتاب داوری سات 30 از 105)

[1] : پس تفاوتی بدینسان پدید می‌آید : بت‌پرست که همیشه گشایش کار را از بتها طلب میکرده و نیک و بدِ کارهایش را به آنها بسته میدانسته ،‌ پس از باور یافتن به خداپرستی دیگر ‌می‌بایست بخود تکیه کند و کارها را از راهش انجام دهد. همین تکیه کردن بخود تفاوت چشمگیری در رفتار یک آدمی و زندگانی او پدید می‌آورد. ـ و
(2) : من زار الحسین فی كربلا كان كمن زار الله فی عرشه.

🔶 در پاسخ حقیقتگو

🔸 18ـ ریشه‌ی یک رشته گمراهیهای کیشی (تکه‌ی 1 از 3)
این گرفتاریها كه امروز شرق دچار است آن قاعده را روشن می‌گرداند كه گفته‌اند : «دروغ هر چند پیش رود در جایی خواهد درماند».
این بسیار رخ دهد كه كسی دغلكاریهایی كند و دروغهایی پردازد و زمانی از آنها سود جوید ولی سرانجام پاپیچش گردیده گرفتارش كند و چه‌بسا دغلكارانی كه شومی كارهای ایشان پاپیچ فرزندان و نوادگانشان گردد و چه‌بسا كسان بیگانه زیان آن را كشند. گرفتاریهای امروزی شرق از این راه است و اینك آن را روشن می‌گردانم :
هزار و سیصد سال پیش پیغمبر اسلام در مكه برخاست و برستگاری جهان كوشید ، و پس از بیست و اند سال رنج و تلاش چون مردان ارجدار بسیار نیكی همچون علی و بوبكر و عمر و كسان دیگری از قریش باو گرویده و به یاریش برخاستند و از آنسوی عرب مردم بیابانی و ساده‌ای می‌بودند و آلودگی كم می‌داشتند كار پیش رفت و دین اسلام بنیاد یافت. نخست كارها بس ساده می‌بود ، یاران پیغمبر او را جز یك مرد برگزیده‌ی خدایی نمی‌شناختند و با اینهمه در راهش جان دریغ نمی‌گفتند. ولی چون پنجاه و شصت سال درمیانه گذشت و آن جانبازان كم‌كم از میان رفتند و اسلام نیز نیرو گرفته و از هر سو سودجویان و دغلكاران باو رو آورده بودند و اینان چنانكه شیوه‌ی همیشگی اینانست به سادگی دین خرسندی نمی‌دادند و از اندیشه‌ی كوتاه خود هر زمان دروغ دیگری بیرون می‌ریختند و هر زمان چیزهای دیگری به پیغمبر و دین او می‌بستند و تا آنجا رسید كه گفتند پیغمبر سایه نمی‌داشت ، و همیشه ابری بر سرش سایه می‌انداخت ، و مُهر پیغمبری بر دوشش می‌بود ، و شبی كه بجهان آمد ایوان خسرو افتاد و دریاچه‌ی ساوه خشكید ، و خدا جهان را از بهر او و خاندانش آفریده بوده ، و دار و ندارش همان بوده و بس ـ پیاپی از این گزافه‌ها بیرون ریختند. پیغمبر چون برخاست یكی از گرفتاریهایش این بود كه كسانی بانگیزش جهودان و ترسایان نزد او آمده كارهای نیارَستنی می‌طلبیدند و آگاهی از ناپیدا می‌خواستند و پیغمبر ناگزیر بود پیاپی پاسخ داده بگوید : «من اینها را نتوانم» لیكن اینان صدها داستان از آن گونه ساخته و بنام او بر زبانها انداختند. یاران خود پیغمبر هرگز آگاهی از این گونه گزافه‌ها نمی‌داشتند ولی آن جانبازیها را در راه وی می‌كردند. اینان جانبازی و غیرت را كنار گزارده بجای آنها باین ستایشها و دروغ‌پردازیها پرداختند ، و چون انبوهی از این راه نان می‌خوردند روزبروز آن را فزونتر گردانیدند.
از آنسوی تا زمان امام علی بن ابیطالب چندان گفتگویی درباره‌ی خلافت نبود ولی چون علی كشته شد و پسر او حسن بن علی خلافت را به معاویه واگزاشت و معاویه كه خودش و خاندانش دشمنان دیرین اسلام می‌بودند رنگ دیگری بكارها داد ، این رفتار او بر مسلمانان سخت ناگوار افتاد و همه را تكان داد و دسته‌بندیها آغاز شد كه خلافت را از دست بنی‌امیه بیرون آورند. چنانكه یك دسته از آن پسران عباس بودند كه خلافت را برای ایشان می‌خواستند. یك دسته از آن علویان می‌بودند كه خلافت را بهر اینان می‌طلبیدند. خواستاران دیگری نیز می‌بودند كه یكایك نمی‌شماریم. اینان در این راه از هیچ گونه كوشش بازنمی‌ایستادند و یكی از دستاویزهای آنان دروغهایی بود كه برای پیشرفت كار خود به پیغمبر اسلام می‌بستند و از زبان او سخنانی پدید می‌آوردند. بویژه دسته‌های ناتوان كه چون زورشان بچیزی نمی‌رسید دست بدامن دروغسازی می‌زدند و صد دغلكاری بكار می‌آوردند. اگر تاریخ را بخوانید و داستان باطنیان و دیگران را نیك اندیشید خواهید دید چه هنگامه‌ی ناگواری بوده است و مسلمانان بدروغسازی و بدآموزی تا چه اندازه دلیر گردیده بوده‌اند.

🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
11) كراسوس‌ ـ تکه‌ی 12

🔸 برخي كشنده را كس ديگري نام برده پوماكساثرس را گفته‌اند كه سر و دست راست او را بريده ولی همه‌ی اينها پندار است نه خبر. زيرا آنانكه در آنجا بودند كسي فرصت آنكه باين چيزها نگاه كرده و دريابد نداشت. همه‌ی پيرامونيان كراسوس يا كشته شدند و يا راهي پيدا كرده به پشته نزد ياران خود گريختند. اشكانيان آهنگ پشته كرده و چنين پيغام دادند : كراسوس بسزايي كه سزاوارش بود رسيد. كنون شما اگر پايين آمده خود را بسپاريد آسوده بخانه‌هاي خود برمي‌گرديد. روميان برخي پايين آمده خود را بدست دشمن سپردند ، برخي شبانه از اينسو و آنسو بدررفتند ولي كمتر يكي از اينان بخانه‌هاي خود رسيدند و ديگران را تازيان در بيابان شكار كرده بكشتند. گفته‌اند رويهم‌رفته بيست‌هزار مرد كشته شده ده‌هزار هم دستگير افتاد.
سورنا سر كراسوس و دست او را به ارمنستان نزد پادشاه هوروديس فرستاد و اين سر هنگامي به ارمنستان رسيد كه هوروديس با آرتاوازد پادشاه ارمنستان آشتي كرده خواهر او را براي پسر خود به زني گرفته و جشن عروسي برپا ساخته بودند.1
اين بود داستان اندوه‌انگيز كراسوس و لشكركشي او. ولي خداي دادگر از آن بازنايستاد كه پاداش اين ستمگريهاي هوروديس و سورنا را بدهد. زيرا ديري از اين نگذشت كه هوروديس بر شكوه و پيشرفت سورنا رشك برده او را بكشت. خود نيز چون پسر خويش پاكوروس2 را در جنگي با روميان از دست داد گرفتار درد استسقا شد. پسر ديگرش فراهات3 كه در آرزوي كشتن او بود گياه گرگ خفه‌كن4 باو داد و قضا را اين زهر درمان آن درد بود و پادشاه از استسقا بهبودي يافت. فراهات اينزمان راه نزديكتري پيش گرفته او را خفه نمود.


1ـ اين بخش از نوشته‌هاي پلوتارخ كوتاه كرده شده.
2ـ Pacorus
3ـ Phraates
4ـ Acenit نام اين درمان را در فارسي ندانستيم در لغت عربي نام «خائق الدئب» دارد و ما ترجمه‌ی آن را آورده‌ايم.

پایان این بخش