پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
داستانی که در دبستان خواندیم و «شنیدیم» ولی «ندانستیم» (زیرا بکار نبستیم!).
📘 اسرار هزارساله ـ 35
🔸 علی‌اکبر حکمی‌زاده
🔶 گفتار ششم : حدیث - تکه‌ی 2 از 6

بمباران سه سنگر اصلی
من هم مانند شما بسیار شنیده بودم که بهترین دستورهای علمی و عملی در این احادیث ماست و پیشرفتهایی که اروپايیان در علم و زندگی پیدا کرده‌اند از احادیث ما برداشته‌اند. از اینرو با شوق زیادی شروع کردم بخواندن کتابهای حدیث (و اتفاقاً کتابخانه‌ي ما هم از این جهت نقصی نداشت).
در سالهای اول اگر حدیثی می‌دیدم که پذیرفتنش بر من دشوار بود بحکم عادت ، نقص را از طرف عقل می‌دانستم و مانند دیگران می‌گفتم : «هرچه هست از قامت ناساز بی‌اندام ماست ـ ور نه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست» ولی در عین حال اگر حدیثی می‌دیدم که یک گوشه‌اش با علم یا گفته‌های امروز جور درمی‌آمد آن را با نشاطی یادداشت می‌کردم (و بعدها کتابی هم بنام «دین و دنیا» در این زمینه نوشته‌ام) ولی این کشمکش میان عقل و عادت همچنان برپا بود و چون دیدم بیش از این نمی‌توانیم وجدان خود را خفه کنم ، گفتم شاید این احادیث سندش ضعیف باشد. در این زمینه هم که وارد شدم دیدم با اینکه حدیث صحیح اساساً کم است (در کتاب کافی نزدیک 12 درصد) باز خیلی از این احادیث صحیح است.
چون از اینجا هم ناامید شدم گفتم شاید این احادیث تأویل داشته باشد ولی می‌دیدم تأویل هم کار بسیار بیجايی است ، زیرا مسلم است که اگر عاقلی سخنی بگوید مقصودش همان چیزی است که عرف از آن می‌فهمد (وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ) (1) و اگر غیر از این باشد نظام زندگی بهم می‌خورد زیرا ممکن است من خانه‌ام را با سند رسمی بشما بفروشم و چون پشیمان شدم بگویم مقصود من از خانه «درختهای خانه بود» ، چنانکه همین کار را با قرآن کردند و در نتیجه هفتاد و دو ملت همه بقرآن تمسک می‌کنند و حال آنکه اینهمه از هم دورند.
و نیز همین کار را با حدیث کردند و در نتیجه یک زمان با تأویلهای خنکی آن را با علوم قدیم تطبیق نمودند و چون آنها عوض شد اینها هم طرز تأویل را عوض کردند (مانند الهیئة والاسلام) در صورتی که نه آن درست [است] و نه این.
در ضمن این افکار برخوردم به یکی از دوستان ، گفت : من با آقای کسروی بودم و ایشان برای کتاب دین و دنیايی که نوشته‌ای بتو بد می‌گفت. گرچه این سخن بر من خیلی گران آمد ولی وقتی از او جدا شدم باین فکر افتادم که من در این باره از هر طرف رفتم بجای بن‌بست رسیدم ، حالا چه مانعی دارد که از اصل دور این احادیث را قلم بگیریم ، دیدم نه تنها مانعی ندارد بلکه چاره هم جز این نیست.
حال برای اینکه کسان دیگری که درپی حقیقتند از اول در این کشمکشها نیفتند این سه سنگر را که سه پناهگاه اصلی عادت است ویران می‌کنیم. یعنی برای نمونه حدیثهایی را می‌آوریم که نه تنها برخلاف علم ، بلکه برخلاف حس است تا خوانندگان بتوانند از روی این دیده‌ها پی [به] ندیده‌ها برند ، مگر اینکه در اینجا هم بگویند خطا از طرف حس است. دوم آنکه این احادیث گرچه از جلد 14 بحار برداشته شده ولی آنها را که خود کتاب ضعیف شمرده و یا از کتاب غیرمعتبری نقل کرده نیاورده‌ایم و رویهم اگر این احادیث از دیگران قویتر نباشد ضعیفتر نیست. سِیُم آنکه آقای شهرستانی با اینکه «الهیئة والاسلام» را برای اصلاح این احادیث نوشته نتوانسته اینها را تأویل کند و بعضی را هم که تأویل نموده نیمی را آورده و نیم دیگر را که بر خلاف مقصودش بوده هیچ نام نبرده.
و پس از همه‌ي اینها باز چنین انتظاری نباید داشت که گرفتاران عادت با خواندن یک کتاب راه صد ساله را بپیمایند. چیزی که هست در پیشرفت آنان البته کمک مهمی خواهد کرد. این را هم بگویم که احادیث این گفتار برای اختصار نقل بمعنا شده. اگر کسانی بخواهند دقیقتر رسیدگی کنند باید به مدرک آن (جلد 14 بحار ، از باب یک تا 32) رجوع کنند.

1ـ سوره‌ی ابراهیم (14) ، آیه‌ی 4. معنی : و نفرستادیم فرستاده‌ای جز با زبان قوم خود.
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی هشتم)

🔶 چند سخنی با جوانان
(بخش یک از یک)

ما چون در پرچم عكسهای پیشروان مشروطه‌خواهی را آورده یاد آنان می‌كنیم ، چنانكه كسانی قدردانی می‌نمایند و خواستارند كه در پیرامون هر عكس شرح بیشتری نویسیم ، كسان دیگری از آوردن آنها ناخشنودی می‌نمایند ، و آن را عنوانی برای خرده‌گیری ساخته چنین می‌گویند : «اینها گذشته و رفته».

پیداست كه برخی از این خرده‌گیران مایه‌ی كارشان جز رشك نیست. لیكن ما در این میان بیك حقیقت دیگری پی می‌بریم. یك احساس دیگری را درمیان توده‌ی ایران پیدا می‌كنیم.

یك دسته از جوانان چون زمان خود را بهتر از آغاز مشروطه می‌شمارند ، و همچنین از نظر دانش و آگاهی خود را والاتر از آن پیشروان می‌پندارند ، و چون امروزْ خود را در كوششهایی درباره‌ی كشور می‌بینند ، از اینرو خوش نمی‌دارند كه بگفتگویی از آن پیشروان پرداخته شود. روشنتر گویم : مردان آن زمان و كارهای آنان را كوچك می‌شمارند. اینست سرچشمه‌ی یك رشته از آن گله‌ها و خرده‌گیریها.

اینان چون از راه سادگی آن حس را پیدا كرده‌اند اینست می‌خواهیم پاسخی بآنان نویسیم و این پرده را از پیش بینش آنان برداریم.

می‌گوییم : راست است كه این زمان‌ِ شما با چهل سال پیش فرق دارد. در این چهل سال هم جهان پیش رفته و هم ایران تغییرات بسیاری یافته.

نیز راست است كه شما از حیث دانش و آگاهی به پیشروان مشروطه‌خواهی برتری دارید. آنان بسیاری بیسواد بودند و دیگران كه سواد داشتند بسیاری از دانسته‌های شما را نمی‌دانستند.

🔸لیكن آنان نیز چیزهایی داشتند كه شما امروز ندارید. زیرا آنان باورهاشان استوار و خود یكدل بودند و شما بیشترتان سست‌باور و دودل می‌باشید. آنان با یكدیگر متحد و همدست بودند شما پراكنده و از هم جدا می‌باشید. آنان از آن كوششهای خود به نتیجه‌هایی رسیدند. ولی شما با این حال كه دارید بهیچ نتیجه‌ای نخواهید رسید.

آن پیشروان مشروطه كه ما نامهایشان می‌بریم بیشترشان معنی درست مشروطه را نمی‌دانستند و از حكومت ملی (یا سررشته‌داری توده) آگاهی نداشتند. همان كسانی كه پیشگام گردیدند جز در جستجوی عدالت نبودند و از مجلس شورا بیش از این منظور نداشتند كه جایی باشد و كارهای كشور در آنجا به شور گزارده گردد. این معنی را كه ما امروز منظور داریم و می‌خواهیم ، كمتر یكی می‌شناختند.

لیكن مشروطه را به همان معنای ناقصی كه شناخته بودند از درون دل دوست می‌داشتند و جز بآن علاقه‌مند نبودند. از آنسوی در همه جا همگی با یكدیگر همدست بودند و چون بیك كاری برمیخاستند از همه‌ی شهرها آواز بهم می‌انداختند. در نتیجه‌ی همان استواری عقیده و یكدلی باهم بود كه آن كارهای تاریخی را انجام دادند.

شما كارهای آنها را كوچك می‌شمارید ، در حالی كه بسیار بزرگ بوده. چون نبوده و ندیده‌اید آگاه نیستید. در یك كشوری كه هزارها سال با استبداد بسر داده بود پیشرفت مشروطه بآسانی نتوانستی بود. بویژه با موانع بزرگی كه از رهگذر سیاست خارجه درمیان بود و مشروطه‌خواهان ناگزیر بودند كه به هر گامی كه برمی‌دارند رعایت آن موانع را نمایند. تاریخ مشروطه را بخوانید تا بدانید چه رنجهایی كشیده‌اند و چه گزندهایی دیده‌اند.

🔸از جان‌گذشتگی در راه توده و كشور بزرگترین فداكاریست. چنین فداكاری نباید فراموش گردد. از چنین فداكاری نباید چشم‌پوشی شود. این كسانی كه ما در پرچم عكسهاشان می‌آوریم در راه پیشرفت كار توده از جان گذشته بودند و بیشتری از آنان در آن راه كشته گردیدند.

گذشته از همه‌ی اینها ، شما جوانان را با آنان معارضه نباید بود. من نمی‌دانم این حس همچشمی از كجا پدید آمده؟!.. این خود زمینه‌ایست كه باید جداگانه مورد بحث واقع شود. شما اگر می‌خواهید بآنان برتری فروشید این خود خطای بزرگی از شما خواهد بود.

🔸آنان در زمان خود كوشیده‌اند و یك بنیادی گزارده‌اند. كنون شما باید بكوشید و آن بنیاد را استوارتر و پایدارتر گردانید. آن وظیفه‌ی آنان بود و این وظیفه‌ی شماست.

این آیین زندگانیست كه هر طبقه‌ای در زمان خود بكوشند و نتیجه‌ی كوششهای خود را بدست طبقه‌ی آینده سپارند. آنان كوشیده‌اند و این نتیجه‌ی كوشش ایشانست كه در این كشور مشروطه بنیاد یافته. كنون شما باید آن مشروطه را پیشرفت دهید و هرچه استوارتر گردانید. آنان نتیجه‌ی كوششهای خود را بشما سپارده‌اند. شما نیز نتیجه‌ی كوششهای خود را بطبقه‌ی آینده بسپارید.

امروز ما یادی از جانفشانیهای چهل سال پیش می‌كنیم و نامهای آن مردان را بنیكی می‌بریم ، اگر شما نیز جانفشانیها كنید و یك نتیجه‌ای از كوششهای خود بدست دهید چهل سال دیگر كسانی بیاد شما خواهند پرداخت و نامهای شما را بنیكی خواهند برد و عكسهای شما را در روزنامه‌ها بچاپ خواهند رسانید.

👇
این در پاسخ كسانیست كه تنها خرده‌گیریشان درباره‌ی یادآوری از گذشتگان می‌باشد ـ اما كسانی كه بمشروطه ایراد دارند و آن را نمی‌پسندند پاسخهایی بایراد آنها در شماره‌های پیش داده‌ایم و باز بهنگام خود خواهیم داد.
(پرچم روزانه شماره‌ی 19)
🔶 زبان ایرانی - 117
🔸 بهم خوردن گونه‌های کارواژه‌ها (سال چهارم) - 3

همه ميدانيم زبان از جمله‌ها و جمله‌ها از كلمه‌ها پديد مي‌آيد. هم ميدانيم كلمه‌ها بر سه گونه است كه بعربي آنها را اسم و فعل و حرف مي‌نامند و ما بفارسي نام و كار و بند (1) ميخوانيم.
پس «كار» در اين گفتار ما همانست كه ديگران فعل ميخوانند و بايد دانست در جمله‌بندي اگرچه نام و كار و بند هر سه دربايست است ولي اگر درست بينديشيم رگ جمله «كار» است. اگر شما ميگوييد : «حسن رفت» از يك كلمه‌ي «رفت» چندين معني فهميده مي‌شود. زيرا هم براي رخ دادن رفتن و هم زمان آن را مي‌فهماند و هم معنيهاي ديگري را ميرساند كه سپس خواهيم شناخت. اينست «كار» در هر زباني «رگ فهمنده‌ي جمله» بشمار مي‌آيد و در بسياري از زبانها گونه‌هاي آن تا سي يا بلكه بيشتر ميرسد. در پارسي هم تا بيست گونه هست. ولي در سايه‌ي آسيبي كه زبان ما را رسيده بسياري از آنها بهم آميخته و پاره‌اي نيز از ميان رفته و بيكبار رشته از هم گسيخته. اينست امروز را فارسي‌زبانان از فهم معنيهاي بسياري از آنها بدورند. بهتر است موضوع را با مثال روشن گردانيم :
امروز شما چون بشنويد يكي ميگويد : «حسن كتاب مي‌نويسد» از آن دو گونه معني خواهيد فهميد. يكي آنكه حسن كارش كتاب نوشتن است و آن را پيشه‌ي خود دارد اگرچه اكنون را بيكار نشسته و چيزي نمي‌نويسد. ديگري آنكه حسن همين اكنون بكتاب نوشتن پرداخته نه اينكه كتابنويسي پيشه‌ي او باشد و نخواهيد دانست كدام معني از اين سخن خواسته شده.
همچنين است اگر كسي بگويد : «حسن كتاب مي‌نوشت» كه شما نخواهيد دانست كه آيا كتابنويسي پيشه‌ي حسن بوده يا براي يك بار در همان دم بكتاب نويسي پرداخته است.
اين دو معني كه ما آن يكي را «همارگي» و اين يكي را «همانزماني» ميخوانيم از هم جدا و در بيشتر زبانها براي هر كدام كلمه‌ي ديگري در كار است. در فارسي نيز اينها جداست ولي چون زبان آشفته گرديده جدايي اينها نيز بهم خورده است.
اگر شما فارسي درست مي‌خواهيد بايد در معناي يكم (همارگي) بگوييد : حسن كتاب نويسد (در اكنون) يا حسن كتاب ‌نوشتي (در گذشته). در معناي دوم (همانزماني) بگوييد : حسن كتاب مي‌نويسد (در اكنون) يا حسن كتاب مي‌نوشت (در گذشته).
براي نمونه از برآشفتگي زبان و بهم خوردن گونه‌هاي كار باين مثالها بسنده نموده بر سر سخن خود مي‌رويم :
همه ميدانيم زمان بسه گونه است : گذشته ، اكنون ، آينده (ماضي ، حال ، مستقبل) از اينسوي جمله گاهي بعنوان بازگفتن (خبر) و گاهي بعنوان انگار (فرض) و زماني از بهر آرزو (تمني) و يا جز از اينهاست. از اينجا هر زماني را چندين رشته «كار» است و ما اينك در اينجا رشته‌هاي بازگفتني را ياد مي‌كنيم تا در گفتار ديگري برشته‌هاي ديگر پردازيم :
گونه‌هاي گذشته (ماضي)
1ـ گذشته‌ي ساده نوشت
2ـ گذشته‌ي ناديده نوشته (است)
3ـ گذشته‌ي گذشته نوشته بود
4ـ گذشته‌ي همارگي نوشتي
5ـ گذشته‌ي همانزماني مي‌نوشت
6ـ گذشته‌ي گذشته‌ي ناديده نوشته بوده
7ـ گذشته‌ي همانزماني ناديده مي‌نوشته
8ـ گذشته‌ي آيندگي خواستي نوشت


1ـ نام و كار را پيش از همه ابوعلي سينا در دانشنامه‌ي علايي بكار برده ولي «بند» بجاي حرف از ماست.
این پیکره نشان می‌دهد نویسنده‌ی کتاب «اسرار هزارساله» را در رخت ملایی و پس از آن که رخت ملایی را از تن درآورده است.
درمیانه هم پیکره‌‌ای از مجله‌ی همایون آمده که او ، یازده شماره از آن را بیرون داد.


اسرار هزارساله نوشته‌ی علی‌اکبر حکمی‌زاده نام کتابیست که از فردا تکه تکه پراکنده خواهد شد.

این کتاب همانست که «بنیانگزار جمهوری اسلامی» بی‌آنکه نام خود را آشکار گرداند به آن پاسخی نوشته و دفترش را «کشف‌الاسرار» نامیده و آن را از «افتخارات» او شمارده‌اند. شنیدنی آنست که ما امروز بیگمانیم که نوشته‌ی حکمی‌زاده به حال مردم سودمند است و می‌کوشیم با پراکندن آن فریاد او را بگوشها و سوز دلش را به دلها برسانیم ولی حکومت ملایان در این چهل سال نیارَست (جرأت نکرد) که «افتخار» خمینی را بار دیگر چاپ کند. براستی چرا؟!..
📘 اسرار هزارساله ـ 36
🔸 علی‌اکبر حکمی‌زاده
🔶 گفتار ششم : حدیث - تکه‌ی 3 از 6

نمونه‌ي حدیث : خدا را دو شهری است یکی در مشرق (جابُلقا) و دیگری در مغرب (جابُلسا) که هر یک از آنها دارای دیواری است از آهن و هر دیواری دارای هزار هزار در است و در آنها هفتاد هزار هزار زبان است که امام همه‌ي آنها را می‌داند و بر همه حجت است و در جای دیگر می‌گوید که آنها نه کاری دارند و نه حرفی جز ولایت ما و نفرین بر آن دو نفر!! [یعنی ابوبکر و عمر] آقای شهرستانی اول این حدیث را آورده و آن را تطبیق نموده با آمریکا و استرالیا ولی از آخرش نامی نبرده.
آسمان اول نامش رفیع و از آب و دود است و دومی از نقره‌ي سفید و نامش قیدوم است و بهمین طور می‌شمارد تا آسمان هفتم که می‌گوید نامش عجما و از دُر سفید است.
این سقف آسمان ماست و بالای آن آسمان دیگری است و همچنان شمرد تا هفت آسمان. و این زمین ، زمین ماست و در زیر آن زمین دیگریست تا شمرد هفت زمین که میان هر دو زمین پانصد سال راهست.
چون خورشید غروب کند می‌رود بآسمانها و از آسمانی بآسمانی بالا می‌رود تا برسد بزیر عرش و در آنجا به سجده می‌افتد و می‌گوید پروردگارا از کجا امر می‌کنی طلوع کنم ، از مغرب یا از مشرق؟ پس جبرئیل برای او حُلِّه‌ای از نور عرش می‌آورد باندازه‌ي ساعتهای روز در بلندی و کوتاهی و آن را خورشید می‌پوشد چنانکه شما جامه‌ي خود را می‌پوشید و برمی‌گردد از آسمانها تا طلوع کند.
چون گناه بندگان زیاد شود و خدا بخواهد آنها را عقاب کند امر می‌کند به ملک موکل بر فلک که فلک خورشید یا ماه را فروبرد بدریايی که فلک در آن می‌گردد و ملک می‌برد آن را بدریا باندازه‌ای که خدا می‌خواهد بندگانش را بترساند و هر وقت بخواهد باز امر می‌کند که آن فلک را به مجرای خود برگرداند و نمی‌ترسد از این (گرفتن خورشید و ماه) مگر کسی که از شیعیان ما باشد!!
چون خدا خلق کرد ماه را بر آن نوشت «لا اله الا الله محمد رسول الله علی امیرالمؤمنین» و این همان سیاهی است که شما در ماه می‌بینید.
روز جمعه کوتاهتر است از روزهای دیگر زیرا در روزهای دیگر خدا ارواح مشرکین را زیر چشمه‌ي خورشید نگه می‌دارد و عذاب می‌کند آنها را بایستادن [در برابر گرما و نور] خورشید [برای] ساعتی ولی در روز جمعه خدا عذاب را از مشرکین برمی‌‌دارد و توقفی برای خورشید نیست (از این جهت روز جمعه کوتاهتر می‌شود).
علت سردی و گرمی هوا از ستاره‌ي مریخ و زحل است. هر وقت مریخ بالا رود و زحل پایین آید هوا گرم می‌شود و چون مریخ پایین آید و زحل بالا رود هوا سرد می‌شود.
ستاره‌ي مشتری بصورت مردی بزمین آمد و علم نجوم را بمردی از اهل هند یاد داد. در جای دیگر است که ستاره‌ي زهره زن بدکاری بوده که هاروت و ماروت را فریب داد و دعايی از آنها آموخت و خواند و بآسمان رفت و باز در جای دیگر است که ستاره‌ي سهیل مردی بوده عشار از اهل بلخ ، همان دعا را از عابدی یاد گرفت و خواند و بآسمان رفت.
رعد صدای ملکی است بزرگتر از مگس و کوچکتر از زنبور و برق هم تازیانه‌ي ملک است.
باران از زیر عرش می‌بارد و از آسمانی بآسمانی می‌آید تا می‌رسد بآسمان دنیا و از آنجا می‌آید بر روی ابر و ابر هم آن را می‌بارد در جايی که خدا بگوید.
باد در زیر رکن شامی کعبه حبس است و نشانش هم این است که تو می‌بینی این رکن در شب و روز و زمستان و تابستان در حرکت است (و حال آنکه هیچ حرکت ندارد).
ملکی است موکل به دریاها بنام رومان ، چون پایش را بدریا گزارد بالا می‌آید (مد) و چون بیرون آورد پایین می‌رود (جزر).
خدا از بهشت پنج نهر سیحون و جیحون و دجله و فرات و نیل را فرستاد و همه از یک چشمه‌اند و در حدیث دیگر می‌گوید نهر اینها را جبرئیل با انگشتش کند.
🔶 زبان ایرانی - 118
🔸 بهم خوردن گونه‌های کارواژه‌ها (سال چهارم) – 4

اين هشت گونه بسيار بكار ميرود و همه مي‌شناسيم. جز از اينها نیز پيدا مي‌شود كه چندان شناخته نمي‌باشد. نيز ما گونه‌هاي نويني را بر اينها خواهيم افزود كه در جاي ديگري از آنها گفتگو ميداريم. كنون يكايك اين گونه‌هاي هشتگانه را روشن مي‌سازيم :
1ـ گذشته‌ي ساده : اين گونه بحال درست خود بازمانده و ما بگفتگويي نياز نداريم.
2ـ گذشته‌ي ناديده : كساني اين گونه از گذشته را درست نشناخته و بآن نام گذشته‌ي نزديك (ماضي قريب) داده‌اند ولي اين نامگزاري معنايي با خود ندارد. اگر درست سنجيده شود اين گونه را بيشتر در جايي مي‌آورند كه كارهايي روي داده ولي سخنگو آن را با ديده نديده است. اينست هرگاه كسي چنين گفتگو نمايد : «ديروز كسي آمده در خانه‌ي ما را زده و صد ريال پول داده و رفته ...» ما خواهيم دانست خود سخنگو در آن هنگام در خانه نبوده. ولي هرگاه چنين گويد : «ديروز كسي آمد و در خانه‌ي ما را زد و صد ريال پول داد و رفت ...» ما خواهيم دانست خود در خانه بوده است.
پس از جهت زمان فرقي ميانه‌ي اين با گذشته‌ي ساده نيست و تنها فرق در اينست كه آيا كار در برابر چشم بازگوينده رخ داده يا نه .. اينست ما آن را گذشته‌ي ناديده مي‌ناميم. اگرچه اكنون آن را در جاهاي ديگري نيز بكار مي‌برند ولي در نخست جز بهر اين معني نبوده است. خواهيم ديد كه در برخي از ديگر گونه‌ها نيز اين معني درميانست.
سخن ديگري كه در اينجا بايد گفت اينكه چون در گذشته‌ي ناديده «است» افزوده مي‌شود پيشينيان آن را در همگي شش كس افزوده چنين ميگفتند : نوشتستم. نوشتستي. نوشتست. نوشتستيم. نوشتستيد. نوشتستند.
3ـ گذشته‌ي گذشته : درباره‌ي اين هم بگفتگو نياز نيست و اينكه آن را با اين نام ميخوانيم از بهر آنست كه هميشه پيش از يك گذشته‌ي ديگري ميباشد چنانكه ميگويند : «چون من مي‌آمدم او رفته بود».
4ـ گذشته‌ي همارگي : چنانكه گفتيم اين يكي از گونه‌هاي كار است كه امروز فراموش شده و مردم معناي آن را از گونه‌ي ديگري (گونه‌ي همانزماني) ميخواهند. نه تنها توده‌ي عامي ، شناختگان و دانشوران نیز آن را نمي‌شناسند و اينست در دستورها يادي از آن ننموده‌اند و يا اگر نموده‌اند معنايش را ندانسته و جدايي ميانه‌ي آن با گونه‌ي همانزماني نگزارده‌اند.
از جستجو در كتابها پيداست تا قرن پنجم آن را درست شناخته و درست بكار مي‌برده‌اند ولي از همان زمانها كم‌كم آن را با گونه‌ي ديگر بهم درآميخته‌اند و در بسياري از كتابها پيداست كه نويسنده آن را درست نمي‌شناخته است. به هر حال اين گونه معناي هميشگي را ميرساند كه چون بگوييم : «كتاب نوشتي» معنايش اين خواهد بود كه هميشه اين كار را كردي و اين شيوه يا پيشه‌ي او بودي.
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی نهم)

🔶 آزادی یا هرج و مرج ، هوچیگری یا كوشش سیاسی؟!
(بخش یک از چهار)

🔸کوشاد تلگرام : یك صد و اند سال پیش پدران ما كه زیر فشار ستم و بیداد قاجاریان كوفته و لگدمال گردیده بودند به ایستادگی قهرمانانه‌ای كه تا آن روز بیمانند بود برخاستند و با كوششهایی به پیشوایی دو سید و دیگران نخست خواستار «عدالتخانه» شده ، سپس مشروطه طلبیدند و سرانجام توانستند «فرمان مشروطه» را از مظفرالدین‌شاه بگیرند.

این جنبش از هر دیده كه بنگریم جنبش بزرگ و پرارجی بود. می‌توان گفت هر آیین ارجمندی از كشورداری كه امروز در این كشور روانست ریشه در جنبش مشروطه دارد. هر پیشرفتی كه این مردم پس از قاجاریان كرده‌اند از رهگذر این جنبش بوده. بیشتر كارهایی كه رضاشاه در ایران روان گردانید و در كارنامه‌ی او می‌درخشد پایه‌هایش در آن جنبش گزارده شده بود.

لیكن بر آگاهان پوشیده نیست كه مشروطه به انجام خود نرسید و پیش از آنكه نتیجه‌های ارجمندتری از آن نمایان گردیده ایران را در رده‌ی كشورهای بزرگ جهان درآورد ، از توان افتاد و از راه خود دور شده به خودكامگی رضاشاه ، محمدرضاشاه و سرانجام ملایان دچار آمد.

چرا چنین شد؟!.. شرح علتهای این سرگذشت پراندوه نیازمند گفتارهای بسیارست و ما در اینجا قصد آن داریم كه بدستیاری نوشته‌های پرچم و پیمان آنها را یكایك آشكار گردانیم. نخست در این گفتار می‌خواهیم تنها به ظاهر پیشامدها پرداخته این روشن گردانیم كه چگونه شور آتشین مشروطه‌خواهی و خودكامه‌ستیزی كم‌كم به دیكتاتور‌خواهی انجامید.

این تاریخچه یكی از آن جهت سودمندست كه به ریشه‌ی دیكتاتوری از نزدیك بنگریم و آن را بهتر بشناسیم و از دیگر سو این پایه‌ایست برای آشنایی با دوره‌های دیگر تاریخ معاصر همچون دوره‌ی فرمانروایی رضاشاه ، «دوره‌ی دمكراسی» (1320 تا 1332) و دوره‌های 1332 تا 1357 و 1357 تا امروز. این گفتارها در اصل تاریخچه‌ای از حزبها بوده و برای آن نوشته شده كه نیك و بد حزبها در ایران دانسته گردد و راه را برای دانستن معنی درست حزب بگشاید.

اینها از نوشته‌های پرچم روزانه شماره‌های 44 ، 45 و 46 (اسفند ماه سال 1320) و پیمان سال هفتم شماره‌ی چهارم‌ (مهرماه 1320) گردآوری شده. در این گفتار تاریخهای قمری را به خورشیدی تبدیل كرده‌ایم :


🔸سی و چند سال پیش چون در ایران مردم بیدار شدند و جنبشی بنام مشروطه‌خواهی برخاست خواه‌ و ناخواه حزبها پیدا شد. نخستین حزب در ایران دسته‌ی مجاهدان بودند.

تاریخچه‌ی این دسته بكوتاهی آنست كه دو سال پیش از زمان مشروطه گروهی از ایرانیان در باكو ، گرد آمده یك حزبی بنام «اجتماعیون عامیون» پدید آوردند و رئیس ایشان نریمان نریمانوف بود كه سپس یكی از كسان بنام گردید.

این جمعیت تازه بكار پرداخته بود كه در ایران داستان مشروطه پیش آمد ، و آنان كسانی را از اعضای خود برگزیده برای شركت در شورش بشهرهای ایران فرستادند كه هنوز چند تن از آن كسان در تبریز و دیگر جاها زنده‌اند.

ولی در تبریز در همان ماههای نخست شورش ، چند تن از سردستگان دست بهم داده در خود آنجا جمعیتی بنام «مجاهد» پدید آوردند كه چنانكه گفتیم نخستین حزبی در ایران بود.

در آن هنگام بچنین دسته‌ای نیاز سختی بود. زیرا مشروطه تازه آغاز شده و هنوز دربار ایستادگی داشت و یك دسته می‌بایست كه آن ایستادگی را بشكند و بمشروطه پیشرفت دهد ، و این كار را مجاهدان كردند. باید گفت این دسته طبیعی‌ترین حزبی بود كه در ایران ، در آن دوره‌ی جنبش ، پدید آمد.

این حزب با سادگی بسیار تشكیل یافت و با یك نظم و تندی پیش رفت. نخست تنها در تبریز بودند. سپس در تهران و گیلان و شهرهای دیگر آذربایجان نیز پیدا شدند ، و چنانكه در تاریخ نوشته شده همین حزب بود كه با محمدعلی‌میرزا [محمدعلی‌شاه] نبردها كرد و سپس بخونریزیها پرداخت و سرانجام او را از تخت پایین آورد و از ایران بیرون راند. این حزب بود كه پایه‌ی مشروطه را در ایران استوار گردانید ـ این حزب بود كه قهرمانانی همچون ستارخان و باقرخان و حسین‌خان‌باغبان و یِفرِمخان و سردارمحیی و یارمحمدخان و حیدرعمواُغلی و عظیم‌زاده و میرزاعلی‌اكبرخان و دیگران بیرون داد.

👇
پس از آن ، در سال چهارم مشروطه (پس از فتح تهران) دسته‌ی دمكرات برپا گردید. كسانی كه این حزب را بنیاد نهادند حسن نیت نداشتند. آنان با دستهای دیگری می‌جنبیدند و غرضشان آن بود كه با پدید آوردن این حزب ، دسته‌ی مجاهدان را كه این زمان یك دسته‌ی بسیار نیرومندی گردیده و در سایه‌ی شركت بانقلاب آبرویی درمیان مردم پیدا كرده بودند ، از اعتبار اندازند ، و به هر حال با حزبسازی اختلاف و كشاكش درمیانه‌ی آزادیخواهان پدید آورند.[این سخن باری به سیدحسن تقیزاده بازمی‌گردد] ولی با این سوءنیت بنیادگزاران ، چون بیشتر كسانی كه در آن ابتداء باین حزب درآمدند از پیشروان آزادیخواهان و خود مردان خونگرم و غیرتمندی بودند این حزب نیز رونق و آبروی بسیاری پیدا كرد و در سالهای 1289 و 1290 مركزیتی باندیشه‌ها داد و در برابر «اعتدالیان» كه بیشترشان همان درباریان پیشین بودند و بیش از همه به كند گردانیدن گردش چرخ انقلاب می‌كوشیدند ایستادگی خوبی نمودند ، و در پیشامد بازگشت محمدعلی‌میرزا و در جنگها و نبردهایی كه برخاست شایستگی از خود نشان دادند.

اگرچه این بار نیز جنگ را مجاهدان و بختیاریان كردند و با دست اینان بود كه ارشدالدوله سردار محمدعلی‌میرزا دستگیر و كشته گردید و خود محمدعلی شكستهای پی‌درپی یافته به استرآباد [گرگان كنونی] گریخت لیكن در پارلمان و در تهران ایستادگی دمكراتها در برابر بدخواهان و پشتیبانی آنان بدولت اثر بزرگی داشت.
نریمان نریمانف
سیدحسن تقیزاده
از بنیادگزاران اصلی حزب دمکرات
علی‌خان ارشد‌الدوله
✴️ انتخابات و دمکراسی دکوری ـ ادعاهای بیشرمانه

🔸کوشاد تلگرام : اینکه ما «دمکراسی» ادعایی ملایان را «دکور» خوانده‌ایم بیدلیل نیست چنانکه دلیلها بر بی‌پایی ادعاشان آورده‌ایم.
نیکیهایی که در جهان پدید می‌آید چون جهانیان هوادارش می‌گردند ، ملایان هم ناچار می‌گردند خود را هوادار آنها نشان دهند ـ نیکیهایی همچون نگاهداری از محیط زیست و دمکراسی و حزب و «تولید علم» و مانندهای اینها.

ولی چون کیششان با هر گونه نیکی ناسازگار است ، چنانکه کسروی ، آن یگانه‌مرد گفته :

🔸«كیش شیعی نه تنها با مشروطه یا زندگانی دمكراسی نمی‌سازد با هیچ یك از خرد و دانش و تاریخ سازش ندارد و با آن كیش هیچ گونه زندگانی سرفرازانه پیش نتوان گرفت»
ناچار این نیکیها را با کیش آلوده‌شان بهم می‌آمیزند و یک چیز متهوعی از آن بیرون می‌آورند که تنها بکار فریب مردم می‌خورد.

دمکراسی ادعایی و رسوایشان نیز همین حال را دارد. هرگاه سخن از راست بودن دمکراسی در حکومتشان می‌رود بیدرنگ فراوانی انتخابات فریبکارانه‌ی خود را در این چهل سال برخ می‌کشند. چنین وامی‌نمایند که دمکراسی یعنی برپا کردن انتخابات. گاهی هم باز از سر فریبکاری سخن از حزبها بمیان می‌آورند ولی در کار ، حزبی نیست و شما هیچ کوشش حزبی را نمی‌بینید. از حزب تنها نام آن درمیانست.

تنها در زمان انتخابات ، میکوشند به گفته‌ی خودشان «تنور انتخابات» را گرم نگاه دارند و این به دو انگیزه است : یکی آنکه به مردم و جهانیان نشان دهند که حکومت ملایی دمکراسی است و دیگر آنکه به مردم چنین بفهمانند که در اداره‌ی کشورشان بی‌اختیار نیستند و دخالت دارند.

دلیل این سخن یکی همانست که گفتیم هیچ گونه آزادی برای کوشش حزبهای سیاسی در این حکومت نیست و از سوی دیگر همه‌ی پایه‌های دمکراسیشان دکوری است. مثلاً انتخابات در دمکراسی برای آنست که یک دسته‌ی سیاسی (حزب یا جمعیت) که راهی برای اداره‌ی کشور دارد و دیرزمانی کوشیده نیکیهای آن را به مردم نشان دهد ،‌ در این هنگام بتواند اندازه‌ی هواداری مردم از آن راه را بسنجد که اگر رای کافی آورد نمایندگانی به مجلس فرستاده و آن راه را دنبال کند.
ولی در این کشور ، ایران بدبخت و بلازده ، که ملایان حکومت را چهل و یک سال در دست دارند ،‌ انتخابات چنانکه گفتیم برای بهره‌مندی ناسزا از نیروست. برای دست یافتن به خوان بیت‌المال است. برای همدست شدن با «کمپانی خیانت» است. برای آنست که در راه سودهای خود هرگاه خواستند بتوانند به آسانی قانون را بشکنند. برای آنست که بتوانند به هر کسی که خواستند بیناموسانه تجاوز کنند و چون بیم رسوایی رفت سرش را زیر آب کنند. ...

از آنسو این تنور گرم ، میدان همچشمیهایی میان خودشانست تا هر کدام تا تواند هرچه بیشتر از خوان «بیت المال» بهره‌مند گردد. در این میدان کوششهاشان همه برای رسیدن به کرسیهای مجلس است. به مجلس رسند تا سپس (جز کسان انگشت‌شماری) آن را افزار سودجوییهای ناسزای (نامشروع) خود مانند کار چاق کردن و رشوه گرفتن و قانونشکنیهای دیگر گیرند.

نامزد انتخابات شدن در چنین دستگاهی مایه‌ای جز پررویی و سودجویی و فریب نمی‌خواهد. مردم ما افسوسمندانه دارای چنان رشدی نشده‌اند تا معنی درست دمکراسی را بدانند. بدانند برای بدست آوردن و داشتن آن به چه چیزهایی نیاز است. این مردم آنهایند که با همین دکورهای دمکراسی : قانون اساسی و مجلس و انتخابات فریب خورده‌اند. پس چه شگفت که هنگام انتخابات با سخنان دلپذیر ، خوشنما و نویدهای نامزدها به این پندار افتند که در اداره‌ی کشور اختیاری دارند و پای صندوقهای رای حاضر گردند. بدتر از آن اینکه رای خود را به خوراکی و نوشاکی «بفروشند».

از اینجاست که در کار همچشمیهای (رقابت) انتخاباتی به چیزهای شگفت و رسوایی برمی‌خوریم که جز آبروریزی نیست. مثلاً نامزدی که میداند مردم فلان شهر هنوز گاز ندارند باید نوید رساندن گاز به ایشان دهد. اگر راه ندارند نوید ساختن راه دهد. همچنان برای چیزهای دیگر. اگر توانست به نویدهای خود کار بندد که باز جای خشنودیست وگرنه به او که دنبال سودهای خود بوده چه که به قولهای خود پابندی کند؟!.

از روی‌هم رفته‌ی این سخنان و نیز از آنجا که این حکومت هیچ راهی برای شنیده شدن و کارگر افتادن خواستهای مردم باز نگزارده این نتیجه می‌شود که چنانکه دیگر خردمندان کشور نیز دریافته‌اند این انتخابات باید پاسخی به مرزناشناسیها و ناکاردانیها و خودسریهای این حکومت باشد.

همه‌ی این سخنان بکنار. شما نیک بیندیشید در انتخاباتی که شورای نگهبان نامزدهای آن را از چنان کسانی برمی‌گزیند آیا رای دادن خواری نمودن و تصمیمهای او را تأیید کردن نیست؟!

نمونه‌اش این ملاست. ببینید در چهار بند از «آرزوهایی» که برای مردم بدیده گرفته در همان بند نخست آن ، چه بیشرمی‌ای بکار بسته. بماند اینکه برای آن آرزوها هیچ راهی نداشته و اینها را جز برای فریبکاری ننوشته و همه «پندار» و خیالات است.
💐