✴️ در پاسخ بدخواهان
🔶 نشست یکم 12
شما میدانید هنگامی که ما بکار برخاستیم چون نام خرد میبردیم یکی از ایرادها که پیروان کیشها میگرفتند همین میبود که گاهی میگفتند : «مگر دین با عقل درست میآید؟!.» و هنگامی میسرودند : «عقلها هم که اختلاف دارد!» و زمانی ایراد میگرفتند : «همهی مردم که عقل دارند. اگر با عقل میتوان بحقایق رسید پس اختلاف درمیان مردمان از کجاست؟!..». ما گفتارهای بسیاری در این باره نوشته و بیکایک ایرادها پاسخ دادهایم ، و این یکی از دشواریهای کار ما بوده. اکنون همهی آنها فراموش شده و کار بجایی رسیده که همان پیروان کیشها پشتگرمی بخرد و داوری آن مینمایند.
آنان میپندارند که ما هرچه گفتهایم آنان نیز توانند گفت ، و ما چون نام خرد بردهایم آنان نیز توانند برد ، و این نمیدانند که ما اگر نام خرد میبریم دینی را که سراپا خردمندانه است دنبال میکنیم. ولی آنان کیشهایی را دنبال میکنند که از آغاز تا انجام با خرد ناسازگار است.
میباید گفت : نویسندگان این دفتر ، یا همچون بچههای بیفرهنگی که ادا درآورند و هرچه گفتی همان را بخودت بازگردانند ، ادای ما درمیآورند و خواستشان آنست که گفتههای ما را بخودمان بازگردانند (چنانکه یک آخوند بیآزرمی در تهران همان رفتار را میکند) ، یا خود معنی خرد را ندانسته آن را بهمان معنای عامیانهاش میشناسند. چنانکه میدانید عامیان خرد را جز دلخواه و سودجویی ندانند و کسی که کاری را بزیان خود کند چنین گویند : «عقل ندارد». بارها دیده شده کسی را پولی یا کالایی از دیگری بدستش افتاده و چون میخواهد آن را بدارندهاش بازگرداند همراهش جلو میگیرد و میگوید : «مگر عقل نداری؟! بگزار تو جیبت!». آنان نیز خرد را بهمین معنی میشناسند و آن را جز پنداشتههای خود نمیدانند.
بهر حال آنان خواستشان جز دشمنی و کارشکنی نبوده و در این باره هرچه از پیمان و پرچم یاد گرفته بودهاند آنان را نیز افزار کار خود گردانیدهاند. داستان آنان داستان کسیست که شما باو سیب یا گلابی یا چیزهای گرانبهای دیگری میدهید و او نافهمانه همانها را سنگی میگرداند و بسوی شما میاندازد.
در اینجا نشست را بپایان میرسانیم و بازماندهی گفتار را در نشست دیگر دنبال خواهیم کرد.
🔶 نشست یکم 12
شما میدانید هنگامی که ما بکار برخاستیم چون نام خرد میبردیم یکی از ایرادها که پیروان کیشها میگرفتند همین میبود که گاهی میگفتند : «مگر دین با عقل درست میآید؟!.» و هنگامی میسرودند : «عقلها هم که اختلاف دارد!» و زمانی ایراد میگرفتند : «همهی مردم که عقل دارند. اگر با عقل میتوان بحقایق رسید پس اختلاف درمیان مردمان از کجاست؟!..». ما گفتارهای بسیاری در این باره نوشته و بیکایک ایرادها پاسخ دادهایم ، و این یکی از دشواریهای کار ما بوده. اکنون همهی آنها فراموش شده و کار بجایی رسیده که همان پیروان کیشها پشتگرمی بخرد و داوری آن مینمایند.
آنان میپندارند که ما هرچه گفتهایم آنان نیز توانند گفت ، و ما چون نام خرد بردهایم آنان نیز توانند برد ، و این نمیدانند که ما اگر نام خرد میبریم دینی را که سراپا خردمندانه است دنبال میکنیم. ولی آنان کیشهایی را دنبال میکنند که از آغاز تا انجام با خرد ناسازگار است.
میباید گفت : نویسندگان این دفتر ، یا همچون بچههای بیفرهنگی که ادا درآورند و هرچه گفتی همان را بخودت بازگردانند ، ادای ما درمیآورند و خواستشان آنست که گفتههای ما را بخودمان بازگردانند (چنانکه یک آخوند بیآزرمی در تهران همان رفتار را میکند) ، یا خود معنی خرد را ندانسته آن را بهمان معنای عامیانهاش میشناسند. چنانکه میدانید عامیان خرد را جز دلخواه و سودجویی ندانند و کسی که کاری را بزیان خود کند چنین گویند : «عقل ندارد». بارها دیده شده کسی را پولی یا کالایی از دیگری بدستش افتاده و چون میخواهد آن را بدارندهاش بازگرداند همراهش جلو میگیرد و میگوید : «مگر عقل نداری؟! بگزار تو جیبت!». آنان نیز خرد را بهمین معنی میشناسند و آن را جز پنداشتههای خود نمیدانند.
بهر حال آنان خواستشان جز دشمنی و کارشکنی نبوده و در این باره هرچه از پیمان و پرچم یاد گرفته بودهاند آنان را نیز افزار کار خود گردانیدهاند. داستان آنان داستان کسیست که شما باو سیب یا گلابی یا چیزهای گرانبهای دیگری میدهید و او نافهمانه همانها را سنگی میگرداند و بسوی شما میاندازد.
در اینجا نشست را بپایان میرسانیم و بازماندهی گفتار را در نشست دیگر دنبال خواهیم کرد.
✴️ زبان ایرانی 43
🔶 چند خردهگيري در زمينهی زبان
سخن كوتاه كنيم : پيش ما «آقا» با عنوانهاي ديگر فرقي ندارد. و اينكه در آن نگارشها اين يك عنوان را بكنار نهادهايم براي آنست كه نه تنها ايرانيان بلكه همگي مردمان معروف امروزي آلودهي آن ميباشند. ولي «جناب» و «حضرت» و مانندهاي اينها چون خاص ايرانيان است و از اينجا زبان ريشخند و سركوفت ديگران باز ميباشد از اين جهت آنها را در گفتگو جلوتر گرفتيم.
اينكه آقاي خردهگير مينويسد : «بسياري از اين لقبها دلالت بر معاني دارد چون شيخ و ملا و سيد...» ميگوييم اين عنوانها از موضوع آن گفتگوهاي ما بيرون است و ما نكوهشي در اين باره ننوشتهايم. ولي اكنون كه پايش افتاده ميگوييم كه اين دلالتها نیز چندان مهم نيست. مثلاً اگر كسي دانشمند است همين دانشمندي او را بس. ديگر چه نياز كه بر سر نام خود نيز نشانهاي برگمارد!؟ همچنين است خويشي با پيغمبر كه هر كس آن را داراست همان دارا بودن بس است و نيازي بكلمهي سيد در سر نام نيست. بهمين دليل كه خود پيغمبر و خويشان نزديك او هرگز در بند چنين نمودها نبودند. نيز دانشمندان ديرين نه رختشان جدا از ديگران بود و نه نشاني بر سر نام خود ميآوردند.
نميدانم اين شرح را دربارهي عليبنحسين (امام زينالعابدين) در كجا خواندهام كه چون سفري ميكرد خود را گمنام ميگرفت و ميگفت : اگر مردم مرا بشناسند كيستم در داد و ستد و رفتارهاي خود تفاوت ميانهي من و ديگران خواهند گزاشت و من بچنين كاري خرسندي ندارم.
آري شرط آزادگي همين است و بس.
اين عنوانها از رديف «حضرت» و «جناب» و مانندهاي آنها نميباشد و بر دارندگان آنها نكوهشي روا نيست ولي اگر كسي از آنها نيز چشم پوشد آزادگي نموده و گردنفرازي نشان داده.
اين نكته را فراموش نبايد كرد كه بيشتر كساني باين عنوانها پايبندي مينمايند كه از حقيقت آنها بهره كمتر دارند. مثلاً كسي كه دانش كمتر دارد جبران آن كمي را با بزرگي عمامه و پايبندي بلقب «شيخ» و «ملا» مينمايد و چهبسا كه لقبهايي از رديف «علامه» و «بحرالعلوم» و مانندهاي آن براي خود تهيه ميكند.
كسي كه از خويشاوندي پيغمبر حقيقت آن را كه بيشك با بينيازي و گردنفرازي توأم است ندارد يا سيادت او در نزد مردم بيگفتگو نيست بيشتر از ديگران بلقب «سيد» پايبندي مينمايد.
اينكه خود دارندهي پيمان را مثل آوردهايد اگر كساني او را تنها بنام «احمد» بخوانند نه تنها خجل نميشود و دغدغه بدل خود راه نميدهد بلكه بر سرافرازي خود ميافزايد. زيرا او هميشه براستي هر چيزي بيشتر پايبندي مينمايد تا بنمايش آن. فرزند پيغمبر بايد در خوي و رفتار مانندگي بپيغمبر داشته باشد. اگر نام «سيد» نبود گو مباش!
اما فرمودهي پيغمبر بزرگوار اسلام. «نام مردم را بنيكي ببريد» مقصود ايشان اينست كه مردم را بنيكي ياد كنيد و بدگويي يا ريشخند ننماييد و نامهاي ايشان را با دشنام و لقبهاي زشت توأم نسازيد و هرگز مقصود آن معني كه آقاي خداپرست فهميده نيست زيرا ما تاريخ زندگاني آن بزرگوار و ياران او را ميشناسيم و ميدانيم كه خود او و يارانش كسي را جز با نام تنها نميخواندند. مگر خود پيغمبر كسي را با لقب و عنوان ميخواند كه بديگران هم چنين دستوري فرمايد؟!
در اين باره سخن فراوان است ولي در اينجا بيش از اين نميتوان دنبال كرد.
اما خردهاي كه بر آقاي فراهاني گرفتهايد مقصود ايشان اينست در جايي كه نوشته درميان سطر بپايان ميرسد امضاء نيز درميان سطر باشد و اگر سطر بپايان رسيد و ديگر جايي براي امضاء نماند در چنين جايي امضاء در دست راست باشد كه نتوان سپس چيزي بر آن نگارش افزود و اينكه امروز امضاها همگي در دست چپ است علتي جز پيروي از اروپاييان ندارد. علتي كه شما ياد كردهايد اگر در پارهای جاها درست باشد در پارهای جاها درست نيست. مثلاً در آنجا كه سطر در ميانه بپايان ميرسيد گويا پيشينيان همان ميانه را مهر ميزدند. به هر حال با علت كار نداريم. اين نكتهسنجي آقاي فراهاني بسيار بجاست كه نوشته در هر كجا بپايان ميرسد امضاء در همان جا باشد و اگر نوشته سطر را پر كرد در اين حال امضاء در آغاز سطر زيرين باشد كه نتواند چيزي بر آن نوشته افزود.
🔶 چند خردهگيري در زمينهی زبان
سخن كوتاه كنيم : پيش ما «آقا» با عنوانهاي ديگر فرقي ندارد. و اينكه در آن نگارشها اين يك عنوان را بكنار نهادهايم براي آنست كه نه تنها ايرانيان بلكه همگي مردمان معروف امروزي آلودهي آن ميباشند. ولي «جناب» و «حضرت» و مانندهاي اينها چون خاص ايرانيان است و از اينجا زبان ريشخند و سركوفت ديگران باز ميباشد از اين جهت آنها را در گفتگو جلوتر گرفتيم.
اينكه آقاي خردهگير مينويسد : «بسياري از اين لقبها دلالت بر معاني دارد چون شيخ و ملا و سيد...» ميگوييم اين عنوانها از موضوع آن گفتگوهاي ما بيرون است و ما نكوهشي در اين باره ننوشتهايم. ولي اكنون كه پايش افتاده ميگوييم كه اين دلالتها نیز چندان مهم نيست. مثلاً اگر كسي دانشمند است همين دانشمندي او را بس. ديگر چه نياز كه بر سر نام خود نيز نشانهاي برگمارد!؟ همچنين است خويشي با پيغمبر كه هر كس آن را داراست همان دارا بودن بس است و نيازي بكلمهي سيد در سر نام نيست. بهمين دليل كه خود پيغمبر و خويشان نزديك او هرگز در بند چنين نمودها نبودند. نيز دانشمندان ديرين نه رختشان جدا از ديگران بود و نه نشاني بر سر نام خود ميآوردند.
نميدانم اين شرح را دربارهي عليبنحسين (امام زينالعابدين) در كجا خواندهام كه چون سفري ميكرد خود را گمنام ميگرفت و ميگفت : اگر مردم مرا بشناسند كيستم در داد و ستد و رفتارهاي خود تفاوت ميانهي من و ديگران خواهند گزاشت و من بچنين كاري خرسندي ندارم.
آري شرط آزادگي همين است و بس.
اين عنوانها از رديف «حضرت» و «جناب» و مانندهاي آنها نميباشد و بر دارندگان آنها نكوهشي روا نيست ولي اگر كسي از آنها نيز چشم پوشد آزادگي نموده و گردنفرازي نشان داده.
اين نكته را فراموش نبايد كرد كه بيشتر كساني باين عنوانها پايبندي مينمايند كه از حقيقت آنها بهره كمتر دارند. مثلاً كسي كه دانش كمتر دارد جبران آن كمي را با بزرگي عمامه و پايبندي بلقب «شيخ» و «ملا» مينمايد و چهبسا كه لقبهايي از رديف «علامه» و «بحرالعلوم» و مانندهاي آن براي خود تهيه ميكند.
كسي كه از خويشاوندي پيغمبر حقيقت آن را كه بيشك با بينيازي و گردنفرازي توأم است ندارد يا سيادت او در نزد مردم بيگفتگو نيست بيشتر از ديگران بلقب «سيد» پايبندي مينمايد.
اينكه خود دارندهي پيمان را مثل آوردهايد اگر كساني او را تنها بنام «احمد» بخوانند نه تنها خجل نميشود و دغدغه بدل خود راه نميدهد بلكه بر سرافرازي خود ميافزايد. زيرا او هميشه براستي هر چيزي بيشتر پايبندي مينمايد تا بنمايش آن. فرزند پيغمبر بايد در خوي و رفتار مانندگي بپيغمبر داشته باشد. اگر نام «سيد» نبود گو مباش!
اما فرمودهي پيغمبر بزرگوار اسلام. «نام مردم را بنيكي ببريد» مقصود ايشان اينست كه مردم را بنيكي ياد كنيد و بدگويي يا ريشخند ننماييد و نامهاي ايشان را با دشنام و لقبهاي زشت توأم نسازيد و هرگز مقصود آن معني كه آقاي خداپرست فهميده نيست زيرا ما تاريخ زندگاني آن بزرگوار و ياران او را ميشناسيم و ميدانيم كه خود او و يارانش كسي را جز با نام تنها نميخواندند. مگر خود پيغمبر كسي را با لقب و عنوان ميخواند كه بديگران هم چنين دستوري فرمايد؟!
در اين باره سخن فراوان است ولي در اينجا بيش از اين نميتوان دنبال كرد.
اما خردهاي كه بر آقاي فراهاني گرفتهايد مقصود ايشان اينست در جايي كه نوشته درميان سطر بپايان ميرسد امضاء نيز درميان سطر باشد و اگر سطر بپايان رسيد و ديگر جايي براي امضاء نماند در چنين جايي امضاء در دست راست باشد كه نتوان سپس چيزي بر آن نگارش افزود و اينكه امروز امضاها همگي در دست چپ است علتي جز پيروي از اروپاييان ندارد. علتي كه شما ياد كردهايد اگر در پارهای جاها درست باشد در پارهای جاها درست نيست. مثلاً در آنجا كه سطر در ميانه بپايان ميرسيد گويا پيشينيان همان ميانه را مهر ميزدند. به هر حال با علت كار نداريم. اين نكتهسنجي آقاي فراهاني بسيار بجاست كه نوشته در هر كجا بپايان ميرسد امضاء در همان جا باشد و اگر نوشته سطر را پر كرد در اين حال امضاء در آغاز سطر زيرين باشد كه نتواند چيزي بر آن نوشته افزود.
✴️ حقایق زندگی
(تکهی چهلوششم)
🔶ارزش اسكناس با پشتوانه نیست
(بخش 2 از 3)
اما اسكناس ارزش آن با طلای بانك نیست با كالای كشور است. یك اسكناس صد ریالی كه در دست شماست و خود یك برگ كاغذ بیش نیست ارزشش از اینروست كه اگر بدكان برنجفروشی ببرید میتوانید آن را داده چند من برنج گیرید ، اگر بمغازهی چیتفروشی بروید میتوانید چند ذرع چیت خرید ، اگر یك نقاش یا بنایی را در خانه خود بكار وادارید و بمزدش این را دهید از شما میپذیرد ، ارزش آن یك برگ از اینجاست. ولی بازرگانان ارزش آن را از روی طلایی میدانند كه در بانك بنام پشتوانه اندوخته گردیده ، و اینست میگویند چون آن پشتوانه در برابر هزارملیون ریال اسكناس (مثلاً) بوده ، و اكنون اسكناس دوهزاروهفتصدملیون ریال گردیده در حالی كه پشتوانه همانست كه بوده از اینرو از ارزشـش كاسته و باید نرخ كالاها را بالا برد.[1]
این پندار بازرگانان و دیگران مبتنی برآنست كه میاندیشند كه اگر روزی ما نخواهیم اسكناس را بپذیریم و آنچه داریم ببریم ببانك دهیم بانك در برابر آن طلا یا نقره بما خواهد داد ، در حالی كه چنین اندیشهای خود بیجاست. زیرا :
نخست چنان كاری هیچگاه رخ نخواهد داد. هیچگاه نخواهد شد كه مردم اسكناسها را ببانك بازگردانند و بانك در برابرش زر و سیم دهد. آن زر و سیم كه در بانك اندوخته گردیده هیچگاه درمیان مردم تقسیم نخواهد شد. تاكنون در هیچ كشوری چنین كاری رخ نداده است و نخواهد داد.
دوم بر فرض آنكه یك روزی چنین كاری رخ داد و بانك زر و سیم را بدست مردم داد ، تازه آن زر و سیم از خود ارزش چندانی ندارد و جای پول را نخواهد گرفت. بویژه بهنگام كمی كالاها و خشكی سال. دوباره میگویم :
🔸از دیدهی حقیقت زر و سیم ارزش فلزی خود را دارند. مثلاً فرض كنید كسی صدهزار ریال اسكناس دارد ، بُرد ببانك و سه كیلو بیشترك یا كمترك طلا گرفت. از آن طلا بیش از این سود نتواند بُرد كه بدهد یك تشتی بسازد ، یا آفتابهای درست كند ، یا گردنبندها و بازوبندها برای زن و دختر خود بسازاند. بیش از این نتیجه ندارد.
اینست
🔸اندیشهی آنكه ارزش اسكناس با طلاهای بانك میباشد راست نیست. و این كاری كه دولتها میكنند جز فریب نیست. دوباره میگویم : ارزش اسكناس با كالاهای كشور است.
نتیجهی این سخن آنست كه رفتار بازرگانان و بازاریان كه همانكه اسكناس تازه چاپ میشود گمان میكنند از ارزش اسكناسها كاسته و نرخها را بالا میبرند بنیادش جز پندار و فریب نیست. در واقع همین رفتار خود بازرگانانست كه اسكناس را از ارزش میاندازد.
برای روشنی سخن مثلی بزنم : فرض كنید دو هفته پیش برنج خرواری دوهزار ریال و روغن منی صدوسی ریال و دیگر چیزها بهمین تناسب بود. در واقع ارزش اسكناس در این پایه بود :
1 خروار برنج = 2000 ریال ، سپس گفتگوی چاپ پنجاهملیون ریال اسكناس بمیان آمد. حال اگر بازاریان پروا نمینمودند ، اسكناس بهمان حال بازمیماند و بكسی زیانی نمیرسید. ولی بازاریان از روی همان پندار بیجای خود بیكباره همه چیز را بالا بردند و در نتیجهی این بالا بردن بود كه اسكناس پایین افتاد و اكنون پایهاش اینست یك خروار برنج = 3500 ریال.
آیا باعث این پایین افتادن كه شده؟.. نه خود همان بازرگانان؟.. از اینسوی چه سودی از این كار خود بردهاند؟.. باید گفت : هیچی. زیرا آن روزی كه برنج خرواری 2000 ریال بود دیگر كالاها بهمان تناسب فروخته میشد و اكنون كه برنج خرواری 3500 ریال گردیده آنها نیز بهمین تناسب بالا رفتهاند.
شاید كسانی خواهند پنداشت كه من چون «دانش اقتصاد» نخواندهام سخنان پرتی مینویسم. اینست میگویم : چنان نیست. راستست من «دانش اقتصاد» نخواندهام و از اصطلاحات و قواعد آن آگاه نمیباشم. ولی ناسنجیده هم نمینویسم.
اگر این گفتهها با قاعدهی اقتصاد سازگار نمیآید باید گفت ما بالادست آن قواعد را گرفتهایم و برای آنكه سخن نیك روشن گردد باز مثلی یاد میكنم.
(تکهی چهلوششم)
🔶ارزش اسكناس با پشتوانه نیست
(بخش 2 از 3)
اما اسكناس ارزش آن با طلای بانك نیست با كالای كشور است. یك اسكناس صد ریالی كه در دست شماست و خود یك برگ كاغذ بیش نیست ارزشش از اینروست كه اگر بدكان برنجفروشی ببرید میتوانید آن را داده چند من برنج گیرید ، اگر بمغازهی چیتفروشی بروید میتوانید چند ذرع چیت خرید ، اگر یك نقاش یا بنایی را در خانه خود بكار وادارید و بمزدش این را دهید از شما میپذیرد ، ارزش آن یك برگ از اینجاست. ولی بازرگانان ارزش آن را از روی طلایی میدانند كه در بانك بنام پشتوانه اندوخته گردیده ، و اینست میگویند چون آن پشتوانه در برابر هزارملیون ریال اسكناس (مثلاً) بوده ، و اكنون اسكناس دوهزاروهفتصدملیون ریال گردیده در حالی كه پشتوانه همانست كه بوده از اینرو از ارزشـش كاسته و باید نرخ كالاها را بالا برد.[1]
این پندار بازرگانان و دیگران مبتنی برآنست كه میاندیشند كه اگر روزی ما نخواهیم اسكناس را بپذیریم و آنچه داریم ببریم ببانك دهیم بانك در برابر آن طلا یا نقره بما خواهد داد ، در حالی كه چنین اندیشهای خود بیجاست. زیرا :
نخست چنان كاری هیچگاه رخ نخواهد داد. هیچگاه نخواهد شد كه مردم اسكناسها را ببانك بازگردانند و بانك در برابرش زر و سیم دهد. آن زر و سیم كه در بانك اندوخته گردیده هیچگاه درمیان مردم تقسیم نخواهد شد. تاكنون در هیچ كشوری چنین كاری رخ نداده است و نخواهد داد.
دوم بر فرض آنكه یك روزی چنین كاری رخ داد و بانك زر و سیم را بدست مردم داد ، تازه آن زر و سیم از خود ارزش چندانی ندارد و جای پول را نخواهد گرفت. بویژه بهنگام كمی كالاها و خشكی سال. دوباره میگویم :
🔸از دیدهی حقیقت زر و سیم ارزش فلزی خود را دارند. مثلاً فرض كنید كسی صدهزار ریال اسكناس دارد ، بُرد ببانك و سه كیلو بیشترك یا كمترك طلا گرفت. از آن طلا بیش از این سود نتواند بُرد كه بدهد یك تشتی بسازد ، یا آفتابهای درست كند ، یا گردنبندها و بازوبندها برای زن و دختر خود بسازاند. بیش از این نتیجه ندارد.
اینست
🔸اندیشهی آنكه ارزش اسكناس با طلاهای بانك میباشد راست نیست. و این كاری كه دولتها میكنند جز فریب نیست. دوباره میگویم : ارزش اسكناس با كالاهای كشور است.
نتیجهی این سخن آنست كه رفتار بازرگانان و بازاریان كه همانكه اسكناس تازه چاپ میشود گمان میكنند از ارزش اسكناسها كاسته و نرخها را بالا میبرند بنیادش جز پندار و فریب نیست. در واقع همین رفتار خود بازرگانانست كه اسكناس را از ارزش میاندازد.
برای روشنی سخن مثلی بزنم : فرض كنید دو هفته پیش برنج خرواری دوهزار ریال و روغن منی صدوسی ریال و دیگر چیزها بهمین تناسب بود. در واقع ارزش اسكناس در این پایه بود :
1 خروار برنج = 2000 ریال ، سپس گفتگوی چاپ پنجاهملیون ریال اسكناس بمیان آمد. حال اگر بازاریان پروا نمینمودند ، اسكناس بهمان حال بازمیماند و بكسی زیانی نمیرسید. ولی بازاریان از روی همان پندار بیجای خود بیكباره همه چیز را بالا بردند و در نتیجهی این بالا بردن بود كه اسكناس پایین افتاد و اكنون پایهاش اینست یك خروار برنج = 3500 ریال.
آیا باعث این پایین افتادن كه شده؟.. نه خود همان بازرگانان؟.. از اینسوی چه سودی از این كار خود بردهاند؟.. باید گفت : هیچی. زیرا آن روزی كه برنج خرواری 2000 ریال بود دیگر كالاها بهمان تناسب فروخته میشد و اكنون كه برنج خرواری 3500 ریال گردیده آنها نیز بهمین تناسب بالا رفتهاند.
شاید كسانی خواهند پنداشت كه من چون «دانش اقتصاد» نخواندهام سخنان پرتی مینویسم. اینست میگویم : چنان نیست. راستست من «دانش اقتصاد» نخواندهام و از اصطلاحات و قواعد آن آگاه نمیباشم. ولی ناسنجیده هم نمینویسم.
اگر این گفتهها با قاعدهی اقتصاد سازگار نمیآید باید گفت ما بالادست آن قواعد را گرفتهایم و برای آنكه سخن نیك روشن گردد باز مثلی یاد میكنم.
چنان انگارید هزار خاندان از مردم جدا شده و بیك بیابانی رفته میخواهند شهری بنیاد گزارند و جداگانه زندگانی كنند ، و پول و اسكناس هیچ نبردهاند ولی هر خاندانی كالا برای زیست چند ماهه همراه دارد و چون فرارسیدهاند كارها را درمیان خود تقسیم میكنند : گروهی برای كشاورزی و باغبانی ، و گروهی برای پارچهبافی و فرشبافی ، و گروهی برای دامپروری و گروهی برای خانهسازی و خیابانكشی و همچنین دیگر كارها. پس از چند ماهی شهر ساخته شده و پیداست كه باید پیشهوران و كوشندگان پدید آوردههای خود را مبادله كنند و نیاز بیك «افزار مبادله» میافتد ، و چون زر و سیم و كاغذ همراه ندارند یا دارند و نمیخواهند آنها را افزار مبادله گردانند تكه چوبهایی را بیك شكل خاصی تراشیده وسیلهی مبادله میگردانند و چنین قرار مینهند كه هر تكه چوبی با ده كیلو گندم برابر گرفته شود و به همان وسیله داد و ستد میكنند. باین معنی كشاورزی میآورد گندمهای خود را میفروشد و چند تكه چوبی میگیرد و میرود یكی را میدهد یك جفت كفش میخرد ، دیگری را میدهد چند ذرع چیت میگیرد و همچنین پزشك بالا سر بیمار میرود و در بیرون آمدن یك تكه چوبی در دستش میدهند و او میپذیرد زیرا میداند كه با آن یك تكه چوب ده كیلو گندم یا یك جفت كفش یا چند ذرع چیت تواند خرید ، اگر بنّایی آورْد آن را بجای مزد تواند داد. بدینسان كار خود را راه میاندازند بیآنكه نیاز بداشتن پشتوانه پیدا كنند.
آیا چنین زندگانی نتواند بود؟!. آیا ارزش آن تكه چوب كه بجای اسكناس بكار میرود از چیست؟.. نه از آنست كه در برابرش كالا داده میشود؟!..
[1] : این گفتار پس از شهریور 1320 نوشته شده. از آن زمان چند بار سخن از چاپ اسکناس در دولتها پیش آمد و هر بار همان سخنان به افزایش نرخها انجامید. تا آنکه دولت قوامالسلطنه اسکناس هنگفتی چاپ کرده بکار انداخت. خود نویسنده در گفتارهای پیش گلهمندست که این کار مایهی افزایش نرخهاست. یک علت آن همین پنداریست که از آن سخن میراند و درمیان مردم بوده (اکنون هم هست!). ولی در کتاب «کار و پیشه و پول» که مجال بیشتری مییابد ، چاپ اسکناس فزونیِ دولت را در هنگام دشواریها «وامی» میشناساند «که از مردم خواسته و گرفته و سپس باید پس بدهد» و اینست آن را علتی برای افزایش بها نمیشمارد مگر تا زمانی که پنداری که سخنش رفت درمیان مردم بازمانَد. با اینهمه جای خرج کردن اسکناسهای فزون (همان که «وام دولت به مردم» بشمار میآید) ، اندازهای که دولت برای بهبود مبادلهی کالا آنها را چاپ میکند و اینگونه جستارها چیزهاییست که باید در آن بارهها گفتگوی جداگانه کرد.
در بخش دیگر این گفتار به این جستارها پرداخته شده ولی آنها را بس ندانسته و اینست در پایان گفتار نوید میدهد که بیشتر از آن گفتگو شود.
خواست از این گفتارها نه آموزش دانش اقتصاد بلکه کوشش به آنست که مردم و بازرگانان را از معنی راست پول آگاه گرداند تا از گرفتاری ترسناک بالا رفتن بیجهت و بیاندازهی کالاها و بدبختی و گرسنگیها (و مرگ تلخ بیچیزان در آن روزها) بکاهد.
آیا چنین زندگانی نتواند بود؟!. آیا ارزش آن تكه چوب كه بجای اسكناس بكار میرود از چیست؟.. نه از آنست كه در برابرش كالا داده میشود؟!..
[1] : این گفتار پس از شهریور 1320 نوشته شده. از آن زمان چند بار سخن از چاپ اسکناس در دولتها پیش آمد و هر بار همان سخنان به افزایش نرخها انجامید. تا آنکه دولت قوامالسلطنه اسکناس هنگفتی چاپ کرده بکار انداخت. خود نویسنده در گفتارهای پیش گلهمندست که این کار مایهی افزایش نرخهاست. یک علت آن همین پنداریست که از آن سخن میراند و درمیان مردم بوده (اکنون هم هست!). ولی در کتاب «کار و پیشه و پول» که مجال بیشتری مییابد ، چاپ اسکناس فزونیِ دولت را در هنگام دشواریها «وامی» میشناساند «که از مردم خواسته و گرفته و سپس باید پس بدهد» و اینست آن را علتی برای افزایش بها نمیشمارد مگر تا زمانی که پنداری که سخنش رفت درمیان مردم بازمانَد. با اینهمه جای خرج کردن اسکناسهای فزون (همان که «وام دولت به مردم» بشمار میآید) ، اندازهای که دولت برای بهبود مبادلهی کالا آنها را چاپ میکند و اینگونه جستارها چیزهاییست که باید در آن بارهها گفتگوی جداگانه کرد.
در بخش دیگر این گفتار به این جستارها پرداخته شده ولی آنها را بس ندانسته و اینست در پایان گفتار نوید میدهد که بیشتر از آن گفتگو شود.
خواست از این گفتارها نه آموزش دانش اقتصاد بلکه کوشش به آنست که مردم و بازرگانان را از معنی راست پول آگاه گرداند تا از گرفتاری ترسناک بالا رفتن بیجهت و بیاندازهی کالاها و بدبختی و گرسنگیها (و مرگ تلخ بیچیزان در آن روزها) بکاهد.
✴️ در پاسخ بدخواهان
🔶 نشست دوم 13
در نشست پیش سخنانی راندم و اینک آن را دنبال میکنم. در این هفته درمیان نامهها در اداره نوشتهای بدستم افتاد که دیدم آن نیز با دستینهی «توحیدی» است.
چنانکه گفتم در تبریز توحیدی نام شناخته نیست و راستی آنست که چند تنی دست بهم داده و دانستههای خود را رویهم ریخته آن دفتر را نوشته و بنام «توحیدی» بچاپ رسانیدهاند. توحیدی اگرهم باشد کسی بیارج و ناشناخته است. هرچه هست با این نام با ما نبرد میکنند و آن نامه را نیز نوشتهاند. اینست میخواهم در این نشست نخست سخنانی دربارهی آن نامه برانم و سپس بروی گفتگوی خود روم.
ما در شمارهی پنجم پرچم هفتگی در پاسخ کسی گفتاری زیر عنوان «آدمی با جانوران یکی نیست» نوشته بودیم و من بهتر میدانم آن گفتار در اینجا خوانده شود ، اگرچه در روزنامه خوانده باشید.
«آدمی با جانوران یکی نیست»
یک چیزی که ما در بیشتر ایرانیان میبینیم ترس است. بارها از پست نامه بما میرسد که میبینیم کسی با نام پوشیده ایرادی گرفته یا پرسشی کرده است ، در حالی که اگر آن را با نام آشکاری پرسیدی یا ایراد گرفتی هیچ زیانی نبودی.
بتازگی از پست نامهای رسیده که یکی با دستینهی ا.ح. چنین مینویسد : «شما که میگویید گوشت نباید خورد و گوشت خوردن را عیب آدمیان میشمارید حرف شما مخالف با قوانین طبیعت است. دنیا دستگاه آکل و مأکولست.1 درمیان حیوانات آنچه قویتر است ضعیف را شکار میکند و میخورد. از عنکبوت ناتوان گرفته تا شیر و خرس توانا هر یکی برای خود شکاری دارد که میگیرد و میخورد. درمیان مرغان هوا و ماهیهای دریا نیز همین رفتار جاریست. انسان که یک فردی از حیواناتست نمیتواند خود را مستثنا گرداند. جلو قوانین طبیعت را نمیتوان گرفت».
میگویم : نخست ایراد ما بشما آنست که چرا نام خود را پنهان داشتهاید. این پرسش یا ایراد چیزی نبوده که ما از آن برنجیم یا کسی شما را بیدین شناخته بآزارتان کوشد.
ما نیک میدانیم که از سالهاست اینگونه اندیشههای پراکنده از اروپا یا از دیگر جاها بایران رسیده و رنگ برنگ در دلها جا گرفته است. روزنامهها هرچه از کتابها یا از روزنامههای اروپایی گرفتهاند بیباک و بیپروا بچاپ رسانیده در دلها جایگیر گردانیدهاند.
عنوان «آکل و مأکول» از پیش درمیان ایرانیان بوده است. ولی سپس که فلسفهی داروین پراکنده شده و هایهوی آن پیش از خودش بایران رسیده ، و جملههای «زندگانی نبرد است» و «هر توانا میتواند ناتوانی را در راه زیست خود نابود گرداند» و مانند اینها بگوشها رسیده ، این نیز عنوان دیگری گردیده. بهر حال اگر جوانی و یا پیری اینگونه اندیشهها را در مغز خود جا داده جای نکوهش نخواهد بود. بلکه باید کوشید و حقایق را روشن گردانید تا این آموزاکهای پراکنده از دلها بیرون رود.
من بآقای ا.ح. پاسخ کوتاهی خواهم نوشت. ولی بهتر میدانم او کتابهای ما را بویژه کتاب «ورجاوند بنیاد» را بخواند تا در این زمینه با یک رشته آمیغهای ارجدار و روشنی روبرو گردد.
1ـ آکل و مأکول = خوردن و خورده شدن ـ و
🔶 نشست دوم 13
در نشست پیش سخنانی راندم و اینک آن را دنبال میکنم. در این هفته درمیان نامهها در اداره نوشتهای بدستم افتاد که دیدم آن نیز با دستینهی «توحیدی» است.
چنانکه گفتم در تبریز توحیدی نام شناخته نیست و راستی آنست که چند تنی دست بهم داده و دانستههای خود را رویهم ریخته آن دفتر را نوشته و بنام «توحیدی» بچاپ رسانیدهاند. توحیدی اگرهم باشد کسی بیارج و ناشناخته است. هرچه هست با این نام با ما نبرد میکنند و آن نامه را نیز نوشتهاند. اینست میخواهم در این نشست نخست سخنانی دربارهی آن نامه برانم و سپس بروی گفتگوی خود روم.
ما در شمارهی پنجم پرچم هفتگی در پاسخ کسی گفتاری زیر عنوان «آدمی با جانوران یکی نیست» نوشته بودیم و من بهتر میدانم آن گفتار در اینجا خوانده شود ، اگرچه در روزنامه خوانده باشید.
«آدمی با جانوران یکی نیست»
یک چیزی که ما در بیشتر ایرانیان میبینیم ترس است. بارها از پست نامه بما میرسد که میبینیم کسی با نام پوشیده ایرادی گرفته یا پرسشی کرده است ، در حالی که اگر آن را با نام آشکاری پرسیدی یا ایراد گرفتی هیچ زیانی نبودی.
بتازگی از پست نامهای رسیده که یکی با دستینهی ا.ح. چنین مینویسد : «شما که میگویید گوشت نباید خورد و گوشت خوردن را عیب آدمیان میشمارید حرف شما مخالف با قوانین طبیعت است. دنیا دستگاه آکل و مأکولست.1 درمیان حیوانات آنچه قویتر است ضعیف را شکار میکند و میخورد. از عنکبوت ناتوان گرفته تا شیر و خرس توانا هر یکی برای خود شکاری دارد که میگیرد و میخورد. درمیان مرغان هوا و ماهیهای دریا نیز همین رفتار جاریست. انسان که یک فردی از حیواناتست نمیتواند خود را مستثنا گرداند. جلو قوانین طبیعت را نمیتوان گرفت».
میگویم : نخست ایراد ما بشما آنست که چرا نام خود را پنهان داشتهاید. این پرسش یا ایراد چیزی نبوده که ما از آن برنجیم یا کسی شما را بیدین شناخته بآزارتان کوشد.
ما نیک میدانیم که از سالهاست اینگونه اندیشههای پراکنده از اروپا یا از دیگر جاها بایران رسیده و رنگ برنگ در دلها جا گرفته است. روزنامهها هرچه از کتابها یا از روزنامههای اروپایی گرفتهاند بیباک و بیپروا بچاپ رسانیده در دلها جایگیر گردانیدهاند.
عنوان «آکل و مأکول» از پیش درمیان ایرانیان بوده است. ولی سپس که فلسفهی داروین پراکنده شده و هایهوی آن پیش از خودش بایران رسیده ، و جملههای «زندگانی نبرد است» و «هر توانا میتواند ناتوانی را در راه زیست خود نابود گرداند» و مانند اینها بگوشها رسیده ، این نیز عنوان دیگری گردیده. بهر حال اگر جوانی و یا پیری اینگونه اندیشهها را در مغز خود جا داده جای نکوهش نخواهد بود. بلکه باید کوشید و حقایق را روشن گردانید تا این آموزاکهای پراکنده از دلها بیرون رود.
من بآقای ا.ح. پاسخ کوتاهی خواهم نوشت. ولی بهتر میدانم او کتابهای ما را بویژه کتاب «ورجاوند بنیاد» را بخواند تا در این زمینه با یک رشته آمیغهای ارجدار و روشنی روبرو گردد.
1ـ آکل و مأکول = خوردن و خورده شدن ـ و
✴️ زبان ایرانی 44
🔶 پیشرفت پيراستن زبان جز در سايهي همدستي تودهي انبوه نشدنيست
دري را كه در پيمان امسال براي گفتگو از زبان فارسي باز كرديم در دو شمارهي گذشته جايي براي اين در پيدا نشد. در اين شماره نيز كه ميخواستيم گفتاري را كه آقاي اقبالي از پاريس فرستاده چاپ نماييم و بپرسشي كه آقاي بيتالله جمالي از شرفخانه نموده پاسخ بنويسيم در سايهي پيشامدي ناگزير شديم از همهي آنها چشم پوشيده بنگارش اين گفتار برخيزيم :
1ـ دغلكاري در پيراستن زبان (تکهی یک از دو)
هر كار نيكي كه در يك توده آغاز ميشود و راهنماياني در راه آن بكوشش برميخيزند دير زماني جز كسان پاكدل و چيزفهم بآن نگرايند ولي چون پيشرفتي در كار روي داد و تودهي انبوه تكاني خوردند در اين هنگام است كه دغلكاران از هر گوشه بيرون ميدوند و آن كار نيك را كه با صد خون دل پيش رفته وسيلهي استفاده ميسازند و چهبسا كه همهي رنجهاي راهنمايان را هدر ميكنند.
از اينجاست كه در هر كار نيكي چندان كه بايد در راه پيشرفت آن كوشيد دو چندان بايد براي نگهداري آن از گزند دغلبازان كوشش بكار برد.
ما در زمان خود ديديم كه هنگامي كه در ايران جنبش مشروطهخواهي پديد آمد تا مشروطه داده نشده بود و هنوز بايستي كوشش و جانفشاني نمود جز يك دسته در تهران بپيشوايي آقايان طباطبايي و بهبهاني و جز يك دسته در تبريز در پرده و نهاني كوشش نميكرد و ديگران هرگز پروايي نداشتند و هرگز گامي بپيش نمينهادند. ولي همينكه مشروطه داده شد و دورهي جانفشاني سپري شده هنگام بهرهيابي فرارسيد ناگهان شيادان از گوشه و كنار بيرون ريختند و هر يكي نغمهي ديگري آغاز كردند. اين يكي روزنامهي كاريكاتور برپا كرده داد رسوايي داد. آن يكي نويسندهي زبردستي درآمد زمين و آسمان را بباد نكوهش و ريشخند گرفت. فلان خان ديواني كه تا ديروز صد گونه بيدادگريهاي دربار را با ديده ميديد و هرگز چين بابرو نميانداخت امروز «فدايي وطن» و «آتش جان مستبدان» گرديد. بهمان روضهخوان كه تا پريروز در خانههاي ديوانيان بيدين روضه خوانده بعشق يك دوهزاري تا چند پشت او را «خلد آشيان» ميستود امروز «اديب المجاهدين» لقب گرفته «ناطق زبردست ملي» گرديد. مشروطه را كه كساني بنام غيرت مسلماني طلبيده و در سايهي آن غيرت بدست آورده بودند كنون هر فرومايهي پستي بدستاوير همان مشروطه زبان ببدگويي از اسلام باز كرد. در نتيجهي اين نارواييها بود كه مردان پارسا از مشروطه رميدند و دوتيرگي بميان ايرانيان افتاد و چون دشمنان زبردست در كمين بودند آتش دوتيرگي را دامن زدند و كار بجنگهاي خانگي رسيد و شد آنچه همه ميدانيم.
اين شرح را بعنوان مثل سرودم و مقصودم گفتگو از جنبش زبان ميباشد كه از سالها در ايران آغاز شده و چون اكنون بدورهي پيشرفت رسيده ميبينم شيادان از گوشه و كنار بيرون جسته بنام بهرهيابي در اين كار بنارواييها ميپردازند.
همه ميدانند كه دارندهي پيمان يكي از هواداران اين جنبش ميباشد و از ده سال پيش هميشه در اين راه ميكوشد و اين كار يك موضوع علمي است و جز از ديدهي علمي نبايد آن را دنبال نمود. چنانكه ما بارها در اين باره گفتگو كردهايم. امروز هم كه پيشرفتي در اين كار نمودار گرديده دانشمندان بسياري در تهران و ديگر شهرها برواج آن ميكوشند و دولت بهواداري آن برخاسته و در وزارتخانهها كوششهايي بكار ميرود در همهي اينها جز نظر علمي در كار نيست.
با اينهمه ما ميبينيم شيادان فرومايهاي نيز پا بميان گزاردهاند و يك رشته آرزوهاي خيانتآميزي را پيش كشيدهاند و چون ما از پيشامد مشروطه عبرت برداشته و آزمايش بدست آوردهايم اينست كه ميخواهيم هرگز ميداني باين فرومايگيها ندهيم و از همين آغاز كار دست اين نامردان را برتابيم تا در اينجا نيز دوتيرگيها بميان نيايد و كار ناانجام نماند.
🔶 پیشرفت پيراستن زبان جز در سايهي همدستي تودهي انبوه نشدنيست
دري را كه در پيمان امسال براي گفتگو از زبان فارسي باز كرديم در دو شمارهي گذشته جايي براي اين در پيدا نشد. در اين شماره نيز كه ميخواستيم گفتاري را كه آقاي اقبالي از پاريس فرستاده چاپ نماييم و بپرسشي كه آقاي بيتالله جمالي از شرفخانه نموده پاسخ بنويسيم در سايهي پيشامدي ناگزير شديم از همهي آنها چشم پوشيده بنگارش اين گفتار برخيزيم :
1ـ دغلكاري در پيراستن زبان (تکهی یک از دو)
هر كار نيكي كه در يك توده آغاز ميشود و راهنماياني در راه آن بكوشش برميخيزند دير زماني جز كسان پاكدل و چيزفهم بآن نگرايند ولي چون پيشرفتي در كار روي داد و تودهي انبوه تكاني خوردند در اين هنگام است كه دغلكاران از هر گوشه بيرون ميدوند و آن كار نيك را كه با صد خون دل پيش رفته وسيلهي استفاده ميسازند و چهبسا كه همهي رنجهاي راهنمايان را هدر ميكنند.
از اينجاست كه در هر كار نيكي چندان كه بايد در راه پيشرفت آن كوشيد دو چندان بايد براي نگهداري آن از گزند دغلبازان كوشش بكار برد.
ما در زمان خود ديديم كه هنگامي كه در ايران جنبش مشروطهخواهي پديد آمد تا مشروطه داده نشده بود و هنوز بايستي كوشش و جانفشاني نمود جز يك دسته در تهران بپيشوايي آقايان طباطبايي و بهبهاني و جز يك دسته در تبريز در پرده و نهاني كوشش نميكرد و ديگران هرگز پروايي نداشتند و هرگز گامي بپيش نمينهادند. ولي همينكه مشروطه داده شد و دورهي جانفشاني سپري شده هنگام بهرهيابي فرارسيد ناگهان شيادان از گوشه و كنار بيرون ريختند و هر يكي نغمهي ديگري آغاز كردند. اين يكي روزنامهي كاريكاتور برپا كرده داد رسوايي داد. آن يكي نويسندهي زبردستي درآمد زمين و آسمان را بباد نكوهش و ريشخند گرفت. فلان خان ديواني كه تا ديروز صد گونه بيدادگريهاي دربار را با ديده ميديد و هرگز چين بابرو نميانداخت امروز «فدايي وطن» و «آتش جان مستبدان» گرديد. بهمان روضهخوان كه تا پريروز در خانههاي ديوانيان بيدين روضه خوانده بعشق يك دوهزاري تا چند پشت او را «خلد آشيان» ميستود امروز «اديب المجاهدين» لقب گرفته «ناطق زبردست ملي» گرديد. مشروطه را كه كساني بنام غيرت مسلماني طلبيده و در سايهي آن غيرت بدست آورده بودند كنون هر فرومايهي پستي بدستاوير همان مشروطه زبان ببدگويي از اسلام باز كرد. در نتيجهي اين نارواييها بود كه مردان پارسا از مشروطه رميدند و دوتيرگي بميان ايرانيان افتاد و چون دشمنان زبردست در كمين بودند آتش دوتيرگي را دامن زدند و كار بجنگهاي خانگي رسيد و شد آنچه همه ميدانيم.
اين شرح را بعنوان مثل سرودم و مقصودم گفتگو از جنبش زبان ميباشد كه از سالها در ايران آغاز شده و چون اكنون بدورهي پيشرفت رسيده ميبينم شيادان از گوشه و كنار بيرون جسته بنام بهرهيابي در اين كار بنارواييها ميپردازند.
همه ميدانند كه دارندهي پيمان يكي از هواداران اين جنبش ميباشد و از ده سال پيش هميشه در اين راه ميكوشد و اين كار يك موضوع علمي است و جز از ديدهي علمي نبايد آن را دنبال نمود. چنانكه ما بارها در اين باره گفتگو كردهايم. امروز هم كه پيشرفتي در اين كار نمودار گرديده دانشمندان بسياري در تهران و ديگر شهرها برواج آن ميكوشند و دولت بهواداري آن برخاسته و در وزارتخانهها كوششهايي بكار ميرود در همهي اينها جز نظر علمي در كار نيست.
با اينهمه ما ميبينيم شيادان فرومايهاي نيز پا بميان گزاردهاند و يك رشته آرزوهاي خيانتآميزي را پيش كشيدهاند و چون ما از پيشامد مشروطه عبرت برداشته و آزمايش بدست آوردهايم اينست كه ميخواهيم هرگز ميداني باين فرومايگيها ندهيم و از همين آغاز كار دست اين نامردان را برتابيم تا در اينجا نيز دوتيرگيها بميان نيايد و كار ناانجام نماند.
✴️ حقایق زندگی (دربارهی کارها و پیشهها)
(تکهی چهلوهفتم)
🔶ارزش اسكناس با پشتوانه نیست
(بخش 3 از 3)
گفتیم ارزش اسكناس از كالاهاست. اگر راستی را بخواهیم باید گفت : ارزش آن از قراردادیست كه مردم باهم دارند و اسكناس را وسیلهی مبادله شناختهاند ، و چنانكه گفتیم اگر یك تكه چوبی را وسیلهی مبادله شناسند آن نیز دارای ارزش خواهد بود. اینست ما چندان ارتباطی درمیانهی فزونی اسكناس و بالا رفتن نرخها نمیدانیم و آن اندیشهی بازرگانان كه ارزش اسكناس را از پشتوانهی طلا میشناسند و بآن ملاحظه همینكه گفتگو از چاپ اسكناس جدید بمیان میآید نرخها را بالا میبرند جز از روی ناآگاهی نمیباشد.
راستی هم آنست كه بسیاری از آنان درپی بهانه میباشند و اینست نه تنها از چاپ اسكناسهای نوین ببالا بردن نرخها مبادرت میورزند از هر پیشامد پرت دیگری آن استفاده را مینمایند. اگر شبی یكی از رادیوها دروغی پراكنده كُند كه میان آلمان و تركیه بهم خورده فردا میبینی همان را بهانه ساخته نرخها را بالا بردند. بیآنكه دانسته شود چه نسبتی درمیان تیرگی روابط آلمان و تركیه با گرانی برنج و روغن ایران میباشد.
دانستنیتر آنكه اینها آن كار را بعلت آزمندی میكنند و مقصودشان آنست بداراك خود بیفزایند. در حالی كه از این راه چندان نتیجه بدست نخواهد آمد زیرا با حال كنونی بازار همینكه یك بازرگانی نرخ یك كالایی را بالا برد دیگران نیز همان رفتار میكنند ، و این در واقع پایین افتادن ارزش پولست نه بالا رفتن نرخ كالا ، اینست مقصودی از این راه بدست نخواهد آمد.[1]
كسانی میگویند : هنگامی كه دولت اسكناسهای نوین چاپ میكند و آن را میان مردم پراكنده میگرداند ، از این راه نیروی خرید مردم را بیشتر میكند و این خود باعث گرانی كالاها میشود. زیرا هر چیزی كه خریدار بیشتر دارد گرانتر خواهد گردید.
میگویم : این چندان بیمبنا نیست. ولی فهمیدهی بازرگانان ما جز از اینست. آنان باین توجهی ندارند و چنانكه میبینیم همینكه نامی از چاپ اسكناس نو بمیان میآید بیآنكه بگزارند پیشنهاد در مجلس تصویب شود و اسكناس چاپ گردد و بدست مردم برسد و نیروی خرید بیشتر گردد مبادرت ببالا بردن بهای كالاها میكنند. پایهی كار آنان نه این ، بلكه موضوع پشتوانهی طلا و نسبت آن بمیزان اسكناس میباشد.
از آنسوی در این موضوع هم باید گفتگو كرد. زیرا دولت كه اسكناس چاپ میكند یكباره بدست مردم نمیدهد كه نیروی خریدشان بیكبار فزون گردد. دولت این پول را اگر بكاركنان ادارهها میدهد آنان در ماههای پیش نیز همین اندازه حقوق گرفته و نیروی خرید داشتهاند ، و اگر بدیگران میدهد باید دید كیستند و چگونه این پول بدست ایشان میرسد و در كجا بكار میبرند. باین آسانی نتوان گفت كه چون اسكناس چاپ میشود نیروی خرید مردم بیشتر میگردد. گذشته از اینها دولت در چندی پیش یك توضیحی داد كه درخور پذیرفتن بود. گفت یكی از جاهایی كه دولت بپول نیازمند است موضوع خرید برخی كالاها از اروپا و امریكاست و چون اكنون وسایل باربری كم شده و یك سفارش چند برابر سالهای پیش زمان لازم دارد تا بایران برسد ، از اینرو مقدار مهمی از پول دولت در ضمن یك مدت معتنابهی در اروپا و امریكا میماند و از اینرو ما نیاز بفزونی اسكناس پیدا كردهایم كه جای آنها را پر گردانیم. این نكتهها را نیز باید در دیده گرفت.
🔸ما برآنیم كه در هر زمینهای باید حقایق را گرفت و پایهی كارهای زندگی را بروی آن گزاشت.
دربارهی اسكناس و ارزش آن و همچنین در زمینهی سیم و زر و جواهر نیز باید این حقایق در اندیشهها جایگیر گردد و پایهی كارها باشد. در این باره باز گفتارهایی خواهیم نوشت.
(پرچم روزانه شمارههای 224 ، 225 و 226)
[1] : استثنائی که بر این قاعده باید شمرد هنگامی است که نه بازرگانان عادی بلکه «باندهای انحصار» و «اَبَر پولداران» یک یا چند کالا را به چندین برابر بهای اصلی خود بفروشند که در آن حال صدها میلیارد تومان سود برند. در برابر ، بخشی از کالاها را نیز گرانتر خواهند خرید که در برابر سودی که بردهاند ناچیز خواهد بود. مگر آنکه همهی کالاها را در انحصار کسانی مانند ایشان انگاریم!.
همانا در آن زمان چنین «اَبَر پولدارانی» که امروز در کشور بفراوانی هستند نبوده.
(تکهی چهلوهفتم)
🔶ارزش اسكناس با پشتوانه نیست
(بخش 3 از 3)
گفتیم ارزش اسكناس از كالاهاست. اگر راستی را بخواهیم باید گفت : ارزش آن از قراردادیست كه مردم باهم دارند و اسكناس را وسیلهی مبادله شناختهاند ، و چنانكه گفتیم اگر یك تكه چوبی را وسیلهی مبادله شناسند آن نیز دارای ارزش خواهد بود. اینست ما چندان ارتباطی درمیانهی فزونی اسكناس و بالا رفتن نرخها نمیدانیم و آن اندیشهی بازرگانان كه ارزش اسكناس را از پشتوانهی طلا میشناسند و بآن ملاحظه همینكه گفتگو از چاپ اسكناس جدید بمیان میآید نرخها را بالا میبرند جز از روی ناآگاهی نمیباشد.
راستی هم آنست كه بسیاری از آنان درپی بهانه میباشند و اینست نه تنها از چاپ اسكناسهای نوین ببالا بردن نرخها مبادرت میورزند از هر پیشامد پرت دیگری آن استفاده را مینمایند. اگر شبی یكی از رادیوها دروغی پراكنده كُند كه میان آلمان و تركیه بهم خورده فردا میبینی همان را بهانه ساخته نرخها را بالا بردند. بیآنكه دانسته شود چه نسبتی درمیان تیرگی روابط آلمان و تركیه با گرانی برنج و روغن ایران میباشد.
دانستنیتر آنكه اینها آن كار را بعلت آزمندی میكنند و مقصودشان آنست بداراك خود بیفزایند. در حالی كه از این راه چندان نتیجه بدست نخواهد آمد زیرا با حال كنونی بازار همینكه یك بازرگانی نرخ یك كالایی را بالا برد دیگران نیز همان رفتار میكنند ، و این در واقع پایین افتادن ارزش پولست نه بالا رفتن نرخ كالا ، اینست مقصودی از این راه بدست نخواهد آمد.[1]
كسانی میگویند : هنگامی كه دولت اسكناسهای نوین چاپ میكند و آن را میان مردم پراكنده میگرداند ، از این راه نیروی خرید مردم را بیشتر میكند و این خود باعث گرانی كالاها میشود. زیرا هر چیزی كه خریدار بیشتر دارد گرانتر خواهد گردید.
میگویم : این چندان بیمبنا نیست. ولی فهمیدهی بازرگانان ما جز از اینست. آنان باین توجهی ندارند و چنانكه میبینیم همینكه نامی از چاپ اسكناس نو بمیان میآید بیآنكه بگزارند پیشنهاد در مجلس تصویب شود و اسكناس چاپ گردد و بدست مردم برسد و نیروی خرید بیشتر گردد مبادرت ببالا بردن بهای كالاها میكنند. پایهی كار آنان نه این ، بلكه موضوع پشتوانهی طلا و نسبت آن بمیزان اسكناس میباشد.
از آنسوی در این موضوع هم باید گفتگو كرد. زیرا دولت كه اسكناس چاپ میكند یكباره بدست مردم نمیدهد كه نیروی خریدشان بیكبار فزون گردد. دولت این پول را اگر بكاركنان ادارهها میدهد آنان در ماههای پیش نیز همین اندازه حقوق گرفته و نیروی خرید داشتهاند ، و اگر بدیگران میدهد باید دید كیستند و چگونه این پول بدست ایشان میرسد و در كجا بكار میبرند. باین آسانی نتوان گفت كه چون اسكناس چاپ میشود نیروی خرید مردم بیشتر میگردد. گذشته از اینها دولت در چندی پیش یك توضیحی داد كه درخور پذیرفتن بود. گفت یكی از جاهایی كه دولت بپول نیازمند است موضوع خرید برخی كالاها از اروپا و امریكاست و چون اكنون وسایل باربری كم شده و یك سفارش چند برابر سالهای پیش زمان لازم دارد تا بایران برسد ، از اینرو مقدار مهمی از پول دولت در ضمن یك مدت معتنابهی در اروپا و امریكا میماند و از اینرو ما نیاز بفزونی اسكناس پیدا كردهایم كه جای آنها را پر گردانیم. این نكتهها را نیز باید در دیده گرفت.
🔸ما برآنیم كه در هر زمینهای باید حقایق را گرفت و پایهی كارهای زندگی را بروی آن گزاشت.
دربارهی اسكناس و ارزش آن و همچنین در زمینهی سیم و زر و جواهر نیز باید این حقایق در اندیشهها جایگیر گردد و پایهی كارها باشد. در این باره باز گفتارهایی خواهیم نوشت.
(پرچم روزانه شمارههای 224 ، 225 و 226)
[1] : استثنائی که بر این قاعده باید شمرد هنگامی است که نه بازرگانان عادی بلکه «باندهای انحصار» و «اَبَر پولداران» یک یا چند کالا را به چندین برابر بهای اصلی خود بفروشند که در آن حال صدها میلیارد تومان سود برند. در برابر ، بخشی از کالاها را نیز گرانتر خواهند خرید که در برابر سودی که بردهاند ناچیز خواهد بود. مگر آنکه همهی کالاها را در انحصار کسانی مانند ایشان انگاریم!.
همانا در آن زمان چنین «اَبَر پولدارانی» که امروز در کشور بفراوانی هستند نبوده.
✴️ در پاسخ بدخواهان
🔶 نشست دوم 14
اما ایرادهای شما : نمیدانم خواست شما از قوانین طبیعت چیست؟.. ما قانونی یا چیز دیگری که ما را از گوشتخواری ناچار گرداند نمیشناسیم. ما اگر گوشت نخوریم و کارد بگلوی گوسفندان بیآزار نکشیم نافرمانی به سپهر (یا طبیعت) نکردهایم.
اگر چنین باشد که هر چیزی که مردم از روی هوس یا سهش میکنند از قانونهای طبیعت شماریم ، کار بسیار دشوار خواهد بود. در آنحال باید بآدمکشان سخنی نگوییم ، بدزدان نیز ایرادی نگیریم. اگر سخنی گفتیم یا ایرادی گرفتیم اینان نیز زبان باز کنند و بگویند : «این مخالف قوانین طبیعت است». یا بگویند : «دنیا دستگاه کشتن و کشته شدن است». همان اندازه که گوشتخواری در طبیعت جا میدارد آدمکشی و دزدی و دیگر بدیها نیز میدارد. هر رختی که شما بگوشتخواری پوشانید دیگران توانند بدزدی و آدمکشی پوشانند.
این نکته را باید فراموش نکرد که بسیار چیزها در جهان هست که ما میکوشیم نباشد. در جهان یا در طبیعت یا هر نامی که دهید بیماری هست ، ستمگری هست ، آدمکشی هست ، مار هست ، کژدم هست ، پشهی مالاریا هست ، گمراهی هست ، نادانی هست ، تاریکی هست ... اینها چیزهاییست که هست و ما میکوشیم نباشد.
قانون طبیعت (یا آیین سپهر) که میگوییم ، چیزهایی را میگوییم که گردش جهان بروی آنهاست و ما نمیتوانیم و نخواهیم توانست از آنها جلو گیریم یا دیگر گردانیم. «نه هرچه در سپهر است از آیین اوست».
اینکه مینویسید : «دنیا دستگاه آکل و مأکولست» راست نیست. سخنیست شنیده و نااندیشیده پذیرفتهاید. آری در جهان «خوردن و خورده شدن» هست. آری بسیاری از زندگان با خوردن دیگری زندگی میکنند و خود نیز خورده میشوند.
چیزی که هست این از نیکیهای جهان نیست. بلکه از بدیهای اوست که باید تا میتوان بجلوگیری کوشید. باید تا میتوان با آن نبرد کرد.
آنگاه این دستگاه «خوردن و خورده شدن» در جانورانست. آدمی را بپای جانوران نباید برد. این یک لغزش بزرگی از «نواندیشان» است که آدمی را با جانوران یکسان میشناسند و آنچه را که در جانوران میبینند میخواهند در آدمی نیز باشد.
دوباره میگویم : این یک لغزش بزرگست. لغزشیست که فلسفه دچار آن گردیده. لغزشیست که زیانهای بسیاری را بجهان رسانیده است.
آدمی اگرهم جان دارد و از جنس جانورانست با آنها نه یکسانست. آدمی دارای گوهر ویژهای بنام دستگاه روان و خرد است که بسیار والاست.
در اینجاست که دوباره به آقای ا.ح. میسپارم کتابهای ما را بخواند. بخواند و این لغزشها را از خود دور گرداند. این خود زیانست که آدمی گوهر خود را نشناسد. زیانست که از ارج و جایگاه خود ناآگاه باشد.
آنگاه همان جانوران مگر همگی گوشت میخورند؟!. گرفتیم که آدمی همچون جانورانست و باید پیروی از ایشان کند ، مگر همگی جانوران گوشتخوارند؟!.
درمیان جانوران ، گوشتخوارها دستهای میباشند. دستههای دیگری جز با گیاه زندگی نمیکنند. پس چه شده که آدمی پیروی از گوشتخواران کند و از گیاهخواران نکند؟!.
اگر باین زمینهها درآییم این خود داستانیست که آدمی در ساختمان تنی خود ، افزار گوشتخواری نمیدارد ، نه دندان و چنگال شیر میدارد و نه معدهاش همچون معدهی او میباشد.
اینها سخنهاییست که دیگران گفتهاند و ما نبایستی بگوییم. اینست یاد نکردهایم. ولی از این باره نیز بگوشتخواری ایرادی هست.
یک چیزی که در ایران ـ بویژه در جوانان ـ پیدا شده و مایهی اندوه ماست آنست که اینگونه اندیشههای بدبینانه درمیان ایشان رواج یافته و ما میبینیم برای هر کار بدی فلسفه یاد میکنند. چون سَهِشها از کار افتاده و کمتر میخواهند به نیکیها گرایند باین بهانهها دست مییازند. آیا گفتن اینکه گوشتخواری شایندهی آدمی نیست چیزیست که کسی ایرادی گیرد و یا در برابرش فلسفه بیاورد؟!.
🔶 نشست دوم 14
اما ایرادهای شما : نمیدانم خواست شما از قوانین طبیعت چیست؟.. ما قانونی یا چیز دیگری که ما را از گوشتخواری ناچار گرداند نمیشناسیم. ما اگر گوشت نخوریم و کارد بگلوی گوسفندان بیآزار نکشیم نافرمانی به سپهر (یا طبیعت) نکردهایم.
اگر چنین باشد که هر چیزی که مردم از روی هوس یا سهش میکنند از قانونهای طبیعت شماریم ، کار بسیار دشوار خواهد بود. در آنحال باید بآدمکشان سخنی نگوییم ، بدزدان نیز ایرادی نگیریم. اگر سخنی گفتیم یا ایرادی گرفتیم اینان نیز زبان باز کنند و بگویند : «این مخالف قوانین طبیعت است». یا بگویند : «دنیا دستگاه کشتن و کشته شدن است». همان اندازه که گوشتخواری در طبیعت جا میدارد آدمکشی و دزدی و دیگر بدیها نیز میدارد. هر رختی که شما بگوشتخواری پوشانید دیگران توانند بدزدی و آدمکشی پوشانند.
این نکته را باید فراموش نکرد که بسیار چیزها در جهان هست که ما میکوشیم نباشد. در جهان یا در طبیعت یا هر نامی که دهید بیماری هست ، ستمگری هست ، آدمکشی هست ، مار هست ، کژدم هست ، پشهی مالاریا هست ، گمراهی هست ، نادانی هست ، تاریکی هست ... اینها چیزهاییست که هست و ما میکوشیم نباشد.
قانون طبیعت (یا آیین سپهر) که میگوییم ، چیزهایی را میگوییم که گردش جهان بروی آنهاست و ما نمیتوانیم و نخواهیم توانست از آنها جلو گیریم یا دیگر گردانیم. «نه هرچه در سپهر است از آیین اوست».
اینکه مینویسید : «دنیا دستگاه آکل و مأکولست» راست نیست. سخنیست شنیده و نااندیشیده پذیرفتهاید. آری در جهان «خوردن و خورده شدن» هست. آری بسیاری از زندگان با خوردن دیگری زندگی میکنند و خود نیز خورده میشوند.
چیزی که هست این از نیکیهای جهان نیست. بلکه از بدیهای اوست که باید تا میتوان بجلوگیری کوشید. باید تا میتوان با آن نبرد کرد.
آنگاه این دستگاه «خوردن و خورده شدن» در جانورانست. آدمی را بپای جانوران نباید برد. این یک لغزش بزرگی از «نواندیشان» است که آدمی را با جانوران یکسان میشناسند و آنچه را که در جانوران میبینند میخواهند در آدمی نیز باشد.
دوباره میگویم : این یک لغزش بزرگست. لغزشیست که فلسفه دچار آن گردیده. لغزشیست که زیانهای بسیاری را بجهان رسانیده است.
آدمی اگرهم جان دارد و از جنس جانورانست با آنها نه یکسانست. آدمی دارای گوهر ویژهای بنام دستگاه روان و خرد است که بسیار والاست.
در اینجاست که دوباره به آقای ا.ح. میسپارم کتابهای ما را بخواند. بخواند و این لغزشها را از خود دور گرداند. این خود زیانست که آدمی گوهر خود را نشناسد. زیانست که از ارج و جایگاه خود ناآگاه باشد.
آنگاه همان جانوران مگر همگی گوشت میخورند؟!. گرفتیم که آدمی همچون جانورانست و باید پیروی از ایشان کند ، مگر همگی جانوران گوشتخوارند؟!.
درمیان جانوران ، گوشتخوارها دستهای میباشند. دستههای دیگری جز با گیاه زندگی نمیکنند. پس چه شده که آدمی پیروی از گوشتخواران کند و از گیاهخواران نکند؟!.
اگر باین زمینهها درآییم این خود داستانیست که آدمی در ساختمان تنی خود ، افزار گوشتخواری نمیدارد ، نه دندان و چنگال شیر میدارد و نه معدهاش همچون معدهی او میباشد.
اینها سخنهاییست که دیگران گفتهاند و ما نبایستی بگوییم. اینست یاد نکردهایم. ولی از این باره نیز بگوشتخواری ایرادی هست.
یک چیزی که در ایران ـ بویژه در جوانان ـ پیدا شده و مایهی اندوه ماست آنست که اینگونه اندیشههای بدبینانه درمیان ایشان رواج یافته و ما میبینیم برای هر کار بدی فلسفه یاد میکنند. چون سَهِشها از کار افتاده و کمتر میخواهند به نیکیها گرایند باین بهانهها دست مییازند. آیا گفتن اینکه گوشتخواری شایندهی آدمی نیست چیزیست که کسی ایرادی گیرد و یا در برابرش فلسفه بیاورد؟!.
✴️ زبان ایرانی 45
🔶 پیشرفت پيراستن زبان جز در سايهي همدستي تودهي انبوه نشدنيست
1ـ دغلكاري در پيراستن زبان (تکهی دو از دو)
بارها گفتهايم و هرچه آشكارتر ميگوييم : در ايران بدانسان كه اروپاييگري پتيارهي زشتي گرديده و صد گونه گزند ازو ميزايد زردشتيگري و كيانبازي و فروهرسازي پتيارهي ديگريست كه پاي كم از اروپاييگري ندارد.
كساني تا چه اندازه كودن باشند كه اين نفهمند كه يك مردمي تنها با تاريخ خود زنده نميتواند بود ـ آن هم تاريخ سه هزار سال پيش. هر زماني براي خود درخواستهايي دارد. ايران امروز پيش از هر چيز بدين سادهي مسلماني[1] نياز دارد كه در سايهي آن راستي و درستي و نكوكاري و گردنفرازي درميان توده رواج گيرد. در سايهي آن ، پراكندگيها كه امروز سراسر ايران را فراگرفته از ميان برخيزد. در سايهي آن ، توانگران دست دهش باز كنند و هميشه بآسايش بينوايان و بيچيزان بكوشند. در سايهي آن ، خونگرم و جوانان غيرتمند درآمده بنگهداري كشور و ميهن خود برخيزند. در سايهي آن ، زنان پايبند پاكدامني گرديده خود را و سراسر توده را آلوده نگردانند.
با اين حال چه رواست كه يكمشت دغلباز هميشه بدشمني دين بكوشند و «زردشت» و «ايران باستان» و «فر كياني» و اين گونه نامها را دستاويز نادانيهاي خود گيرند؟!
اي روسياهان مگر ما شما را نميشناسيم كه نام زردشت و دين او را دستاويز دزديها و پستيها و نابكاريهاي خود ساختهايد؟! مگر نميشناسيم كه اين دشمني كه با اسلام مينماييد تنها براي آنست كه خود را از هر بندي آزاد ساخته راه بيپروايي را پيش گيريد.
وگرنه امروز پس از هزار و سيصد سال چه جاي دشمني با اسلام است؟! پس از قرنها كه بايران گذشته و مليون مليون ايرانيان مسلمان زيسته و مسلمان مرده امروز چه جاي نيش زدن بمسلماني است؟!
اين كار مرا بياد آن داستان مياندازد كه حاجياني در راه حجاز ديگي بار كرده خوراكي براي خود ميپختهاند و چون غفلتي ميكنند عربي را ميبينند كه نخي بدُم موشي بسته و موش را بديگ انداخته و سر نخ را بدست نگه داشته تا آن نيز درميان خوراك حاجيان پخته شود و چون چشمش بيكي از حاجيان ميافتد كه بسوي ديگ ميآمده داد ميزند : «حاجي من شريك» بدينسان عرب نادان خوراك پاكيزهي حاجيان را ناپاك ميگرداند كه ناگزير ميشوند همه را دور بريزند.
كنون هم كه دانشمنداني بنام علم كوششي دربارهي زبان ميكنند اين نادانان با ناپاككاريهاي خود آن را آلوده ميگردانند كه بايد بيكبار دست از كوشش برداشت و از نتيجه چشم پوشيد.
چرا اينان نميفهمند كه پيشرفت «پيراستن زبان» جز در سايهي همدستی تودهي انبوه نشدنيست. و تودهي ايران كه مسلمانند بيشك باين رفتار شما همداستان نخواهند بود و همهي كوششها هدر خواهد رفت.
ببينيد چه سبكسريها پيش ميآورند : جواناني كه نام عبدالله ، علي ، احمد و مانند اينها دارند نام خود را تغيير داده گودرز و بيژن [و] گستهم ميگزارند و براي اين كار سفيهانهي خود جشن برپا ميكنند.
كسي نميگويد : اي جوان كوتاهخرد : پيراستن زبان چه ربطي بنامها دارد؟! وآنگاه در سيزده قرن تاريخ دورهي اسلام كه از ايران مليونها احمد ، علي ، عباس ، حسن ، برخاسته مگر آنها را از تاريخ خواهيم سترد؟! مگر ما ميخواهيم از مسلماني هم بيزار باشيم كه نامها را نيز دور بيندازيم؟!
وآنگاه اي جوان : تو علي ، احمد يا بيژن ، گودرز ، هرچه خواهي باش. از تو درستي و گردنفرازي و غيرتمندي ميخواهند! تنها با نام بيژن چارهي سياهكاريهاي تو نخواهد بود!
پس چرا آنهمه دادها كه در زمينهي درستي و غيرتمندي و گردنفرازي زده ميشود هيچ يك در تو نميگيرد و تنها اين يك داد در تو گرفت و بيدرنگ نام خود را تغيير دادي؟! چرا شكيبايي نكردي تا ببيني بزرگتران از تو كه همه نامهاي عربي دارند چه راهي را پيش ميگيرند تا پيروي از آنان بنمايي؟! اگر غيرت ايرانيگري تو بيشتر از ديگرانست پس در آن ده سال كجا بودي؟! چرا هرگز صدا بصداي ديگران نميانداختي؟! آيا از اين خودنمايي نابجا تو سودي خواهي برداشت؟! آيا از اين سبكسري جز زيان نتيجهي ديگري در دست خواهد بود؟!
شايد كساني بگويند : آيا اين كار چه زياني دارد؟... ميگويم : چون سبكسريست سرتاپا زيانست! چون خودنماييست سراپا بد است!
آري ايرانيان از اين پس ميتوانند نامهاي فرزندان نوزاد خود را فارسي كنند. بويژه در دختران كه بيشك نامهاي بلقيس و زينت و شوكت و ملوك و اينگونه كلمههاي بيمعني را بايد دور انداخته بجاي آنها نامهاي فارسي آسان بكار برد. ولي اين هم سزا نيست كه كساني در بزرگي نامهاي ديرين خود تغيير بدهند. نه تنها سزا نيست ناسزا هم هست.
🔶 پیشرفت پيراستن زبان جز در سايهي همدستي تودهي انبوه نشدنيست
1ـ دغلكاري در پيراستن زبان (تکهی دو از دو)
بارها گفتهايم و هرچه آشكارتر ميگوييم : در ايران بدانسان كه اروپاييگري پتيارهي زشتي گرديده و صد گونه گزند ازو ميزايد زردشتيگري و كيانبازي و فروهرسازي پتيارهي ديگريست كه پاي كم از اروپاييگري ندارد.
كساني تا چه اندازه كودن باشند كه اين نفهمند كه يك مردمي تنها با تاريخ خود زنده نميتواند بود ـ آن هم تاريخ سه هزار سال پيش. هر زماني براي خود درخواستهايي دارد. ايران امروز پيش از هر چيز بدين سادهي مسلماني[1] نياز دارد كه در سايهي آن راستي و درستي و نكوكاري و گردنفرازي درميان توده رواج گيرد. در سايهي آن ، پراكندگيها كه امروز سراسر ايران را فراگرفته از ميان برخيزد. در سايهي آن ، توانگران دست دهش باز كنند و هميشه بآسايش بينوايان و بيچيزان بكوشند. در سايهي آن ، خونگرم و جوانان غيرتمند درآمده بنگهداري كشور و ميهن خود برخيزند. در سايهي آن ، زنان پايبند پاكدامني گرديده خود را و سراسر توده را آلوده نگردانند.
با اين حال چه رواست كه يكمشت دغلباز هميشه بدشمني دين بكوشند و «زردشت» و «ايران باستان» و «فر كياني» و اين گونه نامها را دستاويز نادانيهاي خود گيرند؟!
اي روسياهان مگر ما شما را نميشناسيم كه نام زردشت و دين او را دستاويز دزديها و پستيها و نابكاريهاي خود ساختهايد؟! مگر نميشناسيم كه اين دشمني كه با اسلام مينماييد تنها براي آنست كه خود را از هر بندي آزاد ساخته راه بيپروايي را پيش گيريد.
وگرنه امروز پس از هزار و سيصد سال چه جاي دشمني با اسلام است؟! پس از قرنها كه بايران گذشته و مليون مليون ايرانيان مسلمان زيسته و مسلمان مرده امروز چه جاي نيش زدن بمسلماني است؟!
اين كار مرا بياد آن داستان مياندازد كه حاجياني در راه حجاز ديگي بار كرده خوراكي براي خود ميپختهاند و چون غفلتي ميكنند عربي را ميبينند كه نخي بدُم موشي بسته و موش را بديگ انداخته و سر نخ را بدست نگه داشته تا آن نيز درميان خوراك حاجيان پخته شود و چون چشمش بيكي از حاجيان ميافتد كه بسوي ديگ ميآمده داد ميزند : «حاجي من شريك» بدينسان عرب نادان خوراك پاكيزهي حاجيان را ناپاك ميگرداند كه ناگزير ميشوند همه را دور بريزند.
كنون هم كه دانشمنداني بنام علم كوششي دربارهي زبان ميكنند اين نادانان با ناپاككاريهاي خود آن را آلوده ميگردانند كه بايد بيكبار دست از كوشش برداشت و از نتيجه چشم پوشيد.
چرا اينان نميفهمند كه پيشرفت «پيراستن زبان» جز در سايهي همدستی تودهي انبوه نشدنيست. و تودهي ايران كه مسلمانند بيشك باين رفتار شما همداستان نخواهند بود و همهي كوششها هدر خواهد رفت.
ببينيد چه سبكسريها پيش ميآورند : جواناني كه نام عبدالله ، علي ، احمد و مانند اينها دارند نام خود را تغيير داده گودرز و بيژن [و] گستهم ميگزارند و براي اين كار سفيهانهي خود جشن برپا ميكنند.
كسي نميگويد : اي جوان كوتاهخرد : پيراستن زبان چه ربطي بنامها دارد؟! وآنگاه در سيزده قرن تاريخ دورهي اسلام كه از ايران مليونها احمد ، علي ، عباس ، حسن ، برخاسته مگر آنها را از تاريخ خواهيم سترد؟! مگر ما ميخواهيم از مسلماني هم بيزار باشيم كه نامها را نيز دور بيندازيم؟!
وآنگاه اي جوان : تو علي ، احمد يا بيژن ، گودرز ، هرچه خواهي باش. از تو درستي و گردنفرازي و غيرتمندي ميخواهند! تنها با نام بيژن چارهي سياهكاريهاي تو نخواهد بود!
پس چرا آنهمه دادها كه در زمينهي درستي و غيرتمندي و گردنفرازي زده ميشود هيچ يك در تو نميگيرد و تنها اين يك داد در تو گرفت و بيدرنگ نام خود را تغيير دادي؟! چرا شكيبايي نكردي تا ببيني بزرگتران از تو كه همه نامهاي عربي دارند چه راهي را پيش ميگيرند تا پيروي از آنان بنمايي؟! اگر غيرت ايرانيگري تو بيشتر از ديگرانست پس در آن ده سال كجا بودي؟! چرا هرگز صدا بصداي ديگران نميانداختي؟! آيا از اين خودنمايي نابجا تو سودي خواهي برداشت؟! آيا از اين سبكسري جز زيان نتيجهي ديگري در دست خواهد بود؟!
شايد كساني بگويند : آيا اين كار چه زياني دارد؟... ميگويم : چون سبكسريست سرتاپا زيانست! چون خودنماييست سراپا بد است!
آري ايرانيان از اين پس ميتوانند نامهاي فرزندان نوزاد خود را فارسي كنند. بويژه در دختران كه بيشك نامهاي بلقيس و زينت و شوكت و ملوك و اينگونه كلمههاي بيمعني را بايد دور انداخته بجاي آنها نامهاي فارسي آسان بكار برد. ولي اين هم سزا نيست كه كساني در بزرگي نامهاي ديرين خود تغيير بدهند. نه تنها سزا نيست ناسزا هم هست.
[1] : باید پروا کرد که خواست نویسنده در این گفتار معنی راست مسلمانیست. بسیاری از مردم با این ناپاکیها و دغلیها که ملایان در این چهل سال ببار آوردهاند نه تنها از مسلمانی و اسلام بلکه از هر چه نام دین دارد بیزار شده اند. ولی نویسنده در کتاب در پیرامون اسلام و در پاسخ بدخواهان (که در همین روزها در کانال تکه تکه میآید) و نیز در دیگر نوشتههایش این را شرح داده که خواست از مسلمانی بنیاد دینهاست. بنیاد دینها همه یکیست. آنچه دیگر میگردد «راه» است که بنا به زمان در دینها یکسان نیست.
خوانندگان را برای آگاهی بیشتر به خواندن گفتارهای «در پاسخ بدخواهان» در همین کانال راه مینماییم.
خوانندگان را برای آگاهی بیشتر به خواندن گفتارهای «در پاسخ بدخواهان» در همین کانال راه مینماییم.