پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
📘 اسرار هزارساله ـ 34
🔸 علی‌اکبر حکمی‌زاده
🔶 گفتار ششم : حدیث - تکه‌ی 1 از 6

دین امروز ما می‌گوید وظیفه‌ای را که خدا برای آدمی قرار داده در میان همین احادیثی است که ما در دست داریم و بر این سخن هم دلیل از کتاب و سنت و عقل و اجماع آورده‌اند ولی همه‌ي آنها را خودشان جواب داده‌اند بجز دو دلیل که آن را هم من جواب می‌دهم و سپس دلیلهای درست نبودن این اخبار را می‌آوریم.
اول دلیل انسداد است که می‌گویند : ما می‌دانیم خدا ما را مکلف کرده و می‌دانیم که آن تکلیف هم در میان همین اخبار است. حال که دست ما به علم نمی‌رسد ناچاریم بهمین اخبار عمل کنیم. این سخن را اگر کمی از هم بشکافیم می‌بینیم کفر آشکاری است زیرا خدا همه‌چیز این زمین را برای آدمی آفریده و آدمی را هم برای پیمودن راه حق. حال اگر کسی بگوید که خدا باب علم باین راه را هم بر روی او بسته اسم این خدا را چه می‌توان گزاشت؟!
آیا هیچ ستمکاری و یا هیچ دیوانه‌ای چنین کاری را می‌کند که کسی را بکاری وادارد و اسبابش را از او بگیرد. همین دولت که شما او را «ظلمه» می‌خوانید تا حکم خود را بکسی ابلاغ نکند یا وسیله‌ي عمل بآن را در دسترس نگزارد از شما کاری را نمی‌خواهد. پس چگونه بر خدای توانا و مهربان روا می‌شمارید که هزاران سال این اشرف مخلوقات خود را سرگردان گزارَد و او را حواله کند باین احادیثی که صدها و شاید هزارها دست ناپاک در ساختن آنها بکار رفته؟!
ما قوانین طبیعت و حکم عقل را که با روشنترین بیان و بی‌هیچ واسطه اراده‌ي الهی را بیان می‌کند کنار می‌اندازیم و آنگاه مانند آن گدایانی که جامه‌ي خود را در خانه می‌گزارند و برهنه بر سر راه می‌نشینند و می‌لرزند می‌گويیم : خدا باب علم را بروی ما بسته و حال آنکه اگر کسی به فطرت اولی خود باشد با یک نگاه این را درمی‌یابد که اگر دری را بر روی ما بستند معنایش این است که از آن در نباید رفت.
دلیل دوم که برای درست بودن اخبار آورده‌اند سیره‌ي عُقَلاست. یعنی اگر کسی خبری را از جايی شنید آن را می‌پذیرد (مانند تاریخ) ، پس ما هم باید این اخبار را بپذیریم. آری این سخن درست است ولی تا وقتی که دلیلی بر نادرستی آن نداشته باشیم. چنانکه امروز بهمین جهت تاریخ پیشدادیان را نمی‌پذیریم و ما گذشته از آنها که تا اینجا گفته شده شش دلیل بر نادرستی این احادیث داریم که اول به تفصیل نوشته شده بود ولی در اینجا برای اختصار فهرست‌وار آورده شد :
1ـ بسیاری از احادیث با عقل نمی‌سازد. (نمونه‌های چندی از این اخبار در گفتارهای پیش گذشت.)
2ـ بسیاری از اینها با علم و گاهی با حس نمی‌سازد. ([گفتار] «نمونه‌ي حدیث» دیده شود.)
3ـ بسیاری از اینها با زندگی نمی‌سازد. (گفتار «حکومت و قانون» دیده شود.)
4ـ بیشتر اینها خودشان باهم نمی‌سازند. (کتابهای حدیث پر است از اینها)
5 ـ می‌دانیم بسیاری از این احادیث ساختگی است. (کتابهای دِرایه ، قسمت حدیث موضوع یا مجعول دیده شود)
6 ـ این اخبار ظنی است و بحکم عقل و قرآن پیروی ظن جایز نیست. (إِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا) (1)

1ـ سوره‌ی نجم (53) ، آیه‌ی 28. معنی : براستی گمانْ بی‌نیاز از حق نمی‌گرداند.
🔶 زبان ایرانی - 116
🔸 بهم خوردن گونه‌های کارواژه‌ها (سال چهارم) - 2

اين را از گفته‌ي ابوريحان بيروني آورده‌اند كه زبان فارسي درخور دانشها (علوم) نيست و جز بكار سرودن داستان پادشاهان باستان نمي‌آيد. اگر اين راست است گناه آن بيش از همه بگردن ابوريحان و مانندگان اوست. آيا اينان در راه زبان چه كرده‌اند؟!.. نه اينست كه آن را خوار داشته و بزبان تازي پرداخته‌اند؟! زبان ايران تا زمان ابوريحان (آخرهاي قرن پنجم هجري) بنياد خود را استوار داشته و چندان آسيبي نديده بوده. و اينكه كم‌مايه بوده ابوريحان و ديگران مي‌توانستند بر مايه‌ي او بيفزايند. زبان چيزيست همچون موم و اين گويندگانند كه آن را به هر شكل توانند انداخت.
ايكاش زبان ايران بحالي كه در زمان ابوريحان بود مي‌ماند و باري بكار سرودن تاريخ پادشاهان باستان مي‌آمد. زباني كه گويندگان و نويسندگان زمان مغول بازگزارده‌اند و امروز در دست ماست بآن كار هم نمي‌آيد و جز ابزار كار ياوه‌بافان و چاپلوسان نتواند بود.
بارها در كتابهاي اروپايي نوشته‌اند كه زبانهاي شرقي همچون لاستيك كشش دارد و معناي روشني از جمله‌هاي آن برنمي‌آيد و در اين باره چندان پافشاري دارند كه از قرنها كه پيمان ميانه‌ي دولتهاي شرقي و غربي بسته مي‌شود و هر پيماني ناگزير بدو زبان ـ يكي شرقي و يكي غربي ـ نگارش مي‌يابد هميشه اين شرط را ميكنند كه هرگاه گفتگويي در پيرامون برخي جمله‌ها پيش آيد و كار بداوري بكشد اگر دو زبان يكي نباشد زبان غربي را جلوتر گيرند و عنواني كه براي اين كار دارند آنكه زبانهاي شرقي نارساست.
اين عنوان بر هر شرقي ناگوار است. ولي ما چه پاسخي توانيم داد؟!.. چيزي كه راست است جز پذيرفتن چه راه ديگري دارد؟!.. چيزي كه هست بايد دست بهم داده زبان خود را درست گردانيم چنانكه بدان پرداخته‌ايم. آنان كه با پيراستن زبان همداستان نبودند و بهانه‌ها پيش مي‌آوردند اين آگاهيها را نداشتند. كساني هم اين شيوه را هم هميشه دارند كه با هر چيز نويني مي‌جنگند و تا در برابر يك چيز ديرزماني ايستادگي ننمايند آن را نمي‌پذيرند.
امروز هم كه جنبش در اين زمينه پديد آمده بسياري از آن كسان خود را بميان انداخته‌اند و بخودنمايي كارهايي ميكنند و آوازهايي بلند مي‌نمايند. اينانند كه هميشه سنگ راه‌اند. ديروز هرگز روا نمي‌شمردند دستي بزبان زده شود و امروز كه ناچار شده‌اند چند گامي برداشته بگمان خود ميانه‌روي نشان ميدهند. اينان بايد بدانند اين خودنماييهاي بيجا هميشه پيشرفت ندارد و نتيجه‌ي آخرين آن جز رسوايي نمي‌تواند بود. آنان كه ديروز درنمي‌يافتند بايد زبان پيراسته شود امروز درنيابند چگونه پيراسته شود.
باري آسيب زبان فارسي در گام نخست درآميختگي آن با كلمه‌هاي بيگانه و در گام دوم بهم خوردن گونه‌هاي كار است. از درآميختگي با كلمه‌هاي بيگانه ما سخناني گفته‌ايم و هرگاه نياز افتاد باز خواهيم گفت. كنون را ببينيم ديگران را چه كار مي‌توانند! اما «بهم خوردن گونه‌هاي كار» نخست بايد آن را روشن گردانيم و پس از آن راه چاره بازنماييم :
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی هشتم)

🔶 باید نیكان جدا گردند

🔸 کوشاد تلگرام : در دنباله‌ی سخنان دیروز در گفتار دیگری پس از شرح كوششهای توده‌های درگیر در جنگ دوم جهانی ، چنین نوشته :

... کنون گفتگو در آنست كه ما نیز باید در اندیشه‌ی آینده‌ی خود باشیم. ما نیز باید بكوششهایی برخیزیم. كنون كه چنین هنگامه‌ای در جهان پدید آمده و ما هم زیان آن را می‌كشیم باری یك نتیجه‌ای برای خود بدیده گیریم. اینگونه بی‌پروا نشستن و لگام خود را بدست حوادث دادن كار خردمندان نیست.

یك چیز بسیار بدی كه من در ایرانیان می‌بینم چشم دوختن بدست این بیگانه و آن بیگانه می‌باشد. دسته‌های انبوهی گرفتار این درد بیدردی شده‌اند ، و بیخردانه از فیروزیهای دیگران برای خود سهمی امید می‌بندند. این بدتر كه هر دسته‌ای بیك سوی دیگری گراییده‌اند و چشم بسوی دیگری می‌دارند.

از این بدتر آنست كه چون كسی را در این راه نادانی با خود همراه نمی‌بینند با او دشمن می‌شوند و تهمت می‌بندند. در نزد این بیخردان آدمی ‌باید یا طرفدار اینسو باشد و یا طرفدار آنسو. اینست چون كسی را همچون خودشان هوادار فلان بیگانه نمی‌یابند می‌گویند پس هوادار آن سوی دیگر است.

هنگامی‌ این گرفتاری را در زمینه‌ی مذهب داشتیم ، كه همینكه ایراد بخرافه‌های شیعیگری می‌گرفتیم می‌گفتند : «پس شما سنی هستید». هنگامی تهمتْ بابیگری بود كه هر كسی را كه با خود همراه نمی‌یافتند می‌گفتند : «بابیست» اكنون هم تهمت اینگونه چیزهاست.

ما را باین كسان هیچ سخنی نیست و اینان را بحال خود می‌گزاریم. روی سخن ما به آزادگان و خردمندانست. به آنانست كه می‌گوییم :
🔸هر توده‌ای باید خود بكوشد تا بجایی برسد. به آنانست كه می‌گوییم در این جهان پرآشوب هیچ توده‌ای را دل بدیگری نخواهد سوخت. هیچ مردمی بخاطر دیگران از منافع خود چشم نخواهد پوشید.

می‌گوییم : باید بكوشیم و بجایی برسیم ، وگرنه این سالهای سخت نیز خواهد گذشت و این توده همان خواهد بود كه هست.

ما نمی‌دانیم پایان جنگ چه خواهد بود. این می‌دانیم كه پایان جنگ هرچه باشد و جهان به هر حالی بیفتد برای یك توده‌ی پریشان و آلوده جز خواری و درماندگی سرنوشتی نیست.

یك دسته می‌خواهند تنها باظهار احساسات بس كنند : بنالند و گله كنند ، و چون از این دسته رنجیده‌اند دل بدسته‌ی دیگری بندند ، و هواداری تندی از آنان نمایند. معنی «میهن‌پرستی» همین را شناخته‌اند و این بدتر كه می‌خواهند هر روزنامه‌ای نیز پیروی از رفتار آنان كند.

یك دسته‌ی دیگری خود را باین یا بآن [به انگلیس ، به روس ، به آلمان و ...] بسته‌اند و گرایش آشكاری از خود نشان می‌دهند و كوششهایی بكار می‌برند.

اینها همه از درماندگیست ، همه از ضعف نفس است. یك دسته‌ی باخرد این می‌داند كه تنها از اظهار احساسات هیچ نتیجه‌ای نتواند بود. چهل سالست این احساسات اظهار می‌شود و این ناله‌ها و گله‌ها درمیانست. آیا تاكنون چه سودی داشته كه پس از این داشته باشد؟!.. این می‌دانند كه ما باید خود بكوشیم و برای خود بكوشیم. از گرایش بدیگران جز زیان نخواهیم دید.

🔸اگر كسانی براستی علاقه بكشور دارند و آرزومند كوشش در راه آن می‌باشند یك راه بیشتر بروی آنان باز نیست ، و آن اینكه خود دست بهم دهند و آلودگیهای توده را بدیده گیرند و بچاره‌ی آنها كوشند. اینست راه و جز این نیست.

چنانكه گفته‌ایم ما پرچم را برای همین بنیاد نهاده‌ایم. برای همین بنیاد نهاده‌ایم كه اكنون كه این هنگامه در جهان برخاسته و توده‌ها در راه زندگانی سختترین نبرد را می‌كنند ، در ایران نیز مردان باخرد و غیرتمندی دست بهم دهند و یک راهی را پیش گیرند و بكوششهایی پردازند.

چنانكه در عنوان گفتار شرح داده‌ایم تا جنگ درمیانست ما سالهای سختی را خواهیم گذرانید و چون جنگ بپایان رسد سختیهای دیگری پیش خواهد آمد. اینست باید به آمادگیهایی كوشید و هیچگاه منتظر حوادث ننشست.
(پرچم روزانه شماره‌ی 17)
داستانی که در دبستان خواندیم و «شنیدیم» ولی «ندانستیم» (زیرا بکار نبستیم!).