شاید تنها یک گرده نان در روز بسشان باشد. تنها یک گرده نان! افسوس که آن هم بدستشان نمیرسد.
آیا با این واقعیتهای آشکار میتوان دم از آدمیگری زد؟!..
آیا با این واقعیتهای آشکار میتوان دم از آدمیگری زد؟!..
✴️ در پاسخ بدخواهان
🔶 نشست سوم 27
بسخن بیش از این دامنه نمیدهم. آنچه در پایان نشست باید بگویم آنست که این گفتارها چون چاپ شود و به تبریز رسد همان کسان بجای آنکه اینها را نیک خوانند وآنگاه فراهم نشسته باهم سُکالند که اگر پاسخی از روی فهم و خرد میدارند بگویند ، وگرنه بگمراهی خود خَستُوان باشند ، نخست کاری که خواهند کرد آنست که در اینجا و آنجا نشینند و چنین گویند : «باز بقرآن ایراد گرفته ، باز بقرآن توهین کرده ، میگوید پیغمبر کروی بودن زمین را نمیدانسته ...». با این سخنان بشورانیدن مردم عامی خواهند کوشید ، و سفتهبازان بازار را خواهند برانگیخت که تلگرافی مهر کنند و با پول فلان حاجی بروزنامهی رعد امروز فرستند.
با اینهمه پافشاری که ما در پاسخ خواستن نمودهایم ، بپاسخی نخواهند برخاست (مگر کسانی را به یاوهنویسی برانگیزند.) پس از همهی اینها چون زمانی گذشت ، شما خواهید دید برخی از اینان همین سخنانی را که ما در پاسخ آنان در پیرامون قرآن میگوییم ، گرفتهاند و بسرمایهی خود افزودهاند و آنگاه در نشستها مینشینند و گردن میفرازند و چنین میگویند : «چرا نمیشود دنیا را با قرآن اصلاح کرد ، همهی دستورها در قرآن هست. بعضی اشخاص ایراد میگیرند که قرآن با علوم جدیده مطابق نیست و این را ایرادی میشمارند. این که ایراد نیست. این علوم آن روز نبوده. هر پیغمبری از علوم آن را میداند که در زمان خودش بوده ...». بدینسان شیرینزبانی خواهند کرد و هیچ نخواهند گفت اینها سخنانیست که دیگری میگفت و ما نمیپذیرفتیم و آن رفتار زشت را با او مینمودیم.
این شیوهی کار ایشانست. خودخواهی و گردنکشی ، که آنان گرفتارند و میخواهند بهر عنوانی که هست از ایستادگی در برابر ما و دستهبندی دست برندارند ، آنان را بهر رفتار زشتی خواهد برانگیخت و بیآنکه خودشان بدانند تا بیدینی آشکار و نشناختن خدا پیش خواهند رفت.
همین رفتار را در مشروطه ، ما از این گروه ستیزا 1 دیدهایم. چون با مشروطه نافهمیده بدشمنی برخاستند ، کار را تا بآنجا رسانیدند که از جداسری[=استقلال] کشور نیز چشم پوشند و خود را بدامن نکولا اندازند.
داستان اینان داستان آن مردیست که میخواست چراغ را روشن گرداند ، لولهی آن ترکید و شکست و او از خشم چنین گفت : «آخر این را اگر از فلز بسازند باین زودی که نمیشکند». گفتند : «لولهای که از فلز باشد روشنی نخواهد داد.» گفت : «از اینسو و آنسو روزنه بگزارند». گفتند : «از آن روزنهها باد زده خاموش کند». گفت : «خب! بآن روزنهها شیشه اندازند». گفتند : «آن شیشهها هم خواهد شکست». چون بسر خشم و ستیزش میبود چنین گفت : «اصلاً این لوله نباشد چه خواهد بود؟!».
اینان نیز با این راه ستیزش که پیش گرفتهاند ، کار را بآنجا خواهند رسانید که بگویید : «اصلاً دین نباشد چه خواهد بود؟!».
1ـ ستیزیدن = لجبازی کردن ؛ ستیزش = لجبازی ؛ ستیزا (گونهی دوم نام کننده از ستیزیدن) = همیشه ستیز کننده ـ و
🔶 نشست سوم 27
بسخن بیش از این دامنه نمیدهم. آنچه در پایان نشست باید بگویم آنست که این گفتارها چون چاپ شود و به تبریز رسد همان کسان بجای آنکه اینها را نیک خوانند وآنگاه فراهم نشسته باهم سُکالند که اگر پاسخی از روی فهم و خرد میدارند بگویند ، وگرنه بگمراهی خود خَستُوان باشند ، نخست کاری که خواهند کرد آنست که در اینجا و آنجا نشینند و چنین گویند : «باز بقرآن ایراد گرفته ، باز بقرآن توهین کرده ، میگوید پیغمبر کروی بودن زمین را نمیدانسته ...». با این سخنان بشورانیدن مردم عامی خواهند کوشید ، و سفتهبازان بازار را خواهند برانگیخت که تلگرافی مهر کنند و با پول فلان حاجی بروزنامهی رعد امروز فرستند.
با اینهمه پافشاری که ما در پاسخ خواستن نمودهایم ، بپاسخی نخواهند برخاست (مگر کسانی را به یاوهنویسی برانگیزند.) پس از همهی اینها چون زمانی گذشت ، شما خواهید دید برخی از اینان همین سخنانی را که ما در پاسخ آنان در پیرامون قرآن میگوییم ، گرفتهاند و بسرمایهی خود افزودهاند و آنگاه در نشستها مینشینند و گردن میفرازند و چنین میگویند : «چرا نمیشود دنیا را با قرآن اصلاح کرد ، همهی دستورها در قرآن هست. بعضی اشخاص ایراد میگیرند که قرآن با علوم جدیده مطابق نیست و این را ایرادی میشمارند. این که ایراد نیست. این علوم آن روز نبوده. هر پیغمبری از علوم آن را میداند که در زمان خودش بوده ...». بدینسان شیرینزبانی خواهند کرد و هیچ نخواهند گفت اینها سخنانیست که دیگری میگفت و ما نمیپذیرفتیم و آن رفتار زشت را با او مینمودیم.
این شیوهی کار ایشانست. خودخواهی و گردنکشی ، که آنان گرفتارند و میخواهند بهر عنوانی که هست از ایستادگی در برابر ما و دستهبندی دست برندارند ، آنان را بهر رفتار زشتی خواهد برانگیخت و بیآنکه خودشان بدانند تا بیدینی آشکار و نشناختن خدا پیش خواهند رفت.
همین رفتار را در مشروطه ، ما از این گروه ستیزا 1 دیدهایم. چون با مشروطه نافهمیده بدشمنی برخاستند ، کار را تا بآنجا رسانیدند که از جداسری[=استقلال] کشور نیز چشم پوشند و خود را بدامن نکولا اندازند.
داستان اینان داستان آن مردیست که میخواست چراغ را روشن گرداند ، لولهی آن ترکید و شکست و او از خشم چنین گفت : «آخر این را اگر از فلز بسازند باین زودی که نمیشکند». گفتند : «لولهای که از فلز باشد روشنی نخواهد داد.» گفت : «از اینسو و آنسو روزنه بگزارند». گفتند : «از آن روزنهها باد زده خاموش کند». گفت : «خب! بآن روزنهها شیشه اندازند». گفتند : «آن شیشهها هم خواهد شکست». چون بسر خشم و ستیزش میبود چنین گفت : «اصلاً این لوله نباشد چه خواهد بود؟!».
اینان نیز با این راه ستیزش که پیش گرفتهاند ، کار را بآنجا خواهند رسانید که بگویید : «اصلاً دین نباشد چه خواهد بود؟!».
1ـ ستیزیدن = لجبازی کردن ؛ ستیزش = لجبازی ؛ ستیزا (گونهی دوم نام کننده از ستیزیدن) = همیشه ستیز کننده ـ و
✴️ زبان ایرانی 58
🔶 پرسشها و پاسخها در سال دوم پيمان
(8)
يك نفر از دوستان تقاضا ميكند دليل اينكه كلمهي گزارش را بر خلاف معمول با «ز» مرقوم ميفرماييد چيست؟... سبزوار ـ سعيدي
بايد دانست ذالهايي كه امروز در فارسي ديده ميشود همچون آذر و گذشتن و مانند اينها و ذالهايي كه تا چند صد سال پيش بوده و اكنون دال گرديده همچون ديدن ، همدان ، سپهبد و مانند آنها كه براي شناسايي قاعدهي پايين را گفتهاند :
آنان كه بفارسي سخن ميرانند در موقع دال ذال ننشانند
ماقبل وي ار ساكن و جزو اي بود دال است وگرنه ذال معجم خوانند
همهي اين ذالها در پهلوي تا بوده همچون : ديتن ، آهماتان ، سپاهپت ، آتور ، وترتن ، و مانندهاي اينها.
ولي «گزاردن» اصل آن در پهلوي «وچارتن» يا «وژارتن» است و معناهاي بسيار دارد و چون چيم يا ژا در فارسي امروزي زا گرديده ما از اينجا ميدانيم كه آن را «گزاردن» با زا بايد نوشت ولي گذشتن (گذرتن) كه اصل آن «وترتن» بوده بايد با زال نوشت. اينكه ديگران گذاردن يا «گذارش» مينويسند از راه خلطي است كه در ميانهي آن ريشه با ريشهي «گذشتن» كردهاند. اميدوارم اين اندازه شرح پرده از روي مقصود بردارد وگرنه بايد در جاي ديگري شرح درازتري برانيم.
🔶 پرسشها و پاسخها در سال دوم پيمان
(8)
يك نفر از دوستان تقاضا ميكند دليل اينكه كلمهي گزارش را بر خلاف معمول با «ز» مرقوم ميفرماييد چيست؟... سبزوار ـ سعيدي
بايد دانست ذالهايي كه امروز در فارسي ديده ميشود همچون آذر و گذشتن و مانند اينها و ذالهايي كه تا چند صد سال پيش بوده و اكنون دال گرديده همچون ديدن ، همدان ، سپهبد و مانند آنها كه براي شناسايي قاعدهي پايين را گفتهاند :
آنان كه بفارسي سخن ميرانند در موقع دال ذال ننشانند
ماقبل وي ار ساكن و جزو اي بود دال است وگرنه ذال معجم خوانند
همهي اين ذالها در پهلوي تا بوده همچون : ديتن ، آهماتان ، سپاهپت ، آتور ، وترتن ، و مانندهاي اينها.
ولي «گزاردن» اصل آن در پهلوي «وچارتن» يا «وژارتن» است و معناهاي بسيار دارد و چون چيم يا ژا در فارسي امروزي زا گرديده ما از اينجا ميدانيم كه آن را «گزاردن» با زا بايد نوشت ولي گذشتن (گذرتن) كه اصل آن «وترتن» بوده بايد با زال نوشت. اينكه ديگران گذاردن يا «گذارش» مينويسند از راه خلطي است كه در ميانهي آن ريشه با ريشهي «گذشتن» كردهاند. اميدوارم اين اندازه شرح پرده از روي مقصود بردارد وگرنه بايد در جاي ديگري شرح درازتري برانيم.
✴️ حقایق زندگی
(تکهی شستم)
🔶یك گام دیگری در راه پیشرفت (یک گفت و شنیدی)
(بخش3 از 3)
گفت : این اندیشهها درست ، ولی راه پیشرفتش چیست؟.. این اندیشهها در جهان بیسابقه نیست. «كنگرهی صلح لاهه» و «جامعهی ملل» آزمایشهایی بود كه ثابت كرد این اندیشهها پیشرفت ندارد.
گفتم : ما پاسخ اینها را آماده داریم. میگویید : راه پیشرفتش چیست؟! میگویم : تاكنون راه پیشرفت دیگر اندیشههای بزرگ چه بوده؟.. شما هر نظم و سامانی در جهان میبینید تازه است ، یك روز بوده كه نبوده و مردم آن را نمیشناختهاند. در چهارصد سال پیش كمتر كسی معنی مشروطه را میدانست و كمتر كسی هواخواه آن بود و همچون پادشاهان بزرگ جهان دشمنانی داشت ، و با آن حال ، امروز در جهان پیش رفته است.
🔸هر حقیقتی همینكه عنوان شد و در راه آن كوشش و ایستادگی رفت بیگمان پیش خواهد رفت.
اما «كنگرهی صلح لاهه» و «جامعهی ملل» آنها را دولتها بنیاد نهادند ، و این كارها نچیزی است كه با دست دولتها پیش رود. گذشته از آنكه دولتها در هركاری سیاست خود را منظور دارند و چون سیاستشان انجام گرفت از آن چشم پوشند. صلح لاهه و جامعهی ملل نیز بدینسان از میان رفت. كنگرهی صلح لاهه را نكولای دوم امپراتور روس پیشنهاد كرد و بخواهش او بود كه بنیاد یافت. من از شما میپرسم آیا نكولا یك مرد صلح دوستی بود؟!.. آیا او اصلاح جهان را میخواست؟!.. آیا سیاست دولت آنروزی روس صلحجویانه بود؟!..
«جامعهی ملل» اگرچه نواقصی داشت با این حال یك بنیاد بزرگی بود و آنچه جلو پیشرفتش را گرفت این بود كه دولتها بنیاد نهاده بودند و خود آنها از اعتبارش انداختند.
🔸اگر اندیشهی تودهها آن را پدید آورده بود بآن آسانی از میان نمیرفت.
من داستان جنگ را بعنوان مثل یاد كردم. مقصود ما تنها آن نیست ، و
🔸آن بتنهایی صورتپذیر نتواند بود. باید بنیاد زندگانی از اساس تغییر یابد و دیگر چیزها درست شود این هم روی آنها. جنگ از میان دولتها هنگامیبرخیزد كه انبوه مردم بیهوده بودن اینگونه جنگها را بدانند و از آن بیزاری نمایند. هنگامی برخیزد كه همهی مردم (یا بیشتر آنها) معنی درست زندگانی را بفهمند و خود مردان آراسته و پاكی باشند.
🔸در جهان كارها به هم بسته است ، تا همهی آنها درست نشود از یكی تنها نتیجه نتواند بود.
این چه معنی دارد كه بجهان هیاهوی مادیگری اندازند و زندگانی را جز مبارزه نشناسند و از آنسوی توقع دارند كه جنگ از میان دولتها برخیزد؟!..
🔸چه معنی دارد كه به یك پولدار حق دهند كه چون پول دارد صدها ماشین بكار اندازد و راه روزی را بروی هزارها كسان ببندد ولی آرزومند باشند كه دولتهای توانا كشورهای ناتوان را لگدمال نسازند؟!..
از این گذشته ، این كارها باید با دست یك دسته از مردان پاكدرون و بلنداندیشه انجام گیرد و شرط نخست آن دینداری و خداشناسی میباشد. دوباره میگویم : اینها نچیزی است كه با دست دولتها انجام یابد.
🔸در ایران یك نافهمی هست و اینكه «نیرو» را تنها نیروهای مادی شناسند و پیشرفت هر كاری را جز در نتیجهی زور ندانند.
شما امروز هر اصلاحی را گفتگو كنید خواهند گفت : «قوه لازم است» ، و از همینجاست كه همهی كارها را از دولت كه قوه در دست دارد توقع میكنند. شما اگر در مجلسی گفتگو از «اصلاحات» كنید خواهید دید یكی سر برآورده با حال تأسف چنین خواهد گفت : «از گفتگو چه فایده حاصل میشود ، باید قوه باشد» دیگری سر برآورده چنین گفت : «اختیار این مملكت را بدست من بدهند تا ببینند چه جور اصلاح میكنم». این یكی از نادانیهای شوم این توده است.
در این باره راستی آنست كه حقایق باید با نیروی خود پیش رود. یك حقیقتی همینكه آغاز شد و كسی یا كسانی آن را عنوان نمودند و ایستادگی نشان دادند مردان پاكدرون و باخرد از هر سو بهواداری از آن برخیزند و راه پیشرفت آن را باز گردانند.
اینان همیشه داستان اسلام را مثل آورده میگویند : «پیغمبر اسلام تا شمشیر نكشید كاری از پیش نبرد». ولی فراموش میكنند كه آن شمشیر را بدست او اسلام داده بود. پاكمرد عرب آن روزی كه در مكه برخاست تنها خودش بود. ولی در نتیجهی حقایق ، مردان باخرد و پاكدرون بگرد او آمدند و از همانجا نیرو پدید آمد و راه پیشرفت را باز كرد.
این سخنان كه ما میگوییم و مردمان را بزیستن از راه خرد دعوت میكنیم جهان تشنهی آنهاست. بویژه در نتیجهی این جنگ كه سالهای دراز خواهد كشید و نتیجهای جز ویرانی شهرها و بهم خوردن سامان زندگانی نخواهد داشت. تاكنون مردم نام «تمدن اروپا» را یاد گرفته بآن امیدهایی میبستند و این جنگ آن امید را از میان برده بهمه نشان خواهد داد كه این راهی كه اروپا پیش گرفته جز راه بدبختی و نابودی نیست ، و اینست در جستجوی یک راه رهایی خواهند بود ـ راهی كه ما دنبال میكنیم و جهانیان را از این بدبختی رها خواهد گردانید.
(تکهی شستم)
🔶یك گام دیگری در راه پیشرفت (یک گفت و شنیدی)
(بخش3 از 3)
گفت : این اندیشهها درست ، ولی راه پیشرفتش چیست؟.. این اندیشهها در جهان بیسابقه نیست. «كنگرهی صلح لاهه» و «جامعهی ملل» آزمایشهایی بود كه ثابت كرد این اندیشهها پیشرفت ندارد.
گفتم : ما پاسخ اینها را آماده داریم. میگویید : راه پیشرفتش چیست؟! میگویم : تاكنون راه پیشرفت دیگر اندیشههای بزرگ چه بوده؟.. شما هر نظم و سامانی در جهان میبینید تازه است ، یك روز بوده كه نبوده و مردم آن را نمیشناختهاند. در چهارصد سال پیش كمتر كسی معنی مشروطه را میدانست و كمتر كسی هواخواه آن بود و همچون پادشاهان بزرگ جهان دشمنانی داشت ، و با آن حال ، امروز در جهان پیش رفته است.
🔸هر حقیقتی همینكه عنوان شد و در راه آن كوشش و ایستادگی رفت بیگمان پیش خواهد رفت.
اما «كنگرهی صلح لاهه» و «جامعهی ملل» آنها را دولتها بنیاد نهادند ، و این كارها نچیزی است كه با دست دولتها پیش رود. گذشته از آنكه دولتها در هركاری سیاست خود را منظور دارند و چون سیاستشان انجام گرفت از آن چشم پوشند. صلح لاهه و جامعهی ملل نیز بدینسان از میان رفت. كنگرهی صلح لاهه را نكولای دوم امپراتور روس پیشنهاد كرد و بخواهش او بود كه بنیاد یافت. من از شما میپرسم آیا نكولا یك مرد صلح دوستی بود؟!.. آیا او اصلاح جهان را میخواست؟!.. آیا سیاست دولت آنروزی روس صلحجویانه بود؟!..
«جامعهی ملل» اگرچه نواقصی داشت با این حال یك بنیاد بزرگی بود و آنچه جلو پیشرفتش را گرفت این بود كه دولتها بنیاد نهاده بودند و خود آنها از اعتبارش انداختند.
🔸اگر اندیشهی تودهها آن را پدید آورده بود بآن آسانی از میان نمیرفت.
من داستان جنگ را بعنوان مثل یاد كردم. مقصود ما تنها آن نیست ، و
🔸آن بتنهایی صورتپذیر نتواند بود. باید بنیاد زندگانی از اساس تغییر یابد و دیگر چیزها درست شود این هم روی آنها. جنگ از میان دولتها هنگامیبرخیزد كه انبوه مردم بیهوده بودن اینگونه جنگها را بدانند و از آن بیزاری نمایند. هنگامی برخیزد كه همهی مردم (یا بیشتر آنها) معنی درست زندگانی را بفهمند و خود مردان آراسته و پاكی باشند.
🔸در جهان كارها به هم بسته است ، تا همهی آنها درست نشود از یكی تنها نتیجه نتواند بود.
این چه معنی دارد كه بجهان هیاهوی مادیگری اندازند و زندگانی را جز مبارزه نشناسند و از آنسوی توقع دارند كه جنگ از میان دولتها برخیزد؟!..
🔸چه معنی دارد كه به یك پولدار حق دهند كه چون پول دارد صدها ماشین بكار اندازد و راه روزی را بروی هزارها كسان ببندد ولی آرزومند باشند كه دولتهای توانا كشورهای ناتوان را لگدمال نسازند؟!..
از این گذشته ، این كارها باید با دست یك دسته از مردان پاكدرون و بلنداندیشه انجام گیرد و شرط نخست آن دینداری و خداشناسی میباشد. دوباره میگویم : اینها نچیزی است كه با دست دولتها انجام یابد.
🔸در ایران یك نافهمی هست و اینكه «نیرو» را تنها نیروهای مادی شناسند و پیشرفت هر كاری را جز در نتیجهی زور ندانند.
شما امروز هر اصلاحی را گفتگو كنید خواهند گفت : «قوه لازم است» ، و از همینجاست كه همهی كارها را از دولت كه قوه در دست دارد توقع میكنند. شما اگر در مجلسی گفتگو از «اصلاحات» كنید خواهید دید یكی سر برآورده با حال تأسف چنین خواهد گفت : «از گفتگو چه فایده حاصل میشود ، باید قوه باشد» دیگری سر برآورده چنین گفت : «اختیار این مملكت را بدست من بدهند تا ببینند چه جور اصلاح میكنم». این یكی از نادانیهای شوم این توده است.
در این باره راستی آنست كه حقایق باید با نیروی خود پیش رود. یك حقیقتی همینكه آغاز شد و كسی یا كسانی آن را عنوان نمودند و ایستادگی نشان دادند مردان پاكدرون و باخرد از هر سو بهواداری از آن برخیزند و راه پیشرفت آن را باز گردانند.
اینان همیشه داستان اسلام را مثل آورده میگویند : «پیغمبر اسلام تا شمشیر نكشید كاری از پیش نبرد». ولی فراموش میكنند كه آن شمشیر را بدست او اسلام داده بود. پاكمرد عرب آن روزی كه در مكه برخاست تنها خودش بود. ولی در نتیجهی حقایق ، مردان باخرد و پاكدرون بگرد او آمدند و از همانجا نیرو پدید آمد و راه پیشرفت را باز كرد.
این سخنان كه ما میگوییم و مردمان را بزیستن از راه خرد دعوت میكنیم جهان تشنهی آنهاست. بویژه در نتیجهی این جنگ كه سالهای دراز خواهد كشید و نتیجهای جز ویرانی شهرها و بهم خوردن سامان زندگانی نخواهد داشت. تاكنون مردم نام «تمدن اروپا» را یاد گرفته بآن امیدهایی میبستند و این جنگ آن امید را از میان برده بهمه نشان خواهد داد كه این راهی كه اروپا پیش گرفته جز راه بدبختی و نابودی نیست ، و اینست در جستجوی یک راه رهایی خواهند بود ـ راهی كه ما دنبال میكنیم و جهانیان را از این بدبختی رها خواهد گردانید.
شما آن را نبینید كه كسانی در ایران در برابر ما میایستند و هایهوی و غوغا برمی انگیزند ـ اینها از نافهمی و نادانی است. از همین ایران مردان پاكدرون باخردی تاكنون بما یاری میكنند و هر زمان بشمارهی آنان خواهد افزود و بیاری خدا آنچه منظور ماست پیش خواهد رفت.
در اینجا گفت و شنید با آن جوان بپایان رسید و ما نیز این رشته گفتارها را بپایان میرسانیم. ولی چنانكه خوانندگان میبینند این زمینه بسیار مهم است و سخن در پیرامون این بسیار توان راند ، اینست در این پیرامون گفتارهای دیگری باز خواهیم نوشت.
پرچم روزانه شمارههای 175 ، 176 و 177)
در اینجا گفت و شنید با آن جوان بپایان رسید و ما نیز این رشته گفتارها را بپایان میرسانیم. ولی چنانكه خوانندگان میبینند این زمینه بسیار مهم است و سخن در پیرامون این بسیار توان راند ، اینست در این پیرامون گفتارهای دیگری باز خواهیم نوشت.
پرچم روزانه شمارههای 175 ، 176 و 177)
رهبران کشورهای جهان که بر سر نگاهداری محیط زیست نمیتوانند به یک توافقی برسند ، آیا شایستهی کشورداریاند؟!.
بماند که دعوی جهانداری هم دارند.
بماند که دعوی جهانداری هم دارند.
✴️ روزبه یکم دیماه ـ روز پلشتروبی
(بخش یک از دو)
🔸کانال کوشاد : این گفتار امروز در دو بخش ـ بامداد و شامگاه ـ خواهد آمد.
چنانكه خوانندگان ميدانند ما يكم ديماه (يا روز يكم زمستان) را عيد گرفته در آنروز در همه جا كتابهايي را ميسوزانيم. اين كار را چرا ميكنيم؟.. كتابها را چرا ميسوزانيم؟.. براي اينكه آنها را سرچشمهي بدبختيها ميشناسيم و به ياري خدا و بخواست او بخشكانيدن آن سرچشمه ميكوشيم.
كساني بما ايراد گرفته رنجيدگي مينمايند. ميگويم : از رنجيدگي چه برخيزد؟!. بهتر است بسخنان ما گوش دهيد و با ما بداوري بنشينيد كه اگر حق با شماست ما دست از اين رفتار برداريم وگرنه شما نيز با ما همدستي كنيد.
ما باين كار بيمقدمه برنخاستهايم. ما سالهاست در اين راه ميكوشيم و تاكنون صد گفتار بيشتر نوشته اين نشان دادهايم كه مايهي بدبختي اين مردم انديشههاي پريشان و بدآموزيهاي فراوانيست كه در كتابها و مغزها جا گرفته. اين را با دليلهاي بسيار ، روشن گردانيدهايم.
سپس چون بكوشش پرداخته ميخواهيم به ياري آفريدگار جهان ريشهي آن بدآموزيها را براندازيم در آن راهست كه بنابود كردن كتابها ميكوشيم و هرچه را بدست آورديم بآتش ميكشيم. دوباره ميگويم : اين كار را با خواست خدا ميكنيم.
كنون شما هر سخني داريد بگوييد. آيا اين توده را بدبخت و گرفتار ميدانيد؟!. اگر ميدانيد انگيزهي آن چيست؟!. چرا بيست مليون مردم نميتوانند بسرفرازي و آسودگي زندگي كنند؟!. چرا نميتوانند اين سرزمين باردهي را كه خدا بآنان داده نگه دارند و آباد گردانند و از آن بهره جويند؟!.. چرا هميشه توسريخور و لگدمالند؟!. چرا از هر حادثهاي شكستيافته بيرون ميآيند؟!.. آيا ايرانيان چه چيزشان كمتر از ديگرانست؟!.. ساختمان تنيشان ناتوانتر است؟! ، نيروهاي مغزيشان كمتر است؟!.. آخر از چيست كه بدينسان زبون و درماندهاند؟!..
ما انگيزهي اينها را روشن گردانيدهايم. دوباره ميگويم : بنياد بدبختي اين مردم آن بدآموزيهاست كه از كتابها و يا از روزنامهها ياد ميگيرند. اينست گمراه گرديده از دانستن حقايق زندگاني و از هر چيزي كه مايهي پيشرفت توده و نيرومندي كشور ، [و] بالاخره وسيلهي آسايش تواند بود بيبهره ميمانند.
🔸مثلاً در نتيجهي آن كتابهاست كه مينشينند و سخن از پيشامدهاي هزاروسيصد سال پيش بميان ميآورند و بر سر اينكه ابوبكر خليفه بايستي بود يا علي باهم كشاكش ميكنند ، در نتيجهي آنهاست كه خدا و آيين او را نشناخته در سختيها از فلان گنبد گشايش كار ميطلبند ، در نتيجهي آنهاست كه هر زمان كه در سايهي نادانيهاي خود گرفتاري پيدا ميكنند گستاخانه گناهان را بگردن خدا انداخته چنين وامينمايند كه خدا خشم گرفته و آن گرفتاري را فرستاده و ميخواهند با لابه و زاري خدا را از سر خشم فرود آورند ، در نتيجهي آنهاست كه دلها پر از جبريگريست ، در نتيجهي آنهاست كه زندگي را خوار داشته چنين ميدانند كه آبادي آنجهان جز در ويراني اينجهان نتواند بود ، در نتيجهي آنهاست كه بمشروطه[دمکراسی] كه بهترين شكل حكومت است ريشخند ميكنند ، ميهنپرستي را كه وظيفهي هر غيرتمنديست نكوهش مينمايند ، ماليات دادن و بسربازي رفتن را حرام ميشمارند ، در نتيجهي آنهاست كه از يك توده ، سني و شيعي و صوفي و شيخي و كريمخاني و متشرع و عليالهي و ازلي و بهائي و اسماعيلي و زردشتي و كليمي و مسيحي پديد آمده ...
اگر بخواهم همه را بشمارم بايد صد صفحه بيشتر را پر گردانم.
🔸ما ميگوييم : انگيزهي درماندگي و زبوني مردم اينهاست. اينهاست كه توده را از هم پراكنده و دسته دسته بجان يكديگر انداخته ، اينهاست كه خونها را از جوش انداخته و پستي و زبوني بار آورده ، اينهاست كه انديشهها را گمراه گردانيده و از حقايق زندگاني پرت ساخته ، اينهاست كه فهمها و خردها را بيكاره گردانيده ، اينهاست كه خويهاي ستوده را از ميان برده.
شما اگر گفتههاي ما را نميپذيريد هر سخني داريد بگوييد. بگوييد تا بدانيم. اينكه خود را كنار گيريد و تنها رنجيدگي نشان دهيد بسيار بيهوده است. از رنجيدگي شما ما را چه باكست؟!.
🔸اين خود گناهي از شماست كه در چنين زمينهي بسيار ارجداري بيپروايي نماييد و كنار ايستيد ، وآنگاه از يك نتيجهي روشني كه ما از گفتگوهاي خود برميداريم برنجيدگي پردازيد.
بما ايراد ميگيرند كه ديوان حافظ را ميسوزانيم. با يك سوز دلي بزبان آورده ميگويند : آقا ديوان حافظ؟!.. رواست كه شما آن را بسوزانيد؟!.. در جايي كه ما بارها از حافظ و شعرهايش سخن رانده نشان داديم كه گفتههاي او سراپا زيان ميباشد. مثلاً :
بگير طُرّهي مه طلعتي و غصه نخور
كه سعد و نحس ز تأثير زهره و زحل است
بر عمل تكيه مكن خواجه كه در روز ازل
تو چه داني قلم صُنع بنامت چه نوشت
(بخش یک از دو)
🔸کانال کوشاد : این گفتار امروز در دو بخش ـ بامداد و شامگاه ـ خواهد آمد.
چنانكه خوانندگان ميدانند ما يكم ديماه (يا روز يكم زمستان) را عيد گرفته در آنروز در همه جا كتابهايي را ميسوزانيم. اين كار را چرا ميكنيم؟.. كتابها را چرا ميسوزانيم؟.. براي اينكه آنها را سرچشمهي بدبختيها ميشناسيم و به ياري خدا و بخواست او بخشكانيدن آن سرچشمه ميكوشيم.
كساني بما ايراد گرفته رنجيدگي مينمايند. ميگويم : از رنجيدگي چه برخيزد؟!. بهتر است بسخنان ما گوش دهيد و با ما بداوري بنشينيد كه اگر حق با شماست ما دست از اين رفتار برداريم وگرنه شما نيز با ما همدستي كنيد.
ما باين كار بيمقدمه برنخاستهايم. ما سالهاست در اين راه ميكوشيم و تاكنون صد گفتار بيشتر نوشته اين نشان دادهايم كه مايهي بدبختي اين مردم انديشههاي پريشان و بدآموزيهاي فراوانيست كه در كتابها و مغزها جا گرفته. اين را با دليلهاي بسيار ، روشن گردانيدهايم.
سپس چون بكوشش پرداخته ميخواهيم به ياري آفريدگار جهان ريشهي آن بدآموزيها را براندازيم در آن راهست كه بنابود كردن كتابها ميكوشيم و هرچه را بدست آورديم بآتش ميكشيم. دوباره ميگويم : اين كار را با خواست خدا ميكنيم.
كنون شما هر سخني داريد بگوييد. آيا اين توده را بدبخت و گرفتار ميدانيد؟!. اگر ميدانيد انگيزهي آن چيست؟!. چرا بيست مليون مردم نميتوانند بسرفرازي و آسودگي زندگي كنند؟!. چرا نميتوانند اين سرزمين باردهي را كه خدا بآنان داده نگه دارند و آباد گردانند و از آن بهره جويند؟!.. چرا هميشه توسريخور و لگدمالند؟!. چرا از هر حادثهاي شكستيافته بيرون ميآيند؟!.. آيا ايرانيان چه چيزشان كمتر از ديگرانست؟!.. ساختمان تنيشان ناتوانتر است؟! ، نيروهاي مغزيشان كمتر است؟!.. آخر از چيست كه بدينسان زبون و درماندهاند؟!..
ما انگيزهي اينها را روشن گردانيدهايم. دوباره ميگويم : بنياد بدبختي اين مردم آن بدآموزيهاست كه از كتابها و يا از روزنامهها ياد ميگيرند. اينست گمراه گرديده از دانستن حقايق زندگاني و از هر چيزي كه مايهي پيشرفت توده و نيرومندي كشور ، [و] بالاخره وسيلهي آسايش تواند بود بيبهره ميمانند.
🔸مثلاً در نتيجهي آن كتابهاست كه مينشينند و سخن از پيشامدهاي هزاروسيصد سال پيش بميان ميآورند و بر سر اينكه ابوبكر خليفه بايستي بود يا علي باهم كشاكش ميكنند ، در نتيجهي آنهاست كه خدا و آيين او را نشناخته در سختيها از فلان گنبد گشايش كار ميطلبند ، در نتيجهي آنهاست كه هر زمان كه در سايهي نادانيهاي خود گرفتاري پيدا ميكنند گستاخانه گناهان را بگردن خدا انداخته چنين وامينمايند كه خدا خشم گرفته و آن گرفتاري را فرستاده و ميخواهند با لابه و زاري خدا را از سر خشم فرود آورند ، در نتيجهي آنهاست كه دلها پر از جبريگريست ، در نتيجهي آنهاست كه زندگي را خوار داشته چنين ميدانند كه آبادي آنجهان جز در ويراني اينجهان نتواند بود ، در نتيجهي آنهاست كه بمشروطه[دمکراسی] كه بهترين شكل حكومت است ريشخند ميكنند ، ميهنپرستي را كه وظيفهي هر غيرتمنديست نكوهش مينمايند ، ماليات دادن و بسربازي رفتن را حرام ميشمارند ، در نتيجهي آنهاست كه از يك توده ، سني و شيعي و صوفي و شيخي و كريمخاني و متشرع و عليالهي و ازلي و بهائي و اسماعيلي و زردشتي و كليمي و مسيحي پديد آمده ...
اگر بخواهم همه را بشمارم بايد صد صفحه بيشتر را پر گردانم.
🔸ما ميگوييم : انگيزهي درماندگي و زبوني مردم اينهاست. اينهاست كه توده را از هم پراكنده و دسته دسته بجان يكديگر انداخته ، اينهاست كه خونها را از جوش انداخته و پستي و زبوني بار آورده ، اينهاست كه انديشهها را گمراه گردانيده و از حقايق زندگاني پرت ساخته ، اينهاست كه فهمها و خردها را بيكاره گردانيده ، اينهاست كه خويهاي ستوده را از ميان برده.
شما اگر گفتههاي ما را نميپذيريد هر سخني داريد بگوييد. بگوييد تا بدانيم. اينكه خود را كنار گيريد و تنها رنجيدگي نشان دهيد بسيار بيهوده است. از رنجيدگي شما ما را چه باكست؟!.
🔸اين خود گناهي از شماست كه در چنين زمينهي بسيار ارجداري بيپروايي نماييد و كنار ايستيد ، وآنگاه از يك نتيجهي روشني كه ما از گفتگوهاي خود برميداريم برنجيدگي پردازيد.
بما ايراد ميگيرند كه ديوان حافظ را ميسوزانيم. با يك سوز دلي بزبان آورده ميگويند : آقا ديوان حافظ؟!.. رواست كه شما آن را بسوزانيد؟!.. در جايي كه ما بارها از حافظ و شعرهايش سخن رانده نشان داديم كه گفتههاي او سراپا زيان ميباشد. مثلاً :
بگير طُرّهي مه طلعتي و غصه نخور
كه سعد و نحس ز تأثير زهره و زحل است
بر عمل تكيه مكن خواجه كه در روز ازل
تو چه داني قلم صُنع بنامت چه نوشت
ما را بمنع عقل مترسان و مِي بيار
كاين شحنه در ولايت ما هيچ كاره نيست
جهان و هرچه درو هست هيچ در هيچست
هزار بار من اين نكته كردهام تحقيق
اينها و صد مانند اينها آيا راستست؟!.. آيا نكوهشِ كوشش ، و گفتن اينكه نيك و بد از تأثير ستارههاست ، يا نيك و بد را بنام هر كس در روز نخست نوشتهاند ، و نكوهش خِرد و خوار گردانيدن جهان زيان ندارد؟!. آيا نتيجهي اين سخنانِ بيپا نيست كه مردم ايران بدينسان سست و تنبل و بيپروا[=بياعتنا] بار آمدهاند؟!.
در روزگاري كه ديگران سختترين كوششها را در راه زندگاني ميكنند ، و تودهها از جوانان خود هوانورد و چترباز پديد ميآورند ، آيا آموختن چنين درسهايِ بيغيرتي بجوانان ايران ريشهي خود را كندن نيست؟!..
بارها اينها را نوشتيم و پاسخ خواستيم ، و از شما جز بيپروايي و خاموشي از يك دسته ، و زباندرازي و بيفرهنگي از دستهي ديگري نديديم ، و اكنون كه بكار برخاسته بنابود كردن آن كتابهاي سراپا زيان ميكوشيم اين ايراد و رنجيدگي را ميشنويم. در اينجاست كه درمانده نميدانيم بشما چه نامي دهيم؟!.. در اينجاست كه ميبينيم شما سود و زيان زندگي را نميشناسيد و جز درپي هوسبازي نيستيد. در اينجاست كه ناگزير ميشويم شما را يك دسته كودكان چهلساله و پنجاهساله شماريم.
كاين شحنه در ولايت ما هيچ كاره نيست
جهان و هرچه درو هست هيچ در هيچست
هزار بار من اين نكته كردهام تحقيق
اينها و صد مانند اينها آيا راستست؟!.. آيا نكوهشِ كوشش ، و گفتن اينكه نيك و بد از تأثير ستارههاست ، يا نيك و بد را بنام هر كس در روز نخست نوشتهاند ، و نكوهش خِرد و خوار گردانيدن جهان زيان ندارد؟!. آيا نتيجهي اين سخنانِ بيپا نيست كه مردم ايران بدينسان سست و تنبل و بيپروا[=بياعتنا] بار آمدهاند؟!.
در روزگاري كه ديگران سختترين كوششها را در راه زندگاني ميكنند ، و تودهها از جوانان خود هوانورد و چترباز پديد ميآورند ، آيا آموختن چنين درسهايِ بيغيرتي بجوانان ايران ريشهي خود را كندن نيست؟!..
بارها اينها را نوشتيم و پاسخ خواستيم ، و از شما جز بيپروايي و خاموشي از يك دسته ، و زباندرازي و بيفرهنگي از دستهي ديگري نديديم ، و اكنون كه بكار برخاسته بنابود كردن آن كتابهاي سراپا زيان ميكوشيم اين ايراد و رنجيدگي را ميشنويم. در اينجاست كه درمانده نميدانيم بشما چه نامي دهيم؟!.. در اينجاست كه ميبينيم شما سود و زيان زندگي را نميشناسيد و جز درپي هوسبازي نيستيد. در اينجاست كه ناگزير ميشويم شما را يك دسته كودكان چهلساله و پنجاهساله شماريم.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
شما امروز بر سر یك دو راهی ایستادهاید كه اختیار دارید هر کدام را بپذیرید.
یكی آنكه بهمین حال كه هستید باشید :
این اندیشههای پراكنده همچنان در مغزها باشد.
از شعر و شاعری دست برندارید ،
كتابهای سراپا زیان زمان مغول را پیاپی چاپ كرده بیرون ریزید ،
چهارده مذهب همچنانكه هست باشد،
اخلاق پست بحال خود بماند ، از هركسی زور دیدید گردن گزارید و همه بخاموشی گرایید ، و اگر او رفت بیكبار زبان بزشتگویی باز كنید ، ...
پیاپی حزبها سازید ، و دسته ها ببندید ، و در راه خودنمایی و هوسبازی از گراییدن به بیگانگان هم خودداری ننمایید.
یك جمله بگویم : تغییری در اندیشه و رفتار و كردار خود ندهید.
این یك راه است و میتوانید آن را پیش گیرید.
ولی در این صورت حالتان همین خواهد بود كه هست.
گرفتار صد بدبختی خواهید بود ، لگدمال بیگانگان خواهید گردید.
اختیار زندگانی را در دست خود نخواهید داشت.
✴️ یك جمله بگویم : این درماندگی و زبونی پایدار خواهد ماند و بلكه روز بروز سختتر گردیده كمكم نوبت نابودی خواهد رسید.
یك راه دیگر آنست كه این حقایق را كه ما یاد میكنیم و یكایك روشن میگردانیم بپذیرید و هر كسی در سهم خود بكار بندد و زشتیها را از خود دور گرداند و یك تبدیلی در اندیشهها و خویها و رفتارها پدید آید و زندگانی رنگ نوینی گیرد.
یك راه هم اینست.
اختیار با شماست كه كدام یكی از اینها را بپذیرید و پیش گیرید.
✴️اگر بخواهید با همین حال بازمانید چنانكه گفتم گرفتاریهاتان همین خواهد بود كه هست ، و شما باید باینها رضایت دهید و بیهوده بگله و ناله نپردازید زیرا این گرفتاریها یك حادثهی تصادفی ، یا نتیجهی قضا و قدر نیست بلكه نتیجهی قطعی همان حال و رفتاریست كه دارید ، و میخواهید دست برندارید.
✴️یك بیچارگی كه من در شما میبینم آنست كه نمیخواهید نیك بشوید ولی میخواهید از روزگار نیكی بینید.
✴️میخواهید در این آلودگیها بمانید و هیچ كم نكنید. ولی نتیجهی آنها را كه زبونی و زیردستیست درنیابید.
✴️در اینجاست كه باید گفت : معنی زندگی را نمیدانید.
✴️در اینجاست كه باید گفت : یك دسته كودكان چهل ساله و پنجاه سالهاید.
این كار كودكانست كه دست بآتش دراز میكنند و چون سوزانید بگریه میافتند. در جلو كندوی عسل ببازی پردازند و چون زنبورها بیرون ریختند و سر و روی ایشان را خستند بناله و فریاد برخیزند.
✴️شما بخودتان بسیار مغرورید.
✴️من چون میآزمایم میبینم این غرور و نادانی شما از اندازه گذشته.
زیرا امروز در حال آنكه از هر باره خوار و زبون میباشید و در توی بدبختی و درماندگی فرورفتهاید باز حال خود را درك نمیكنید.
✴️ شما هر یكی خود را دانشمند میشمارید هر سخنی بمیان آید میگویید : « مگر ما این را نمیدانستیم؟» ولی من چون میآزمایم میبینم ، شما چیزهای بسیار روشنی را نمیدانید.
✴️ شما از داستان «علت و معلول» ناآگاهید و این نمیدانید كه در این جهان هر چیزی از یك علتی برمیخیزد و تا آن علت از میان نرود بحال خود خواهد ماند.
✴️ این نمیدانید كه هر گرفتاری یا بیماری كه برای كسی یا تودهای رخ میدهد از یك علتی برخاسته كه باید آن را جست و شناخت و بچاره پرداخت.
این چراغ برق بالای سر ما اگر اكنون خاموش گردد شاید كسانی آن را تصادفی شمارند و بسخنان گلهآمیزی پردازند ولی یك اهل فن آن را جز نتیجهی یك علتی نخواهد شمرد و اینست جستجوی آن علت را كرده و بدست آورده و چاره خواهد كرد.
✴️این یك قاعدهی بزرگ همگانیست و بهمه چیز جاریست. ولی شما آن را نمیدانید و اعتنا ندارید.
✴️بجای آنكه آلودگیها را از خود دور گردانید و بگرفتاریها از راهش چاره كنید تنها بگله و ناله بس میكنید ، و یا بیخردانه امیدوارید كه ایران یك طلسمی دارد و كسی آن را از دست شما نتواند گرفت.
شما از نادانی و بیچارگی هم زبونی و هم بدبختی را میكشید و هم بیهوده ناله و فریاد میكنید كه این خود زیان دیگری میباشد.
✴️شما به هر چیزی از آلودگیهای خود نام فریبندهی دیگری میگزارید.
✴️ شعرهای بیهوده سرودن ، و افسانههای بیخردانه بافتن را «ادبیات» مینامید ،
✴️كهنهبافندگیهای یونان و روم را «فلسفه» میخوانید ،
✴️ به بدآموزیهای خانهبرانداز صوفیگری «عرفان» نام میدهید ،
✴️ آشفتن مغزهای جوانان را «آموزش و پرورش» یاد میكنید ،
✴️ گمراهیهای پراكنده و كشاكشهای بیهودهی قرنهای گذشته را «مذهب» میشمارید ...
بدینسان به هر یكی از آلودگیهای خود عنوان دیگری میدهید و ما هر یكی را كه دنبال میكنیم بهایهوی و ایستادگی میپردازید و با اینحال نیكی از جهان میخواهید. دوباره میگویم : این خود نشان درماندگی شماست.
✴️ دوباره میگویم : شما یا چنانكه هستید باشید و تن باین خواری و زبونی دهید و یا اگر رهایی میخواهید این حقایق را از ما بپذیرید و هر كسی تكانی بخود دهید و هر كسی این آلودگیها را از خود دور گردانید.
(پرچم روزانه ش 102)
یكی آنكه بهمین حال كه هستید باشید :
این اندیشههای پراكنده همچنان در مغزها باشد.
از شعر و شاعری دست برندارید ،
كتابهای سراپا زیان زمان مغول را پیاپی چاپ كرده بیرون ریزید ،
چهارده مذهب همچنانكه هست باشد،
اخلاق پست بحال خود بماند ، از هركسی زور دیدید گردن گزارید و همه بخاموشی گرایید ، و اگر او رفت بیكبار زبان بزشتگویی باز كنید ، ...
پیاپی حزبها سازید ، و دسته ها ببندید ، و در راه خودنمایی و هوسبازی از گراییدن به بیگانگان هم خودداری ننمایید.
یك جمله بگویم : تغییری در اندیشه و رفتار و كردار خود ندهید.
این یك راه است و میتوانید آن را پیش گیرید.
ولی در این صورت حالتان همین خواهد بود كه هست.
گرفتار صد بدبختی خواهید بود ، لگدمال بیگانگان خواهید گردید.
اختیار زندگانی را در دست خود نخواهید داشت.
✴️ یك جمله بگویم : این درماندگی و زبونی پایدار خواهد ماند و بلكه روز بروز سختتر گردیده كمكم نوبت نابودی خواهد رسید.
یك راه دیگر آنست كه این حقایق را كه ما یاد میكنیم و یكایك روشن میگردانیم بپذیرید و هر كسی در سهم خود بكار بندد و زشتیها را از خود دور گرداند و یك تبدیلی در اندیشهها و خویها و رفتارها پدید آید و زندگانی رنگ نوینی گیرد.
یك راه هم اینست.
اختیار با شماست كه كدام یكی از اینها را بپذیرید و پیش گیرید.
✴️اگر بخواهید با همین حال بازمانید چنانكه گفتم گرفتاریهاتان همین خواهد بود كه هست ، و شما باید باینها رضایت دهید و بیهوده بگله و ناله نپردازید زیرا این گرفتاریها یك حادثهی تصادفی ، یا نتیجهی قضا و قدر نیست بلكه نتیجهی قطعی همان حال و رفتاریست كه دارید ، و میخواهید دست برندارید.
✴️یك بیچارگی كه من در شما میبینم آنست كه نمیخواهید نیك بشوید ولی میخواهید از روزگار نیكی بینید.
✴️میخواهید در این آلودگیها بمانید و هیچ كم نكنید. ولی نتیجهی آنها را كه زبونی و زیردستیست درنیابید.
✴️در اینجاست كه باید گفت : معنی زندگی را نمیدانید.
✴️در اینجاست كه باید گفت : یك دسته كودكان چهل ساله و پنجاه سالهاید.
این كار كودكانست كه دست بآتش دراز میكنند و چون سوزانید بگریه میافتند. در جلو كندوی عسل ببازی پردازند و چون زنبورها بیرون ریختند و سر و روی ایشان را خستند بناله و فریاد برخیزند.
✴️شما بخودتان بسیار مغرورید.
✴️من چون میآزمایم میبینم این غرور و نادانی شما از اندازه گذشته.
زیرا امروز در حال آنكه از هر باره خوار و زبون میباشید و در توی بدبختی و درماندگی فرورفتهاید باز حال خود را درك نمیكنید.
✴️ شما هر یكی خود را دانشمند میشمارید هر سخنی بمیان آید میگویید : « مگر ما این را نمیدانستیم؟» ولی من چون میآزمایم میبینم ، شما چیزهای بسیار روشنی را نمیدانید.
✴️ شما از داستان «علت و معلول» ناآگاهید و این نمیدانید كه در این جهان هر چیزی از یك علتی برمیخیزد و تا آن علت از میان نرود بحال خود خواهد ماند.
✴️ این نمیدانید كه هر گرفتاری یا بیماری كه برای كسی یا تودهای رخ میدهد از یك علتی برخاسته كه باید آن را جست و شناخت و بچاره پرداخت.
این چراغ برق بالای سر ما اگر اكنون خاموش گردد شاید كسانی آن را تصادفی شمارند و بسخنان گلهآمیزی پردازند ولی یك اهل فن آن را جز نتیجهی یك علتی نخواهد شمرد و اینست جستجوی آن علت را كرده و بدست آورده و چاره خواهد كرد.
✴️این یك قاعدهی بزرگ همگانیست و بهمه چیز جاریست. ولی شما آن را نمیدانید و اعتنا ندارید.
✴️بجای آنكه آلودگیها را از خود دور گردانید و بگرفتاریها از راهش چاره كنید تنها بگله و ناله بس میكنید ، و یا بیخردانه امیدوارید كه ایران یك طلسمی دارد و كسی آن را از دست شما نتواند گرفت.
شما از نادانی و بیچارگی هم زبونی و هم بدبختی را میكشید و هم بیهوده ناله و فریاد میكنید كه این خود زیان دیگری میباشد.
✴️شما به هر چیزی از آلودگیهای خود نام فریبندهی دیگری میگزارید.
✴️ شعرهای بیهوده سرودن ، و افسانههای بیخردانه بافتن را «ادبیات» مینامید ،
✴️كهنهبافندگیهای یونان و روم را «فلسفه» میخوانید ،
✴️ به بدآموزیهای خانهبرانداز صوفیگری «عرفان» نام میدهید ،
✴️ آشفتن مغزهای جوانان را «آموزش و پرورش» یاد میكنید ،
✴️ گمراهیهای پراكنده و كشاكشهای بیهودهی قرنهای گذشته را «مذهب» میشمارید ...
بدینسان به هر یكی از آلودگیهای خود عنوان دیگری میدهید و ما هر یكی را كه دنبال میكنیم بهایهوی و ایستادگی میپردازید و با اینحال نیكی از جهان میخواهید. دوباره میگویم : این خود نشان درماندگی شماست.
✴️ دوباره میگویم : شما یا چنانكه هستید باشید و تن باین خواری و زبونی دهید و یا اگر رهایی میخواهید این حقایق را از ما بپذیرید و هر كسی تكانی بخود دهید و هر كسی این آلودگیها را از خود دور گردانید.
(پرچم روزانه ش 102)