✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی نوزدهم)
🔶باید از دور و نزدیك دست بهم داد
(بخش یک از یک)
در یك رشته گفتارهای گذشته مقصود خود را روشن گردانیدم و اینك میخواهم روشنتر از آن گردانم :
امروز ایران در یك حالیست كه اگر كسی نیك اندیشد و حال گرفتاری این توده را بدیده گیرد باید رویش نخندد و همیشه دلتنگ و ناآرام باشد. باید شبها خوابش نبرد و همیشه دل پر از درد دارد.
ببینید كشوریست ما داریم : دارای هوای خوش ، آبهای گوارا ، زمینهای بارده ، كشوری پر از نعمت و بركت. در این كشور زندگی میكنیم و درپی نگهداری آن نیستیم ، در اندیشهی آبادیش نمیباشیم ، بهرهای كه از آن توان برداشت برنمیداریم.
امروز یك دستهی بزرگی در این كشور ببهانهی مذهب خود را كنار كشیده میگویند ما كاری بكشور نداریم. [1] اینان پول دولت را حرام میشمارند. كوشش در راه كشور و نگهداری آن را گناه میپندارند. تا میتوانند مالیات نمیدهند ، بسربازی نمیروند.
اینان تا حدی پافشارند كه ماها را كه بنگهداری كشور علاقهمندیم دشمن میدارند و آشكاره بد میگویند و ریشخند میكنند ، و هر زمان كه روز سختی بكشور پیش میآید بشماتت میپردازند.
دستههای کوچک دیگری با این كشور دشمن میباشند و نابودی آن را میخواهند. چون مذهبشان یا نژادشان جداست دل پر از كینهی ایرانیان دارند و برای كینهجویی بدبختی آنان را میخواهند. در این كشور زندگی میكنند و از خوشیهای آن بهره میبرند و از درون دل دشمن آن میباشند.
یك دستهی دیگر به بیگانگان گراییده به پیشرفت مقاصد آنان میكوشند. حزبی ساختهاند ، روزنامه مینویسند ، خود را از توده میخوانند ، ولی برای دیگران كار میكنند.
گروه انبوهی از جوانان جز درپی هوسبازیها و خودنماییها نیستند و هر كسی بكارهای هوسمندانهی دیگری میكوشند.
اینها شهرنشینانند. از آنسو روستاییان كه اكثریت با آنهاست [2] بیكبار از این مطالب ناآگاهند و بیچارگان از زندگی جز ستمكشی و توسریخوری نفهمیدهاند و كمترین علاقه را بكشور و این مطالب ندارند. ایلها كه آنها نیز دستهی بزرگی هستند از این زمینه بسیار دورند و زندگی را جز كوچیدن و رفتن و برگشتن ـ و اگر فرصت یافتند ـ چپاول كردن نمیشمارند.
اینست اجمالی از حال توده. کنون بگویید چه كار باید كرد؟! آیا باید پیروی از دیگران نماییم و ما نیز بیپروایی كنیم؟!. آیا باید چشم براه حوادث دوخته بكاری نكوشیم؟!..
نگهداری از كشور و آزادی توده وظیفهی آدمیگری هر كسی میباشد. هر کسی كه بهره از آدمیگری دارد ، باید بآزادی خود و كشورش بكوشد و از زیردستی بیگانگان دوری گزیند.
امروز ما اگر بنگهداری كشور خود نكوشیم آیندگان بما نفرینها خواهند فرستاد و نامهای ما را ببدی خواهند برد. فرزندان ما دچار تیرهروزی گردیده و ما را مسئول آن دانسته از بدگویی بازنخواهند ایستاد.
پس چگونه میتوان به پیروی از دیگران بیپروایی نمود؟!.. چگونه میتوان چشم براه حوادث دوخت و آسوده نشست؟!. چنین اندیشهای بسیار غلطست و ما نباید بیپروایی كنیم. دیگران نمیكوشند نكوشند ما باید بكوشیم.
امروز یک راه بیشتری نیست ، و آن اینكه غیرتمندان جدا گردند و از دور و نزدیك ، از پیر و جوان ، از زن و مرد ، باهم مربوط گردند ، و یک راه پیشرفتی باندیشه گرفته همگی آن را بپذیرند ، و برای كوشش در راه آن پیمان بندند و بدینسان یك دستهی بزرگی پدید آورده مردانه بكوشش پردازند.
امروز با همهی این آلودگیها مردان آزاده و غیرتمند كم نیستند. كم نیستند ولی پراكنده و بیراهند. باین معنی كه باهم مربوط نمیباشند و هر یكی در تنهایی این گرفتاریها را میبینند و میسوزند و ناله و افغان بلند میكنند. از آنسوی راهی برای كوشش در پیش ندارند و جز از گله و ناله و یا اظهار افسوس و دریغ كاری نمیشناسند ، نه دردها را نیك میدانند و نه چارهی آنها را میشناسند.
تنها چاره آنست كه اینان باهم مربوط گردند و یك توده باشند و همدستی نمایند. از آنسوی یک راهی برای كوشش بروی آنان باز باشد.
یگانه راه اینست و ما نیز باین میكوشیم. اگر حزب میگوییم این را میگوییم. اگر جمعیت مینامیم این را میخواهیم.
ما برای این كار زمینه آماده میكنیم. زیرا از یكسو یك رشته حقایقی را برگزیدهایم و یكایك آنها را شرح میدهیم تا زمینه برای یكی گردیدن اندیشهها باز شود.
آن گفتارها كه ما در پیرامون مشروطه نوشتیم مقدمهی همین كار است. كسانی اگر آنها را بخوانند همه حقیقت و همه راستی است. هر كسی كه از خرد بهره دارد و بدلیل گردن میگزارد باید آنها را بپذیرد. آنها در زمینهی یكی از مقاصد ماست. زمینههای دیگری را نیز یكایك بگفتگو گزارده حقایق را خواهیم نوشت.
از یكسو نیز میكوشیم همهی غیرتمندان از هر كجا که هستند بما گرایند و با ما همدست گردند. و برای این كار تلاشهایی بكار میبریم.
👇
🔶باید از دور و نزدیك دست بهم داد
(بخش یک از یک)
در یك رشته گفتارهای گذشته مقصود خود را روشن گردانیدم و اینك میخواهم روشنتر از آن گردانم :
امروز ایران در یك حالیست كه اگر كسی نیك اندیشد و حال گرفتاری این توده را بدیده گیرد باید رویش نخندد و همیشه دلتنگ و ناآرام باشد. باید شبها خوابش نبرد و همیشه دل پر از درد دارد.
ببینید كشوریست ما داریم : دارای هوای خوش ، آبهای گوارا ، زمینهای بارده ، كشوری پر از نعمت و بركت. در این كشور زندگی میكنیم و درپی نگهداری آن نیستیم ، در اندیشهی آبادیش نمیباشیم ، بهرهای كه از آن توان برداشت برنمیداریم.
امروز یك دستهی بزرگی در این كشور ببهانهی مذهب خود را كنار كشیده میگویند ما كاری بكشور نداریم. [1] اینان پول دولت را حرام میشمارند. كوشش در راه كشور و نگهداری آن را گناه میپندارند. تا میتوانند مالیات نمیدهند ، بسربازی نمیروند.
اینان تا حدی پافشارند كه ماها را كه بنگهداری كشور علاقهمندیم دشمن میدارند و آشكاره بد میگویند و ریشخند میكنند ، و هر زمان كه روز سختی بكشور پیش میآید بشماتت میپردازند.
دستههای کوچک دیگری با این كشور دشمن میباشند و نابودی آن را میخواهند. چون مذهبشان یا نژادشان جداست دل پر از كینهی ایرانیان دارند و برای كینهجویی بدبختی آنان را میخواهند. در این كشور زندگی میكنند و از خوشیهای آن بهره میبرند و از درون دل دشمن آن میباشند.
یك دستهی دیگر به بیگانگان گراییده به پیشرفت مقاصد آنان میكوشند. حزبی ساختهاند ، روزنامه مینویسند ، خود را از توده میخوانند ، ولی برای دیگران كار میكنند.
گروه انبوهی از جوانان جز درپی هوسبازیها و خودنماییها نیستند و هر كسی بكارهای هوسمندانهی دیگری میكوشند.
اینها شهرنشینانند. از آنسو روستاییان كه اكثریت با آنهاست [2] بیكبار از این مطالب ناآگاهند و بیچارگان از زندگی جز ستمكشی و توسریخوری نفهمیدهاند و كمترین علاقه را بكشور و این مطالب ندارند. ایلها كه آنها نیز دستهی بزرگی هستند از این زمینه بسیار دورند و زندگی را جز كوچیدن و رفتن و برگشتن ـ و اگر فرصت یافتند ـ چپاول كردن نمیشمارند.
اینست اجمالی از حال توده. کنون بگویید چه كار باید كرد؟! آیا باید پیروی از دیگران نماییم و ما نیز بیپروایی كنیم؟!. آیا باید چشم براه حوادث دوخته بكاری نكوشیم؟!..
نگهداری از كشور و آزادی توده وظیفهی آدمیگری هر كسی میباشد. هر کسی كه بهره از آدمیگری دارد ، باید بآزادی خود و كشورش بكوشد و از زیردستی بیگانگان دوری گزیند.
امروز ما اگر بنگهداری كشور خود نكوشیم آیندگان بما نفرینها خواهند فرستاد و نامهای ما را ببدی خواهند برد. فرزندان ما دچار تیرهروزی گردیده و ما را مسئول آن دانسته از بدگویی بازنخواهند ایستاد.
پس چگونه میتوان به پیروی از دیگران بیپروایی نمود؟!.. چگونه میتوان چشم براه حوادث دوخت و آسوده نشست؟!. چنین اندیشهای بسیار غلطست و ما نباید بیپروایی كنیم. دیگران نمیكوشند نكوشند ما باید بكوشیم.
امروز یک راه بیشتری نیست ، و آن اینكه غیرتمندان جدا گردند و از دور و نزدیك ، از پیر و جوان ، از زن و مرد ، باهم مربوط گردند ، و یک راه پیشرفتی باندیشه گرفته همگی آن را بپذیرند ، و برای كوشش در راه آن پیمان بندند و بدینسان یك دستهی بزرگی پدید آورده مردانه بكوشش پردازند.
امروز با همهی این آلودگیها مردان آزاده و غیرتمند كم نیستند. كم نیستند ولی پراكنده و بیراهند. باین معنی كه باهم مربوط نمیباشند و هر یكی در تنهایی این گرفتاریها را میبینند و میسوزند و ناله و افغان بلند میكنند. از آنسوی راهی برای كوشش در پیش ندارند و جز از گله و ناله و یا اظهار افسوس و دریغ كاری نمیشناسند ، نه دردها را نیك میدانند و نه چارهی آنها را میشناسند.
تنها چاره آنست كه اینان باهم مربوط گردند و یك توده باشند و همدستی نمایند. از آنسوی یک راهی برای كوشش بروی آنان باز باشد.
یگانه راه اینست و ما نیز باین میكوشیم. اگر حزب میگوییم این را میگوییم. اگر جمعیت مینامیم این را میخواهیم.
ما برای این كار زمینه آماده میكنیم. زیرا از یكسو یك رشته حقایقی را برگزیدهایم و یكایك آنها را شرح میدهیم تا زمینه برای یكی گردیدن اندیشهها باز شود.
آن گفتارها كه ما در پیرامون مشروطه نوشتیم مقدمهی همین كار است. كسانی اگر آنها را بخوانند همه حقیقت و همه راستی است. هر كسی كه از خرد بهره دارد و بدلیل گردن میگزارد باید آنها را بپذیرد. آنها در زمینهی یكی از مقاصد ماست. زمینههای دیگری را نیز یكایك بگفتگو گزارده حقایق را خواهیم نوشت.
از یكسو نیز میكوشیم همهی غیرتمندان از هر كجا که هستند بما گرایند و با ما همدست گردند. و برای این كار تلاشهایی بكار میبریم.
👇
این روزنامه برای همان مقصود است. هر كسی كه اینها را میخواند و در دلش تكانی پدید میآید و بصدد میآید كه مردانه كوشش در راه كشور و توده كند باید بما پیوندد و همراهی نماید. اینست آنچه ما میخواهیم ، اینست آنچه در راهش میكوشیم.
(پرچم روزانه شمارهی 47)
[1] : دستهای كه نویسنده اشاره دارد همانهاییاند كه امروز برای خود «تاریخ كوششهای سیاسی» پدید آورده مدعیاند كه نه تنها پس از شهریور 20 بلكه در زمان رضاشاه هم كوشش سیاسی میكردهاند. اینها همانهاییاند كه بالای منبر سخنانی از اینگونه گفتهاند : «ما از خارجه میترسیدیم كه میآیند و بقبور مسلمین هتك احترام میكنند. دولت گذشته (دولت [رضاشاه] پهلوی) قبرستانهای ما را كند و سنگهای آنها را در خیابانها در زیر پا انداخت. ما دیگر چه ترسی از آمدن خارجه داریم ...». همانهایی که تلگراف خشنودی و سپاسگزاری از بدار کشیدن آزادیخواهان تبریز به امپراتور نكولای تزاری در سال 1290 فرستادند. اینهایند که امروز مدعیاند برای نگاهداری کشور کوششها میکردهاند.
[2] : در آن زمان نسبت روستایی به شهرنشین 80 به 20 بلکه بیشتر بوده.
(پرچم روزانه شمارهی 47)
[1] : دستهای كه نویسنده اشاره دارد همانهاییاند كه امروز برای خود «تاریخ كوششهای سیاسی» پدید آورده مدعیاند كه نه تنها پس از شهریور 20 بلكه در زمان رضاشاه هم كوشش سیاسی میكردهاند. اینها همانهاییاند كه بالای منبر سخنانی از اینگونه گفتهاند : «ما از خارجه میترسیدیم كه میآیند و بقبور مسلمین هتك احترام میكنند. دولت گذشته (دولت [رضاشاه] پهلوی) قبرستانهای ما را كند و سنگهای آنها را در خیابانها در زیر پا انداخت. ما دیگر چه ترسی از آمدن خارجه داریم ...». همانهایی که تلگراف خشنودی و سپاسگزاری از بدار کشیدن آزادیخواهان تبریز به امپراتور نكولای تزاری در سال 1290 فرستادند. اینهایند که امروز مدعیاند برای نگاهداری کشور کوششها میکردهاند.
[2] : در آن زمان نسبت روستایی به شهرنشین 80 به 20 بلکه بیشتر بوده.