آخوندِ خیرهرو مفتخواریش بس نیست ، مسافرکشی و فروشندگی را در شأن همکارانش نمیداند.
آن کسی که با رنج مسافرکشی یا فروشندگی میکند و نیمی از شبانه روز میکوشد تا با سود رسانیدن به مردم زندگانیش را راه اندازد ، کارش در شأن این مفتخوران نیست. ولی اینها که هم خود را «روحانی» (برخوردار از نیروهای روان ـ روانی ) مینامند و هم مردم را گمراه میگردانند کارشان شأن بیشتری از فروشندگی و مسافرکشی دارد.
افسوس از این نادانی و فریبکاری!
آن کسی که با رنج مسافرکشی یا فروشندگی میکند و نیمی از شبانه روز میکوشد تا با سود رسانیدن به مردم زندگانیش را راه اندازد ، کارش در شأن این مفتخوران نیست. ولی اینها که هم خود را «روحانی» (برخوردار از نیروهای روان ـ روانی ) مینامند و هم مردم را گمراه میگردانند کارشان شأن بیشتری از فروشندگی و مسافرکشی دارد.
افسوس از این نادانی و فریبکاری!
«علی لاریجانی ، رئیس مجلس گفته است که از ٢٥هزار نیروی فعال در صداوسیما ١٢هزار نفر آن مازادند.»
شهردار پیش تهران نیز 40 درصد کارمندان دولت را فزونی دانسته. وزیران نفت و نیرو و همچنین مسئولان آموزش و پرورش و دیگران از فزونی درماندهساز کارمندان وزارتخانههاشان گفتهاند.
سرچشمه :
https://www.yjc.ir/fa/news/6538690/%D8%AF%D9%88%D9%84%D8%AA-%DA%86%D9%87-%D8%AA%D8%B9%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%85%D9%86%D8%AF-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%E2%80%8C%D8%A8%DA%AF%DB%8C%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF
شهردار پیش تهران نیز 40 درصد کارمندان دولت را فزونی دانسته. وزیران نفت و نیرو و همچنین مسئولان آموزش و پرورش و دیگران از فزونی درماندهساز کارمندان وزارتخانههاشان گفتهاند.
سرچشمه :
https://www.yjc.ir/fa/news/6538690/%D8%AF%D9%88%D9%84%D8%AA-%DA%86%D9%87-%D8%AA%D8%B9%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%85%D9%86%D8%AF-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%E2%80%8C%D8%A8%DA%AF%DB%8C%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF
خبرگزاری باشگاه خبرنگاران | آخرین اخبار ایران و جهان | YJC
دولت چه تعداد کارمند حقوقبگیر دارد؟
تعداد کارمندان دولت در ١٥ سال گذشته تغییر چندانی نداشته است کارمندان زن ١٠ درصد بیشتر شده و کارمندان دولتی تحصیلکردهتر شدهاند.
هانری کُربن (Corbin)
کُربن شاگرد لویی ماسینیون شرقشناس بنام فرانسوی بود. همو شیعیگری و صوفیگری را به کربن شناسانید.
در سال ۱۹۳۹ مأمور شد که به استانبول برود و از دستنوشتههای سهروردی که در کتابخانههای این شهر پراکنده بود پیکره بردارد. با روی دادن جنگ جهانی دوم این مأموریت تا سال ۱۹۴۵ کشید.
در آن سال به ایران آمد.
در ایران او با کسانی آشنا شده دوستی مییابد که گرچه در آن روز چندان شناخته نبودند ولی امروز ما آنها را میشناسیم : یکم ، حسین نصر ، مدیر «انجمن شاهنشاهی حکمت و فلسفه» ، دوم ، طباطبایی (کسی که تفسیر قرآن نوشته و فلسفه خوانده بود و خمینی ، مطهری ، بهشتی ، خامنهای ، مکارم شیرازی ، مهدوی کنی و مصباح یزدی از شاگردانش بودهاند). (از ویکیپدیا). سوم ، کسانی که خود به فلسفه پرداخته یا از اندامان انجمن شاهنشاهی حکمت و فلسفه بودند بویژه مرتضای مطهری.
کربن در گزافهگویی و ستایش از پیشینیان کهن ایرانی بویژه آنها که آلودهی فلسفه ، شیعیگری و صوفیگری بودهاند کوششهای بسیار کرده و در این باره کتابهایی نوشته و رویهمرفته کوشیده روی ایرانیان را بجای آینده به دورههای زبونی گذشته بازگرداند.
کُربن شاگرد لویی ماسینیون شرقشناس بنام فرانسوی بود. همو شیعیگری و صوفیگری را به کربن شناسانید.
در سال ۱۹۳۹ مأمور شد که به استانبول برود و از دستنوشتههای سهروردی که در کتابخانههای این شهر پراکنده بود پیکره بردارد. با روی دادن جنگ جهانی دوم این مأموریت تا سال ۱۹۴۵ کشید.
در آن سال به ایران آمد.
در ایران او با کسانی آشنا شده دوستی مییابد که گرچه در آن روز چندان شناخته نبودند ولی امروز ما آنها را میشناسیم : یکم ، حسین نصر ، مدیر «انجمن شاهنشاهی حکمت و فلسفه» ، دوم ، طباطبایی (کسی که تفسیر قرآن نوشته و فلسفه خوانده بود و خمینی ، مطهری ، بهشتی ، خامنهای ، مکارم شیرازی ، مهدوی کنی و مصباح یزدی از شاگردانش بودهاند). (از ویکیپدیا). سوم ، کسانی که خود به فلسفه پرداخته یا از اندامان انجمن شاهنشاهی حکمت و فلسفه بودند بویژه مرتضای مطهری.
کربن در گزافهگویی و ستایش از پیشینیان کهن ایرانی بویژه آنها که آلودهی فلسفه ، شیعیگری و صوفیگری بودهاند کوششهای بسیار کرده و در این باره کتابهایی نوشته و رویهمرفته کوشیده روی ایرانیان را بجای آینده به دورههای زبونی گذشته بازگرداند.
سه تن از پاکدینان در آبان 1324 با کربن دیدار و گفتگو کرده و چون او را خواهان جستجو در پیرامون فلسفهی اشراق و سهروردی یافتهاند ، چند جلد کتاب از کتابهای کسروی به او ارمغان گردانیدهاند ـ باشد که دست از مأموریت خود بردارد.
هر کدام از این شرقشناسان کوشیدهاند پیشوایانی را از فلسفه ، صوفیگری ، شیعیگری و دیگر کیشها در چشم شرقیان بزرگ و ارجدار نشان دهند. ایرانشناسان همین کار را برای ایرانیان کردهاند. برای مثال لویی ماسینیون به صوفیگری و حلاج پرداخته و اندکی پیش از کربن «به قصد زیارت مقبرهی عطار رنج مسافرت ایران را بر خود هموار فرموده» بود ، کربن نیز به صوفیگری ، شیعیگری ، باطنیگری و کسانی مانند ابن عربی ، سهروردی ، فارابی ، ملاصدرا ، امامان شیعه و بویژه امام زمان پرداخته است.
هر کدام از این شرقشناسان کوشیدهاند پیشوایانی را از فلسفه ، صوفیگری ، شیعیگری و دیگر کیشها در چشم شرقیان بزرگ و ارجدار نشان دهند. ایرانشناسان همین کار را برای ایرانیان کردهاند. برای مثال لویی ماسینیون به صوفیگری و حلاج پرداخته و اندکی پیش از کربن «به قصد زیارت مقبرهی عطار رنج مسافرت ایران را بر خود هموار فرموده» بود ، کربن نیز به صوفیگری ، شیعیگری ، باطنیگری و کسانی مانند ابن عربی ، سهروردی ، فارابی ، ملاصدرا ، امامان شیعه و بویژه امام زمان پرداخته است.
✴️ شرقشناسی
(بخش 4 از 4)
همچنین در کتاب سرنوشت ایران چه خواهد بود؟ چنین میگوید : «یک توده نخست باید حقایق اولیهی زندگانی را بفهمد تا نوبت باصلاح معاش کارگرانش رسد. آن کارگری که شما برای اصلاح معاش او می کوشید در توی خرافات غرقست و دست و پا میزند. آن کارگر آماده است سعادت خود و خانوادهاش را بیک عقیدهی خرافی قربانی سازد. آن کارگر آماده است بعنوان آنکه شما بروضهخوانی عقیده ندارید و به تکیه احترام نمیگزارید ، بر شما بشورد و آن غائلهی اصفهان را برپا گرداند.
آن روستایی که شما خود را حامی او گردانیدهاید ، در توی نادانی تا گلو فرورفته و از زندگانی چیزی نمیفهمد. شما میتوانید با سخنانی او را تحریک کنید که بارباب دخالتی در عایدات ندهد، میتوانید تفنگ بدستش بدهید که گماشتگان ارباب را بکشد. ولی اینها حال او را اصلاح نخواهد کرد و از او دهقانی که همسر دهقانان آلمان و فرانسه باشد پدید نخواهد آورد ...
در این باره با سران حزب توده گفتگوهایی رفته است. آنان دو عذر میآورند :
یکی آنکه همهی گرفتاریها نتیجهی فقر و احتیاجست. ما اگر باصلاحات اقتصادی موفق شویم و مردم را از فقر نجات دهیم بدبختیها از میان خواهد رفت. وقتی هم در این باره اصراری داشتند و در روزنامههای خود گفتارها مینوشتند. ولی این اشتباه است و هیچگاه از اصلاح معاش مردم ، دردهای دیگر چاره نخواهد پذیرفت. این حرف را کسانی توانند پذیرفت که از گرفتاریهای اساسی این توده (که من در اینجا از ورود بذکر آنها خودداری نمودم) ناآگاه باشند ...
دیگری آنکه میگویند : ما عجالتاً باید مردم را بر سر خود گرد آوریم و نیرو تهیه کنیم و رشتهی حکومت را بدست خود گیریم ، آنوقت خواهیم توانست باصلاحات دست بزنیم و هرچه خواستیم انجام دهیم. ولی اینها اشتباه است.
این سخن در ایران شیوع پیدا کرده : «باید کاری کرد و قوه را بدست گرفت. آنوقت میتوان هر کاری کرد.» صدها جوانان فریب این را خوردهاند و کار بجایی رسیده که فلان مرد برای امامزاده داوود راه میسازد چرا که از آن راه مردم خرافهپرست عامی را فریب دهد و بسر خود گردآورد و بوکالت مجلس رسد ، و این را سیاستی میشمارد. ولی اینها بسیار خامست. مردمی را که شما اغفال کنید و بسر خود گردآورید ، نیرویی از آنها پدید نخواهد آمد ... مردمی که از مقاصد شما آگاه نیستند و با آن علاقهمندی بسر شما گرد نیامدهاند ، شما نخواهید توانست در راه اجرای آن مقاصد بکارشان وادارید. بلکه همیشه ناچار خواهید بود مقاصد خود را از آنها پوشیده دارید. همیشه ناگزیر خواهید بود با نادانیها و خرافهپرستیهای آنها مماشات کنید ...» (سرنوشت ایران چه خواهد بود؟ سات 12 و 13 از 46)
پیدایش احزاب مارکسیست در ایران سد دیگری بر سر راه گسترش اندیشههای بیهمتای کسروی گردید. در نتیجهی این پندار غلطِ مارکس و پیروان وی و برخی انگیزههای فرصت طلبانهی دیگر ، به هشدارهای کسروی در پیرامون سرچشمهی بدبختیهای ایران و زیان و آسیب بزرگ کیشها و بدآموزیهای رایج بویژه زیان ملایان شیعه ، پروایی نشد و در یک دورهای نیروهای بسیاری از جوانان در راههای پوچ و کجی هدر رفت. این پندار بیپا و فرصتطلبی و نادانی پیروان مارکسیسم در ایران ، آنها را بدانجا رسانید که برای براندازی شاه ، که او را «نوکر سرمایهداری و امپریالیسم آمریکا» مینامیدند ، با ملایان همدست شدند و از جمهوری اسلامی و ولایت فقیه و امامت امت هواداری نمودند.
چگونگی رفتار سیاسی برخی پیروان مارکسیسم در ایران و نتیجهای که از آن ببار آمد ، آزمایش دیگری شد که راستی و درستی اندیشههای کسروی را دربارهی سرچشمهی بدیختیهای ایران و راه چارهی آنها از یکسو و نارسایی و کجی ایدئولوژیهای دیگر را از سوی دیگر ، بخوبی نشان داد. این آزمایش تاریخی ، گواهی دیگر بر سخن آن راهنمای بزرگ است که نوشته : «پیشامدهای جهان پایَندان (ضامن) پیشرفت ماست». (خدا با ماست ، سات 20 از 22)
گفتار شرقشناسی در اینجا پایان یافت ولی چنانکه گفتیم ما در این زمینه سخنان بیشتری داریم که در روزهای آینده در کانال خواهیم آورد.
(بخش 4 از 4)
همچنین در کتاب سرنوشت ایران چه خواهد بود؟ چنین میگوید : «یک توده نخست باید حقایق اولیهی زندگانی را بفهمد تا نوبت باصلاح معاش کارگرانش رسد. آن کارگری که شما برای اصلاح معاش او می کوشید در توی خرافات غرقست و دست و پا میزند. آن کارگر آماده است سعادت خود و خانوادهاش را بیک عقیدهی خرافی قربانی سازد. آن کارگر آماده است بعنوان آنکه شما بروضهخوانی عقیده ندارید و به تکیه احترام نمیگزارید ، بر شما بشورد و آن غائلهی اصفهان را برپا گرداند.
آن روستایی که شما خود را حامی او گردانیدهاید ، در توی نادانی تا گلو فرورفته و از زندگانی چیزی نمیفهمد. شما میتوانید با سخنانی او را تحریک کنید که بارباب دخالتی در عایدات ندهد، میتوانید تفنگ بدستش بدهید که گماشتگان ارباب را بکشد. ولی اینها حال او را اصلاح نخواهد کرد و از او دهقانی که همسر دهقانان آلمان و فرانسه باشد پدید نخواهد آورد ...
در این باره با سران حزب توده گفتگوهایی رفته است. آنان دو عذر میآورند :
یکی آنکه همهی گرفتاریها نتیجهی فقر و احتیاجست. ما اگر باصلاحات اقتصادی موفق شویم و مردم را از فقر نجات دهیم بدبختیها از میان خواهد رفت. وقتی هم در این باره اصراری داشتند و در روزنامههای خود گفتارها مینوشتند. ولی این اشتباه است و هیچگاه از اصلاح معاش مردم ، دردهای دیگر چاره نخواهد پذیرفت. این حرف را کسانی توانند پذیرفت که از گرفتاریهای اساسی این توده (که من در اینجا از ورود بذکر آنها خودداری نمودم) ناآگاه باشند ...
دیگری آنکه میگویند : ما عجالتاً باید مردم را بر سر خود گرد آوریم و نیرو تهیه کنیم و رشتهی حکومت را بدست خود گیریم ، آنوقت خواهیم توانست باصلاحات دست بزنیم و هرچه خواستیم انجام دهیم. ولی اینها اشتباه است.
این سخن در ایران شیوع پیدا کرده : «باید کاری کرد و قوه را بدست گرفت. آنوقت میتوان هر کاری کرد.» صدها جوانان فریب این را خوردهاند و کار بجایی رسیده که فلان مرد برای امامزاده داوود راه میسازد چرا که از آن راه مردم خرافهپرست عامی را فریب دهد و بسر خود گردآورد و بوکالت مجلس رسد ، و این را سیاستی میشمارد. ولی اینها بسیار خامست. مردمی را که شما اغفال کنید و بسر خود گردآورید ، نیرویی از آنها پدید نخواهد آمد ... مردمی که از مقاصد شما آگاه نیستند و با آن علاقهمندی بسر شما گرد نیامدهاند ، شما نخواهید توانست در راه اجرای آن مقاصد بکارشان وادارید. بلکه همیشه ناچار خواهید بود مقاصد خود را از آنها پوشیده دارید. همیشه ناگزیر خواهید بود با نادانیها و خرافهپرستیهای آنها مماشات کنید ...» (سرنوشت ایران چه خواهد بود؟ سات 12 و 13 از 46)
پیدایش احزاب مارکسیست در ایران سد دیگری بر سر راه گسترش اندیشههای بیهمتای کسروی گردید. در نتیجهی این پندار غلطِ مارکس و پیروان وی و برخی انگیزههای فرصت طلبانهی دیگر ، به هشدارهای کسروی در پیرامون سرچشمهی بدبختیهای ایران و زیان و آسیب بزرگ کیشها و بدآموزیهای رایج بویژه زیان ملایان شیعه ، پروایی نشد و در یک دورهای نیروهای بسیاری از جوانان در راههای پوچ و کجی هدر رفت. این پندار بیپا و فرصتطلبی و نادانی پیروان مارکسیسم در ایران ، آنها را بدانجا رسانید که برای براندازی شاه ، که او را «نوکر سرمایهداری و امپریالیسم آمریکا» مینامیدند ، با ملایان همدست شدند و از جمهوری اسلامی و ولایت فقیه و امامت امت هواداری نمودند.
چگونگی رفتار سیاسی برخی پیروان مارکسیسم در ایران و نتیجهای که از آن ببار آمد ، آزمایش دیگری شد که راستی و درستی اندیشههای کسروی را دربارهی سرچشمهی بدیختیهای ایران و راه چارهی آنها از یکسو و نارسایی و کجی ایدئولوژیهای دیگر را از سوی دیگر ، بخوبی نشان داد. این آزمایش تاریخی ، گواهی دیگر بر سخن آن راهنمای بزرگ است که نوشته : «پیشامدهای جهان پایَندان (ضامن) پیشرفت ماست». (خدا با ماست ، سات 20 از 22)
گفتار شرقشناسی در اینجا پایان یافت ولی چنانکه گفتیم ما در این زمینه سخنان بیشتری داریم که در روزهای آینده در کانال خواهیم آورد.
پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶 در پاسخ حقیقتگو 🔸 38ـ زیانهای پراکندهاندیشی کدامست؟ (تکهی 2 از 3) آیا گمان میكردید كه یك كسی در شرق برخیزد و بر اروپاییان ایراد گیرد و خود آنان سخنانش را بپذیرند و براست دارند؟!. آیا گمان میبردید كه یكی در ایران از دین و از زندگانی و از روان سخن…
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 38ـ زیانهای پراکندهاندیشی کدامست؟ (تکهی 3 از 3)
اگر از یك عامی بپرسید : شب و روز از كجا پدید میآید؟!. در شگفت شود و پاسخ دهد : «شب و روز دیگر از كجا نمیخواهد. شب و روز همیشه بوده است و پی هم آید و رود». شما نیز چنان پاسخ میدهید. من خودم پاسخ پرسش را میدهم و انگیزهی آموزگاری و پندآموزی را روشن میگردانم :
آدمیان ناگزیرند كه جهان را بشناسند و معنی زندگی را دریابند و اینها چیزهاییست كه مردمان سرخود نتوانند شناخت و اگر بسر خود باشند بكشاكش برخیزند و هر گروهی بجهان معنی دیگر دهند. از آنسوی برای زندگی یك راه بخردانه میخواهد كه در این باره نیز مردم بسر خود بجایی نرسند و از هم پراكنده و دور باشند. همچنین آدمی را خویهای نیك و بد هر دو هست و باید آنها را نیك از بد جدا گردانید و مردم را بپیروی از خویهای نیك و به پرهیز از خویهای بد واداشت.
این سه زمینه است كه باید بمردم یاد داد. ولی اینها هر سه بهم پیوسته است و یك توده تا نخست معنی درست زندگی را نشناسد آیینی برای زندگانی نخواهد داشت و خویهای نیك و بد را از هم باز نخواهد شناخت. شما ببینید همین اكنون چند اندیشه دربارهی جهان درمیانست : یكی اندیشهی خراباتیان كه جهان را یك دستگاه بیهودهای میشمارند و برآنند كه باید زندگی را با مستی و ناآگاهی بسر داد. دیگری اندیشهی صوفیان كه میگویند خدا را با دیده میبینیم و برآنند كه باید از خوشیها چشم پوشیده بسختیكِشی خود را بخدا رسانند. دیگری اندیشهی فیلسوفان است كه آدمی را با چهارپایان و ددان یكسان میشمارند و زندگی را جز نبرد و زورآزمایی نمیشناسند. دیگری اندیشهی كیشها كه آفرینش را سراپا از بهر چند كسی میشمارند و برآنند كه باید بخشنودی آنان كوشید و بمیانجیگری آنان باید طلب بهشت نمود. پیداست كه اینها باهم ناسازگار است و هر یكی از آنها آیین دیگری برای زندگی میخواهد و خویهای دیگری را نیك یا بد میشناسد. شما اگر جهان را با دیدهی صوفیان بینید نباید ارجی ببازرگانی و كشاورزی و آبادی كشور و مانند اینها گزارید و از خویها نیز گوشهگیری و خاموشی و سستی [و] مانند اینها را پسندید. ولی اگر آن را با دیدهی فیلسوفان ببینید باید درپی زورآزمایی و ناتوانكُشی و پولاندوزی باشید و از خویها نیز آز و دغلكاری و كوشش و مانند اینها را برگزینید ، همچنین با دیگر اندیشهها كه هر یكی خواست دیگری میدارد.
اكنون همگی این اندیشهها در ایران پراكنده است و شما كه میخواهید بمردم گفتگو از نیكخویی و آیین زندگی نمایید و گفتار نویسید نخست باید دید جهان را با چه دیده میبینید و كدام یكی از این اندیشهها را برمیگزینید و پس از آن از آیین زندگانی و خویهای نیك و بد بسخن برخیزید. اینكه امروز بلهوسانی خامه بدست میگیرند و چیزهای بیسر و بُنی را كه از اندیشهشان گذشته برشتهی نوشتن میكشند و آب صد دره را بهم میآمیزند جز گمراهی نیست. آن نویسندهای كه امروز ستایش از صوفیان یا خراباتیان مینماید و فردا گفتار دربارهی كوشش مینویسد نوشته دربارهی نافهمی خود بدست مردم میدهد.
یك آموزگار یا یك راهنما باید دانش باندازه دارد وآنگاه یكی از راههایی را كه هست دنبال نماید و یا خود راهی بروی مردم باز كند و آن را آشكاره گوید تا مردم بدانند چه میخواهد و چه میآموزد. اینست آنچه در پیرامون پندآموزی باید گفت ، اینست انگیزهی آنكه كسانی بمردم راهنمایی كنند. كنون بگو آیا تو اینها را میپذیری یا نه؟!.. اگر نمیپذیری بگو خودت چه انگیزهی دیگری میشناسی؟!. اگر كسی ایراد كرد و گفت پندآموزی برای چیست چه پاسخ باو دهی؟!. و اگر آن را كه ما گفتیم میپذیری باید خَستُوان باشی كه این گفتارها كه نوشتهای بیهوده است.
اینها را كه میگفتم گوش میداد و چون بپایان رسید بیآنكه پاسخی دهد برخاست و پیداست كه تا آنگاه چنین سخنانی را نشنیده و هیچگاه نیندیشیده بود كه نویسندگی چیست و برای چیست.
پایان
🔸 38ـ زیانهای پراکندهاندیشی کدامست؟ (تکهی 3 از 3)
اگر از یك عامی بپرسید : شب و روز از كجا پدید میآید؟!. در شگفت شود و پاسخ دهد : «شب و روز دیگر از كجا نمیخواهد. شب و روز همیشه بوده است و پی هم آید و رود». شما نیز چنان پاسخ میدهید. من خودم پاسخ پرسش را میدهم و انگیزهی آموزگاری و پندآموزی را روشن میگردانم :
آدمیان ناگزیرند كه جهان را بشناسند و معنی زندگی را دریابند و اینها چیزهاییست كه مردمان سرخود نتوانند شناخت و اگر بسر خود باشند بكشاكش برخیزند و هر گروهی بجهان معنی دیگر دهند. از آنسوی برای زندگی یك راه بخردانه میخواهد كه در این باره نیز مردم بسر خود بجایی نرسند و از هم پراكنده و دور باشند. همچنین آدمی را خویهای نیك و بد هر دو هست و باید آنها را نیك از بد جدا گردانید و مردم را بپیروی از خویهای نیك و به پرهیز از خویهای بد واداشت.
این سه زمینه است كه باید بمردم یاد داد. ولی اینها هر سه بهم پیوسته است و یك توده تا نخست معنی درست زندگی را نشناسد آیینی برای زندگانی نخواهد داشت و خویهای نیك و بد را از هم باز نخواهد شناخت. شما ببینید همین اكنون چند اندیشه دربارهی جهان درمیانست : یكی اندیشهی خراباتیان كه جهان را یك دستگاه بیهودهای میشمارند و برآنند كه باید زندگی را با مستی و ناآگاهی بسر داد. دیگری اندیشهی صوفیان كه میگویند خدا را با دیده میبینیم و برآنند كه باید از خوشیها چشم پوشیده بسختیكِشی خود را بخدا رسانند. دیگری اندیشهی فیلسوفان است كه آدمی را با چهارپایان و ددان یكسان میشمارند و زندگی را جز نبرد و زورآزمایی نمیشناسند. دیگری اندیشهی كیشها كه آفرینش را سراپا از بهر چند كسی میشمارند و برآنند كه باید بخشنودی آنان كوشید و بمیانجیگری آنان باید طلب بهشت نمود. پیداست كه اینها باهم ناسازگار است و هر یكی از آنها آیین دیگری برای زندگی میخواهد و خویهای دیگری را نیك یا بد میشناسد. شما اگر جهان را با دیدهی صوفیان بینید نباید ارجی ببازرگانی و كشاورزی و آبادی كشور و مانند اینها گزارید و از خویها نیز گوشهگیری و خاموشی و سستی [و] مانند اینها را پسندید. ولی اگر آن را با دیدهی فیلسوفان ببینید باید درپی زورآزمایی و ناتوانكُشی و پولاندوزی باشید و از خویها نیز آز و دغلكاری و كوشش و مانند اینها را برگزینید ، همچنین با دیگر اندیشهها كه هر یكی خواست دیگری میدارد.
اكنون همگی این اندیشهها در ایران پراكنده است و شما كه میخواهید بمردم گفتگو از نیكخویی و آیین زندگی نمایید و گفتار نویسید نخست باید دید جهان را با چه دیده میبینید و كدام یكی از این اندیشهها را برمیگزینید و پس از آن از آیین زندگانی و خویهای نیك و بد بسخن برخیزید. اینكه امروز بلهوسانی خامه بدست میگیرند و چیزهای بیسر و بُنی را كه از اندیشهشان گذشته برشتهی نوشتن میكشند و آب صد دره را بهم میآمیزند جز گمراهی نیست. آن نویسندهای كه امروز ستایش از صوفیان یا خراباتیان مینماید و فردا گفتار دربارهی كوشش مینویسد نوشته دربارهی نافهمی خود بدست مردم میدهد.
یك آموزگار یا یك راهنما باید دانش باندازه دارد وآنگاه یكی از راههایی را كه هست دنبال نماید و یا خود راهی بروی مردم باز كند و آن را آشكاره گوید تا مردم بدانند چه میخواهد و چه میآموزد. اینست آنچه در پیرامون پندآموزی باید گفت ، اینست انگیزهی آنكه كسانی بمردم راهنمایی كنند. كنون بگو آیا تو اینها را میپذیری یا نه؟!.. اگر نمیپذیری بگو خودت چه انگیزهی دیگری میشناسی؟!. اگر كسی ایراد كرد و گفت پندآموزی برای چیست چه پاسخ باو دهی؟!. و اگر آن را كه ما گفتیم میپذیری باید خَستُوان باشی كه این گفتارها كه نوشتهای بیهوده است.
اینها را كه میگفتم گوش میداد و چون بپایان رسید بیآنكه پاسخی دهد برخاست و پیداست كه تا آنگاه چنین سخنانی را نشنیده و هیچگاه نیندیشیده بود كه نویسندگی چیست و برای چیست.
پایان
9
🔶 زبان ایرانی
🔸 5ـ راه ساده خواندن كتابهاي پيشينيان است [تکهی دو از دو]
گذشته از آنكه مؤلف كه يكي از نوادگان شيخ ابوسعيد است شيوهي شيرين و شيوايي بكار برده هم درميان نگارشهاي خود جملههايي را از زبان شيخ ابوسعيد و ديگر بزرگان صوفي نقل مينمايد كه از شيواترين جملههاي فارسي بشمار است.
اين كتاب بهترين نمونه از فارسي قرنهاي پنجم و ششم هجري ميباشد و خود پيداست كه با همهي چيرگي خلفاي عرب بر ايران و با همهي آنكه ايرانيان دين اسلام را پذيرفته بودند باز زبان فارسي بجاي خود بوده و گزندي نيافته بوده است. چون اين كتاب را پهلوي كليله و دمنهي نصرالله كاتب كه هر دو مؤلف نزديك بزمان يكديگر ميزيستهاند بگزاريم آن زمان خواهيم دانست كه زباني كه نصرالله كاتب در كتاب خود بكار برده جز يك زبان ساختگي نبوده كه بيخردانه او و مانندگان او بكار ميبردهاند.
ما آنچه دربارهي اين كتاب بگوييم كم است. كساني اگر در آرزوي كتابهاي سادهي فارسي ميباشند اين كتاب يكي از بهترين نمونه است و براي آنكه خوانندگان پيمان هم از عبارتهاي او بهره يابند نمونههايي در اينجا ميآوريم :
«روزي درويشي به ميهنه رسيد و همچنان با پايافزار پيش شيخ ما آمد و گفت اي شيخ بسيار سفر كردهام و قدم فرسودم و نه بياسودم و نه آسوده را ديدم. شيخ گفت هيچ عجب نيست اين سفر كه تو كردي مراد خود جستي اگر تو در اين سفر نبودي و يك دم بترك خود بگفتي هم تو بياسوديي و هم ديگران بياسودندي زندان مرد بودِ اوست چون قدم از زندان بيرون نهاد براحت رسيد.»
«شيخ ما گفت هزار دوست اندكي باشد و يكي دشمن بسيار بود».
«شيخ ما را پرسيدند كه مردان او در مسجد باشند گفت در خرابات هم باشند».
«شيخ ما گويد كه ما آنچه يافتيم به بيداري شب و بيداوري سينه و بيدريغي مال يافتيم».
«شيخ ما گفت هر چه نه خداي را نه چيز و هر كه نه خداي را نه كس».
«شيخ ما گفت هر كه بخويشتن نيكوگمانست خويشتن نميشناسد و هر كه بخداي بدانديش است خداي را نميشناسد».
«شيخ ما گفت هيچ سخني بهتر از اين نيست كه ما ميگوييم ليكن اگر اين نبايدي گفتن بهترستي».
«شيخ ما گفت بندهي آني كه در بند آني».
«شيخ ما گفت كسي چون براه حق درآيد نخستين نامي كه بر او نهند نام مريدي بود و هزار چيز آوردهاند كه مريد را ببايد تا نام مريدي بر وي افتد اول آنست كه زيستنش نه چون زيستن خلق بود همچنان كه لباس بگرداند چيزها نيز بر ضد خلق باشند گفتن نيز نه چون گفتن خلق باشد و رفتن نه چون رفتن خلق و نشستن و خاستن نه چون خلق و خوردن و خفتن نه چون خلق و هرچند گويي از اين سخن آخر نيابد.»1
1ـ پيمان ، سال 1 ، شمارهی 15 ، س51ـ59
🔶 زبان ایرانی
🔸 5ـ راه ساده خواندن كتابهاي پيشينيان است [تکهی دو از دو]
گذشته از آنكه مؤلف كه يكي از نوادگان شيخ ابوسعيد است شيوهي شيرين و شيوايي بكار برده هم درميان نگارشهاي خود جملههايي را از زبان شيخ ابوسعيد و ديگر بزرگان صوفي نقل مينمايد كه از شيواترين جملههاي فارسي بشمار است.
اين كتاب بهترين نمونه از فارسي قرنهاي پنجم و ششم هجري ميباشد و خود پيداست كه با همهي چيرگي خلفاي عرب بر ايران و با همهي آنكه ايرانيان دين اسلام را پذيرفته بودند باز زبان فارسي بجاي خود بوده و گزندي نيافته بوده است. چون اين كتاب را پهلوي كليله و دمنهي نصرالله كاتب كه هر دو مؤلف نزديك بزمان يكديگر ميزيستهاند بگزاريم آن زمان خواهيم دانست كه زباني كه نصرالله كاتب در كتاب خود بكار برده جز يك زبان ساختگي نبوده كه بيخردانه او و مانندگان او بكار ميبردهاند.
ما آنچه دربارهي اين كتاب بگوييم كم است. كساني اگر در آرزوي كتابهاي سادهي فارسي ميباشند اين كتاب يكي از بهترين نمونه است و براي آنكه خوانندگان پيمان هم از عبارتهاي او بهره يابند نمونههايي در اينجا ميآوريم :
«روزي درويشي به ميهنه رسيد و همچنان با پايافزار پيش شيخ ما آمد و گفت اي شيخ بسيار سفر كردهام و قدم فرسودم و نه بياسودم و نه آسوده را ديدم. شيخ گفت هيچ عجب نيست اين سفر كه تو كردي مراد خود جستي اگر تو در اين سفر نبودي و يك دم بترك خود بگفتي هم تو بياسوديي و هم ديگران بياسودندي زندان مرد بودِ اوست چون قدم از زندان بيرون نهاد براحت رسيد.»
«شيخ ما گفت هزار دوست اندكي باشد و يكي دشمن بسيار بود».
«شيخ ما را پرسيدند كه مردان او در مسجد باشند گفت در خرابات هم باشند».
«شيخ ما گويد كه ما آنچه يافتيم به بيداري شب و بيداوري سينه و بيدريغي مال يافتيم».
«شيخ ما گفت هر چه نه خداي را نه چيز و هر كه نه خداي را نه كس».
«شيخ ما گفت هر كه بخويشتن نيكوگمانست خويشتن نميشناسد و هر كه بخداي بدانديش است خداي را نميشناسد».
«شيخ ما گفت هيچ سخني بهتر از اين نيست كه ما ميگوييم ليكن اگر اين نبايدي گفتن بهترستي».
«شيخ ما گفت بندهي آني كه در بند آني».
«شيخ ما گفت كسي چون براه حق درآيد نخستين نامي كه بر او نهند نام مريدي بود و هزار چيز آوردهاند كه مريد را ببايد تا نام مريدي بر وي افتد اول آنست كه زيستنش نه چون زيستن خلق بود همچنان كه لباس بگرداند چيزها نيز بر ضد خلق باشند گفتن نيز نه چون گفتن خلق باشد و رفتن نه چون رفتن خلق و نشستن و خاستن نه چون خلق و خوردن و خفتن نه چون خلق و هرچند گويي از اين سخن آخر نيابد.»1
1ـ پيمان ، سال 1 ، شمارهی 15 ، س51ـ59
✴️ حقایق زندگی (تکهی هجدهم)
🔸 در پیرامون خواربار (بخش 1 از 2)
کوشاد کانال : چه بسا برخی پندارند که ما چنین نوشته هایی را برای آنکه کانال بیگفتار نماند میگزاریم. در حالی که چنین نیست. آنان تنها به بیرون کارها مینگرند. اگر بژرفا به زمینهی گفتارها بیندیشند درخواهند یافت که در هر کدام از آنها نکته یا نکتههایی هست که به کار زندگانی میآید. در همین گفتار با آنکه دربارهی پیشامدهای هفتاد و هفت سال پیش است ، نکتههای درسآموزی هست. اساساً یک برتری و برجستگی نوشتههای پیمان و پرچم در اینست که چون از بنیادهای زندگی سخن میراند همیشه تازگی خود را دارد.
ـ در پیرامون خواربار
🔸چرا نرخها بالا رفته؟..
در این چند روزه كه گفتگوی پخش اسكناس [1] بمیان آمده ناگهان نرخها بالا رفته و بقیمت كالا افزوده. آیا علت این گرانی چیست؟..
اگر از بازرگانان و بازاریان بپرسید چنین میگویند : فزونی انتشار اسكناس اعتبار آن را از میان میبرد. اینست مردم بدارایی خود میترسند و شروع بخرید كالا كرده نرخها را بالا بردهاند.
و این یك بهانهای بیش نیست و حقیقت چیز دیگری است. حقیقت اینست كه یك دسته از آزمند[ان] پولدوست اختیارِ بازار را در دست دارند و اینان هر روز درپی یك بهانهای هستند كه قیمت كالاها را بالا ببرند و بمیزان استفادهی خود بیفزایند.
اینان كه شبها گرد رادیو مینشینند و گوش میدهند ، روزها كه روزنامه خریده میخوانند ، باین و آن كه میرسند و جستجوی اخبار میكنند ، منظوری جز این ندارند كه ببینند یك بهانهای هست كه نرخها را بالا برند. در این چند سال كه در جهان بیم جنگ درمیان بوده و سپس هم جنگ درگرفته و كنون دو سال ، دو سال و نیم از آن میگذرد ، اینان كارشان همان بوده و از هر پیشامدی بهانه جسته و نرخها را بالا برده و چون همیشه كار خود را با موفقیت انجام دادهاند اینست گستاخ و جسور گردیدهاند. اعتنا به توده یا بدولت ندارند.
اگر روزی یك رادیویی یك خبر دروغی منتشركند (مثلاً منتشر كند كه تركیه وارد جنگ شده بآلمان یا بانگلیس آگهی جنگ فرستاده) همان روز خواهید دید در بازار جنب و جوشی هست تلفنها بكار افتاده ، دلالها به تكاپو درآمده ، نرخها بالا میرود. این تكان نخست در بازار پیدا شده سپس بسقط فروشها و خرازی فروشها و بزازها و دیگران میرسد.
ـ بابا چه شده؟. چه خبر است؟.
+ تركیه وارد جنگ گردیده!
ـ گردیده باشد ، بشما چه!. ما از تركیه چه وارد میكردیم كه بریده شود. آنگاه بروغن و برنج و خواربار چه ربط دارد؟! مگر اینها از تركیه میآمد؟!.
این را مَثَل آوردم. كارهایشان هم از این قبیل است ، یك دسته آزمندان تیرهدرون كه همهی هوش و حواس خود را به نفعپرستی متوجه گردانیدهاند هر پیشامدی را بیآنكه معنای درستش را بفهمند دستاویزی برای خود میگیرند.
ما در شمارهی دیگر موضوع پخش اسكناس را شرح خواهیم كرد. هیچگاه معنای آن چنین نیست كه اینها میفهمند و هیچگاه تماس باعتبار بانك ندارد. ولی فرض كنیم كه فهم اینها درست است. در آن صورت این یك زیانیست كه بهمهی مردم كشور میخورد و هر كس از آن نتیجه میبرد. دیگر چه معنی دارد كه یك دستهی كوچك هزار یا دو هزار تنی در اندیشه باشند كه با افزودن بنرخ كالاها زیان خود را جبران كنند.. آیا اینها تا این اندازه عزیز و گرامیند كه تنها آنها منظور باشند و دیگران هرچه بادا باد!..
ما نمیدانیم دولت چه اندیشیده. از چه راه از اینها جلوگیری خواهد كرد؟!.. دولت باید در اندیشهی مردم باشد. باید فراموش نكند كه این خود فشار بسیار سختی بخاندانهاست.
ما یك راه چارهای را پیشنهاد میكنیم. كسانی كه اختیار بازار را در دست گرفتهاند و این فشارها را بخاندانها وارد میآورند بدو طبقهاند : یكی بازرگانان حجرهنشین و دیگری دكانداران و مغازهداران (از سقط فروش و خرازی فروش و بزاز و مانند اینها)
آنچه حجرهنشینانند چنانكه در سرمقالهی امروزی پرچم شرح دادیم اینان مفتخوارند و داراییشان از راه نامشروع گرد آمده.
یك كالایی را یك كارخانهای پدید آورده (مثلاً پارچههایی بافته) و باید خاندانهایی آنها را بكار برند (رخت دوزند و بتن كنند) ، درمیانه اینها چكارهاند؟!..
باید اینها را از میان برداشت. باید میانهی پدید آورنده و بكار برنده بیش از یك دست میانجی نباشد. بلكه گاهی بآن یك دست نیز نیاز نیست.
نیك اندیشید فلان حاجی كه در حجرهاش نشسته چكاری را برای این توده انجام میدهد؟! چه شركتی در تهیهی لوازم زندگانی دارد؟!.. افزار كار اینان [جز] یك تلفنی در دیوار ، و چند دفتری بروی میز و یك دلی پر از آز نیست. با این افزارها چكاری از كارهای زندگانی را انجام میدهند؟!.. میریسند؟!.. میبافند؟!.. میدوزند؟!.. میسازند؟!.. میكارند؟!.. یا چه كار دیگری میكنند؟!..
👇
🔸 در پیرامون خواربار (بخش 1 از 2)
کوشاد کانال : چه بسا برخی پندارند که ما چنین نوشته هایی را برای آنکه کانال بیگفتار نماند میگزاریم. در حالی که چنین نیست. آنان تنها به بیرون کارها مینگرند. اگر بژرفا به زمینهی گفتارها بیندیشند درخواهند یافت که در هر کدام از آنها نکته یا نکتههایی هست که به کار زندگانی میآید. در همین گفتار با آنکه دربارهی پیشامدهای هفتاد و هفت سال پیش است ، نکتههای درسآموزی هست. اساساً یک برتری و برجستگی نوشتههای پیمان و پرچم در اینست که چون از بنیادهای زندگی سخن میراند همیشه تازگی خود را دارد.
ـ در پیرامون خواربار
🔸چرا نرخها بالا رفته؟..
در این چند روزه كه گفتگوی پخش اسكناس [1] بمیان آمده ناگهان نرخها بالا رفته و بقیمت كالا افزوده. آیا علت این گرانی چیست؟..
اگر از بازرگانان و بازاریان بپرسید چنین میگویند : فزونی انتشار اسكناس اعتبار آن را از میان میبرد. اینست مردم بدارایی خود میترسند و شروع بخرید كالا كرده نرخها را بالا بردهاند.
و این یك بهانهای بیش نیست و حقیقت چیز دیگری است. حقیقت اینست كه یك دسته از آزمند[ان] پولدوست اختیارِ بازار را در دست دارند و اینان هر روز درپی یك بهانهای هستند كه قیمت كالاها را بالا ببرند و بمیزان استفادهی خود بیفزایند.
اینان كه شبها گرد رادیو مینشینند و گوش میدهند ، روزها كه روزنامه خریده میخوانند ، باین و آن كه میرسند و جستجوی اخبار میكنند ، منظوری جز این ندارند كه ببینند یك بهانهای هست كه نرخها را بالا برند. در این چند سال كه در جهان بیم جنگ درمیان بوده و سپس هم جنگ درگرفته و كنون دو سال ، دو سال و نیم از آن میگذرد ، اینان كارشان همان بوده و از هر پیشامدی بهانه جسته و نرخها را بالا برده و چون همیشه كار خود را با موفقیت انجام دادهاند اینست گستاخ و جسور گردیدهاند. اعتنا به توده یا بدولت ندارند.
اگر روزی یك رادیویی یك خبر دروغی منتشركند (مثلاً منتشر كند كه تركیه وارد جنگ شده بآلمان یا بانگلیس آگهی جنگ فرستاده) همان روز خواهید دید در بازار جنب و جوشی هست تلفنها بكار افتاده ، دلالها به تكاپو درآمده ، نرخها بالا میرود. این تكان نخست در بازار پیدا شده سپس بسقط فروشها و خرازی فروشها و بزازها و دیگران میرسد.
ـ بابا چه شده؟. چه خبر است؟.
+ تركیه وارد جنگ گردیده!
ـ گردیده باشد ، بشما چه!. ما از تركیه چه وارد میكردیم كه بریده شود. آنگاه بروغن و برنج و خواربار چه ربط دارد؟! مگر اینها از تركیه میآمد؟!.
این را مَثَل آوردم. كارهایشان هم از این قبیل است ، یك دسته آزمندان تیرهدرون كه همهی هوش و حواس خود را به نفعپرستی متوجه گردانیدهاند هر پیشامدی را بیآنكه معنای درستش را بفهمند دستاویزی برای خود میگیرند.
ما در شمارهی دیگر موضوع پخش اسكناس را شرح خواهیم كرد. هیچگاه معنای آن چنین نیست كه اینها میفهمند و هیچگاه تماس باعتبار بانك ندارد. ولی فرض كنیم كه فهم اینها درست است. در آن صورت این یك زیانیست كه بهمهی مردم كشور میخورد و هر كس از آن نتیجه میبرد. دیگر چه معنی دارد كه یك دستهی كوچك هزار یا دو هزار تنی در اندیشه باشند كه با افزودن بنرخ كالاها زیان خود را جبران كنند.. آیا اینها تا این اندازه عزیز و گرامیند كه تنها آنها منظور باشند و دیگران هرچه بادا باد!..
ما نمیدانیم دولت چه اندیشیده. از چه راه از اینها جلوگیری خواهد كرد؟!.. دولت باید در اندیشهی مردم باشد. باید فراموش نكند كه این خود فشار بسیار سختی بخاندانهاست.
ما یك راه چارهای را پیشنهاد میكنیم. كسانی كه اختیار بازار را در دست گرفتهاند و این فشارها را بخاندانها وارد میآورند بدو طبقهاند : یكی بازرگانان حجرهنشین و دیگری دكانداران و مغازهداران (از سقط فروش و خرازی فروش و بزاز و مانند اینها)
آنچه حجرهنشینانند چنانكه در سرمقالهی امروزی پرچم شرح دادیم اینان مفتخوارند و داراییشان از راه نامشروع گرد آمده.
یك كالایی را یك كارخانهای پدید آورده (مثلاً پارچههایی بافته) و باید خاندانهایی آنها را بكار برند (رخت دوزند و بتن كنند) ، درمیانه اینها چكارهاند؟!..
باید اینها را از میان برداشت. باید میانهی پدید آورنده و بكار برنده بیش از یك دست میانجی نباشد. بلكه گاهی بآن یك دست نیز نیاز نیست.
نیك اندیشید فلان حاجی كه در حجرهاش نشسته چكاری را برای این توده انجام میدهد؟! چه شركتی در تهیهی لوازم زندگانی دارد؟!.. افزار كار اینان [جز] یك تلفنی در دیوار ، و چند دفتری بروی میز و یك دلی پر از آز نیست. با این افزارها چكاری از كارهای زندگانی را انجام میدهند؟!.. میریسند؟!.. میبافند؟!.. میدوزند؟!.. میسازند؟!.. میكارند؟!.. یا چه كار دیگری میكنند؟!..
👇
اینها جز مایهی اختلالی در زندگانی نیستند. نتیجهی بودن اینها آنست كه یك كالایی كه از كارخانه مثلاً بده ریال بیرون آمده بصد ریال بدست خاندانها میرسد كه درمیانه نود ریال بكیسهی این مفتخواران میریزد.
[1] : متفقین که در ایران بودند برای دررفتهای (هزینه) خود نیاز به ریال داشتند. اینبود میخواستند دولت را وادارند اسکناس تازه چاپ کند. در زمان سهیلی این روی نداد ولی در زمان نخست وزیری قوام (چهار ماه پس از این) پیمانی با دولت ایران بستند که در برابر اسکناسهایی که چاپ میشود متفقین زر و دلار در بانکهاشان به حساب دولت ایران به امانت بگزارند. (از ایران وام گرفتند و پرداخت آن را موکول به پایان جنگ کردند).
اشارهی گفتار به گفتگوی چاپ آن اسکناسهاست (نه اینکه براستی چاپ شده بود).
(نک. خاطرات ابوالحسن ابتهاج ، شرکت کتاب ، 1389خ ، ص 71 به بعد)
[1] : متفقین که در ایران بودند برای دررفتهای (هزینه) خود نیاز به ریال داشتند. اینبود میخواستند دولت را وادارند اسکناس تازه چاپ کند. در زمان سهیلی این روی نداد ولی در زمان نخست وزیری قوام (چهار ماه پس از این) پیمانی با دولت ایران بستند که در برابر اسکناسهایی که چاپ میشود متفقین زر و دلار در بانکهاشان به حساب دولت ایران به امانت بگزارند. (از ایران وام گرفتند و پرداخت آن را موکول به پایان جنگ کردند).
اشارهی گفتار به گفتگوی چاپ آن اسکناسهاست (نه اینکه براستی چاپ شده بود).
(نک. خاطرات ابوالحسن ابتهاج ، شرکت کتاب ، 1389خ ، ص 71 به بعد)
🔸لغزشی که در یکی از پیکره های دیروز رخ داده
کوشاد کانال : دیروز در یکی از پیکره هایی که در کانال گزارده بودیم سنجشی میان کارمندان دولت ایران و ژاپن انجام گرفته بود. در آنجا شمار کارمندان دولت ژاپن بیش از ده برابر کمتر نوشته شده بود.
یکی از خوانندگان همدل و هوشیار ، ما را از این خطا آگاهانید. ما در حال آنکه از ایشان سپاسگزاریم و دوست داریم دیگران نیز از هر گونه خطایی در نوشتههامان نگذرند و یاد آورند ، با این نوشته از خوانندگان پوزش میخواهیم. نشانی تفسیر خبرگزاری آلمان (دویچه وله) را در زیر مینویسیم تا خوانندگان ریشهی خطا که از سخنان مسئولانی از دولت ایران بوده را ببینند.
https://www.dw.com/fa-ir/iran/a-47146775
از این آزمایش ما درمییابیم که در اینترنت شمار جاهایی که یک خبر را یکسان گزارش کنند ملاک نیست. همین آگاهی را شما میبینید که جاهای بسیاری بازنمودهاند. علت آن اینست که یک غلطی را چندین جا برداشته و چون تکرار میکنند برای جوینده این پندار پیش میآید که لابد درست بوده. لیکن در اینترنت از اینگونه آگاهیهای نادرست فراوانست و باید باک بیشتر نمود.
کوشاد کانال : دیروز در یکی از پیکره هایی که در کانال گزارده بودیم سنجشی میان کارمندان دولت ایران و ژاپن انجام گرفته بود. در آنجا شمار کارمندان دولت ژاپن بیش از ده برابر کمتر نوشته شده بود.
یکی از خوانندگان همدل و هوشیار ، ما را از این خطا آگاهانید. ما در حال آنکه از ایشان سپاسگزاریم و دوست داریم دیگران نیز از هر گونه خطایی در نوشتههامان نگذرند و یاد آورند ، با این نوشته از خوانندگان پوزش میخواهیم. نشانی تفسیر خبرگزاری آلمان (دویچه وله) را در زیر مینویسیم تا خوانندگان ریشهی خطا که از سخنان مسئولانی از دولت ایران بوده را ببینند.
https://www.dw.com/fa-ir/iran/a-47146775
از این آزمایش ما درمییابیم که در اینترنت شمار جاهایی که یک خبر را یکسان گزارش کنند ملاک نیست. همین آگاهی را شما میبینید که جاهای بسیاری بازنمودهاند. علت آن اینست که یک غلطی را چندین جا برداشته و چون تکرار میکنند برای جوینده این پندار پیش میآید که لابد درست بوده. لیکن در اینترنت از اینگونه آگاهیهای نادرست فراوانست و باید باک بیشتر نمود.
DW
مکارم شیرازی و آمارهایش از دولتهای ایران و ژاپن
برخلاف آنچه مقامات و رسانههای ایران میگویند تعداد کل کارمندان دولت مرکزی و دولتهای محلی در ژاپن به حدود ۳ میلیون و ۳۵۰ هزار نفر میرسد. این عدد یازده برابر بزرگتر از عدد نادرست مطرح شده در ایران است.
10
🔶 زبان ایرانی
🔸 6ـ تكرار كلمهها و عبارتهاي ناروشن و ساختگي [تکهی یک از دو]
در گفتار پيشين گفتيم بهترين راه براي پيدا كردن كلمههاي فارسي درست كه بجاي كلمههاي عربي گزارده شود خواندن برخي كتابهاي فارسي مؤلفان پيشين است و گفتيم دو كتاب را براي نمونه ياد ميكنيم كه يكي «اسرار التوحيد في مقامات الشيخ ابیالسعيد» و ديگري «گلستان شيخ سعدي» است و اسرار التوحيد را در آنجا ياد كرده گفتگو از گلستان را براي اين گفتار نگاه داشتيم :
گلستان سعدي از ديدهي شيوايي و شيريني عبارات (نه از ديدهي نيك و بد مطلب) بهترين كتاب در زبان فارسي است كه كساني اگر در نگارش فارسي پيروي از شيوهی آن بنمايند ميتوانند از يك رشته نارواييها كه در نگارشهاي امروزي است آسوده بمانند.
بايد دانست كه فارسي كه امروز در نگارشها بكار ميرود گذشته از درآميختگي با عربي و اينكه استقلال خود را از دست هِشته يك رشته عيبهاي ديگري را نيز داراست.
از جملهي آن عيبها تكرار كلمههاست كه همه گرفتارند و چون عادت كردهاند زشتي آن را درنمييابند. براي مثل عبارت پايين را از يكي از روزنامهها برميگزينم :
«يك سرگرمي و اشتغال صنعتي براي خودتان انتخاب كنيد كه در ساعت فراغت و بيكاري بدان مشغول شده و استفاده نماييد كه هم اوقات فرصت و فراعت خود را ببطالت نگذرانده بتنبلي خستهكنندهي بيكاري دچار نشدهايد و هم با ذوق و ميل مخصوصي كه در اين عمل بُروز ميدهيد كاري را از پيش برده و صنعت ظريفي را ميآموزيد كه خود مايهي مسرت و باعت خوشحالي است و رفته رفته تكميل آن موجب ارائهي لياقت و بُروز استعداد شما خواهد گشت».
آقاي نويسنده در يك عبارت كوچكي گذشته از چند غلط آشكار و گذشته از كار زدن كلمههاي بيجاي عربي در هفت جا تكرارهاي بيجهت آورده كسي نميپرسد اگر «فراغت» بمعني بيكاري است ديگر آوردن كلمهي بيكاري براي چيست؟! آيا ذوق و ميل مخصوص چه تفاوتي باهم دارند كه هر دو را پشت سر هم آوردهاي؟ اگر مقصود آقاي نويسنده را با عبارت ساده و روشني بيان كنيم يكنيم كلمهها از ميان خواهد رفت. بدينسان : «در ساعتهاي بيكاري خود را با ياد گرفتن پيشهاي سرگرم بداريد كه هم از بيكاري فرسوده نشويد و هم هنري ياد گرفتهايد كه خود مايهي شادماني است وآنگاه رفته رفته آن را تكميل نموده استعداد خود را آشكار ميسازيد».
امروز همهي اين نويسندگان دچار اين عيب هستند ولي كمتر كسي آن را درمييابد. به هر حال زشتترين عيب است كه در هيچ زباني مانندهي آن پيدا نميشود.
عيب ديگر بكار بردن كلمهها و عبارتهای ناروشن و ساختگي است ـ كلمهها و عبارتهايي كه نويسنده از پيش خود ساخته بكار ميبرد و چون بگوش و بمغز شنونده آشنا نيست از اينجا سخن از شيريني ميافتد. در اينگونه جاها چون كلمهها بخود نويسنده نيز ناآشناست از اينجا آن را نسبت بمعني مقصود نارسا دانسته دست بدامن تكرار ميزند و سخن را زشتتر از زشت ميگرداند.
اين عيب را نيز كمتر كسي درمييابد. ولي بيشتر نويسندگان گرفتار آن هستند. بويژه آنان كه مطالب را از زبانهاي بيگانه برميگيرند و سروكار با ترجمه دارند.
براي مثل عبارتهاي پايين را از يك روزنامه ميآوريم : «اين یک اصل مسلمي است كه حقايق صحيحه و معلومات اساسيه از مفاهمه و تبادل افكار آشكار میشود. چه وقتي خواسته باشند مسائل مربوطه بحيات عمومي جامعه را بغرض ترقي و اصلاح مورد فحص و مطالعه قرار دهند بهترين طريقه باساس اصل فوق حوالهي آن مفكوره باهل خبر و ارباب مشاغل مربوطه ميباشد تا آنها مستقيماً اطراف موضوع را مطالعه نموده و سپس تصميماتي در خصوص پيشرفت و انكشاف آن اتخاذ نمايند».
ميخواهد بگويد : «قاعدهي مسلم است كه چون در موضوعي مباحثه بميان آمده انديشههاي گوناگون بيرون داده شد حقايق آشكار ميگردد اينست كه در كارهاي زندگاني بايد هر موضوعي را بشناسندگان آن فن سپرد كه نيك و بد آن را بسنجند و راه پيشرفت آن را باز نمايند».
ولي احمقانه يك رشته عبارتهاي ساختگي ناشناس بكار ميبرد و پياپي تكرار ميكند. كسي نميپرسد كه «حقايق صحيحه» چه معني دارد؟ حقيقت اگر صحيح نباشد كه حقيقت نيست؟! عبارت «معلومات اساسیه» در اینجا چه تناسبی دارد؟! «مفاهمه» و «تبادل افكار» چيست؟! آيا «مفكوره»ي منحوس از كجا پيدا شده؟! آيا «پيشرفت» و «انكشاف» كه با يكديگر رديف شده چه تناسبي باهم دارند؟!
اگر كساني دقت در نگارشهاي روزنامهها و ادارهها كرده بصدد خردهگيري برآيند در بيشتر نگارشها در هر ستوني يا صفحهاي بيست يا سي غلط ميتوان شمرد. آن تيشههايي كه نصرالله كاتب و جويني و وصاف و ميرزا مهديخان و همراهان ايشان بر بنياد زبان كهن فارسي فرود آوردهاند هنوز جبران نشده ناگهان اين ضربتها فرود آورده ميشود.
كساني كه غيرت ايرانيگري دارند باید اين نگارشها را خوانده آههاي سرد از دل برآرند.
🔶 زبان ایرانی
🔸 6ـ تكرار كلمهها و عبارتهاي ناروشن و ساختگي [تکهی یک از دو]
در گفتار پيشين گفتيم بهترين راه براي پيدا كردن كلمههاي فارسي درست كه بجاي كلمههاي عربي گزارده شود خواندن برخي كتابهاي فارسي مؤلفان پيشين است و گفتيم دو كتاب را براي نمونه ياد ميكنيم كه يكي «اسرار التوحيد في مقامات الشيخ ابیالسعيد» و ديگري «گلستان شيخ سعدي» است و اسرار التوحيد را در آنجا ياد كرده گفتگو از گلستان را براي اين گفتار نگاه داشتيم :
گلستان سعدي از ديدهي شيوايي و شيريني عبارات (نه از ديدهي نيك و بد مطلب) بهترين كتاب در زبان فارسي است كه كساني اگر در نگارش فارسي پيروي از شيوهی آن بنمايند ميتوانند از يك رشته نارواييها كه در نگارشهاي امروزي است آسوده بمانند.
بايد دانست كه فارسي كه امروز در نگارشها بكار ميرود گذشته از درآميختگي با عربي و اينكه استقلال خود را از دست هِشته يك رشته عيبهاي ديگري را نيز داراست.
از جملهي آن عيبها تكرار كلمههاست كه همه گرفتارند و چون عادت كردهاند زشتي آن را درنمييابند. براي مثل عبارت پايين را از يكي از روزنامهها برميگزينم :
«يك سرگرمي و اشتغال صنعتي براي خودتان انتخاب كنيد كه در ساعت فراغت و بيكاري بدان مشغول شده و استفاده نماييد كه هم اوقات فرصت و فراعت خود را ببطالت نگذرانده بتنبلي خستهكنندهي بيكاري دچار نشدهايد و هم با ذوق و ميل مخصوصي كه در اين عمل بُروز ميدهيد كاري را از پيش برده و صنعت ظريفي را ميآموزيد كه خود مايهي مسرت و باعت خوشحالي است و رفته رفته تكميل آن موجب ارائهي لياقت و بُروز استعداد شما خواهد گشت».
آقاي نويسنده در يك عبارت كوچكي گذشته از چند غلط آشكار و گذشته از كار زدن كلمههاي بيجاي عربي در هفت جا تكرارهاي بيجهت آورده كسي نميپرسد اگر «فراغت» بمعني بيكاري است ديگر آوردن كلمهي بيكاري براي چيست؟! آيا ذوق و ميل مخصوص چه تفاوتي باهم دارند كه هر دو را پشت سر هم آوردهاي؟ اگر مقصود آقاي نويسنده را با عبارت ساده و روشني بيان كنيم يكنيم كلمهها از ميان خواهد رفت. بدينسان : «در ساعتهاي بيكاري خود را با ياد گرفتن پيشهاي سرگرم بداريد كه هم از بيكاري فرسوده نشويد و هم هنري ياد گرفتهايد كه خود مايهي شادماني است وآنگاه رفته رفته آن را تكميل نموده استعداد خود را آشكار ميسازيد».
امروز همهي اين نويسندگان دچار اين عيب هستند ولي كمتر كسي آن را درمييابد. به هر حال زشتترين عيب است كه در هيچ زباني مانندهي آن پيدا نميشود.
عيب ديگر بكار بردن كلمهها و عبارتهای ناروشن و ساختگي است ـ كلمهها و عبارتهايي كه نويسنده از پيش خود ساخته بكار ميبرد و چون بگوش و بمغز شنونده آشنا نيست از اينجا سخن از شيريني ميافتد. در اينگونه جاها چون كلمهها بخود نويسنده نيز ناآشناست از اينجا آن را نسبت بمعني مقصود نارسا دانسته دست بدامن تكرار ميزند و سخن را زشتتر از زشت ميگرداند.
اين عيب را نيز كمتر كسي درمييابد. ولي بيشتر نويسندگان گرفتار آن هستند. بويژه آنان كه مطالب را از زبانهاي بيگانه برميگيرند و سروكار با ترجمه دارند.
براي مثل عبارتهاي پايين را از يك روزنامه ميآوريم : «اين یک اصل مسلمي است كه حقايق صحيحه و معلومات اساسيه از مفاهمه و تبادل افكار آشكار میشود. چه وقتي خواسته باشند مسائل مربوطه بحيات عمومي جامعه را بغرض ترقي و اصلاح مورد فحص و مطالعه قرار دهند بهترين طريقه باساس اصل فوق حوالهي آن مفكوره باهل خبر و ارباب مشاغل مربوطه ميباشد تا آنها مستقيماً اطراف موضوع را مطالعه نموده و سپس تصميماتي در خصوص پيشرفت و انكشاف آن اتخاذ نمايند».
ميخواهد بگويد : «قاعدهي مسلم است كه چون در موضوعي مباحثه بميان آمده انديشههاي گوناگون بيرون داده شد حقايق آشكار ميگردد اينست كه در كارهاي زندگاني بايد هر موضوعي را بشناسندگان آن فن سپرد كه نيك و بد آن را بسنجند و راه پيشرفت آن را باز نمايند».
ولي احمقانه يك رشته عبارتهاي ساختگي ناشناس بكار ميبرد و پياپي تكرار ميكند. كسي نميپرسد كه «حقايق صحيحه» چه معني دارد؟ حقيقت اگر صحيح نباشد كه حقيقت نيست؟! عبارت «معلومات اساسیه» در اینجا چه تناسبی دارد؟! «مفاهمه» و «تبادل افكار» چيست؟! آيا «مفكوره»ي منحوس از كجا پيدا شده؟! آيا «پيشرفت» و «انكشاف» كه با يكديگر رديف شده چه تناسبي باهم دارند؟!
اگر كساني دقت در نگارشهاي روزنامهها و ادارهها كرده بصدد خردهگيري برآيند در بيشتر نگارشها در هر ستوني يا صفحهاي بيست يا سي غلط ميتوان شمرد. آن تيشههايي كه نصرالله كاتب و جويني و وصاف و ميرزا مهديخان و همراهان ايشان بر بنياد زبان كهن فارسي فرود آوردهاند هنوز جبران نشده ناگهان اين ضربتها فرود آورده ميشود.
كساني كه غيرت ايرانيگري دارند باید اين نگارشها را خوانده آههاي سرد از دل برآرند.
✴️ حقایق زندگی (تکهی نوزدهم)
🔸 در پیرامون خواربار (بخش 2 از 2)
اینان در این چند سال پولها اندوختهاند ، خانههای باشكوه ساختهاند ، اتومبیلهای شیك خریدهاند ، انبارها زیرِ زمین آكندهاند. خاندانها را به بیچیزی انداخته برای خود دارایی اندوختهاند. آن اتومبیلهای شیك و باشكوه كه در نزدیكیهای بازار بصف میایستند مال این مفتخوارانست.
مقصود آنكه در زندگانی باین دسته هیچ نیازی نیست و كنون كه كار باینجا كشیده دولت كالاهایی را كه در دست آنهاست بِهمان قیمتی كه از اروپا و یا از هرجای دیگری وارد شده (با یك نفع متناسبی) از دستشان گیرد و برای نیازمندان در معرض فروش بگزارد.
ما هوادار دخالت دولت در كارهای زندگانی نیستیم و این را سودمند نمیدانیم. ولی امروز در این هنگام زمان ، و با این رفتاری كه از آنان دیده میشود جز این چارهای نیست. اكنون كه دولت ناگزیر گردیده در كار خواربار و لوازم زندگانی دخالت كند آن را تكمیل گرداند. دوباره میگویم امروز جز این چارهای نیست.
دستهی دیگر دكانداران و مغازهدارانند. اینها نیز پیروی از حجرهنشینان دارند و همینكه یك بهانهای پیدا شد به نرخها میافزایند. چارهی اینها نیز دخالت دولت است.
آن میدانهای خواربار فروشی شهر بسیار خوبست باید آنها را بیشتر و بزرگتر گردانید و همه نوع خواربار را در آنها فروخت.
دربارهی خواروبار یك خیانت دیگر از كسانیست كه بیش از حد لزوم میخرند و در خانههای خود ذخیره میكنند. این عادت هم در این چند سال در ایرانیان پیدا شده.
این كار را اگر در مواقع عادی میكردند زیان چندانی نداشت. گفتگو اینجاست كه در موقع عادی نمیكنند. همینكه یك خطری پیدا میشود یا یك عنوانی بدست بازاریان افتاده نرخها را بالا میبرند آن هنگامست یك دستهی بزرگی باندیشهی ذخیره كردن میافتند و رو ببازار آورده بِهر بهایی كه پیدا كردند میخرند.
در پیشامد شهریورماه دیده شد توانگران حتی شیرینیهای دكانهای قنادی را به بهای گرانی خریدند و بردند و همهی آنها را تهی گردانیدند. امروز هم كه ببهانهی انتشار اسكناس نرخها بالا رفته و یك هیاهویی پیدا شده كسان بسیاری همان كار را میكنند.
این رفتار از چند جهت خطاست : نخست این یك كارِ بیجهت و بیهودهایست. زیرا امروز ترس دربارهی خواروبار نیست. یك حادثهای كه موجب نگرانی باشد رخ نداده. اگر ترس از آنست كه گرانتر گردد همین رفتار خود گرانی را بیشتر خواهد گردانید. بازرگانان آزمند همینكه دیدند مردم رو آورده با یك حرصی میخرند نرخ را بیشتر بالا خواهند برد. اگر بحال خود بگذارند ، بلكه برعكس رفتار امروزی ، اگر تا چندی از خریدن دست نگهدارند همین ، یك اندازه جلوگیری از بالا رفتن نرخها خواهد كرد.
دوم این رفتار دلیل سست بودن رابطهی ملیت است. این كسان تنها در اندیشهی خود هستند و دیگران را فراموش كردهاند و اینست مبادرت بذخیره میكنند و هیچ نمیگویند : گرفتم كه من ذخیره كردم و خود را آسوده گردانیدم چارهی خاندانهای كمچیز چیست؟!.. تهیدستان چكار باید كنند؟!..
🔸🔸اینان نمیدانند كه زندگانی را باید بهمدستی و همراهی دیگران پیش برد. بخصوص در این هنگام آشفتگی جهان كه سختیها و خطرهای بسیاری ما را تهدید میكند و این با نیروی همدستی و همراهیست كه خواهیم توانست با آنها مقاومت نماییم و نیروهای فردی تاب مقاومت را ندارد.
بهرحال این موضوعِ ذخیره بسیار بیجاست. زیرا نتیجهی معكوس دارد و خود باعث فزونی كمیهاست.
در چنین مواقع باید بچارههای همگانی پرداخت. باید هر دستهای ، هر گروهی باهم متحد گردند و اگر توانستند یك شركتی برای تهیهی خواربار خودشان تشكیل دهند و یا اگر یك پیشنهادی بدولت بنظر میرسد پس از شور و اندیشه این را یادآوری كنند.
🔸در چنین موقع آنچه كه گرهی كار را خواهد گشود دست بهم دادن و در اندیشهی همگی بودنست ... این اقدامهای حریصانهی شخصی جز آنكه گره را سختتر گرداند نتیجهای ندارد.
(پرچم روزانه شمارههای 58 و 60)
🔸 در پیرامون خواربار (بخش 2 از 2)
اینان در این چند سال پولها اندوختهاند ، خانههای باشكوه ساختهاند ، اتومبیلهای شیك خریدهاند ، انبارها زیرِ زمین آكندهاند. خاندانها را به بیچیزی انداخته برای خود دارایی اندوختهاند. آن اتومبیلهای شیك و باشكوه كه در نزدیكیهای بازار بصف میایستند مال این مفتخوارانست.
مقصود آنكه در زندگانی باین دسته هیچ نیازی نیست و كنون كه كار باینجا كشیده دولت كالاهایی را كه در دست آنهاست بِهمان قیمتی كه از اروپا و یا از هرجای دیگری وارد شده (با یك نفع متناسبی) از دستشان گیرد و برای نیازمندان در معرض فروش بگزارد.
ما هوادار دخالت دولت در كارهای زندگانی نیستیم و این را سودمند نمیدانیم. ولی امروز در این هنگام زمان ، و با این رفتاری كه از آنان دیده میشود جز این چارهای نیست. اكنون كه دولت ناگزیر گردیده در كار خواربار و لوازم زندگانی دخالت كند آن را تكمیل گرداند. دوباره میگویم امروز جز این چارهای نیست.
دستهی دیگر دكانداران و مغازهدارانند. اینها نیز پیروی از حجرهنشینان دارند و همینكه یك بهانهای پیدا شد به نرخها میافزایند. چارهی اینها نیز دخالت دولت است.
آن میدانهای خواربار فروشی شهر بسیار خوبست باید آنها را بیشتر و بزرگتر گردانید و همه نوع خواربار را در آنها فروخت.
دربارهی خواروبار یك خیانت دیگر از كسانیست كه بیش از حد لزوم میخرند و در خانههای خود ذخیره میكنند. این عادت هم در این چند سال در ایرانیان پیدا شده.
این كار را اگر در مواقع عادی میكردند زیان چندانی نداشت. گفتگو اینجاست كه در موقع عادی نمیكنند. همینكه یك خطری پیدا میشود یا یك عنوانی بدست بازاریان افتاده نرخها را بالا میبرند آن هنگامست یك دستهی بزرگی باندیشهی ذخیره كردن میافتند و رو ببازار آورده بِهر بهایی كه پیدا كردند میخرند.
در پیشامد شهریورماه دیده شد توانگران حتی شیرینیهای دكانهای قنادی را به بهای گرانی خریدند و بردند و همهی آنها را تهی گردانیدند. امروز هم كه ببهانهی انتشار اسكناس نرخها بالا رفته و یك هیاهویی پیدا شده كسان بسیاری همان كار را میكنند.
این رفتار از چند جهت خطاست : نخست این یك كارِ بیجهت و بیهودهایست. زیرا امروز ترس دربارهی خواروبار نیست. یك حادثهای كه موجب نگرانی باشد رخ نداده. اگر ترس از آنست كه گرانتر گردد همین رفتار خود گرانی را بیشتر خواهد گردانید. بازرگانان آزمند همینكه دیدند مردم رو آورده با یك حرصی میخرند نرخ را بیشتر بالا خواهند برد. اگر بحال خود بگذارند ، بلكه برعكس رفتار امروزی ، اگر تا چندی از خریدن دست نگهدارند همین ، یك اندازه جلوگیری از بالا رفتن نرخها خواهد كرد.
دوم این رفتار دلیل سست بودن رابطهی ملیت است. این كسان تنها در اندیشهی خود هستند و دیگران را فراموش كردهاند و اینست مبادرت بذخیره میكنند و هیچ نمیگویند : گرفتم كه من ذخیره كردم و خود را آسوده گردانیدم چارهی خاندانهای كمچیز چیست؟!.. تهیدستان چكار باید كنند؟!..
🔸🔸اینان نمیدانند كه زندگانی را باید بهمدستی و همراهی دیگران پیش برد. بخصوص در این هنگام آشفتگی جهان كه سختیها و خطرهای بسیاری ما را تهدید میكند و این با نیروی همدستی و همراهیست كه خواهیم توانست با آنها مقاومت نماییم و نیروهای فردی تاب مقاومت را ندارد.
بهرحال این موضوعِ ذخیره بسیار بیجاست. زیرا نتیجهی معكوس دارد و خود باعث فزونی كمیهاست.
در چنین مواقع باید بچارههای همگانی پرداخت. باید هر دستهای ، هر گروهی باهم متحد گردند و اگر توانستند یك شركتی برای تهیهی خواربار خودشان تشكیل دهند و یا اگر یك پیشنهادی بدولت بنظر میرسد پس از شور و اندیشه این را یادآوری كنند.
🔸در چنین موقع آنچه كه گرهی كار را خواهد گشود دست بهم دادن و در اندیشهی همگی بودنست ... این اقدامهای حریصانهی شخصی جز آنكه گره را سختتر گرداند نتیجهای ندارد.
(پرچم روزانه شمارههای 58 و 60)