پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸 لیسیدن ضریح

بدانسان که از پدری پاکدامن و راستکار اگر فرزندی دغلکار و کج‌دست بار آید به مادرش بدگمان می‌گردیم ، با دیدن چنین صحنه‌هایی هم ، به ملایان ، مربی دوم توده بدگمان می‌گردیم. زیرا آگاهیم که پزشکان چه‌ها گفته و میگویند و ملایان چه‌ها. میدانیم ملایان با سخنان پست خود چگونه رشته‌های پزشکان را پنبه میگردانند.
خدا میداند بدآموزیها و راهنماییهای پست ملایان در هزار سال گذشته تاکنون چند میلیون تن را به کام مرگ کشانیده است. تاریخ پر است از شنایع ملایان.
🔶 درمان کرونا با توسل به ائمه
🔸 تکه‌ی یک از سه

کوشاد تلگرام :

این نه مایه‌ی سرفرازی بلکه افسوس برای ماست که ناچار شویم از یک دسته از مردم ـ از ملایان ـ نکوهش کنیم و بدیهاشان بشماریم. چه نیک می‌بود اگر در توده‌ی ما چنین کسانی نبودند تا ناچار شویم آنان را پیاپی بنکوهیم و بدیهاشان به رُخشان کشیم.

ولی اکنون که پای زندگانی و بدبختی هشتادملیون مردم در کارست ،‌ ناگزیر باید نوشت و به روشنی اندیشه‌ها کوشید و باک از این نکرد که گروهی خواهند رنجید.

ما برای برانداختن گمراهیها ساده‌‌ترین و خردمندانه‌ترین راه را برگزیده‌ایم که به دشمنیها و کینه‌جوییها راه نگشاید. راه چنین کوششی نیز اینست که حقایق را بمیان آوریم و خردها را به داوری خوانیم.

بیگفتگو پیداست که کسانی به حقایق گردن نخواهند گزاشت. بویژه کسانی که رونق دکانهاشان به بیم افتد. ولی چاره‌ای نیست. آیا می‌توان چشم به سرنوشت یک توده‌ و یک کشور بزرگی بست؟!

چندی پیش ما کتاب «اسرار هزار ساله» (1322) ، نوشته‌ی علی‌اکبر حکمی‌زاده را که خود از ملایان بوده در کانال تکه تکه آوردیم و خوانندگان خوانده میدانند. نوشتیم که ملایان در آن زمان گرد آمدند تا پاسخی به آن دهند. سرانجام کتابی در پاسخ آن فراهم آوردند که در سال دیگر بچاپ رسید بنام «کشف الاسرار» که نام نویسنده نداشت. گرچه پس از سال 57 گفته شد نویسنده‌ی آن کتاب «بنیادگزار جمهوری اسلامی» ، خمینی بوده که آن را به تنهایی نوشته و این را از «افتخارات» او شمردند.

حکمی‌زاده در آن کتاب ایرادهای فراوان به ملایان و باورها و آموزاکهاشان (تعلیمات) می‌گیرد و سرانجام سیزده پرسش از آنان می‌پرسد. گفته‌اند خمینی به همه‌ی آنها پاسخهای «کوبنده» داده. لیکن نشانه‌ای آشکار در دست است که پوچی این ادعا را نشان می‌دهد. زیرا چنانکه در کانال یاد کرده‌ایم ما امروز پس از هفتاد و اند سال نوشته‌ی حکمی‌زاده را برای روشنی اندیشه‌های مردم سودمند دانسته در کانال می‌آوریم ولی از آنسو کتاب کشف ‌الاسرار یا همان «افتخار» خمینی را حکومت ملایان پس از سال 57 یک بار هم چاپ نکرد. اینبود ما پرسیدیم : «براستی چرا؟!». در جایی که یک سخنرانی عادی او را صد بار از تلویزیون می‌پراکنند و یا در کتابها و روزنامه‌ها پیاپی می‌نویسند ، چرا این کتاب را که افتخار خمینی شمارده‌اند چاپ نمی‌کنند؟!

گذشته از آن ، آیا ملایان به پرسشهای کسروی در روزنامه‌ی پرچم (1321) و دهها ایراد بُرنده که در کتاب داوری (شیعیگری) به رخ آنان کشیده (1322) و از آنان پاسخ خواسته ، آیا تاکنون پاسخی داده‌اند؟! می‌گوییم «پاسخ» ، نه «مغالطه» و سخنان پست یا دشنامنامه نوشتن و رسوایی ببار آوردن.
از اینرو بیگمانیم که پرسشهای زیر نیز به همان سرنوشت دچار خواهد آمد. با اینهمه اینها را می‌پرسیم تا خوانندگان ببینند که ملایان پاسخی به اینها ندارند و از راه ناشنیدن درمی‌آیند و اگر چیزی نوشتند ، فرومایگیشان هرچه بیشتر به آشکار افتد.

آنچه در زیر می‌آید برخی پرسش و ایرادهای ما از ملایان است. ما خواهانیم آنها پاسخ دهند و مردم داور باشند. اگر پاسخ آنان درست است ، ما بپذیریم و از پرسش و ایرادمان پشیمانی نماییم. اگر ایراد ما درست است ، آنان ناراست بودن باورهای خود را بفهمند و دست از مردم‌آزاری بردارند. در هر حال هر دو سو نمی‌توانند بحق باشند.

اگر یک سو زیر بار دلیل نرفت ، باری مردم در این میان داوری کنند.
🔶 درمان کرونا با توسل به ائمه
🔸 تکه‌ی دو از سه

ببینید کیش شیعی می‌گوید : خدا چهارده معصوم را به هر گونه کارهای خارق‌العاده (بیرون از قانونهای طبیعت) از آمرزانیدن و به بهشت و جهنم بردن و بیماران را شفا دادن و ... توانا گردانیده است. چهارده معصوم بجای خود ، ملایان بزرگ هم بکارهای خارق‌العاده توانا بوده‌اند. باز اینها هم بجای خود که امامزاده‌ها و فرزندان ایشان و هر گور و گنبدی و پیری ـ از راست و دروغ ـ معجزه می‌کنند.

اینگونه جمله‌ها بر زبانها روانست : «شفای خود را از حضرت عباس بخواه» ، «تربت امام شفای هر درد و امان از هر بلایی است» ، «آب دعا بیماری را شفا می‌دهد» ، «به ائمه توسل کن» ، «گشایش کار را از ائمه بخواه».

درین باره داستانها یا بسخن بهتر دروغ فراوان ساخته‌اند. برای مثال محمدباقر مجلسی در کتاب بحارالانوار ، ج 54 ، ص 409 ، حاشیه‌ی 14 چنین آورده :

«راوندی از ابوجعفر نیشابوری نقل نموده که سالی را برای زیارت امام حسین همراه جماعتی حرکت نمودیم ، در دو فرسخی کربلا ، با مرد فلجی برخورد نمودیم ، که مانند تکه‌ای گوشت بود (هیچ دست و پایی نداشت) ، وقتی ما را دید شروع نمود به قسم دادن که او را نیز همراه ببریم ، یکی از همراهان ما مسئولیت حمل او را به عهده گرفت تا رسیدیم کنار قبر مبارک امام حسین. او را در پارچه‌ای پیچیدیم کنار ضریح حضرت رها نمودیم ، او شروع نمود به دعا و گریه و زاری و خدا را قسم می‌داد که به آبروی حسین او را شفا دهد. (چیزی نگذشت) که پارچه به زمین افتاد و آن مرد مانند انسانی که از قید زنجیر و بند آزاد شود ، شروع کرد به راه رفتن.»

همچنین درباره‌ی دیگر بارگاهها و گنبدها نیز معجزاتی شمارده و چه بسا هنوز می‌شمارند. یکی از آنها امامزاده داوود در نزدیک تهران است که ازو نیز کارهای خارق‌العاده بسیار یاد شده.

در هیچ شهر و دهی نیست که گنبدی یا گوری باشد و داستانهایی از معجزه بویژه شفا درمیان نباشد. اگر کسی جستجو کند از این دست دروغها کم نخواهد یافت.

دانستنی آنکه با فراوان شدن دوربین و افزارهای نوین و همبستگیهای بیشترِ مردم از راه فضای مجازی ، دیگر هیچ گونه از این معجزات و کرامات دیده نشده است.

خود ملایان در زمان ما مردم را بخواستن حاجت و شفای بیماری از ائمه سفارش می‌کنند. ولی اینها را تنها برای مردم می‌گویند و خودشان را کنار می‌گیرند. دلیلش آنکه خودشان وقتی بیمار می‌گردند سوار بر هواپیما به کشورهای اروپایی رفته در بهترین بیمارستانها بستری شده و در زیر دست بهترین پزشکان درمان می‌شوند. آیا این مردم‌آزاری نیست؟! مرگ خوبست ولی برای همسایه؟!.

اگر اینها را به شیعیان بگویید بشما پرخاش می‌کنند و بیدینتان می‌خوانند. اگر بملایان بگویید بیگمان شما را تکفیر خواهند کرد. شاید هم بگویند نیّتتان پاک نیست. در آن حال راهش اینست که شما ملایان که نیّتتان پاکست به ائمه توسل کنید و شفای بیماران را از آنان بخواهید. چیزی که در ایران فراوانست بیمار. ده تا از بیماران درمان‌نشدنی (مثال : بیماران سرطانی که پزشکان از آنها امید بریده‌اند) را با توسل به ائمه شفا دهید و در تلویزیون بهمگان نشان داده تا راستیِ اینگونه ادعاهای شیعیگری را همه بفهمند و ما نیز از گمراهی بیرون بیاییم.

اگر نتوانستید هیچ گونه معجزه از چهارده معصوم یا خودتان یا هر گونه پیر و گور و گنبدی نشان دهید از این دعویها دست بردارید و بیشتر از این جان مردم را بخطر نیندازید. دست بردارید و بیشتر از این با جان این مردم بازی نکنید. تنها می‌گوییم دست بردارید زیرا امید حقیقتجویی بشما نداریم. تنها خدا می‌داند در نتیجه‌ی گمراهیهای کیش شما تاکنون چه انبوهی از مردم مرده‌اند یا بسخن بهتر کشته شده‌اند؟!!.

امروز ایران از هر باره دچار گرفتاری و رنج است و این آخرها ویروس کشنده‌ی کرونا هم به ایران آمده و خود یک گرفتاری بزرگ بر روی دیگر گرفتاریها شده و بیم و ترس بسیار درمیان مردم پدید آورده است. این خود یک آزمایش بسیار نیک تواند بود که شما ملایان راستیِ اینگونه ادعاهای شیعیگری را بما و مردم و همه‌ی جهانیان نشان دهید. نشان دهید تا جهانیان راستیِ کیش شیعی را دریابند و به شیعیگری بگروند. این گوی و این هم میدان.
🔶 درمان کرونا با توسل به ائمه
🔸 تکه‌ی سه از سه

آقایان ملایان بدانند که خود را به ناشنیدن زدن نشان درماندگی و ناتوانیست است. این را هم یادآوری ‌کنیم که پاسخ به این پرسش ما بر شما بایا (واجب) است ، زیرا کیش شما دستور داده : «إِذَا ظَهَرَتِ اَلْبِدَعُ فَلْیُظْهِرِ اَلْعالِمُ عِلْمَهُ» : چون بدعتها پیدا شد ، عالِم دانش خود را نمایان گرداند.

اکنون این بدعت : کسانی در این کشور پیدا شده‌اند که بوارونه‌ی باورهای شما ، می‌گویند خدا این جهان را بَهر کسی نیافریده. برای راه بردن این جهان آیینی گزارده ، آیینی استوار و تغییر ناپذیر. می‌گویند خدا کارهایش از روی همان آیین است. می‌گویند مردمان باید این جهان و آیین آن را بشناسند و هر کاری راهی دارد که اگر جز از آن راه گزارده گردد به نتیجه نرسد. پس باید کارها را از راهش انجام دهند تا به نتیجه رسند. می‌گویند باید هر کسی حقایق زندگانی را بشناسد و در زندگانی آنها را راهنمای خود بگیرد.

برای مثال درباره‌ی بیماریها ، خدا دارو و درمان را در طبیعت گزارده و وظیفه‌ی دانش پزشکی اینست که آنها را کشف کرده بکار بندد. باید از آن راه بدرمان دردها و ناخوشیها و بیماریها کوشید و جز این به نتیجه نتوان رسید. می‌گویند از این گنبدها و گورها هیچ کاری برنمی‌آید. می‌گویند مردگان را دستی در کارهای خدا نتواند بود و خود نتوانستی بود. می‌گویند : از توسل به ائمه و دغلبازی «طب اسلامی» کاری برنمی‌آید.

می‌گویند جز خدا ، کسی را دستی در این جهان نیست و آفریدگار بزرگ بهیچ کس نیروی خارق‌العاده نداده (چنانکه به بنیادگزار اسلام هم نداده و هرگاه ازو معجزه طلبیده‌اند نتیجه‌ی پاسخش جز «نمی‌توانم» نبوده) (1).

اینک این شما و این بدعت. بدستور کیشتان شما راست دانش خود را نمایاندن.

این را هم بگوییم که این ایرادها تازه نیست و آقایان دهها سالست خود را به ناشنیدن زده‌اند. درباره‌ی ایرادها به شیعیگری و ملایان نگاه کنید به کتابهای «داوری» (شیعیگری) ، «گفت و شنید» ، «پرسش و پاسخ» ، «در پاسخ حقیقتگو» ، «در پاسخ بدخواهان» و جاهای دیگر در مهنامه‌ی پیمان و روزنامه‌ی پرچم ؛ نوشته‌های احمد کسروی)

خوانندگان خود توانند بیازمایند و این پرسشها را از ملایان بزرگ بپرسند. امروز هر کدامشان یک پایگاه اینترنتی برای خود تدارک دیده و به پرسشها پاسخ می‌دهد. اینک به این پرسشها نیز پاسخ دهند. ببینند آیا آنان براستی پاسخی به این پرسشها دارند یا همچنان ادعاهای دروغ و باورنکردنی خود را که نه دانش می‌پذیرد و نه تاریخ و نه خرد تکرار خواهند کرد؟!

نشانی پایگاههای اینترنتی یا ایمیل‌ ملایان بزرگ در زیر می‌آید :

لطف‌الله صافی گلپایگانی : saafi.com
حسین وحید خراسانی : wahidkhorasani.com
حسین نوری همدانی : info@noorihamedani.com
سید محمدصادق روحانی : info@rohani.ir
ناصر مکارم شیرازی : info@makarem.ir
سید موسی شبیری (حسینی) زنجانی : zanjani.ir
عباس محفوظی : mahfoozi.com
جعفر سبحانی : shia.ir
سید علی سیستانی : farsi@sistani.org
محمد اسحاق فیاض : alfayadh.org
محمد حسین نجفی : movahedinajafi.com
محمد ابراهیم جناتی : info@jannaati.com
عبدالله جوادی آملی : info@esra.ir
حسین مظاهری اصفهانی : info@almazaheri.org
سید علی‌محمد دستغیب : info@DastgheibQoba.com
سید محمدسعید حکیم : alhakeem.com
یوسف صانعی : istifta@saanei.org
سید کاظم حسینی حائری : alhaeri.org
محمدعلی گرامی : info@gerami.org ، istifta@gerami.org
سید علی حسینی خامنه‌ای : contact@leader.ir
سید محمدعلی علوی گرگانی : agorgani.ir
اسدالله بیات زنجانی : info@bayatzanjani.net ، daftar.bayatzanjani@gmail.com
سید صادق حسینی شیرازی : info@shirazi.ir
بشیر نجفی : alnajafy.com
سید محمدتقی مدرسی : email@modarresi.com
سید کمال حیدری : alhaydari.com/fa
سید محمدجواد علوی بروجردی : info@alaviboroujerdi.ir
سید محمدامین خراسانی سبزواری : aminkhorasani.ir

پابرگی :
1ـ بنیادگزار اسلام خود را جز یک تن آدمی همچون دیگران که تنها باو وحی می‌شده نمی‌دانسته و هرگز دعوی کارهای خارق‌العاده نداشته. هر آنچه در کتابهای ملایان درباره‌ی اینگونه کارها نوشته شده که او کرده دروغ و بیپاست. زیرا هرگاه ازو معجزه طلبیده‌اند نتیجه‌ی پاسخش جز «نمی‌توانم» نبوده. قرآن پر است از اینگونه پاسخها. (برای مثال بنگرید به سوره‌ی اسرا ، آیه‌های 90 تا 93). در جایی از قرآن گفته من مالک سود و زیان خود هم نیستم (نگاه کنید سوره‌ی اعراف ، آیه‌ی 188). در دو جای قرآن گفته : «غیب نمی‌دانم.» (انعام : 50 ، هود : 31)
نمی‌دانیم آقایان پیشوایان شیعی به اینها چه پاسخی دارند؟!
🔶 زبان ایرانی - 128
🔸 بهم خوردن گونه‌های کارواژه‌ها (سال چهارم) – 14

در دو شماره‌ي گذشته از گونه‌هاي كار گفتگو نموديم و اينك آن را دنبال ميكنيم. بايد دانست كه ما درپي دستورنويسي نيستيم و نمي‌خواهيم اين زمينه را تا پايان دنبال كنيم. اين را بايد ديگران انجام دهند. ما تنها چيزهايي را كه فراموش شده و امروز كسي درنمي‌يابد يادآوري ميكنيم و بر آنيم كه ديگران آن را دنبال نموده بروشني بيفزايند.
كتابهايي كه در قرنهاي ديرين در پيرامون زبان فارسي نگاشته شده اگر ببينيد از اين باره گفتگو ننموده‌اند و ما در شگفتيم كه نويسنده‌ي ناسخ‌التواريخ از كجا آنها را مي‌شناخته. پس از زمان مشروطه هم كساني فارسي را با زبان فرانسه بسنجش گزارده و دستور براي آن نوشته و بياد گونه‌هاي كار پرداخته‌اند از گذشته چهار گونه و از اكنون يك ‌گونه بيشتر را نشناخته‌اند و معني آنها را نيز درست ندانسته‌اند با آنكه ما از گذشته يازده‌ گونه و از اكنون سه ‌گونه را ياد كرديم و معني هر كدام را چنانكه مي‌بايست روشن ساختيم.
اگرچه در گفتارهاي گذشته دو فهرست براي گونه‌هاي هشتگانه‌ي گذشته آورديم (1) ولي سپس چون پاره‌ای‌ گونه‌هاي ديگر را افزوديم اينست كه آن فهرستها نارسا بشمار است و براي آخرين بار در اينجا فهرست درست و رسايي مي‌آوريم :
گذشته
1ـ گذشته‌ي ساده : نوشت
2ـ گذشته‌ي ناديده : نوشته
3ـ گذشته‌ي گذشته : نوشته بود
4ـ گذشته‌ي همارگي : نوشتي
5ـ گذشته‌ي همانزماني : مي‌نوشت
6ـ گذشته‌ي گذشته‌ي ناديده : نوشته بوده
7ـ گذشته‌ي همانزماني ناديده : مي‌نوشته
8ـ گذشته‌ي آيندگي : خواستي نوشت
9ـ گذشته‌ي پيوستگي : همي‌نوشت
10ـ گذشته‌ي همارگي همانزماني : مي‌نوشتي
11ـ گذشته‌ي همارگي و پيوستگي : همي‌نوشتي

اكنون
1ـ اكنون همارگي : ‌نويسد
2ـ اكنون همانزماني : مي‌نويسد
3ـ اكنون پيوستگي : همي‌نويسد


1ـ در گفتار شماره‌ي گذشته چون خواسته‌ايم گونه‌هاي هشتگانه را يكايك روشن گردانيم گونه‌ي سوم (گذشته‌ي گذشته) از ميانه افتاده و اينست بجاي هشت گونه از هفت گونه گفتگو كرده شده است خوانندگان اين را بدانند.
🔶 گفت و شنید - (بخش یکم)
🔸 تکه‌ی 8

اما داستان مرض موت پيغمبر كه گفته مي‌شود مي‌خواست در آخرين ساعت زندگاني خلافت علي را تصريح كند و فرمود : «ائْتُونِيْ بِقَلَمٍ وَ قِرْطَاس أَكْتُبْ لَكُمْ كِتَابًا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ أَبَدًا» (معني آنكه : قلم و كاغذ بمن بياوريد براي شما نوشته‌اي نويسم كه پس از آن بگمراهي نيفتيد) ، و عمر چون فهميد مقصود چيست نگزاشت و گفت : «إِنَّ الرَّجُلَ لَيَهْجُر حَسْبُنَا كِتَابُ اللهِ» ، باين معني : «اين مرد هذيان مي‌گويد : قرآن براي ما بسست» ، من نمي‌دانم اين داستان تا چه اندازه راستست. در اين باره تحقيق نكرده‌ام ولي اگر راست است حق با عمر بوده و ايرادي باو وارد نيست. البته اين بشما گران خواهد افتاد. ولي گوش دهيد تا بشما روشن گردانم.

اينكه او گفته : «إِنَّ الرَّجُلَ لَيَهْجُر» ، بقرينه‌ی كلام مقصودش از هجر «سرسام» بوده نه «هذيان». سرسام غير از هذيان است. هذيان نتيجه‌ی سفاهت است. ولي سرسام نتيجه‌ی بيماريست. عمر گفته : «اين مرد بيمار است و سرسام مي‌گويد» ، و اين سخن به پيغمبر توهين نبوده زيرا يك پيغمبر چنانكه بيمار مي‌شود سرسام نيز تواند گفت. سرسام از عوارض بيماريست. اگر خدا مي‌خواست پيغمبران را از سرسام مصون دارد بايستي از بيماري مصون دارد.

اينكه گفته : «قرآن براي ما بسست» آن نيز راست بوده ، زيرا اساس و احكام دين در قرآن درج شده و آن كتاب تكميل يافته بوده.

گذشته از اينها شما كه مي‌گوييد : پيغمبر اسلام سواد نداشت و خواندن و نوشتن نمي‌توانست ، پس چگونه قلم و كاغذ مي‌خواسته كه بنويسد؟!. كساني مي‌گويند : مقصودش اين بود كه قلم و كاغذ بياورند و او بفرمايد و ديگري بنويسد. ولي اين پاسخ بيجاست. زيرا پيغمبر ميرزا حسينعلي بهاء نبود كه در دست زبان عربي گير كند و نتواند مقصود خود را خوب ادا كند. ما مي‌بينيم كه گفته است : «... اكتب» (بنويسم.) اگر مقصود او اين معني بود بايستي بفرمايد : «ائتوا بقلم و قرطاس أملي عليكم كتابا ...».

پس از همه‌ی اينها : از كجا دانسته شده كه وصيتي كه پيغمبر مي‌خواسته بكند در موضوع مهم ديگري نبوده؟!. باز از كجا دانسته شده كه نمي‌خواسته ابوبكر يا عمر را معين گرداند؟!. چه كسي از دل پيغمبر آگاهي داشته؟!.

آمديم بر سر حديث «علي مِنّي بِمَنزلةِ هرونَ مِنْ مُوسي اِلّا أنّه لانَبيّ بَعدي». فرض كنيم اين حديث راستست. معنايش اينست : «علي بمن ماننده‌ی هارونست به موسا». باين‌معني كه همچون برادر من است ، آيا اين سخن كجا و داستان خلافت كجا؟.. من نمي‌دانم شما چه مقصودي از دليل آوردن اينها داشتيد؟!. تا اينجا پاسخ دليلهاي شماست. اكنون شما هر سخني داريد بگوييد؟!.
🔶 زبان ایرانی - 129
🔸 بهم خوردن گونه‌های کارواژه‌ها (سال چهارم) – 15

براي آنكه روشن گردد چگونه از درآميختگي اين گونه‌ها زبان نارسا گرديده يك گواهي ياد ميكنيم : در فارسي امروزي ميگويند : «مالك شدن» ، فارسي درست آن «داشتن» است : «سه خانه داشتمي. دارنده‌ي اين باغ من هستم.» هنوز اين كلمه بكار ميرود ولي گونه‌هاي آن بهم خورده و بسياري از آنها جاي خود را از دست داده. چنانكه «داشتم» كه گذشته‌ي ساده است بجاي «مي‌داشتم» همانزماني بكار ميرود و «دارم» كه اكنون همارگي است بجاي «ميدارم» همانزماني مي‌آيد و اينست در بسيار جاها نارسايي پيدا مي‌شود.
چنين بگيريم كسي ميخواهد بگويد : يك باغ مالك بودم يكي هم خريدم و دو باغ مالك شدم. اگر فارسي درست بخواهد بايد بگويد : يك باغ ميداشتم يكي هم خريدم و دو باغ داشتم. ولي چنين جمله‌اي را بدشواري خواهند فهميد. زيرا چنانكه گفتيم امروز «ميداشتم» از ميان رفته و «داشتم» بجاي آن بكار ميرود و اينست جاي خود «داشتم» تهي است و اگر كسي دربند شيوه‌ي امروزي نبوده آن را در معني درست خود بكار برد فهميده نشود و چه‌بسا شنونده درماند. دوباره ميگوييم اينكه امروز ميگويند «پارسال باغي داشتم ...» چون مقصود همانزماني است غلط است و بايد بگويند «مي‌داشتم». «داشتم» گذشته‌ي ساده است كه براي خود جايي دارد مثلاً بايد گفت : «اين كتاب را خريدم و داشتم».
همين حال را ميدارد «دارم» كه چون آن را بجاي «ميدارم» بكار مي‌برند جاي خود آن تهي مانده و اگر بخواهيد بگوييد : «من كنون يك باغ ميدارم و چند روز ديگر هم يكي خرم و دو باغ دارم» بدشواري آن را فهمند.
«داشتن» همچون ديگر ريشه‌هاست و هر گونه‌اي بايد در جاي خود بكار رود. همچنين بودن كه گونه‌هاي آن نيز بهم خورده و بسياري از آنها جاي خود را از دست داده و بايد بجاي خود برگردد. (1)
از اين گونه باز هست و ما اينها را مي‌نگاريم تا دانسته شود. اين گفتگو از گونه‌هاي كار بيهوده نيست و در اين هنگام كه بدرستي زبان كوشيده مي‌شود بايد باين زمينه هم پرداخت و گونه‌هاي فراموش شده را برگردانيد و از جاي دررفته را بجاي خود آورد تا درماندگي نباشد و زبان از نارسايي بيرون آيد.

1ـ از داشتن گونه‌هاي هشتگانه‌ي گذشته چنين مي‌آيد : داشت ، داشته ، داشته بود ، داشتي ، ميداشت ، داشته بوده ، ميداشته ، خواستي داشت ، همي‌داشت ، ميداشتي ، همي‌داشتي. از بودن چنين مي‌آيد : بود ، بوده ، بوده بود ، بودي ، ميبود ، بوده بوده ، خواستي بود ، همي‌بود ، مي‌بودي ، همي‌بودي.
اما اكنون از داشتن ساده است : دارد ، ميدارد ، همي‌دارد. ولي از بودن از دو ريشه و دو سان مي‌آيد : بود (باشد) ، مي‌بود (مي‌باشد) ، همي‌بود (همي‌باشد).
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی نوزدهم)

🔶باید از دور و نزدیك دست بهم داد
(بخش یک از یک)

در یك رشته گفتارهای گذشته مقصود خود را روشن گردانیدم و اینك می‌خواهم روشنتر از آن گردانم :

امروز ایران در یك حالیست كه اگر كسی نیك اندیشد و حال گرفتاری این توده را بدیده گیرد باید رویش نخندد و همیشه دلتنگ و ناآرام باشد. باید شبها خوابش نبرد و همیشه دل پر از درد دارد.

ببینید كشوریست ما داریم : دارای هوای خوش ، آبهای گوارا ، زمینهای بارده ، كشوری پر از نعمت و بركت. در این كشور زندگی می‌كنیم و درپی نگهداری آن نیستیم ، در اندیشه‌ی آبادیش نمی‌باشیم ، بهره‌ای كه از آن توان برداشت برنمی‌داریم.

امروز یك دسته‌ی بزرگی در این كشور ببهانه‌ی مذهب خود را كنار كشیده می‌گویند ما كاری بكشور نداریم. [1] اینان پول دولت را حرام می‌شمارند. كوشش در راه كشور و نگهداری آن را گناه می‌پندارند. تا می‌توانند مالیات نمی‌دهند ، بسربازی نمی‌روند.

اینان تا حدی پافشارند كه ماها را كه بنگهداری كشور علاقه‌مندیم دشمن می‌دارند و آشكاره بد می‌گویند و ریشخند می‌كنند ، و هر زمان كه روز سختی بكشور پیش می‌آید بشماتت می‌پردازند.

دسته‌های کوچک دیگری با این كشور دشمن می‌باشند و نابودی آن را می‌خواهند. چون مذهبشان یا نژادشان جداست دل پر از كینه‌ی ایرانیان دارند و برای كینه‌جویی بدبختی آنان را می‌خواهند. در این كشور زندگی می‌كنند و از خوشیهای آن بهره می‌برند و از درون دل دشمن آن می‌باشند.

یك دسته‌ی دیگر به بیگانگان گراییده به پیشرفت مقاصد آنان می‌كوشند. حزبی ساخته‌اند ، روزنامه می‌نویسند ، خود را از توده می‌خوانند ، ولی برای دیگران كار می‌كنند.

گروه انبوهی از جوانان جز درپی هوسبازیها و خودنماییها نیستند و هر كسی بكارهای هوسمندانه‌ی دیگری می‌كوشند.

اینها شهرنشینانند. از آنسو روستاییان كه اكثریت با آنهاست [2] بیكبار از این مطالب ناآگاهند و بیچارگان از زندگی جز ستمكشی و توسری‌خوری نفهمیده‌اند و كمترین علاقه را بكشور و این مطالب ندارند. ایلها كه آنها نیز دسته‌ی بزرگی هستند از این زمینه بسیار دورند و زندگی را جز كوچیدن و رفتن و برگشتن ـ و اگر فرصت یافتند ـ چپاول كردن نمی‌شمارند.

اینست اجمالی از حال توده. کنون بگویید چه كار باید كرد؟! آیا باید پیروی از دیگران نماییم و ما نیز بی‌پروایی كنیم؟!. آیا باید چشم براه حوادث دوخته بكاری نكوشیم؟!..

نگهداری از كشور و آزادی توده وظیفه‌ی آدمیگری هر كسی می‌باشد. هر کسی كه بهره از آدمیگری دارد ، باید بآزادی خود و كشورش بكوشد و از زیردستی بیگانگان دوری گزیند.

امروز ما اگر بنگهداری كشور خود نكوشیم آیندگان بما نفرینها خواهند فرستاد و نامهای ما را ببدی خواهند برد. فرزندان ما دچار تیره‌روزی گردیده و ما را مسئول آن دانسته از بدگویی بازنخواهند ایستاد.

پس چگونه می‌توان به پیروی از دیگران بی‌پروایی نمود؟!.. چگونه می‌توان چشم براه حوادث دوخت و آسوده نشست؟!. چنین اندیشه‌ای بسیار غلطست و ما نباید بی‌پروایی كنیم. دیگران نمی‌كوشند نكوشند ما باید بكوشیم.

امروز یک راه بیشتری نیست ، و آن اینكه غیرتمندان جدا گردند و از دور و نزدیك ، از پیر و جوان ، از زن و مرد ، باهم مربوط گردند ، و یک راه پیشرفتی باندیشه گرفته همگی آن را بپذیرند ، و برای كوشش در راه آن پیمان بندند و بدینسان یك دسته‌ی بزرگی پدید آورده مردانه بكوشش پردازند.

امروز با همه‌ی این آلودگیها مردان آزاده و غیرتمند كم نیستند. كم نیستند ولی پراكنده و بیراهند. باین معنی كه باهم مربوط نمی‌باشند و هر یكی در تنهایی این گرفتاریها را می‌بینند و می‌سوزند و ناله و افغان بلند می‌كنند. از آنسوی راهی برای كوشش در پیش ندارند و جز از گله و ناله و یا اظهار افسوس و دریغ كاری نمی‌شناسند ، نه دردها را نیك می‌دانند و نه چاره‌ی آنها را می‌شناسند.

تنها چاره آنست كه اینان باهم مربوط گردند و یك توده باشند و همدستی نمایند. از آنسوی یک راهی برای كوشش بروی آنان باز باشد.

یگانه راه اینست و ما نیز باین می‌كوشیم. اگر حزب میگوییم این را می‌گوییم. اگر جمعیت می‌نامیم این را می‌خواهیم.

ما برای این كار زمینه آماده می‌كنیم. زیرا از یكسو یك رشته حقایقی را برگزیده‌ایم و یكایك آنها را شرح می‌دهیم تا زمینه برای یكی گردیدن اندیشه‌ها باز شود.

آن گفتارها كه ما در پیرامون مشروطه نوشتیم مقدمه‌ی همین كار است. كسانی اگر آنها را بخوانند همه حقیقت و همه راستی است. هر كسی كه از خرد بهره دارد و بدلیل گردن می‌گزارد باید آنها را بپذیرد. آنها در زمینه‌ی یكی از مقاصد ماست. زمینه‌های دیگری را نیز یكایك بگفتگو گزارده حقایق را خواهیم نوشت.

از یكسو نیز می‌كوشیم همه‌ی غیرتمندان از هر كجا که هستند بما گرایند و با ما همدست گردند. و برای این كار تلاشهایی بكار می‌بریم.


👇
این روزنامه برای همان مقصود است. هر كسی كه اینها را می‌خواند و در دلش تكانی پدید می‌آید و بصدد می‌آید كه مردانه كوشش در راه كشور و توده كند باید بما پیوندد و همراهی نماید. اینست آنچه ما می‌خواهیم ، اینست آنچه در راهش می‌كوشیم.
(پرچم روزانه شماره‌ی 47)

[1] : دسته‌ای كه نویسنده اشاره دارد همانهایی‌اند كه امروز برای خود «تاریخ كوششهای سیاسی» پدید ‌آورده مدعی‌اند كه نه تنها پس از شهریور 20 بلكه در زمان رضاشاه هم كوشش سیاسی می‌كرده‌اند. اینها همانهایی‌اند كه بالای منبر سخنانی از اینگونه گفته‌اند : «ما از خارجه می‌ترسیدیم كه می‌آیند و بقبور مسلمین هتك احترام می‌كنند. دولت گذشته (دولت [رضاشاه] پهلوی) قبرستانهای ما را كند و سنگهای آنها را در خیابانها در زیر پا انداخت. ما دیگر چه ترسی از آمدن خارجه داریم ...». همانهایی که تلگراف خشنودی و سپاسگزاری از بدار کشیدن آزادیخواهان تبریز به امپراتور نكولای تزاری در سال 1290 فرستادند. اینهایند که امروز مدعی‌اند برای نگاهداری کشور کوششها می‌کرده‌اند.
[2] : در آن زمان نسبت روستایی به شهرنشین 80 به 20 بلکه بیشتر بوده.