[1] : امروز ما از این سخن در شگفت می‌شویم. ولی خوبست بدانیم زمانی که ملایان دستشان از حکومت کردن کوتاه بود ، مردم را به حکومت با اینگونه سخنان بدگمان میگرداندند. چون حکومت را حق خود میدانستند میگفتند : این دولتها که می‌آیند و میروند همه «جائر» و «غاصب»اند. نیمه‌آشکار و نیمه‌پنهان میگفتند : تنها حکومت امام زمان عادل است که در نبودن آن ، حق حکومت ما راست که جانشین اوییم. اینست استخدام شدن به چنین حکومتهایی ، «عمله‌ی ظلم» شدنست. این سخنان همچنان می‌بود و مردم دهها سال دل با حکومت صاف نداشتند و ملایان نیز همچون آب زیر کاه نیمه‌نهانی به نفوذ در دلهای مردم می‌پرداختند. آن ادعاها همانست که سپس برویه‌ی «ولایت فقیه» به آشکار درآمد و شد مرامنامه‌ی حزب‌الله. و پیشامدهای سال 57 نتیجه‌ی آنست.

🔶 در پاسخ حقیقتگو

🔸 22ـ نیكی در آنجهان جز با نیكی در اینجهان نتواند بود (تکه‌ی 1 از 2)
سخن دیگری كه می‌خواهیم پاسخ بنگاریم اینكه كسانی گفته‌اند پیمان دین را تنها برای اینجهان می‌خواهد و بجهان دیگر ارج نمی‌گزارد و از آن بگفتگو نمی‌پردازد. نیز گفته‌اند : پیمان به «روحانیت» ارج نمی‌نهد و اینست از نماز و روزه و نیایش سخن نمی‌راند.
نخست باید گفت این سخنان دلیل است كه آنان هنوز بیماری و گرفتاری خود را درنیافته‌اند و هنوز خود را دانا و پیشوا می‌شمارند و بفهم و دانش خویش می‌نازند و با آنهمه لغزشها كه ما از آنان شمرده‌ایم باز شكست بخود راه نداده‌اند. این درست بدان می‌ماند كه بیماری كه در بستر افتاده و چندین درد او بهم آمیخته با پزشك سربسر گزارد و چنین گوید : «آقای دكتر شما هیچ از میوه‌های ویتامین‌دار بمن نمی‌دهید كه بخورم و نیرومندتر گردم؟!» و هیچ نیندیشد كه من بیمارم نه پزشك وآنگاه من اگر چیزی دانستمی چرا باین حال افتادمی؟!.
اینان نیز نمی‌اندیشند كه اگر آنچه ما درباره‌ی دین فراگرفته‌ایم چیزهای پایه‌دار و سودمندی بوده پس چرا نتیجه‌ای از آن در دست نیست؟!. اگر این را اندیشیدندی بیگمان بچنان سخنانی برنخاستندی. هرچه هست ما باینان پیام فرستاده می‌گوییم : اگر این راه را ما خواهیم پیمود نیك می‌دانیم كه چه گامهایی برداریم و چگونه پیش رویم. اگر شما خواهید پیمود اینك این راه و این
شما ، گامی بردارید و كاری انجام دهید.
دوم چنانكه در جای خود گفته‌ایم ما روان را جاویدان می‌شماریم و بیگمان درپی اینجهان جهان دیگری می‌باشد. ولی یك مردم تا اینجهانشان درست نباشد آنجهانشان درست نخواهد بود. آیا آبادی آنجهان با چیست؟!. نه با نیكی و پیراستگی است؟!.. من از شما می‌پرسم یك‌مشت مردم آلوده و پراكنده و زبون را از نیكی چه بهره تواند بود و بآبادی آنجهان چه امیدی توانند بست؟!.
باید دین پیش از همه برای نیكی اینجهان باشد و مردمان را از پراكندگی و پندارپرستی بازدارد و خود از این راه است كه زندگانی آنجهانی نیز نیك خواهد گردید. این خطای بسیار بیهوده‌ایست كه كسانی پروای زندگانی نكنند و به هر پستی و زبونی گردن نهند و دلهای خود را با آن شاد كنند كه بآبادی آنجهان می‌كوشند. چنین كسانی جز مردم پستنهادی نخواهند بود.

🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
12) آنتونيوس‌ ـ تکه‌ی 8

🔸 اما در روز پنجم فلاويوس گالوس1 كه يكي از سركردگان و خود جوان غيرتمندي بود و دسته‌ی بزرگي را زير فرمان داشت نزد آنتونيوس آمده ازو خواستار گرديد كه دسته‌اي از پيادگان دنباله‌ی لشكر و دسته‌اي از سوارگان جلو لشكر را برگزيده باو بسپارند كه بدستياري آنان كار ارجداري را انجام دهد و چون آنتونيوس خواهش او را پذيرفت با آن سپاه بر دشمن تاخته و چون آنان را دور راند دوباره بازپس نگشته (بدانسان كه ديگران مي‌كردند) بلكه در ميدان ايستاده همچنان بجنگ و نبرد پرداخت و دليريها از خود مي‌نمود. سركردگان كه در دنباله‌ی لشكر بودند چون از دور او را مي‌ديدند كه همچنان پيش رفته از توده‌ی لشكر بسيار دور مي‌افتد كسي نزد وي فرستاده يادآوري كردند كه بازگردد ولي او توجهي باين يادآوري نكرد. گفته‌اند كه تيتيوس2 دفتردار بدرفشها چسبيده آنان را برگردانيد و به گالوس بد گفت و نكوهش كرد كه بخيره آنهمه دلاوران را بكشتن مي‌دهد. گالوس پاسخ او را بدشنام داده بسپاهيان فرمان ايستادگي داد. تيتيوس برآشفته و سپاهيان را برداشته و بازگشت. ولي گالوس بدشمن هجوم برد و چون دسته‌هايي از پشت سر او آمدند بمحاصره افتاد و كس فرستاده ياري خواست. ولي سركردگان دسته‌هاي پياده كه يكي از ايشان کانيديوس3 دوست خاص آنتونيوس بود سهو بزرگي كردند. بدينسان كه بجاي حمله‌ی يكبارگي دسته‌ی كوچكي از سپاه را فرستادند و چون آنان شكست يافته بازگشتند دسته‌ی كوچك ديگري را فرستادند و همچنين كه نزديك بود سامان همه‌ی لشكر بهم بخورد كه خود آنتونيوس از پيشروي لشكر چگونگي را دريافته با لگيون سوم بياري شتافت و از ميان گريختگان گذشته با دشمن روبرو گرديد و جلو آنان را بازداشت.
در اين گير و دار سه‌هزار تن كشته شده و پنجهزار تن زخمي بلشكرگاه آورده شد و يكي از زخميان همان گالوس بود كه چهار تير به تنش رسيده بود و با همان زخمها درگذشت. آنتونيوس از چادري بچادر ديگر رفته حال زخميان را مي‌پرسيد و از حال زار آنان متأثر گرديده اشك مي‌ريخت. ولي سپاهيان با چهره‌هاي باز دست او را گرفته خرسندي مي‌نمودند و ازو خواستار مي‌شدند كه بچادر خود بازگردد و او را سردار و امپراتور خود ناميده مي‌گفتند : اگر شما تندرست باشيد ما آسوده و تندرست هستيم. يك كلمه مي‌توان گفت كه تاريخ هرگز چنين سرداري را بر سر چنان لشكري نشان نداده. همه‌ی نيكيها از جواني و زور بازو و شكيبايي و توانايي بر كوشش و نفرسودن از راهپيمايي درو گرد آمده بود. اما فرمانبرداري سپاهيان و دلبستگي‌ای كه باو داشتند و احترامي كه بزرگ و كوچك از سركرده و سپاهي برو مي‌نمودند و جانها و هستيهاي خود را در راه خرسندي او هيچ مي‌شماردند در اين‌باره روميان باستان هم برتري بر آنتونيوس و سپاه او نداشتند. آنتونيوس نجابت خاندان و شيوايي زبان و سادگي رفتار و گفتار و دهش و پاكي دل را در يكجا داشت و با هر كسي فروتنانه سخن گفته آشنايي مي‌نمود و به هر كسي دلسوزي نشان مي‌داد و از بيماران دلسوزي دريغ نداشته هرچه آنان نياز داشتند مي‌داد. چنانكه با بيماران و زخمياني كه بيشتر از ديگران در راه او جانفشاني مي‌نمودند.
بهرحال اين چيرگي آخر كه دشمن را رويداد آنان را چندان دلير ساخت كه بجاي سستي و بي‌پروايي كه تاكنون مي‌نمودند اينزمان سخت كوشيده تا مي‌توانستند به روميان نزديك مي‌شدند و سراسر شب را در پيرامونيان چادرها و بنه‌هاي روميان بسر مي‌بردند باين اميد كه روميان آنها را خواهند گزارد و آنان تاراج خواهند كرد و چون روز شد دسته‌هاي انبوه ديگري نيز رسيدند كه شماره‌ی همگي آنان ـ چنانكه گفته‌اند ـ به چهل‌هزار سواره مي‌رسيد. پادشاه اشكاني پاسبانان خود را نيز فرستاده بود و از اينجا بود كه او فيروزي را يقين كرده. زيرا خود پادشاه هرگز در جنگي حاضر نمي‌شود. آنتونيوس مي‌خواست نطقي براي سپاهيان بكند و براي آنكه اثر آن بيشتر باشد جامه‌ی سوگواري در تن خود كرد. ولي دوستان او نپسنديدند و اينبود كه با جامه‌ی ارغواني سرداري بيرون آمد و نطقي كرده و از سپاهيان آناني را كه در جنگ ايستادگي نموده بودند ستايش كرده و آناني را كه گريخته بودند نكوهش نمود كه آن دسته پاسخ بسپاسگزاري دادند و اين دسته پوزش خواسته گفتند : به هر سزايي كه شما سزاوار بدانيد ما آماده‌ايم. اگرچه كشتن ده تن يكي يا هر سزاي ديگري باشد. تنها اين خواهش را از شما داريم كه اين خطاي ما را فراموش كرده دل خود را رنجيده مداريد. آنتونيوس اين شنيده دستهاي خود را بآسمان برداشته از خدايان خواستار گرديد كه اگر در برابر آنهمه نوازشهايي كه ازو دريغ نداشته‌اند اكنون شكنجه‌هايي برو روا مي‌شمارند همه‌ی آنها را بر خود او تنها روا داشته سپاه او را هميشه فيروز گردانند.


1ـ Flavius Gallus
2ـ Titius
3ـ Canidius

🔶 معنی مشروطه (دمکراسی)

(همه‌ی گفتارها در یکجا)

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتارهایی از پرچم روزانه)

🔶 در پاسخ حقیقتگو

🔸 22ـ نیكی در آنجهان جز با نیكی در اینجهان نتواند بود (تکه‌ی 2 از 2)
اینكه كسانی اینجهان را دشمن‌داشته‌ی خدا می‌پندارند و چنین می‌دانند كه می‌باید از خوشبختیهای این زندگانی دامن درچید و همه در اندیشه‌ی آن زندگانی بود و خشنودی خدا و آبادی آنجهان را در نپرداختن باینجهان می‌انگارند اینها سراپا نادانیست. می‌باید از اینان پرسید : آیا اینجهان را جز خدا پدید آورده؟!..
آری یك روز بود كه مردمان در تاریكی نادانی فرورفته و چون از معنی جهان و زندگی آگاهی نمی‌داشتند چنین می‌پنداشتند در جهان دو دستی یا دو نیرویی كارگر است ـ یكی از آن نیكیها و دیگری از آن بدیها یا یكی یزدان و دیگری اهریمن ـ و بسیاری از ایشان اینجهان را پدیدآورده‌ی اهریمن می‌شماردند و اینست آن را خوار می‌گرفتند و دشمن‌داشته‌ی یزدان می‌انگاشتند. چنانكه پیش ازین گفته‌ایم این بیهوده‌پندارِ كهن هر زمان رنگ دیگری بخود گرفته و با فلسفه و صوفیگری درآمیخته و بهمه‌ی كیشها درآمده است. امروز هم این سخنان كه می‌شنویم جز نتیجه‌ی آن نمی‌باشد. از آنسوی این بیهوده‌پندار دستاویزی بدست دغلكاران و نیرنگبازان داده كه چنانكه می‌دانیم امروز ـ در این روزگار مادّیگری ـ هنوز ملیونها كسان از راه اینكه بآبادی آنجهان می‌كوشند مفتخواری می‌نمایند و پیداست كه چنین بدنهادانی بآسانی دست از دغلكاری نخواهند كشید و این بزیان آن بهشت‌فروشان دغلكار است كه ما می‌گوییم دین باید در گام نخست كارهای این زندگانی را درست كند. می‌گوییم : دین آنست كه امروز توده‌ها را از این درماندگی و پراكندگی رها گرداند. می‌گوییم : باید این كوره‌راهها را بست و این دكانهای بهشت‌فروشی را درچید.
درباره‌ی «روحانیت» ما نمی‌دانیم از آن چه می‌خواهند. این از كلمه‌هاییست كه روزنامه‌ها پدید آورده‌اند و معنای درستی ندارد و ما هیچگاه این گونه كلمه‌ها را بنگارشهای خود راه نمی‌دهیم. اگر خواستشان از آن پاكی روانست ما همیشه از آن گفتگو می‌داریم و اینهمه كوششهای ما برای آنست. این را ما كرده‌ایم كه روان را دستگاه جداگانه نشان داده می‌گوییم باید درپی نیرومندی آن بودن. پس چه جای آنست كه بگویند ما به «پاكی روان» یا بگفته‌ی آنان به «روحانیت» ارج نمی‌گزاریم؟!.. اینان از هر چیزی تنها نامش را شناسند ، و اگر كسی نام یك چیز را نبرد و بكارش پرداخت آن را ندانند و زبان بگله گشایند و مثل اینان مثل آن روستایی ساده است كه شنیده بود در شهر خیابانهای درازی هست و چون معنی خیابان را نمی‌فهمید دانسته نیست چه معنای دیگری در اندیشه‌ی خود گرفته بود كه بشهر آمده و خیابانها را گردیده می‌گفت : «من شنیده‌ام در شهر خیابانهای درازی هست پس كجاست؟!..» یكی نمی‌گوید : «بسیار خوب ، پیمان بروحانیت ارج نمی‌گزارد. آن روحانیت كه شما می‌دارید كدامست؟.. آن را بما بازنمایید». بدبخت مردمی كه بهزار آلودگی و پستی تاب آورند و همین اندازه خواهند كه زبانشان از كار نیفتد و شكست بخود راه ندهند!

🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
12) آنتونيوس‌ ـ تکه‌ی 9

🔸 روز ديگر روميان آماده‌تر و آراسته‌تر راه مي‌پيمودند و اشكانيان كه گستاخ شده چنين مي‌پنداشتند بيشتر براي تاراج آمده‌اند تا براي جنگ برخلاف اميد خود امروز ايستادگي بيشتر ديدند. چون روميان تير مي‌باريدند ناگزير شدند خود را دور بكشند و چون ديدند دشمن دل نباخته خود آنان دلباخته گرديدند. ليكن در پايين آمدن از پشته‌اي كه بر سر راه بود باز دو دسته بهم رسيدند و چون روميان آهسته گام برمي‌داشتند اشكانيان تير بر روي آنان مي‌باريدند. پيادگان سنگين‌ابزار روي بدشمن برتافته دسته‌هاي سبك‌ابزار را در ميان گرفتند. صف پيشين ايشان سپرها را جلو گرفتند و صف دوم سپرهاي خود را بر سرهاي آنان بازداشتند و صف سوم سپرهاي خود را بر سر اينان بازداشتند و همچنان تا آخر صفها كه بدينسان روي صفها را بپوشانيدند بدانسان كه سقف خانه‌اي را بپوشانند. كوتاهسخن بدين تدبير خود را از گزند تيرها نگاهداشتند كه هرچه مي‌رسيد بر سپرها مي‌خورد بي‌آنكه آسيبي بكسي برسانند. اشكانيان كه از آن بالا نگاه مي‌كردند چون روميان را ديدند كه زانو بزمين نهاده‌اند پنداشتند مگر اينان فرسوده گرديده و درمانده‌اند. اينبود كه كمانها را دور انداخته و نيزه‌ها را بدست گرفته بهجوم پرداختند. روميان اين ديده با خروش و غريو از جا جهيدند و با آنان جنگ دست بدست كرده گروهي را دور راندند. پس از اين هر روز آن نمايش برپا بود و بدينسان روميان روزانه جز اندك مسافتي نمي‌پيمودند. از آنسوي گرسنگي در ميان ايشان پديد آمده بود. زيرا گندم بسيار كم بدست مي‌آمد و بر سر اين مقدار كم نيز بايستي جنگ كنند. پس از همه آنها ابزار براي آرد كردن و نان پختن نداشتند. زيرا همه‌ی آنها ابزارها را در پشت سر گزارده بودند و اسبهاي آنها بسياری مرده و بازمانده را هم براي كشيدن زخميان و بيماران بكار مي‌بردند. خوردني در لشكر چندان كمياب گرديده بود كه هر «كوارتر» آتني1 از گندم به پنجاه درهم فروش مي‌رفت و هر قرصي از نان جوين با نقره‌ی بسنگيني خود آن سودا مي‌شد. و چون مي‌خواستند گياه بخوردند گياهي كه آدميان مي‌خورند كمتر پيدا مي‌كردند و اينبود به گياههاي ديگر پرداختند. از جمله گياهي بود كه هر كه مي‌خورد نخست هوش خود را مي‌باخت و سپس مي‌مرد. اين كس از همه‌ی چيزهاي جهان بي‌خبر مي‌گرديد و تنها كاري كه مي‌نمود سنگهاي بزرگ را از اينجا بآنجا مي‌برد و اين كار را چنان با شوق و دلخواه انجام مي‌داد كه تو گويي نتيجه‌ی مهمي را از انجام آن انتظار دارد. در همه لشكرگاه كه نگاه مي‌كردي چيزي ديده نمي‌شد. مگر اين كسان كه سنگها را از زمين كنده و از اينسو بآنسو مي‌كشيدند. سپس هم افتاده مي‌مردند. مي كه پادزهر مشهور است آن نيز چاره‌ بدرد اينان نمي‌كرد. آنتونيوس چون اينان را مي‌ديد كه افتاده مي‌ميرند و از آنسوي اشكانيان هنوز دنباله را داشتند چند بار بحسرت گفت : «اي ده‌هزار تن!» و بر آن ده‌هزار تن يوناني همراهان کسنفون كه راهشان بس دورتر و دشمن ايشان بس نيرومندتر از اين روميان بود و با اينهمه آسوده و بي‌گزند به يونان بازگشتند آفرين مي‌خواند.
اشكانيان چون مي‌ديدند كه نمي‌توانند سپاه روم را از هم بپراكنند يا سامان جنگي ايشان را بهم بزنند و آنهمه ايستادگي از آنان ديده و آسيب مي‌يافتند بار ديگر با آذوقه مهرباني آغاز كردند و كمانها را باز كرده نزد اينان آمدند و چنين مي‌گفتند : ما بخانه‌هاي خود مي‌رويم و ديگر كشاكشي با شما نخواهيم داشت. تنها چند دسته‌ی مادي از دنبال شما خواهند آمد و اين نه براي آزار شما بلكه براي پاسباني پاره‌ای آباديهاست. اين گفته روميان را بآغوش مي‌كشيدند و بمهرباني پدرود مي‌گفتند. از اين كار بار ديگر روميان دل پر از اميد كردند و چون شنيده بودند كه در كوهستان آب پيدا نمي‌شود بار ديگر بر آن سر شدند كه راه دشت را پيش گيرند. و چون بسيج آن راه مي‌كردند ناگهان مثرادات نامي پسر عموي مونايسيس (آنكه گفتيم پناه نزد روميان جست و آنتونيوس سه شهر باو پيشكش داد) بلشكرگاه آمد و چون بآنجا رسيد كسي را كه زبان اشكاني يا سرياني بداند بترجماني خواست كه بدستياري او سخن خود را بگويد. الكساندر انتيوخي (انطاكي) را كه يكي از دوستان آنتونيوس بود نزد وي آوردند و او نخست نام خود را برده سپس مونايسيس را ياد كرد و گفت كه او هميشه خواستار نيكي از بهر روميان مي‌باشد. پس از آن يك رشته پشته‌ها را كه از دور نمايان بود نشان داده چنين گفت : «همه‌ی سپاه اشكاني در آنجا گرد آمده چشم براه شما دارند.


1ـ كوارتر بمعني «چارك» است ولي در اينجا مقصود وزن خاصي است كه براي گندم و مانند آن معمول بوده.

✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی نوزدهم)

🔶شانزده خواست آزادگان
(بخش یکم)

کانال : از میان نوشته‌ها و كوششهای كسروی و باهَماد آزادگان سه رشته از همه چشمگیرتر است. نخستین رشته‌ی کوششها درباره‌ی دین می‌باشد كه از سخن كنونی ما بیرونست. دوم ، كوششهایی در زمینه‌ی دمكراسی و نشر معنی درست (كامل) آن. سوم ، نبرد با هیاهوی «ادبیات» و شعرهای بیهوده ، نبرد با كیشهای سراسر زیانمندی مانند شیعیگری ، صوفیگری ، بهاییگری و گمراهیهایی همچون مادیگری و خراباتیگری.

این رشته‌ی سوم کوشش (نبرد با گمراهیها) كه برخی به ما ایراد گرفته و از این رهگذر ما را «افراطی» ، و یا «دشمن‌تراش» خوانده‌اند از ارجدارترین كوششهای ماست زیرا بی‌آن ، كوشش در راه دمكراسی بیسود و بیهوده‌ است. مانند کار دهقانیست که علفهای انبوه زمینش را نكنده دانه بكارد و آب و كود دهد كه جز آهن سرد کوفتن نمی‌باشد.

خوانندگانی كه رشته گفتارهای «معنی مشروطه (دمکراسی)» را در کانال خوانده‌اند این معنی برای آنها ناآشنا نیست. با اینحال اگر گفتار پایین با باریك‌اندیشی خوانده شود اینجا نیز بنیكی روشن است. زیرا برای مثال در این گفتار به این موضوع میرسیم كه پشتیبان دمكراسی اندیشه‌های میهن‌پرستی و نگهداری از كشور است (نه شور و خروش تنها نمودن و شعر آبدار در ستایش میهن سرودن) و از آنسو امروز باورهای پراكنده‌ی بیشماری در مغزها بضد میهن‌پرستی خوابیده و تا حقایق در این باره روشن نگردد و معنی هر یك از دمكراسی و میهن‌پرستی دانسته نگردد و آنگاه با این باورهای متضاد نبردی نرود امید به پاگرفتن دمكراسی در ایران جز خام‌اندیشی نیست.

اینست راز آنكه نبرد با بدآموزیها می‌باید با كوشش به یاد دادن معنی دمكراسی توأم باشد تا نتیجه بدست آید. راستی‌را نبرد با بدآموزیها و آموزش دمكراسی دو روی یك كوشش است. كسانی كه نبرد با گمراهیها را كه درفشدارش كسروی و یارانش هستند «افراط» خوانده‌اند از حقایق بدور بوده‌اند.

شانزده بندی كه از آن در اینجا سخن میرود بندهای اساسنامه‌ی باهَماد آزادگان است كه پرچم زبان آن بوده. در این گفتار تنها به بند یكم و دوم كه درباره‌ی دمكراسی است پرداخته شده.

خواننده خواهد دانست كه در آموزشهای رسمی مدرسه‌ها ، معنی دمكراسی هرگز به این درستی شرح داده نمی‌شود.

این گفتار و كوشش پرچم به بازنمودن معنی دمكراسی در زمانی انجام میگیرد كه محمدرضاشاه هنوز نیرویی نیندوخته بود تا دیكتاتوری كند ولی او و پیرامونیانش در كار صاف كردن راه خودكامگی‌اند. نخستین نشانه‌ی این كوششها نزدیك به یك ماه پس از تاریخ این گفتار در 17 آذر 1321 بنام «آشوب نان» در دوره‌ی نخست‌وزیری قوام پدیدار می‌شود.

🔸دیباچه
اگرچه این شانزده خواست را یك بار آقای واعظپور شرح كرده‌اند (و بخواهش بسیاری از همراهان ، آن تاریخچه و شرح ، جداگانه نیز بچاپ خواهد رسید) ولی چون این شانزده بند هر یكی در زمینه‌ی اصلاح یكی از كارهای مهم زندگانی است باید بارها آنها را شرح كرد و در پیرامون هر یكی كتابی نوشت از اینرو فزونی نخواهد بود اگر من نیز شرح‌هایی به هر یكی از آنها بیفزایم.

نخست باید دید معنی «باهَماد» (جمعیت) چیست و راه كار آن چه باید بود[bud ، سبک شده‌ی بودن]. درخور افسوسست كه در ایران انبوه مردم این را نیز نمیدانند و اینست به پرسشها و ایرادهای شگفتی می‌پردازند. مثلاً چندی پیش یكی از تبریز ایراد گرفته چنین مینویسد : «آزادگان تاكنون چه خدمتی بایران كرده‌اند؟! چه كمكی باقتصاد نموده‌اند؟!» این ایراد دلیل است كه این مردم بسیار بیمایه شده و معنی كمتر چیزی را میدانند.

🔸یك «باهماد» یا جمعیت كه برپا میگردد برای آنست كه كسانی یك رشته‌ اندیشه‌های سودمندی را برمی‌گزینند و چاره‌هایی برای دردهای كشور بدیده میگیرند و خود در پیرامون آنها دسته‌بندی كرده سپس درمیان توده پراكنده میگردانند كه دیگر غیرتمندان و خردمندان نیز با آنان همراهی می‌نمایند و بدینسان از یكسو اندیشه‌ها روشن گردیده و زمینه برای اصلاح آماده شده و از یكسو یك دسته غیرتمندان دست بهم داده‌اند كه خواهند توانست آن اندیشه‌ها و چاره‌ها را بكار بندند. اینست معنی باهماد و راه پیشرفت آن.

ما چون پس از شهریورماه 1320 گرفتاریهایی برای ایران درمیان دیدیم بهتر دانستیم كه یك باهمادی پدید آوریم و یك رشته از راستترین و سودمندترین اندیشه‌ها را درمیان شانزده بند گنجانیده پراكنده گردانیدیم و گروهی از مردان گزیده در تهران و تبریز و دیگر جاها دست بهم داده بنشر آنها پرداختیم و یك روزنامه‌ای برای پشتیبانی از آنها بنیاد نهادیم. خدا را سپاس كه زمان بزمان در پیشرفت می‌باشیم و باید بكوشیم تا چون اندیشه‌ها تا حدی كه می‌باید روشن گردد و زمینه برای برگردانیدن آیین زندگانی آماده شود آنگاه دست بهم داده همه‌ی این شانزده ماده را روان گردانیم.

پس كسانی كه بدانسان ایراد میگیرند نخست باید گفت خود گناهكار و بدكردارند كه در برابر چنین اندیشه‌های بسیار گرانبهایی بركناری نشان میدهند و از همراهی خودداری می‌نمایند. دوم باید گفت معنی باهماد را نمیدانند و كسان بسیار بیمایه‌ای می‌باشند.

اینگونه كسان در ایران فراوانند كه چون یك دسته بكوششهایی در راه كشور پردازند آنان بیدردانه در كنار می‌ایستند و همراهی نمی‌نمایند ، و سپس زبان بریشخند و خرده میگشایند كه شما تاكنون چه كرده‌اید؟!. در مشروطه همین رفتار پست را از خود نمودند و جنبش بآن بزرگی را از نیرو انداختند و سپس بیشرمانه زبان بسرزنش باز كرده چنین گفتند : «پس چه شد آن مشروطه كه می‌خواستید؟!! دیدید كه نمی‌شود؟!» مردان پستنهاد بوظیفه‌ی مردی و مردمی رفتار نمیكنند ، بس نیست كه بزباندرازی هم می‌پردازند. جای حیرتست كه آدمی تا باین پستی فرود آید. جای حیرتست كه كسی آسایش و خرسندی یك توده‌ی بزرگی را فدای رشك و كینه‌ی خود گرداند.

مقصود از این دیباچه آنكه ما اكنون در مرحله‌ای هستیم كه باید بنشر این اندیشه‌ها پردازیم و در توده وظیفه‌ی آموزگاری را انجام دهیم.
(پرچم روزانه شماره‌ی 219)

✴️پرسش و پاسخ 01

🔸کوشاد کانال : پاره‌ای از آشنایان و خوانندگان گاهی پرسشهایی می‌پرسند که ارج دارد و چون پرسشهایی است که کسانی دیگر نیز در دل دارند اینست این «در» را بنام «پرسش و پاسخ» در کانال باز کردیم تا آنها را با پاسخهاشان بیاوریم.
در چنین جاهایی بکوتاهی میکوشیم و برخی سخنان بیرون از جستار را فرومی‌گزاریم. نامها را نیز دیگر میگردانیم.

🔶ایستادگی در برابر ستم از راه رواج گمراهی!

🔸پرسش : در نخستین پرسش و پاسخ از اینگونه ، یکی از آشنایان کلیپ زیر را فرستاده و خواسته بداند نظر دوستش (یکی از یاران ما) چه می‌باشد.

ایستادگی در برابر ستم از راه رواج گمراهی!