پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
495 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
افسوسمندانه اینان از هر دسته‌ای پیشتر و بیشتر به ژرفای كوششهای آزادگان (یاران کسروی) پی برده و كارآمدی آن را دریافتند. دانستند كه اگر جلو این كوششها را نگیرند دیری نخواهد گذشت كه همه‌ی نقشه‌هاشان بهم خواهد خورد و بیم از دست رفتن بهره‌مندیهاشان را با چشم خود دیدند و با پوست خود حس كردند ... اینست از پایان سال 1321 در راه او سنگهایی انداختند. نخست كار را آسان انگاشتند و گمان داشتند كه با بازداشتِ روزنامه یا دسیسه‌ی زندانی كردن كسروی و یارانش به بهانه‌ی حكومت نظامی میتوانند ایشان را خاموش سازند. سپس چون ایشان دست از كوشش برنداشته تا سال 1324 ده‌ها كتاب و روزنامه و دفتر بچاپ رسانده و آنگاه دامنه‌ی كوششهاشان به 44 شهر كشیده شد ، كار را دشوارتر از آنچه در آغاز می‌پنداشتند یافتند. در آغاز آن سال بود كه پنجاه هزار تومان (بهای سه خانه‌ی متوسط در تهران آن روز) بیرون ریخته كسانی را از اشرار برانگیختند كه با تپانچه و چاقو قصد جان كسروی كنند. لیكن او با یازده زخم گلوله و چاقو جان بدر برد و چون نه تنها گامی به عقب نگزاشته بلكه به كوششهایش نیز افزود كه هر ماه مؤثرتر و نمایانتر میگردید ، اینبود دسیسه‌ی دادگاه «كتابهای كسروی» را با شتاب بسیاری پیش بردند و چون ما آن را در پیشگفتار كتاب انكیزیسیون در ایران آورده‌ایم اینجا نمی‌آوریم.

https://t.me/pakdini/9322
یکی از میتینگهای آن دوره
روزنامه‌ي «فدائیان اسلام»
پامنبریهای آن دوره
🔸 ایراد راست و بجا

آقای دکتر محسن رنانی استاد دانشگاه اصفهان و از کارشناسان اقتصاد کشور که یک سالی خاموشی گزیده بود و در کانالش چیزی نمی‌نوشت ، بدنبال پیشامدهای اخیر ، حکومت را برای رجزخوانیهای فریبکارانه‌اش نکوهیده و چنین نوشته است (21 دی 98) :

«آیا سیستمی که هنوز مدیریت یک تشییع جنازه را بلد نیست و هنوز ‌نمی‌داند وقتی وارد یک عملیات جنگی هوایی می‌شود باید پروازهای مسافری‌ را لغو کند، حق دارد ادعای مدیریت جهانی کند؟

ای کاش پس از ۴۰ سال مدیریت جهانی،‌ ۱۰ سال هم همه همت و امکانات خود را بر مدیریت بحران‌های داخلی متمرکز کنیم. یعنی کی دوباره برویم سر مدیریت جهانی؟ وقتی که کشته‌های رانندگی‌مان به سالی ۲ هزار کشته کاهش یابد و بیکاری‌‌مان به زیر ۲ میلیون نفر برسد، و قدرت خرید هزار تومان‌مان معادل قدرت خرید یک ریال عربستان شود و ۵ سال پی‌درپی نرخ رشد اقتصادی بالای ۵ درصد و نرخ تورم زیر ۱۰ درصد را تجربه کنیم.

در برابر تجربه‌ کشورهایی مثل چین و کره و مالزی و امارات،‌ این‌‌ها اهداف خیلی کوچکی است. مقامات ما خیلی باید پرت باشند اگر گمان کنند جمهوری اسلامی بدون اصلاحات ساختاری و افق گشایی (پاردایم شیفت)‌، بتواند طی ده تا بیست سال آینده به این اهداف دست یابد. شاید نقطه شروع و کم‌هزینه ترین راه، همه پرسی برای اصلاح قانون اساسی باشد.»

🔸کوشاد تلگرام : چون سخن دکتر حق است در اینجا آوردیم. لیکن دانستنی است که شمردن ایرادها بلکه پستیها و دُژرفتاریهای حکومت و دولت نباید این حقیقت را پوشیده دارد که پایه‌ی بدبختیهای ما آلودگیهای رنگارنگ این توده و از جمله مهمترین آن ، شیعیگری ، می‌باشد.
از اینرو تا ایرانیان به این روی داستان پروا نکنند و برای آن آماده‌ی کوششهایی نشوند ، سودی از این «گله‌گزاریها» و ایراد گرفتنها نخواهند برد.
با این آلودگیهایی که درمیانست همان پیشنهاد دکتر (اصلاح قانون اساسی) نیز بدست نتواند آمد.
🔶 اسرار هزارساله - 2
🔸 علی‌اکبر حکمی‌زاده

🔸 از ماست که بر ماست

یک تن یا یک توده وقتی می‌تواند بجايی رسد که راهش روشن و مقصدش معین باشد ولی مردمی که از یک طرف قانون می‌گزارند و از طرف دیگر می‌گویند این قانونها بدعت است ، کسانی که از یک طرف می‌گویند مال دولت و پول بانک حرام است و از طرف دیگر برای گرفتن همان مال بر سر و شانه‌ی هم بالا می‌روند ، توده‌ای که از یک طرف می‌گویند قانونگزاری (فتوا) تنها حق مجتهد است و از طرف دیگر می‌گویند رأی دادن بکسانی که با بودن مجتهد قانون می‌گزارند «واجب است!» چنین توده‌ای بجايی نخواهد رسید. نخواهد رسید تا راه ما همین است ، وضع ما هم چنین است.

بسیاری از نویسندگان ما برای اینکه مردم را از خود نرنجانند و زمینه‌ي انتخاب یا فروش روزنامه‌شان بر هم نخورد هر نقصی در توده ببینند گناهش را بگردن دولت می‌اندازند و حال آنکه دولت کسی جز خود مردم نیست. اگر توده راستی چیزی را بخواهد دولت چه‌کاره است. رضاشاه با همه‌ي نیرو و نفوذش خواست یک چادر دست و پا گیره را از ایران بردارد نتوانست ، پس چگونه ممکن است دولت کنونی بتواند در برابر اراده‌ي توده «آن هم اراده‌ي اصلاح» بایستد. اینهمه مردم از رشوه‌خواری ادارات فریاد می‌زنند ولی می‌بینیم همانها هنگامی که باداره‌اي می‌روند پیش از آنکه کارمند مربوط سخنی بگوید بزبان بی‌زبانی می‌فهمانند که ما برای دادن «حق و حساب» حاضریم. اینهمه از وظیفه‌نشناسی کارمندان گله می‌کنند ولی می‌بینیم اگر رئیسی در خواستن وظیفه از زیردستانش پافشاری کند او را بدجنس یا مردم‌آزار یا خشک می‌خوانند.

ما یک مأمور یا یک رئیس یا فرمانده را وقتی خوب می‌شماریم که چشم خود را بر هم گزارد و خطای دیگران را ندیده بگیرد. یک بازاری را وقتی خوب می‌دانیم که عرقچینی بر سر و تسبیحی بر دست و جامه‌ي بلند بر تن داشته باشد و بچیزهای دیگرش کار نداریم. یک ملا را وقتی خوب می‌شماریم که خود را به شاه‌سیم بزند و با هر چیز تازه‌اي مخالفت کند. یک روزنامه را وقتی خوب می‌دانیم که هرچه می‌تواند بحق یا ناحق بدگويی کند. ـ ایرانیان با تعارف و ماست‌مالی کار درست نمی‌شود ، نمی‌شود. تا ما چنینیم وضع ما هم همین است.


🔸 6 پرسش

1ـ آیا ایرانیان در زمان رضاشاه آسوده‌تر بودند یا پیش از او؟
2ـ آیا ادارات و نظام ایران را رضاشاه خراب کرد یا از پیش خراب بوده؟
3ـ آیا دخالت رضاشاه در کار انتخابات بجا بود یا بیجا؟
4ـ آیا باعث این ضعف تقوا و ایمان کنونی ، رضاشاه بوده یا علت دیگر داشته است؟
5ـ اگر رضاشاه در برابر متفقین ایستادگی و جنگ می‌کرد بهتر بود یا ترک مقاومت؟
6ـ رضاشاه با همه‌ي نیکیها و بدیهايی که داشت رویهم چگونه پادشاهی بود؟
🔶 زبان ایرانی - 84
🔸 گفتن و نوشتن

6ـ آرایشهای نابجا زبان را ویران میگرداند
اين نخست در زبان عربي آغاز نموده كه كساني آرايشهايي براي سخن از ترصيع و جناس و سجع و مانند اينها بينديشند. سپس بفارسي نيز رسيده بلكه در اين زبان چندين برابر زبان عربي پيشرفت نموده. همين ناداني يكي از جهتهاييست كه مايه‌ي خرابي زبان ايران گرديده. زيرا كساني كه باين آرايشها پرداخته‌اند كم‌كم سخن را بازيچه گرفته و آن را از راه خود بيرون برده‌اند.
شما گاهي به تعبيرهايي برمي‌خوريد كه معناي روشني را دربر ندارد و با اينهمه بسيار مشهور است و چون دنبال مي‌كنيد خواهيد ديد مايه‌ي شهرت آن همين داستان سخنبازيست. چنانكه اين تعبير : «در حكمت مي‌سُفت» يا «در معني مي‌سفت» و مانند اينها بسيار مشهور است ولي چندان شايستگي ندارد. زيرا در سفتن چه هنري بشمار ميرود؟! باز اگر مي‌گفتند : «دُر از دهان بيرون مي‌ريخت» مي‌گفتيم سخن را دُر پنداشته‌اند و تشبيهي بكار برده‌اند.
از آنسوي چون رشته را دنبال كنيم خواهيم ديد كساني از دلدادگي به سجع هر كجا كه كلمه‌ي «گفت» آورده‌اند در برابر آن كلمه‌ي ديگري پيدا ننموده دست بدامن «سفت» زده‌اند و اين تعبير از آنجا پديد آمده و شهرت يافته است.
اين نكته را بار ديگر يادآوري مي‌كنم كه سخن را جز كالبد معني نشماريد و بسخنراني جز بهنگام نياز نپردازيد. بگزاريد انديشه پيدا شود و آن شما را بسخن گفتن وادارد نه اينكه شما از بهر سخن گفتن در جستجوي انديشه باشيد. با سخن هرگز بازي ننماييد و بآرايشهايي همچون سجع و جناس و ترصيع و مانند اينها هيچ نپردازيد.
✴️ حقایق زندگی
(تکه‌ی هشتادویکم)

🔶 دنباله‌ی «خرده‌گیری و پاسخ آن»
(بخش هفتم)

خواستشان آن بود كه كسروی كشته شود و دیگر نامی از او نماند. ولی این آرزو دست نایافتنی بود. آری كسروی كشته شد ولی آنچه از دردهای توده و درمان آن كه شناخت و نوشت چون سراسر حقایق است ، با همه‌ی دشمنیهایی که با او و کتابهایش تاکنون کرده‌اند ، نتوانستند جلوش را بیکبار بگیرند. همگان دیدند كه با آنهمه فشارهایی كه كمپانی خیانت (و رفیقش ارتجاع) آوردند اندیشه‌هایش ماند و کتابهایش با همه‌ی ممنوعیت هفتاد ساله دست بدست گردید و بروزگار ما رسید. پس از این هم راه خود را باز كرده پیشتر خواهد رفت زیرا این در آیین گیتی گزارده شده که حقایق نیروی خود را دارد و راهش را می‌گشاید و پیش میرود.

به سخن خود بازگردیم. آن بیپروایی كوشندگان به همدستی و نبرد با ارتجاع و آن پشتیبانیهای بیدریغ كمپانی خیانت به ملایان و مداخلات كشورهای بیگانه كه بتازگی از كار جنگ با آلمان آسوده بودند و نیز كودتای 28 مرداد ، همه دست بدست هم داد تا ارتجاع سال بسال نیروی بیشتری گرفت و تا سال 57 نیروی فراوانی بدست آورده بود.

اکنون ما میگوییم : شیعیگری گمراهی بزرگی در ایرانست. می‌توان گفت پس از مادیگری هیچ گمراهی دیگری در شرق با آن برابری نمیكند. در هر حال این آلودگی به كشور ما آسیبهای بزرگی رسانده و میرساند. ما كه پیشرفتمان در گرو دمكراسیست ، شیعیگری بزرگترین سنگ راه آنست. اساساً كیشها با دمكراسی ناسازگارند ولی ناسازگاری شیعیگری بسیار بیشتر است. همان دستگاه ملایان خود سنگ بزرگ دمکراسیست. كتاب شیعیگری (یا داوری) ما را از آوردن دلیل بینیاز كرده.

چه بسیار كسانی بودند كه پس از جنبش سال 57 كه به روی كار آمدن ملایان انجامید انگشت افسوس بدندان گزیدند كه ایكاش ما كتاب «ولایت فقیه» را پیشتر خوانده بودیم و میدانستیم كه اینان چه خواستهایی دارند و اندازه‌ی فهم و دانششان بدستمان می‌آمد. اینها كسان بیشماری بودند كه خود را در برابر یك كار انجام شده‌ای میدیدند كه دیگر توانایی تغییر آن را ندارند.

هدف این گفتار در هفتادوهفت سال پیش و پرسشهایی که از ملایان می‌پرسد همان بوده كه این گرفتاریها در تاریكی نماند و بروشنی آید ، مدعیان دلیل بیاورند ، دولت درباره‌ی آن ادعا یا به مردم پاسخگو باشد یا از ملایان پاسخ بخواهد. یا چنانکه در دفتر «امروز چه باید کرد؟» پیشنهاد شده بود ، نشستی از پیشوایان کیشها فراهم آورد و آنها را وادارد که به ایرادهای کیششان پاسخ دهند. همه‌ی اینها برای آن بود كه موضوعات روشن گردد. روشنی موضوعاتست كه مشت فریبكاران را میگشاید. این سخن را در قالب دیگری میتوان گفت :
فریبكاران از تاریكیها و از ناروشنیها سود می‌برند و همچون دزدان كه از روشنایی مهتاب گریزانند ایشان نیز از روشناییها گریزانند.[1]
کسروی نیز میکوشید بوارونه‌ی خواست آن جغدان ،‌ همه چیز را بروشنی درآورد تا مردم ایشان و دولتهای خائن پشتیبانشان را بشناسند.

خواننده درمی‌یابد كه نویسنده در آن دوره به کوشش بنیادی دلیرانه‌ای برخاسته بوده و خرسندی و آسایش و آینده‌ی مردم را بدیده داشته و میخواسته ‌این موضوعات در تاریكی نماند. میکوشید اندیشه‌ی مردم را روشن گرداند و بدینسان ملایان و دولتهای پشتیبانشان را رسوا سازد.

یک نتیجه‌ی دیگر این گفتگوها نیز از میان برخاستن دوتیرگیهاست. چگونگی آنکه پایه‌ی برافتادن دوتیرگیها آگاهی مردم از حقایقست. این بیمعنی و خود بسیار زیان‌آورست كه دهها سال مردم یك كشور ، یك دسته «متجدد» و یك دسته «مؤمن» مانده همیشه باهم در ستیز و كشاكش باشند. نه این آن را و نه آن این را هم‌ارز و همدوش خود بداند. پیداست پراكندگی در یك توده جز ناتوانی ببار نیاورد و نیرومندی در سایه‌ی یگانگی و همباوریست.

در گفتار نامبرده درباره‌ی «ولایت فقیه» بكوتاهی سخنانی رانده و سپس گفته شد : «زیانش نیز بیشتر از آنست كه من در اینجا توانم یاد كرد». ولی در كتاب شیعیگری این جستار بازتر شده و آنجا زیانمندی كیش شیعی و ادعای حکومت داشتن ملایان روشنتر گردیده. همچنین نویسنده كه به اهمیت موضوع آگاهست اینجا درباره‌ی ملایان میگوید : «باید هرچه زودتر جلو آنان گرفته شود».

افسوس و صد افسوس! ، افسوس از گذشته كه چنین بیپروایی كرده‌ایم. امید به آینده كه از گذشته درس گیریم.
[1] : شما در این چهل سال حكومت ملایان ندیده‌اید چیزی را روشن ، بیپرده ، باز و با مرز مشخص به مردم بگویند. هر موضوعی را همچون پوشش زنان و مردان ، خرافات ، جدایی شیعه و سنی و اشتراكاتشان ، مالكیت ، «اقتصاد اسلامی» ، «بانكداری اسلامی» ، «مالیات شرعی و عرفی» ، روال تصویب قانونها و دستگاههای مربوطه و وظیفه‌ی هر یك ، قانونهای واردات و صادرات ، مناطق آزاد تجاری یا هر عنوانی مانند آنها را بگیرید خواهید دید نامشخص ، ناروشن و «ژله‌ای» است و تعریف و مرزبندی روشنی ندارد. نیمی از سخنانی كه هر روز میگویند جز گفته‌های كلی نیست تا مبادا مسؤلیتی برای گوینده ایجاد كند. اینها همه عیب یك حكومت است و بیشتر برای آنست كه هر جا ایرادی بگیرند ، بگویند ما مقصودمان آن نبوده و خواستمان این است. برای آنست كه در پاسخ به ایرادها درنمانند. برای آنست كه هرجا سخنشان یا كارشان ایراد داشت بتوانند از شرمساری (!) جلو گیرند. بتوانند روی هر سخنی چند تعبیری بگزارند و با هر یك از آنها یك دسته از مردم را بفریبند.
(پایان پیوست)
پیشامدهای 28 مرداد 1332 و 15 خرداد 1342
نیرو گرفتن ارتجاع : از دست راست ردیف میانه :
«آیت‌الله کاشانی» درمیانه ، راست :محمد بهبهانی
پایین راست : آتش زدن به سینماها در خرداد 42