✴️ در پاسخ بدخواهان
🔶 نشست دوم 15
اینست گفتار ، و شما میبینید که در چه زمینهی ارجداریست. من دلم میخواهد کسی از بدخواهان ما بپرسد : آیا شما تاکنون دربارهی «آکل و مأکول» که از دیرزمان یکی از دستاویزهای بیدینان بوده پاسخی داده بودید؟!. نمیگویم ملایانتان ، میگویم از آن بالاترانتان کسی در این باره سخنی گفته بوده؟!. ای بیچارگان ، شما که از دست خودتان کاری برنمیآید ، میخواهید ما را هم نگزارید بکاری پردازیم.
باری آنان این گفتار را دستاویز ساخته آن نامه را نوشتهاند. نخست بیفرهنگیهایی کردهاند که چرا من پنهان کردن نامش را به ا.ح. ایراد گرفتهام و این را گناه بزرگی از من شماردهاند. پیداست که خواستشان پردهکشی بروی کار خودشانست. چون خودشان مانندهی همان کار را کردهاند ، هنوز ما ایراد نگرفته پیشکی بپاسخ پرداختهاند. راست گفتهاند : «چوب راکه برداشتی گربه دزده تکلیف خود را میفهمد».
ببینید کار بکجا کشیده که دغلکاری را میکنند و آنگاه میخواهند با زور بیفرهنگی زبان ما را ببندند. همه کس میداند که این نهان کردن نام برای چیست. همین کسانی که امروز در برابر ما ایستاده چه دربارهی قرآن و چه در دیگر زمینهها سخنانی میگویند پس از آنکه ما پاسخ دهیم و درمانند چنین خواهند گفت : «ما نیز اینها را میدانستیم». این کاریست که همیشه کردهاند و خواهند کرد.
سپس بگفتههای ما دربارهی گوشتنخواری ایراد گرفته و آیههایی از قرآن بدلیل آوردهاند و همین بخش نامه است که میخواهم در اینجا بگفتگو گزاریم : نخست شما ببینید آیا در این گفتار (و یا گفتارهای دیگری در زمینهی گوشتنخواری) نامی از قرآن برده شده؟. آیا در چنین گفتاری جا بوده که آنان خود را بمیان اندازند و بنام هواداری از قرآن سری جنبانند؟!. آیا داستان اینان داستان آن کسی نیست که بفرانسه رفته و چند ماهی در پاریس مانده بوده و چون مایهی دیگری نمیداشته همان را مایهای گرفته بوده و هر سخنی که بمیان میآمده آن را بپاریس میکشانیده ، بخودنماییهای پوچی میپرداخته است؟!.
بسیار جای شگفتست که آنان از یکسو میگویند من دین تازه بنیاد گزارده اسلام را برانداختهام و از یکسو در چنین گفتاری قرآن را برخ من میکشند و بایراد میپردازند.
بهر حال میباید در این نشست همین زمینه را نیک روشن گردانم که هم شناخته گردد بهمبستگی میانهی ما با قرآن چگونه است و چه رویهای1 میدارد و هم دانسته گردد آنان تا چه اندازه از فهم معنی دین بیگانه میباشند و این بمیانافتادنشان تا چه اندازه خنک و لوس میباشد.
1ـ رویه (همچون مویه) = شکل ، صورت ، ظاهر ـ و
🔶 نشست دوم 15
اینست گفتار ، و شما میبینید که در چه زمینهی ارجداریست. من دلم میخواهد کسی از بدخواهان ما بپرسد : آیا شما تاکنون دربارهی «آکل و مأکول» که از دیرزمان یکی از دستاویزهای بیدینان بوده پاسخی داده بودید؟!. نمیگویم ملایانتان ، میگویم از آن بالاترانتان کسی در این باره سخنی گفته بوده؟!. ای بیچارگان ، شما که از دست خودتان کاری برنمیآید ، میخواهید ما را هم نگزارید بکاری پردازیم.
باری آنان این گفتار را دستاویز ساخته آن نامه را نوشتهاند. نخست بیفرهنگیهایی کردهاند که چرا من پنهان کردن نامش را به ا.ح. ایراد گرفتهام و این را گناه بزرگی از من شماردهاند. پیداست که خواستشان پردهکشی بروی کار خودشانست. چون خودشان مانندهی همان کار را کردهاند ، هنوز ما ایراد نگرفته پیشکی بپاسخ پرداختهاند. راست گفتهاند : «چوب راکه برداشتی گربه دزده تکلیف خود را میفهمد».
ببینید کار بکجا کشیده که دغلکاری را میکنند و آنگاه میخواهند با زور بیفرهنگی زبان ما را ببندند. همه کس میداند که این نهان کردن نام برای چیست. همین کسانی که امروز در برابر ما ایستاده چه دربارهی قرآن و چه در دیگر زمینهها سخنانی میگویند پس از آنکه ما پاسخ دهیم و درمانند چنین خواهند گفت : «ما نیز اینها را میدانستیم». این کاریست که همیشه کردهاند و خواهند کرد.
سپس بگفتههای ما دربارهی گوشتنخواری ایراد گرفته و آیههایی از قرآن بدلیل آوردهاند و همین بخش نامه است که میخواهم در اینجا بگفتگو گزاریم : نخست شما ببینید آیا در این گفتار (و یا گفتارهای دیگری در زمینهی گوشتنخواری) نامی از قرآن برده شده؟. آیا در چنین گفتاری جا بوده که آنان خود را بمیان اندازند و بنام هواداری از قرآن سری جنبانند؟!. آیا داستان اینان داستان آن کسی نیست که بفرانسه رفته و چند ماهی در پاریس مانده بوده و چون مایهی دیگری نمیداشته همان را مایهای گرفته بوده و هر سخنی که بمیان میآمده آن را بپاریس میکشانیده ، بخودنماییهای پوچی میپرداخته است؟!.
بسیار جای شگفتست که آنان از یکسو میگویند من دین تازه بنیاد گزارده اسلام را برانداختهام و از یکسو در چنین گفتاری قرآن را برخ من میکشند و بایراد میپردازند.
بهر حال میباید در این نشست همین زمینه را نیک روشن گردانم که هم شناخته گردد بهمبستگی میانهی ما با قرآن چگونه است و چه رویهای1 میدارد و هم دانسته گردد آنان تا چه اندازه از فهم معنی دین بیگانه میباشند و این بمیانافتادنشان تا چه اندازه خنک و لوس میباشد.
1ـ رویه (همچون مویه) = شکل ، صورت ، ظاهر ـ و
✴️ اتحاد و گرانی بنزین
(بخش 1 از 3)
هفتهی پایانی آبانماه 1398 بود که بنزین گران شد. مردم در سراسر کشور اعتراض کردند و پیشامدهای تلخی رخ داد. از جمله جوانانی با گلولهی نیروهای انتظامی کشته شدند. اوایل ماه آذر بود که احسان برای رفتن به سر کاری تاکسی دربستی گرفت. او پیشامدهای سال 57 و بعد از آن را خوب بیاد دارد.
در راه میان احسان و رانندهی تاکسی گفتگویی رفته که در اینجا میآید :
🔹راننده : (پشت چراغ قرمز) : آقا ! بنزین هم 3000 تومان شد ولی خیابانها هنوز شلوغ است.
احسان خوش ندارد با این حرف وارد گفتگوی آن پیشامدهای دلخراش بشود. ترجیح میدهد خاموش بماند. همینکه چراغ قرمز را میگذرند راننده بار دیگر حرف تازهای پیش میکشد :
🔹راننده : آقا ! ، بدجوری با مردم رفتار کردند ها. هر کی آمد اعتراض کند یا زدند ناقصش کردند یا کشتنش. یا اینکه زندانش کردند.
🔸احسان (با اندوه و بکوتاهی) : آره. جای تأسف است. خدا رحم کرده که ما «بهترین دمکراسی جهان» را داریم. اگر همین را هم نداشتیم چه اتفاقاتی قرار بود بیفتد؟!.
🔹راننده : آقا ! ، چه داستانی است که ما یک کاری را نمیتوانیم به نتیجه برسانیم؟! مشکل ماها چیست؟! کجای کار لنگ است؟!
این بار احسان فکر میکند که این گفتگو میتواند سودمند باشد. اینست به پاسخ میپردازد.
🔸احسان : مشکل ماها یک چیز بیشتر نیست ... ما متحد نیستیم! دچار تفرقهایم. آیا با تفرقه کاری میشود کرد؟!... نه! ، با اتحاد میشود. ببینید! همانطور که افرادیک تیم ورزشی ، شرکای یک شرکت یا یک زن و شوهر اگر متحد باشند میتوانند در کارها موفق بشوند ، همانطور هم یک مردمی با اتحاد است که میتوانند کارهای بزرگی بکنند.
پیغمبر چه کرد؟! او عربهایی را که در سراسر سال ـ جز چهار ماه ـ باهم میجنگیدند و همیشه کینهی یکدیگر را در دل داشتند ، متحد کرد و از این اتحاد بود که مسلمانان توانستند از اسپانیا تا فیلیپین را زیر یک پرچم بیاورند. سال 57 مردم چطور شاه را برانداختند؟! مردم در یک چیز متحد شده بودند و آن اینکه شاه برود. همین بود که توانستند شاه را براندازند. راز برافتادن شاه در اتحاد مردم (البته تنها برای برانداختن او) بود.
الان آیا ما ایرانیان متحدیم؟! شما مخالفان این حکومت را در تلویزیونهای خارج دیده حرفهاشان را شنیدهاید. آیا آبشان به یک جوی میرود؟! تا آنجا که زورشان برسد باهم میجنگند. آن که خارج نشینان مایند. داخلیها هم بهتر نیستند. راستش را بخواهید ما بیآنکه متوجه باشیم از هم پراکندهایم و اتحادی میانمان نیست. ما آدمهای بافهم و میهنپرست کم نداریم ولی اینها هر کدام راهش از دیگری جداست.
🔹راننده : درست است که باید اتحاد داشت. ولی متحد شدنمان هم آسان نیست. مگر نه؟!
🔸احسان : بله ، کار دشواریست. ولی نشدنی نیست.
🔹راننده : آقا ، یک گرفتاری در زندگی من پیش آمد که از همین اتحاد نداشتن آب میخورد. من از سال 76 وارد کار عینک در بازار شدم. دو سالی گذشت که چم و خم کار را یاد گرفتم. آن سالها یک مهندس ایرانی دستگاه تراش عدسی عینک را از روی نمونهی خارجی آن ساخته بود و خوب هم میفروخت. آن وقتها کارگاهی و خانه و ماشینی داشتم. خانه و ماشین را فروختم و کارگاهم را گرو بانک گذاشتم و وامی گرفتم. روی هم 50 میلیون تومانی شد. ماشینآلات تراش عینک خریدم و کارگاهم را مجهز کردم. دوازده کارگر داشتم. کارها خیلی خوب پیش میرفت. مغازهداری بود سفارش که میداد ، یک پادوش را هم در کارگاهمان میگذاشت تا میان کارِ او ، سفارشِ کسِ دیگری را انجام ندهیم. تا این اندازه کارمان خوب بود. عدسیها را به قیمت هزار تومان میفروختیم. تا اینکه یک شب خوابیدم و صبح که بیدار شدم فقیر شده بودم!
🔸احسان (باتعجب) : چطور؟! مگر چه اتفاقی افتاد؟!
🔹راننده : هیچی! صبح که بیدار شدم دیدم عدسیهای چینی وارد کردهاند به قیمت 200 تومان. خُب ، میدانید وقتی تاجرها جنس میآورند صحبت 1000 تا و 10هزار تا نیست. بیکبار میبینی چند کانتینر عدسی با کشتی آورده و وارد بازار کرده. دیدم دیگر کسی از ما عدسی نمیخرد. یک بار یکی از مغازهدارها گفت : عدسی چینی هم ارزانتر است هم «باکیفیتتر».
گفتم : فلانی ، گفتی باکیفیتتر؟! گفت : بله ، هم ارزانتر و هم باکیفیتتر. گفتم : این کار شما درست نیست. ماها همه به هم متصلیم. شما از من نخری ، من و این کارگرها همه بیکار میشویم. تولیدکنندگان ایرانی دیگر هم باید جمع کنند. چونکه امروز عینک آمد ، فردا کالاهای دیگر چینی با قیمت کم خواهد آمد. کارگاهها و کارخانههای ما نمیتوانند رقابت کنند ، بعد بسته شدن تولیدیها و بیکاری و دیگر بدبختیها ...
(بخش 1 از 3)
هفتهی پایانی آبانماه 1398 بود که بنزین گران شد. مردم در سراسر کشور اعتراض کردند و پیشامدهای تلخی رخ داد. از جمله جوانانی با گلولهی نیروهای انتظامی کشته شدند. اوایل ماه آذر بود که احسان برای رفتن به سر کاری تاکسی دربستی گرفت. او پیشامدهای سال 57 و بعد از آن را خوب بیاد دارد.
در راه میان احسان و رانندهی تاکسی گفتگویی رفته که در اینجا میآید :
🔹راننده : (پشت چراغ قرمز) : آقا ! بنزین هم 3000 تومان شد ولی خیابانها هنوز شلوغ است.
احسان خوش ندارد با این حرف وارد گفتگوی آن پیشامدهای دلخراش بشود. ترجیح میدهد خاموش بماند. همینکه چراغ قرمز را میگذرند راننده بار دیگر حرف تازهای پیش میکشد :
🔹راننده : آقا ! ، بدجوری با مردم رفتار کردند ها. هر کی آمد اعتراض کند یا زدند ناقصش کردند یا کشتنش. یا اینکه زندانش کردند.
🔸احسان (با اندوه و بکوتاهی) : آره. جای تأسف است. خدا رحم کرده که ما «بهترین دمکراسی جهان» را داریم. اگر همین را هم نداشتیم چه اتفاقاتی قرار بود بیفتد؟!.
🔹راننده : آقا ! ، چه داستانی است که ما یک کاری را نمیتوانیم به نتیجه برسانیم؟! مشکل ماها چیست؟! کجای کار لنگ است؟!
این بار احسان فکر میکند که این گفتگو میتواند سودمند باشد. اینست به پاسخ میپردازد.
🔸احسان : مشکل ماها یک چیز بیشتر نیست ... ما متحد نیستیم! دچار تفرقهایم. آیا با تفرقه کاری میشود کرد؟!... نه! ، با اتحاد میشود. ببینید! همانطور که افرادیک تیم ورزشی ، شرکای یک شرکت یا یک زن و شوهر اگر متحد باشند میتوانند در کارها موفق بشوند ، همانطور هم یک مردمی با اتحاد است که میتوانند کارهای بزرگی بکنند.
پیغمبر چه کرد؟! او عربهایی را که در سراسر سال ـ جز چهار ماه ـ باهم میجنگیدند و همیشه کینهی یکدیگر را در دل داشتند ، متحد کرد و از این اتحاد بود که مسلمانان توانستند از اسپانیا تا فیلیپین را زیر یک پرچم بیاورند. سال 57 مردم چطور شاه را برانداختند؟! مردم در یک چیز متحد شده بودند و آن اینکه شاه برود. همین بود که توانستند شاه را براندازند. راز برافتادن شاه در اتحاد مردم (البته تنها برای برانداختن او) بود.
الان آیا ما ایرانیان متحدیم؟! شما مخالفان این حکومت را در تلویزیونهای خارج دیده حرفهاشان را شنیدهاید. آیا آبشان به یک جوی میرود؟! تا آنجا که زورشان برسد باهم میجنگند. آن که خارج نشینان مایند. داخلیها هم بهتر نیستند. راستش را بخواهید ما بیآنکه متوجه باشیم از هم پراکندهایم و اتحادی میانمان نیست. ما آدمهای بافهم و میهنپرست کم نداریم ولی اینها هر کدام راهش از دیگری جداست.
🔹راننده : درست است که باید اتحاد داشت. ولی متحد شدنمان هم آسان نیست. مگر نه؟!
🔸احسان : بله ، کار دشواریست. ولی نشدنی نیست.
🔹راننده : آقا ، یک گرفتاری در زندگی من پیش آمد که از همین اتحاد نداشتن آب میخورد. من از سال 76 وارد کار عینک در بازار شدم. دو سالی گذشت که چم و خم کار را یاد گرفتم. آن سالها یک مهندس ایرانی دستگاه تراش عدسی عینک را از روی نمونهی خارجی آن ساخته بود و خوب هم میفروخت. آن وقتها کارگاهی و خانه و ماشینی داشتم. خانه و ماشین را فروختم و کارگاهم را گرو بانک گذاشتم و وامی گرفتم. روی هم 50 میلیون تومانی شد. ماشینآلات تراش عینک خریدم و کارگاهم را مجهز کردم. دوازده کارگر داشتم. کارها خیلی خوب پیش میرفت. مغازهداری بود سفارش که میداد ، یک پادوش را هم در کارگاهمان میگذاشت تا میان کارِ او ، سفارشِ کسِ دیگری را انجام ندهیم. تا این اندازه کارمان خوب بود. عدسیها را به قیمت هزار تومان میفروختیم. تا اینکه یک شب خوابیدم و صبح که بیدار شدم فقیر شده بودم!
🔸احسان (باتعجب) : چطور؟! مگر چه اتفاقی افتاد؟!
🔹راننده : هیچی! صبح که بیدار شدم دیدم عدسیهای چینی وارد کردهاند به قیمت 200 تومان. خُب ، میدانید وقتی تاجرها جنس میآورند صحبت 1000 تا و 10هزار تا نیست. بیکبار میبینی چند کانتینر عدسی با کشتی آورده و وارد بازار کرده. دیدم دیگر کسی از ما عدسی نمیخرد. یک بار یکی از مغازهدارها گفت : عدسی چینی هم ارزانتر است هم «باکیفیتتر».
گفتم : فلانی ، گفتی باکیفیتتر؟! گفت : بله ، هم ارزانتر و هم باکیفیتتر. گفتم : این کار شما درست نیست. ماها همه به هم متصلیم. شما از من نخری ، من و این کارگرها همه بیکار میشویم. تولیدکنندگان ایرانی دیگر هم باید جمع کنند. چونکه امروز عینک آمد ، فردا کالاهای دیگر چینی با قیمت کم خواهد آمد. کارگاهها و کارخانههای ما نمیتوانند رقابت کنند ، بعد بسته شدن تولیدیها و بیکاری و دیگر بدبختیها ...
هر چی گفتم : فایده نکرد. چند سالی گذشت. یک روز توی بازار دیدمش. صحبت کردیم میگفت : «نمیدانم این بچه را چه کنم. رفته دانشگاه ، حالا تن به کار نمیدهد». گفتم : یک علتش بیکاری است. اگر تو مرا حمایت کرده بودی ، کارگاه من مانده بود ، پسرت را هم میفرستادی کارگاه من ، کار یاد میگرفت و الان اینطور به «چه کنم ، چه کنم؟» ، نمیافتادی. حالا فهمیدی که این موضوعات چطور به هم متصل است؟!
اگر مغازهدارها جنس چینی را نمیخریدند ، آیا تاجرهامان جرأت میکردند بار دیگر چیزی را که در داخل تولید میشود از چین بیاورند؟!
آره آقا ، ما اتحاد نداریم. اگر داشتیم به این وضع دچار نمیشدیم.
(فردا دنبالهی این داستان خواهد آمد)
اگر مغازهدارها جنس چینی را نمیخریدند ، آیا تاجرهامان جرأت میکردند بار دیگر چیزی را که در داخل تولید میشود از چین بیاورند؟!
آره آقا ، ما اتحاد نداریم. اگر داشتیم به این وضع دچار نمیشدیم.
(فردا دنبالهی این داستان خواهد آمد)
✴️ زبان ایرانی 46
🔶 پیشرفت پيراستن زبان جز در سايهي همدستي تودهي انبوه نشدنيست
2ـ در پيراستن زبان نبايد كينه را راه داد
راه پيراستن زبان نه آنست كه اينان ميپندارند و با رفتارهاي بيخردانهي خود دشمني ميانهي مردم مياندازند. بايد مقصود ما پيراستن زبان فارسي از كلمههاي بيگانه چه عربي و چه تركي و چه اروپايي باشد نه كينه و دشمني نمودن با زبان عربي. وآنگاه همهي كوششهاي ما بر سر زبان است. كاري با نامهاي اين و آن نداريم. هر كس ميخواهد نام فارسي بر فرزندان خود بگزارد يا نام عربي. در نامهاي فارسي هم هرگز نبايد بسراغ بيژن و گودرز و رهام و گستهم و اين گونه نامها كه امروز بسيار بيمعني و بسيار بيجاست رفت. بايد نامهاي معنيداري از فرخ و بهروز و فيروز و از اين گونه پيدا كرد.
دوباره ميگويم : اين مقصود ارج بسيار دارد و نتيجهي كوششهاي كسان بسياريست كه امروز باينجا رسيده. پس بايد قدر آن را دانست و هرگز نگزاشت ابزار دست اين و آن گرديده بدينسان همهي كوششها بينتيجه بماند. كساني هر ناداني ميخواهند بكنند ماها نبايد ارتباطي بكار آنها با مقصود و كوششها بدهيم و رشتهي كار را از دست رها كنيم. بلكه بايد بكوشيم و بمردم بفهمانيم كه اين نادانيها ارتباطي بكوششهاي ما ندارد و ما از آنها بيزاريم تا بدينسان گزند آن نادانيها را از خود دور سازيم و تلاشهاي خودمان را از هدر شدن بازداريم.
دربارهي زبان بارها گفتهايم و دوباره ميگوييم كه بايد اين كار آهسته آهسته پيش برود شتاب و تندي بيجاست. وآنگاه كوششهايي كه ما بكار ببريم باز يك رشته كلمههايي از عربي بازخواهد ماند كه ناگزير است و ماندن آنها زياني بمقصود ما ندارد از فهميدن و طلبيدن ، ولي ، ليكن ، اما ، ايمني و مانند اينها1.
1ـ اين گفتار در خرداد 1314 چاپ شده و نمونهايست از ديگرگوني انديشههاي جوانان دربارهي زبان فارسي و سياستي كه از سوي بدخواهان ايران دنبال ميشد تا جنبش بصورت موهونی بيرون آيد. (حسین یزدانیان)
🔶 پیشرفت پيراستن زبان جز در سايهي همدستي تودهي انبوه نشدنيست
2ـ در پيراستن زبان نبايد كينه را راه داد
راه پيراستن زبان نه آنست كه اينان ميپندارند و با رفتارهاي بيخردانهي خود دشمني ميانهي مردم مياندازند. بايد مقصود ما پيراستن زبان فارسي از كلمههاي بيگانه چه عربي و چه تركي و چه اروپايي باشد نه كينه و دشمني نمودن با زبان عربي. وآنگاه همهي كوششهاي ما بر سر زبان است. كاري با نامهاي اين و آن نداريم. هر كس ميخواهد نام فارسي بر فرزندان خود بگزارد يا نام عربي. در نامهاي فارسي هم هرگز نبايد بسراغ بيژن و گودرز و رهام و گستهم و اين گونه نامها كه امروز بسيار بيمعني و بسيار بيجاست رفت. بايد نامهاي معنيداري از فرخ و بهروز و فيروز و از اين گونه پيدا كرد.
دوباره ميگويم : اين مقصود ارج بسيار دارد و نتيجهي كوششهاي كسان بسياريست كه امروز باينجا رسيده. پس بايد قدر آن را دانست و هرگز نگزاشت ابزار دست اين و آن گرديده بدينسان همهي كوششها بينتيجه بماند. كساني هر ناداني ميخواهند بكنند ماها نبايد ارتباطي بكار آنها با مقصود و كوششها بدهيم و رشتهي كار را از دست رها كنيم. بلكه بايد بكوشيم و بمردم بفهمانيم كه اين نادانيها ارتباطي بكوششهاي ما ندارد و ما از آنها بيزاريم تا بدينسان گزند آن نادانيها را از خود دور سازيم و تلاشهاي خودمان را از هدر شدن بازداريم.
دربارهي زبان بارها گفتهايم و دوباره ميگوييم كه بايد اين كار آهسته آهسته پيش برود شتاب و تندي بيجاست. وآنگاه كوششهايي كه ما بكار ببريم باز يك رشته كلمههايي از عربي بازخواهد ماند كه ناگزير است و ماندن آنها زياني بمقصود ما ندارد از فهميدن و طلبيدن ، ولي ، ليكن ، اما ، ايمني و مانند اينها1.
1ـ اين گفتار در خرداد 1314 چاپ شده و نمونهايست از ديگرگوني انديشههاي جوانان دربارهي زبان فارسي و سياستي كه از سوي بدخواهان ايران دنبال ميشد تا جنبش بصورت موهونی بيرون آيد. (حسین یزدانیان)
✴️ در پاسخ بدخواهان
🔶 نشست دوم 16
نخست باید از آنان پرسید : آیا هرچه قرآن پَرگ [اجازه] داده جاویدان باید بود؟!. اگر چنانست پس شما به بردهفروشی چه میگویید؟!. زیرا همگی میدانیم که بردهداری و بردهفروشی در اسلام ناسزا نمیبوده و در قرآن یاد آن رفته.1 در حالی که یکی از بدکاریهای آدمیان میبوده است و در سدهی گذشته نیکمردانی در انگلستان ببرانداختن آن برخاسته و پس از کوششهای بسیاری بیاوری دولتها آن را از میان برده و یک لکهی ننگی را از دامن آدمیگری سُتُردهاند. آیا اکنون باید آن را بازگردانید بنام آنکه در قرآن پرگ داده شده؟!. همچنان دربارهی مشروطه (یا سررشتهداری توده) چه پاسخی میدهید؟!. زیرا در قرآن چنین چیزی گفته نشده و هر کسی میداند که پایهی اسلام بفرمانروایی یک تن میبوده. آیا امروز باید مشروطه از میان برخیزد و مردمان پس از پیشرفت بازگردند چرا که در قرآن فرمانروایی بیک تن داده شده؟!. همچنان بگرد بودن زمین چه توانید گفت؟!. چنانکه در همین گفتارها نشان خواهیم داد در قرآن زمین هموار و گسترده نموده میشود و آیا باید دانشمندان از دانشهای خود دست بردارند ، چرا که در قرآن وارونهی آن نموده شده؟!. بگویید که باینها چه پاسخی میدهید؟!.
اگر میگویید اینها نیز باید بازگردد آشکاره بگویید تا دانسته شود. اگر نمیگویید پس چه شده که دربارهی گوشتنخواری که ما می نویسیم زباندرازی میکنید؟!.
میدانم خواهند گفت : آنها را اروپاییان و نامسلمانان کردهاند و ما را با آنان سخنی نیست. میگویم : شما بمسلمانانتان بگویید. بمسلمانانتان بگویید که دست از بردهداری و کنیزفروشی برندارند و مشروطه را بکنار گزارند و گرد بودن زمین را باور نکنند.
اکنون شما ببینید چگونه آنان قرآن را دستاویز خودنمایی و گردنکشی گرفتهاند. ببینید چگونه بدستاویز قرآن در برابر ما میایستند و گستاخی و زباندرازی میکنند. از قرآن بهرهای جز همین ایستادگی در برابر هر کوششی را نمیدارند. گوشتخواری که یکی از آلودگیهای آدمیانست و با آن برگزیدگی که آدمی را درمیان آفریدگان میباشد سخت ناسازگار است ، ما سخنانی در آن باره مینویسیم و بایرادهایی که کسانی میگیرند از راه دانش پاسخ میدهیم ، و آنان ناخوانده خود را بمیان میاندازند و بدستاویز آنکه گوشتخواری در قرآن سزا شمارده شده ایستادگی نشان میدهند. آیا این معنایش آن نیست که قرآن جلوگیر پیشرفت آدمیان میباشد؟!. آیا این شُوَند آن نیست که هر نیکخواهی از قرآن بیزار باشد و بآن ارجی نگزارد؟!. آیا آنان با این رفتار خود با قرآن دشمنی نمینمایند؟!. آیا کسانی با این رفتار بیخردانه دم از خرد توانند زد؟!.
1ـ سورهی نور (24) ، آیهی 32 ؛ سورهی روم (30) ، آیهی 28 ؛ سورهی نساء (4) ، آیهی 92 ؛ سورهی مجادله (58) ، آیههای 3 و 4 ؛ سورهی بقره (2) ، آیهی 178 ؛ سورهی مائده (5) ، آیهی 89 ـ و
🔶 نشست دوم 16
نخست باید از آنان پرسید : آیا هرچه قرآن پَرگ [اجازه] داده جاویدان باید بود؟!. اگر چنانست پس شما به بردهفروشی چه میگویید؟!. زیرا همگی میدانیم که بردهداری و بردهفروشی در اسلام ناسزا نمیبوده و در قرآن یاد آن رفته.1 در حالی که یکی از بدکاریهای آدمیان میبوده است و در سدهی گذشته نیکمردانی در انگلستان ببرانداختن آن برخاسته و پس از کوششهای بسیاری بیاوری دولتها آن را از میان برده و یک لکهی ننگی را از دامن آدمیگری سُتُردهاند. آیا اکنون باید آن را بازگردانید بنام آنکه در قرآن پرگ داده شده؟!. همچنان دربارهی مشروطه (یا سررشتهداری توده) چه پاسخی میدهید؟!. زیرا در قرآن چنین چیزی گفته نشده و هر کسی میداند که پایهی اسلام بفرمانروایی یک تن میبوده. آیا امروز باید مشروطه از میان برخیزد و مردمان پس از پیشرفت بازگردند چرا که در قرآن فرمانروایی بیک تن داده شده؟!. همچنان بگرد بودن زمین چه توانید گفت؟!. چنانکه در همین گفتارها نشان خواهیم داد در قرآن زمین هموار و گسترده نموده میشود و آیا باید دانشمندان از دانشهای خود دست بردارند ، چرا که در قرآن وارونهی آن نموده شده؟!. بگویید که باینها چه پاسخی میدهید؟!.
اگر میگویید اینها نیز باید بازگردد آشکاره بگویید تا دانسته شود. اگر نمیگویید پس چه شده که دربارهی گوشتنخواری که ما می نویسیم زباندرازی میکنید؟!.
میدانم خواهند گفت : آنها را اروپاییان و نامسلمانان کردهاند و ما را با آنان سخنی نیست. میگویم : شما بمسلمانانتان بگویید. بمسلمانانتان بگویید که دست از بردهداری و کنیزفروشی برندارند و مشروطه را بکنار گزارند و گرد بودن زمین را باور نکنند.
اکنون شما ببینید چگونه آنان قرآن را دستاویز خودنمایی و گردنکشی گرفتهاند. ببینید چگونه بدستاویز قرآن در برابر ما میایستند و گستاخی و زباندرازی میکنند. از قرآن بهرهای جز همین ایستادگی در برابر هر کوششی را نمیدارند. گوشتخواری که یکی از آلودگیهای آدمیانست و با آن برگزیدگی که آدمی را درمیان آفریدگان میباشد سخت ناسازگار است ، ما سخنانی در آن باره مینویسیم و بایرادهایی که کسانی میگیرند از راه دانش پاسخ میدهیم ، و آنان ناخوانده خود را بمیان میاندازند و بدستاویز آنکه گوشتخواری در قرآن سزا شمارده شده ایستادگی نشان میدهند. آیا این معنایش آن نیست که قرآن جلوگیر پیشرفت آدمیان میباشد؟!. آیا این شُوَند آن نیست که هر نیکخواهی از قرآن بیزار باشد و بآن ارجی نگزارد؟!. آیا آنان با این رفتار خود با قرآن دشمنی نمینمایند؟!. آیا کسانی با این رفتار بیخردانه دم از خرد توانند زد؟!.
1ـ سورهی نور (24) ، آیهی 32 ؛ سورهی روم (30) ، آیهی 28 ؛ سورهی نساء (4) ، آیهی 92 ؛ سورهی مجادله (58) ، آیههای 3 و 4 ؛ سورهی بقره (2) ، آیهی 178 ؛ سورهی مائده (5) ، آیهی 89 ـ و