📘 اسرار هزارساله ـ 32
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار پنجم : قانون - تکهی 3 از 4
راست است که آدمی در راه محتاج براهنماست ولی خدا چشم و عقلی هم بما داده. شما اگر بخواهید رو به مقصودی روید یک چیز از راهنما میپرسید و صد برابر آن از چشم خود و چگونگی راه استفاده میکنید. همچنین ما راه خدا را هم با سه وسیله میتوانیم بشناسیم : اول گفتههای مسلم برانگیختگان خداست که شما آن را نیک میشناسید. دوم عقل است که شما آن را یکی از دلیلهای چهارگانه میشمارید ولی در عمل هیچ بحساب نمیآورید. آری عقل آلوده به فرضهای شخصی میشود ولی چارهي آن را هم کرده باینکه کسان دیگری که در آن کار نفع ندارند دربارهي آن داوری کنند و یا قانون بگزارند و بعلاوه آلودگی خود دین هم باین غرضها کمتر از عقل نیست. سِیُم آيین طبیعت است که هیچ آن را نمیشناسید و حال آنکه بهتر و روشنتر از همه ارادهي الهی را بیان میکند.
شما اگر وارد خانهای شدید و دیدید یک جا گِلکاری است و یک جا آجر فرش ، یک اتاق درش باز است و دیگری قفل ، و یک غذا روی میز آماده است و دیگری در گوشه پنهان ، البته خواهید فهمید که از چه راه باید بروید و کجا باید بنشینید و از چه غذا باید بخورید. همچنین ما وقتی نگاه کنیم بدستگاه طبیعت و قوانین آن که آفریدهي خداست بخوبی میتوانیم بفهمیم که خدا از ما چه میخواهد.
ما چون نگاه میکنیم به تن خود ، میبینیم که همهي عضوهای گوناگون مدیری دارند بنام مغز که همه را برای انجام یک مقصود که نگهداری تن است بکار وامیدارد و میبینیم که این اعضا با تغییر محیط طرز کار خود را تغییر میدهند. میبینیم هر عضوی اول برای اجتماع است بعد برای خود. میبینیم هر عضوی وظیفهي خود را انجام نداد بیمار میشود و این بیماری گاهی هم همهي تن را فرومیگیرد. میفهمیم توده هم که در حکم تن است حاکم و سرباز و مالیات و قانون میخواهد و این قانون هم باید در صورت تغییر محیط مناسب آن شود.
ما چون دیدیم گردش اینجهان همه از روی آیین طبیعت است و دیدیم آنان که بیرون از این آیین ادعايی دارند جز حرف چیزی بدستشان نیست ، میفهمیم که امام حاجت نمیدهد و امامزاده کور را بینا نمیکند و نذر و روضه و ختم کسی را بحاجتش نمیرساند و از روی استخاره و رمل کسی نمیتواند از آینده خبر دهد و تربت و آب دعا بیماری را شفا نمیدهد. اگر باور ندارید بگویید هر کس چنین ادعاهايی دارد بیاورد در برابر چند نفر آدم دقیق و کنجکاو نشان دهد تا ببینید که خدا قانونهايی را که با دست خود وضع کرده بدست این مردمان کلاهبردار عوض نخواهد کرد.
مگر با حرف میتوان آیین خدا را عوض کرد. اینهمه گفتند مالیات حرام است و کار دولت ظلم است ، هیچ نتوانستند جلو آن را بگیرند ولی آن را آلوده کردند. آری رودخانهي بزرگی که با فشار رو به پایین میآید با خاک نمیتوان جلو آن را گرفت و اگر کسی جلو آن ایستاده بیهوده خود را خسته کرده ولی در این میان آب را هم گلآلود نموده است.
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار پنجم : قانون - تکهی 3 از 4
راست است که آدمی در راه محتاج براهنماست ولی خدا چشم و عقلی هم بما داده. شما اگر بخواهید رو به مقصودی روید یک چیز از راهنما میپرسید و صد برابر آن از چشم خود و چگونگی راه استفاده میکنید. همچنین ما راه خدا را هم با سه وسیله میتوانیم بشناسیم : اول گفتههای مسلم برانگیختگان خداست که شما آن را نیک میشناسید. دوم عقل است که شما آن را یکی از دلیلهای چهارگانه میشمارید ولی در عمل هیچ بحساب نمیآورید. آری عقل آلوده به فرضهای شخصی میشود ولی چارهي آن را هم کرده باینکه کسان دیگری که در آن کار نفع ندارند دربارهي آن داوری کنند و یا قانون بگزارند و بعلاوه آلودگی خود دین هم باین غرضها کمتر از عقل نیست. سِیُم آيین طبیعت است که هیچ آن را نمیشناسید و حال آنکه بهتر و روشنتر از همه ارادهي الهی را بیان میکند.
شما اگر وارد خانهای شدید و دیدید یک جا گِلکاری است و یک جا آجر فرش ، یک اتاق درش باز است و دیگری قفل ، و یک غذا روی میز آماده است و دیگری در گوشه پنهان ، البته خواهید فهمید که از چه راه باید بروید و کجا باید بنشینید و از چه غذا باید بخورید. همچنین ما وقتی نگاه کنیم بدستگاه طبیعت و قوانین آن که آفریدهي خداست بخوبی میتوانیم بفهمیم که خدا از ما چه میخواهد.
ما چون نگاه میکنیم به تن خود ، میبینیم که همهي عضوهای گوناگون مدیری دارند بنام مغز که همه را برای انجام یک مقصود که نگهداری تن است بکار وامیدارد و میبینیم که این اعضا با تغییر محیط طرز کار خود را تغییر میدهند. میبینیم هر عضوی اول برای اجتماع است بعد برای خود. میبینیم هر عضوی وظیفهي خود را انجام نداد بیمار میشود و این بیماری گاهی هم همهي تن را فرومیگیرد. میفهمیم توده هم که در حکم تن است حاکم و سرباز و مالیات و قانون میخواهد و این قانون هم باید در صورت تغییر محیط مناسب آن شود.
ما چون دیدیم گردش اینجهان همه از روی آیین طبیعت است و دیدیم آنان که بیرون از این آیین ادعايی دارند جز حرف چیزی بدستشان نیست ، میفهمیم که امام حاجت نمیدهد و امامزاده کور را بینا نمیکند و نذر و روضه و ختم کسی را بحاجتش نمیرساند و از روی استخاره و رمل کسی نمیتواند از آینده خبر دهد و تربت و آب دعا بیماری را شفا نمیدهد. اگر باور ندارید بگویید هر کس چنین ادعاهايی دارد بیاورد در برابر چند نفر آدم دقیق و کنجکاو نشان دهد تا ببینید که خدا قانونهايی را که با دست خود وضع کرده بدست این مردمان کلاهبردار عوض نخواهد کرد.
مگر با حرف میتوان آیین خدا را عوض کرد. اینهمه گفتند مالیات حرام است و کار دولت ظلم است ، هیچ نتوانستند جلو آن را بگیرند ولی آن را آلوده کردند. آری رودخانهي بزرگی که با فشار رو به پایین میآید با خاک نمیتوان جلو آن را گرفت و اگر کسی جلو آن ایستاده بیهوده خود را خسته کرده ولی در این میان آب را هم گلآلود نموده است.
hezb o gomrãhihãye siãsi.pdf
725.5 KB
✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
چون این روزها باز هم حزبهای خفته سر برافراشتهاند و تو گویی بایای حزب تنها رای گرفتن از مردم و کرسیهای مجلس را بدست گرفتنست ، و از آنسو مردم نیز حقیقت حزب را نمیدانند و چشم و گوش بسته به پای صندوقهای رای رفته به حزبها رای میدهند و این را یک حقی برای خود میدانند که اگر بکار نبندند زیان کردهاند یا بایای شهروندی خود را بجا نیاوردهاند ، اینست بجا دانستیم این رشته گفتارها را که در این روزها ارج بیشتری دارد در کانال بیاوریم.
ما امیدمندیم ایرانیان در هر کاری با چشم باز به رویدادها بیندیشند و سود کشور را همیشه بدیده دارند.
چون این روزها باز هم حزبهای خفته سر برافراشتهاند و تو گویی بایای حزب تنها رای گرفتن از مردم و کرسیهای مجلس را بدست گرفتنست ، و از آنسو مردم نیز حقیقت حزب را نمیدانند و چشم و گوش بسته به پای صندوقهای رای رفته به حزبها رای میدهند و این را یک حقی برای خود میدانند که اگر بکار نبندند زیان کردهاند یا بایای شهروندی خود را بجا نیاوردهاند ، اینست بجا دانستیم این رشته گفتارها را که در این روزها ارج بیشتری دارد در کانال بیاوریم.
ما امیدمندیم ایرانیان در هر کاری با چشم باز به رویدادها بیندیشند و سود کشور را همیشه بدیده دارند.
🔶 زبان ایرانی - 114
🔸 پرسشها و پاسخها (سال سوم) ـ 17 (تکهی 2 از 2)
دور نرويم. اين يقين است كه نخست آدميان بيشتر چيزها و كارها را با برگردانيدن آواز آنها ميفهمانيدهاند. ولي اين دربارهی همهي كلمهها نيست. آن چيزهايي كه آواز ندارد و بسياري از چيزهاي ديگر از اين راه نيست.
زماني در اصول كشاكش مينمودند : «آيا دلالت الفاظ ذاتي است يا وضعي» امروز جايي براي چنان گفتگو بازنمانده و در سايهي پيشرفت زبانشناسي اين زمينه بسيار روشن گرديده.
اينست چگونگي پيدايش زبانها. نيز بايد دانست هر زباني در آغاز پيدايش خود بسيار ساده و كوتاه بوده و شايد قرنها هر زباني بيش از چند صد كلمه نداشته ليكن رفتهرفته هرچه زندگاني از سادگي دور و ابزار زندگاني فزونتر و انديشهي آدمي باريكتر گرديده زبان نيز بر بزرگي افزوده تا آنجا كه امروز سادهترين زباني (از زبانهاي شناختهي ما) كمتر از پنجاههزار كلمه ندارد و چهبسا پارهای زبانها تا چهارصد و پنجاههزار كلمه داشته باشد.
اينكه ميپرسيد : چگونه شده يكي انگليسي و ديگري بفرانسه و سومي بتازي سخن ميراند چون از نخست آدميان دستهدسته در روي زمين پراكنده بودهاند و هر دستهاي جدا از ديگران ميزيستهاند از اينجا هركدام زبان ديگري پديد آوردهاند. آن تيرههايي كه پهلوي هم بودهاند و زبانشان يكي بوده اينان نيز چون پراكنده شدهاند هر دستهاي زبانش براه ديگري افتاده و كمكم دورتر از ديگران گرديده تا آنجا كه زبان جداگانهاي شده. از اينجاست كه زبانها نيز خاندان دارند و هر چند زباني از يك خاندان بشمار ميرود. چنانكه زبانهاي فارسي و يوناني و لاتين و سنسكريت از يك خاندان شمرده ميشوند همچنين مانند اينها.
اينكه كساني داستان نمرود و برج بابل را ياد ميكنند افسانهي عاميانهاي بيش نيست و هيچ ارجي بآن نتوان گزاشت.
يك گفتگوي ديگر اينست كه آيا ميتوان همهي زبانها را از يك خاندان شمرد بدينسان كه بگوييم نخست همگي يك زبان بوده و كمكم از هم جدا گرديده. در اين باره راه گفتگو روشن نشده ولي من نيك ميدانم كه چنان چيزي درست نيست و نميتوان همهي زبانها را از يك رشته گرفت. چيزي كه هست دليل اين گفته دراز است و بايد در جاي ديگري بدان پردازيم.
🔸 پرسشها و پاسخها (سال سوم) ـ 17 (تکهی 2 از 2)
دور نرويم. اين يقين است كه نخست آدميان بيشتر چيزها و كارها را با برگردانيدن آواز آنها ميفهمانيدهاند. ولي اين دربارهی همهي كلمهها نيست. آن چيزهايي كه آواز ندارد و بسياري از چيزهاي ديگر از اين راه نيست.
زماني در اصول كشاكش مينمودند : «آيا دلالت الفاظ ذاتي است يا وضعي» امروز جايي براي چنان گفتگو بازنمانده و در سايهي پيشرفت زبانشناسي اين زمينه بسيار روشن گرديده.
اينست چگونگي پيدايش زبانها. نيز بايد دانست هر زباني در آغاز پيدايش خود بسيار ساده و كوتاه بوده و شايد قرنها هر زباني بيش از چند صد كلمه نداشته ليكن رفتهرفته هرچه زندگاني از سادگي دور و ابزار زندگاني فزونتر و انديشهي آدمي باريكتر گرديده زبان نيز بر بزرگي افزوده تا آنجا كه امروز سادهترين زباني (از زبانهاي شناختهي ما) كمتر از پنجاههزار كلمه ندارد و چهبسا پارهای زبانها تا چهارصد و پنجاههزار كلمه داشته باشد.
اينكه ميپرسيد : چگونه شده يكي انگليسي و ديگري بفرانسه و سومي بتازي سخن ميراند چون از نخست آدميان دستهدسته در روي زمين پراكنده بودهاند و هر دستهاي جدا از ديگران ميزيستهاند از اينجا هركدام زبان ديگري پديد آوردهاند. آن تيرههايي كه پهلوي هم بودهاند و زبانشان يكي بوده اينان نيز چون پراكنده شدهاند هر دستهاي زبانش براه ديگري افتاده و كمكم دورتر از ديگران گرديده تا آنجا كه زبان جداگانهاي شده. از اينجاست كه زبانها نيز خاندان دارند و هر چند زباني از يك خاندان بشمار ميرود. چنانكه زبانهاي فارسي و يوناني و لاتين و سنسكريت از يك خاندان شمرده ميشوند همچنين مانند اينها.
اينكه كساني داستان نمرود و برج بابل را ياد ميكنند افسانهي عاميانهاي بيش نيست و هيچ ارجي بآن نتوان گزاشت.
يك گفتگوي ديگر اينست كه آيا ميتوان همهي زبانها را از يك خاندان شمرد بدينسان كه بگوييم نخست همگي يك زبان بوده و كمكم از هم جدا گرديده. در اين باره راه گفتگو روشن نشده ولي من نيك ميدانم كه چنان چيزي درست نيست و نميتوان همهي زبانها را از يك رشته گرفت. چيزي كه هست دليل اين گفته دراز است و بايد در جاي ديگري بدان پردازيم.
✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی ششم)
🔶 همگی از این تودهاند
(بخش دو از دو)
محاكمه چند روز امتداد یافت. پس از بازپرسها و رسیدگیها نوبت دفاع بوكلاء رسید. یكی از آنان كه اروپا دیده و در آنجا درس خوانده بود بجای مدافعه از متهم ، بستایش از اروپا پرداخت و ایران و ایرانیان را نكوهش بسیار كرد. دیگری كه سفری باروپا كرده دو یا سه ماهی در شهرهای آن گردیده بود او نیز سفر خود را گفت و داستانی از آنجا یاد كرد.
دیگری چون از دستهی دیگر بود بمناسبت روز رمضان یك حدیثی خواند و قدری موعظه كرد. همچنین هر یكی بیش از همه خود را و دانش خود را نشان داد و جز دو سه تنی بدفاع حسابی نپرداخت.
سپس نوبت دفاع بخود متهمان رسید. دفاعهای اینها شنیدنی بود. هر یكی بنوبت خود سخنان مغزداری گفتند و به بیگناهی خود دلیلها یاد كردند. جز از دو یا سه تنی كه بگفتههای بیهودهای پرداختند دیگران رفتار بسیار متینی كردند. یك دسته از شاگردان دانشكدهها تنها گناهشان آشنایی پیدا كردن با دكتر اَرانی و گوش دادن بسخنان او بود.
اینان با دلیل بیگناهی خود را به رخ دادگاه كشیدند ، و از سختیهای زندان سخنها راندند ، و از بیتابی و ناآرامی مادران و خواهران خود شرحها سرودند. برخی از اینان چنان دفاع كردند و سخنان مؤثری گفتند كه بیشتر شنوندگان را بگریه انداختند.
بیگناهی این دسته چندان روشن ، و این دفاعهاشان چندان مؤثر بود كه من یقین داشتم اینها را رها خواهند كرد. میدانستم محاكمه ساده نیست ، با اینحال گمان محكومیت به بیشتر از پانزده یا شانزده تن نمیدادم. میگفتم : برای بازمانده چون هیچ عنوانی نیست تبرئه خواهند كرد. ولی برخلاف این تصور دو روز دیگر چون حكم دادند دیده شد بیش از دو تن را تبرئه نكردهاند.
كنون شما ببینید آیا تنها مختاری گناهكار است؟!.. آیا آن قاضیانی كه چنین رأیی دادهاند گناهكار نیستند؟
🔸آیا چه گناهی بدتر از اینكه كسانی بروی میز داوری نشینند ولی گوش بسفارش یا دستور دیگران دارند؟!..
از آنسوی میپرسم : آیا این قاضیان از حبشه آمدهاند؟ آیا نه از میان همین توده برخاستهاند؟! آیا نه از ردیف دیگران میباشند؟!
🔸آیا شما میپندارید كه اگر دیگران بجای آنان گمارده شوند بهتر خواهند بود؟!.
اگر چنین میپندارید اشتباه كردهاید. آن قاضیان از همین تودهاند و تنها آنان نیستند كه پا بروی حق میگزارند ، اگر دیگران را بجای آنان گماریم همان رفتار خواهند كرد. از هزاران تن یكی پیدا میشود كه گوش بهوا و هوس ندهد و بخاطر شغل یا بامید ترفیعِ رتبه از راه راستی برنگردد.
🔸بالاخره نتیجه آنست كه توده آلوده است. از چنین توده قاضی ، و وكیل ، و سرشهربانی و زندانبان و پاسبان بهتر از این درنیاید. اینست باید به نیكی توده كوشید ، و آن نیز با بدگویی از مختاری و آه و ناله از شكنجههای روزهای زندان و مانند اینها بدست نیاید. باید از راهش وارد شد ، و راهش همینست كه ما پیش گرفتهایم.
نمیگویم : باید بدیهای مختاری یا دیگران را ننوشت. میگویم : آنها را كه مینویسید نتیجه این را بگیرید كه توده آلوده است و با ما همراهی كنید كه بچارهی این آلودگی كوشیم.
(پرچم روزانه شمارهی 13)
🔶 همگی از این تودهاند
(بخش دو از دو)
محاكمه چند روز امتداد یافت. پس از بازپرسها و رسیدگیها نوبت دفاع بوكلاء رسید. یكی از آنان كه اروپا دیده و در آنجا درس خوانده بود بجای مدافعه از متهم ، بستایش از اروپا پرداخت و ایران و ایرانیان را نكوهش بسیار كرد. دیگری كه سفری باروپا كرده دو یا سه ماهی در شهرهای آن گردیده بود او نیز سفر خود را گفت و داستانی از آنجا یاد كرد.
دیگری چون از دستهی دیگر بود بمناسبت روز رمضان یك حدیثی خواند و قدری موعظه كرد. همچنین هر یكی بیش از همه خود را و دانش خود را نشان داد و جز دو سه تنی بدفاع حسابی نپرداخت.
سپس نوبت دفاع بخود متهمان رسید. دفاعهای اینها شنیدنی بود. هر یكی بنوبت خود سخنان مغزداری گفتند و به بیگناهی خود دلیلها یاد كردند. جز از دو یا سه تنی كه بگفتههای بیهودهای پرداختند دیگران رفتار بسیار متینی كردند. یك دسته از شاگردان دانشكدهها تنها گناهشان آشنایی پیدا كردن با دكتر اَرانی و گوش دادن بسخنان او بود.
اینان با دلیل بیگناهی خود را به رخ دادگاه كشیدند ، و از سختیهای زندان سخنها راندند ، و از بیتابی و ناآرامی مادران و خواهران خود شرحها سرودند. برخی از اینان چنان دفاع كردند و سخنان مؤثری گفتند كه بیشتر شنوندگان را بگریه انداختند.
بیگناهی این دسته چندان روشن ، و این دفاعهاشان چندان مؤثر بود كه من یقین داشتم اینها را رها خواهند كرد. میدانستم محاكمه ساده نیست ، با اینحال گمان محكومیت به بیشتر از پانزده یا شانزده تن نمیدادم. میگفتم : برای بازمانده چون هیچ عنوانی نیست تبرئه خواهند كرد. ولی برخلاف این تصور دو روز دیگر چون حكم دادند دیده شد بیش از دو تن را تبرئه نكردهاند.
كنون شما ببینید آیا تنها مختاری گناهكار است؟!.. آیا آن قاضیانی كه چنین رأیی دادهاند گناهكار نیستند؟
🔸آیا چه گناهی بدتر از اینكه كسانی بروی میز داوری نشینند ولی گوش بسفارش یا دستور دیگران دارند؟!..
از آنسوی میپرسم : آیا این قاضیان از حبشه آمدهاند؟ آیا نه از میان همین توده برخاستهاند؟! آیا نه از ردیف دیگران میباشند؟!
🔸آیا شما میپندارید كه اگر دیگران بجای آنان گمارده شوند بهتر خواهند بود؟!.
اگر چنین میپندارید اشتباه كردهاید. آن قاضیان از همین تودهاند و تنها آنان نیستند كه پا بروی حق میگزارند ، اگر دیگران را بجای آنان گماریم همان رفتار خواهند كرد. از هزاران تن یكی پیدا میشود كه گوش بهوا و هوس ندهد و بخاطر شغل یا بامید ترفیعِ رتبه از راه راستی برنگردد.
🔸بالاخره نتیجه آنست كه توده آلوده است. از چنین توده قاضی ، و وكیل ، و سرشهربانی و زندانبان و پاسبان بهتر از این درنیاید. اینست باید به نیكی توده كوشید ، و آن نیز با بدگویی از مختاری و آه و ناله از شكنجههای روزهای زندان و مانند اینها بدست نیاید. باید از راهش وارد شد ، و راهش همینست كه ما پیش گرفتهایم.
نمیگویم : باید بدیهای مختاری یا دیگران را ننوشت. میگویم : آنها را كه مینویسید نتیجه این را بگیرید كه توده آلوده است و با ما همراهی كنید كه بچارهی این آلودگی كوشیم.
(پرچم روزانه شمارهی 13)
📘 اسرار هزارساله ـ 33
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار پنجم : قانون - تکهی 4 از 4
اینکه میگویند همهي قوانین در کتاب و سنت هست و باین بهانهي بیاساس میخواهند در جلو ناموس مطابقه (که یکی از قوانین مهم طبیعت است) بایستند البته نخواهند توانست ولی میتوانند قانون را از نیرو بیندازند. آنکه میگوید : «اگر ز کوه فروغلتد آسیا سنگی ـ نه عارف است که از جای خویش برخیزد» این را بهانه برای تنبلی و مفتخوری خود گردانیده وگرنه هرگاه شما سنگ کوچکی سوی او پرتاب کنید بیاختیار فرار خواهد کرد. آنکه میگوید : آب دعا و تربت من شفای هر دردیست دروغ میگوید یا نادان است ، زیرا میبینیم خود او هنگامی که بیمار میشود با داشتن چنین دارالشفائی دنبال پزشک و دارو میرود. آن حاجیآقا صدها شعر و جملههای فارسی و عربی در نکوهش دنیا میخواند ، با این حال تنزیل پول میخورد و احتکار میکند و کالایش را هم ده برابر میفروشد ولی اگر باو بگویید این کارهایی که شما بنام دین میکنید دردی را از زندگی دوا نمیکند میگوید : ما دنیا را بچشم مادّی شما نمیبینیم ، دنیا خانهي گذر است و باید آخرت را آباد کرد. آن وقت او میشود اهل آخرت و روحانی!! و من میشوم اهل دنیا و مادّی. این است نتیجهي خرافات یا ایستادگی در برابر آيین خدا و قانون طبیعت که از راه کج خود مانده و از راه خدا رانده خواهد شد.
نتیجه آنکه دین و عقل و طبیعت سه پیک راستگويی هستند که هر سه از جانب خدای راستگويی آمدهاند. اگر اینها همیشه باهم نباشند هیچگاه برخلاف هم نخواهند بود. قرآن یک کتاب خداست ولی گیتی کتاب بزرگتر اوست. شما گفتههای عقل و طبیعت را بیواسطه از خود آنها میشنوید ولی گفتههای دین ممکن است با صد فاصله بشما رسد که در هر فاصله هم یک جور غرض یا خطايی آن را تغییری داده باشد.
خدا دین را برای آدمی فرستاد تا گرههایی که در اثر نادانی در زندگیشان پیدا شده بگشاید ، نه آنکه خود گره دیگری بر آنها بیفزاید و قوز بالا قوز شود و یا غرضها و هوسهای هزار و سیصد سالهي زمامداران و پیشوایان را هم بنام دین بر شما تحمیل کند. شما اگر دستوری دیدید بنام دین که با عقل و زندگی نمیسازد چاره ندارید جز آنکه بگویید این دستور از دین نیست و یا بگویید خود آن ، دین خدايی نیست. چنانکه اگر جامهای برای شما آوردند که باندام شما راست نمیآید یا میگویید این جامه برای من نیست و یا میگویید دوزندهي آن بیاطلاع بوده و شق سِیُم ندارد. بعبارت دیگر باید همیشه کلاه را باندازهي سر گرفت ولی شما میخواهید سر را باندازهي کلاه کنید. ناچار وضع دین و زندگی ما این گونه پریشان و درهم برهم از کار درآمده است.
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار پنجم : قانون - تکهی 4 از 4
اینکه میگویند همهي قوانین در کتاب و سنت هست و باین بهانهي بیاساس میخواهند در جلو ناموس مطابقه (که یکی از قوانین مهم طبیعت است) بایستند البته نخواهند توانست ولی میتوانند قانون را از نیرو بیندازند. آنکه میگوید : «اگر ز کوه فروغلتد آسیا سنگی ـ نه عارف است که از جای خویش برخیزد» این را بهانه برای تنبلی و مفتخوری خود گردانیده وگرنه هرگاه شما سنگ کوچکی سوی او پرتاب کنید بیاختیار فرار خواهد کرد. آنکه میگوید : آب دعا و تربت من شفای هر دردیست دروغ میگوید یا نادان است ، زیرا میبینیم خود او هنگامی که بیمار میشود با داشتن چنین دارالشفائی دنبال پزشک و دارو میرود. آن حاجیآقا صدها شعر و جملههای فارسی و عربی در نکوهش دنیا میخواند ، با این حال تنزیل پول میخورد و احتکار میکند و کالایش را هم ده برابر میفروشد ولی اگر باو بگویید این کارهایی که شما بنام دین میکنید دردی را از زندگی دوا نمیکند میگوید : ما دنیا را بچشم مادّی شما نمیبینیم ، دنیا خانهي گذر است و باید آخرت را آباد کرد. آن وقت او میشود اهل آخرت و روحانی!! و من میشوم اهل دنیا و مادّی. این است نتیجهي خرافات یا ایستادگی در برابر آيین خدا و قانون طبیعت که از راه کج خود مانده و از راه خدا رانده خواهد شد.
نتیجه آنکه دین و عقل و طبیعت سه پیک راستگويی هستند که هر سه از جانب خدای راستگويی آمدهاند. اگر اینها همیشه باهم نباشند هیچگاه برخلاف هم نخواهند بود. قرآن یک کتاب خداست ولی گیتی کتاب بزرگتر اوست. شما گفتههای عقل و طبیعت را بیواسطه از خود آنها میشنوید ولی گفتههای دین ممکن است با صد فاصله بشما رسد که در هر فاصله هم یک جور غرض یا خطايی آن را تغییری داده باشد.
خدا دین را برای آدمی فرستاد تا گرههایی که در اثر نادانی در زندگیشان پیدا شده بگشاید ، نه آنکه خود گره دیگری بر آنها بیفزاید و قوز بالا قوز شود و یا غرضها و هوسهای هزار و سیصد سالهي زمامداران و پیشوایان را هم بنام دین بر شما تحمیل کند. شما اگر دستوری دیدید بنام دین که با عقل و زندگی نمیسازد چاره ندارید جز آنکه بگویید این دستور از دین نیست و یا بگویید خود آن ، دین خدايی نیست. چنانکه اگر جامهای برای شما آوردند که باندام شما راست نمیآید یا میگویید این جامه برای من نیست و یا میگویید دوزندهي آن بیاطلاع بوده و شق سِیُم ندارد. بعبارت دیگر باید همیشه کلاه را باندازهي سر گرفت ولی شما میخواهید سر را باندازهي کلاه کنید. ناچار وضع دین و زندگی ما این گونه پریشان و درهم برهم از کار درآمده است.
ملایان گفتهاند : «مجلس در رأس امور است»(!) ولی میدانیم که آزادی حزب در این حکومت نیست و شورایی انتصابی (نه انتخابی) هست که نامزدهای مجلس را او برمیگزیند و میتواند تصمیماتش را لغو کند. اگر همین مجلس زورکی در تصمیم خود پافشاری کرد و رای آن شورا را نپذیرفت ، مجلس دیگری هست که اندامان آن را نیز یک تن برگزیده تا «مصلحت نظامِ او» را «تشخیص» دهند و رشتههای مجلس را پنبه گردانند. جز این در برخی گلوگاههای سیاسی همان کس میتواند با «حکم حکومتی» در کارها دخالت کند و تصمیم مجلس را پوچ گرداند.
پس مجلس برای چیست؟! و رای مردم چه تأثیری در ادارهی کشور دارد؟!
این مجلس زورکی تنها دکور دمکراسی است. این نمایش باید باشد تا مردم بپندارند که در یک کشور «جمهوری» میزیند و در ادارهی کشورشان دخالت دارند. برای اینست که به جهانیان بگویند که در 41 سال ، سی و اند انتخابات برپا کردهاند و مردم هم به انبوهی در آنها شرکت میکنند. ولی راستی آنکه اینها خاک بچشم مردمان پاشیدنست. در حکومتی که در آن جز گروه حاکم ، هیچ اندیشه ای آزاد نیست ، انتخابات نمایشی بیش نیست
کدام خردمند و دانایی نمیداند که در این کشور آنچه هیچ نیست دمکراسیست؟!
پس مجلس برای چیست؟! و رای مردم چه تأثیری در ادارهی کشور دارد؟!
این مجلس زورکی تنها دکور دمکراسی است. این نمایش باید باشد تا مردم بپندارند که در یک کشور «جمهوری» میزیند و در ادارهی کشورشان دخالت دارند. برای اینست که به جهانیان بگویند که در 41 سال ، سی و اند انتخابات برپا کردهاند و مردم هم به انبوهی در آنها شرکت میکنند. ولی راستی آنکه اینها خاک بچشم مردمان پاشیدنست. در حکومتی که در آن جز گروه حاکم ، هیچ اندیشه ای آزاد نیست ، انتخابات نمایشی بیش نیست
کدام خردمند و دانایی نمیداند که در این کشور آنچه هیچ نیست دمکراسیست؟!