This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این را ببینید و اندازهی فهم یکی از استادان «طب اسلامی» را دریابید.
امروز روز نبرد راستیها با ناراستیهاست.
امروز آن روزست که ادعاهای بیپای فراوانی که نمیگزاشتند به محک آزمایش سنجیده شود به آشکار خواهد افتاد.
شفادهی گنبدها و شهر قم به بیم افتاده و اینها باز هم میخواهند با یک رشته ادعاهای نوینی گرمی بازار این دکانها را نگاه دارند.
دروغها تا زمانی پیش تواند رفت که راستیها بمیان نیامده. در آن هنگام همچون برف در آفتاب آب شده از میان خواهد رفت.
امروز روز نبرد راستیها با ناراستیهاست.
امروز آن روزست که ادعاهای بیپای فراوانی که نمیگزاشتند به محک آزمایش سنجیده شود به آشکار خواهد افتاد.
شفادهی گنبدها و شهر قم به بیم افتاده و اینها باز هم میخواهند با یک رشته ادعاهای نوینی گرمی بازار این دکانها را نگاه دارند.
دروغها تا زمانی پیش تواند رفت که راستیها بمیان نیامده. در آن هنگام همچون برف در آفتاب آب شده از میان خواهد رفت.
✴️ گفتار دوازدهم کتاب «در راه سیاست» :
باید گفتنیها را بگوییم. باید سخنانی را كه دیگران در دل میدارند ما خود بزبان آوریم.
بسیاری از ایرانیان با خود چنین میاندیشند : «اینجا كشور ماست. ما خودمان دانیم چه كار كنیم. دیگران چه حق دارند بكشور ما بیایند؟!.. چه حق دارند دخالت در كارهای ما كنند؟!..». استقلال را باین معنی میشناسند.
ولی این راست نیست. با این سخن شما نخواهید توانست جلو دولتهای زورورز را گیرید. نیكخواهان و دادگران جهان نیز با این منطق به پشتیبانی از شما نخواهند برخاست.
آری اینجا كشور شماست. ولی كشور به چه معنی است؟.. بهتر است آن را روشن كنیم :
🔸كشور سرزمینی است كه مردمی برای خود برگزینند و در آن بزندگانی تودهای پردازند و دست بهم داده بآبادی آن كوشند ، كه هم خود برخوردار گردند و هم بدیگران برخورداری دهند. كشورها همه بهم پیوسته است و بدی یا نیكی یكی از آنها در دیگران نیز تواند هَنایید[تأثیر]. استقلال بآن معنی كه شناخته شده غلط است.
شما اگر نتوانید زندگانی تودهای[همدست بودن مردم در همهی کارهای کشور] كنید ، نتوانید در راه پیشرفت با دیگران همگام باشید ، نتوانید كشور خود را آباد گردانید ... اینها بهانههایی در دست زورورزان خواهد بود كه شما را شایَندهی[لایق] آزادی ندانند و بكارها و كشورتان دست یازند.
این مَثَل را دیگران زدهاند و من هم یاد میكنم : شما اگر همسایهای میدارید كه خانهاش را آباد نگه میدارد و در باغچهاش گل میكارد ، شما باو پاس گزارده در كارهایش آزاد گزارید. ولی اگر همسایهتان خانهی خود را آباد نگاه نمیدارد و هر روز در باغچهاش كاه و پهین دود میكند كه دود و بویش بشما نیز میرسد ، دیگر بآن پاس نگزارده ناچار باشید كه بكارهایش دست یازید. این مَثَل را خود بیگانگان زدهاند.
🔸پس ببینید سخن ما كه كوشش به پیراستن توده و آبادی كشور را گام نخست در راه سیاست میشماریم از روی فهم و بینش است.
بویژه امروز كه گفتگوها از همكاری تودهها در راه جلوگیری از بیماریها و نایابیها و افزودن باندازهی خواروبار و مانند اینها میرود [1] و گمان بیشتر بر آنست كه باز انجمن بزرگی (مانند جامعهی ملل) به نام جلوگیری از جنگ و سركوبی از دولتهای زورورز برپا گردد. اینها خود شُوَند[=سبب] دیگر است كه در ایران به نیكی حال توده و آبادی كشور بیشتر پرداخته شود و بدانسان كه گفتم این گام نخست سیاست باشد. زیرا آن همكاریها كه عنوان شده است دستاویز دیگری در دست دولتهاست كه هوشیار نیكی یا بدی حال شما باشند و شما را بخود نگزارند و اگر خواستند دست بكارهای شما یازند. ...
[1] : همبستگی کشورها با یکدیگر امروز چندین برابر همبستگیهای هشتاد سال پیش است. چنانکه امروز جستارهایی مانند مواد مخدر ، تروریزم ، زیست بوم ، اینترنت ، پولشویی ، کنترل بیماریها و مانند اینها پیش آمده که پیشتر نبوده ، بیگمانست که در آینده این همبستگیها (و در نتیجه دخالتها) بسیار بیشتر خواهد شد.
امروز شما میبینید که کشورها به اندازهی تولید گازهای گلخانهای ، مبادلات بانکی مشکوک ، پژوهشهای دانشی پرخطر یکدیگر دخالت میکنند و چشم به آنها نمیبندند. حکومت ملایان به این جستارها چهل سال بیپروایی کرده ولی رفتار کشورهای جهان در برابر گسترش ویروس کرونا گمان نمیرود مانند واکنش به کشتار این حکومت مخالفان خود را در درون و بیرون کشور باشد.
رفتارهای نابخردانه و پست حکومت ملایان در سراسر جهان آبرویی برای ایران بجا نگزارده است.
پیکرهی زیر و خبر روزنامهی آلمانی نمونهای از این بیآبرویی است.
بزودی فشارهای جهانی بر این کشور بیشتر خواهد شد و تودهی ایرانی رنج آن را بیش از گذشته خواهد کشید.
چاره یک چیز بیشتر نیست و آن اینکه مردم هرچه زودتر حقایق زندگی را یاد گیرند و در این میان کیش سراسر دروغ شیعیگری را بشناسند. از این کیش خواریآور بیزاری جویند و از پیروی ملایان بیکبار دست کشند.
باید گفتنیها را بگوییم. باید سخنانی را كه دیگران در دل میدارند ما خود بزبان آوریم.
بسیاری از ایرانیان با خود چنین میاندیشند : «اینجا كشور ماست. ما خودمان دانیم چه كار كنیم. دیگران چه حق دارند بكشور ما بیایند؟!.. چه حق دارند دخالت در كارهای ما كنند؟!..». استقلال را باین معنی میشناسند.
ولی این راست نیست. با این سخن شما نخواهید توانست جلو دولتهای زورورز را گیرید. نیكخواهان و دادگران جهان نیز با این منطق به پشتیبانی از شما نخواهند برخاست.
آری اینجا كشور شماست. ولی كشور به چه معنی است؟.. بهتر است آن را روشن كنیم :
🔸كشور سرزمینی است كه مردمی برای خود برگزینند و در آن بزندگانی تودهای پردازند و دست بهم داده بآبادی آن كوشند ، كه هم خود برخوردار گردند و هم بدیگران برخورداری دهند. كشورها همه بهم پیوسته است و بدی یا نیكی یكی از آنها در دیگران نیز تواند هَنایید[تأثیر]. استقلال بآن معنی كه شناخته شده غلط است.
شما اگر نتوانید زندگانی تودهای[همدست بودن مردم در همهی کارهای کشور] كنید ، نتوانید در راه پیشرفت با دیگران همگام باشید ، نتوانید كشور خود را آباد گردانید ... اینها بهانههایی در دست زورورزان خواهد بود كه شما را شایَندهی[لایق] آزادی ندانند و بكارها و كشورتان دست یازند.
این مَثَل را دیگران زدهاند و من هم یاد میكنم : شما اگر همسایهای میدارید كه خانهاش را آباد نگه میدارد و در باغچهاش گل میكارد ، شما باو پاس گزارده در كارهایش آزاد گزارید. ولی اگر همسایهتان خانهی خود را آباد نگاه نمیدارد و هر روز در باغچهاش كاه و پهین دود میكند كه دود و بویش بشما نیز میرسد ، دیگر بآن پاس نگزارده ناچار باشید كه بكارهایش دست یازید. این مَثَل را خود بیگانگان زدهاند.
🔸پس ببینید سخن ما كه كوشش به پیراستن توده و آبادی كشور را گام نخست در راه سیاست میشماریم از روی فهم و بینش است.
بویژه امروز كه گفتگوها از همكاری تودهها در راه جلوگیری از بیماریها و نایابیها و افزودن باندازهی خواروبار و مانند اینها میرود [1] و گمان بیشتر بر آنست كه باز انجمن بزرگی (مانند جامعهی ملل) به نام جلوگیری از جنگ و سركوبی از دولتهای زورورز برپا گردد. اینها خود شُوَند[=سبب] دیگر است كه در ایران به نیكی حال توده و آبادی كشور بیشتر پرداخته شود و بدانسان كه گفتم این گام نخست سیاست باشد. زیرا آن همكاریها كه عنوان شده است دستاویز دیگری در دست دولتهاست كه هوشیار نیكی یا بدی حال شما باشند و شما را بخود نگزارند و اگر خواستند دست بكارهای شما یازند. ...
[1] : همبستگی کشورها با یکدیگر امروز چندین برابر همبستگیهای هشتاد سال پیش است. چنانکه امروز جستارهایی مانند مواد مخدر ، تروریزم ، زیست بوم ، اینترنت ، پولشویی ، کنترل بیماریها و مانند اینها پیش آمده که پیشتر نبوده ، بیگمانست که در آینده این همبستگیها (و در نتیجه دخالتها) بسیار بیشتر خواهد شد.
امروز شما میبینید که کشورها به اندازهی تولید گازهای گلخانهای ، مبادلات بانکی مشکوک ، پژوهشهای دانشی پرخطر یکدیگر دخالت میکنند و چشم به آنها نمیبندند. حکومت ملایان به این جستارها چهل سال بیپروایی کرده ولی رفتار کشورهای جهان در برابر گسترش ویروس کرونا گمان نمیرود مانند واکنش به کشتار این حکومت مخالفان خود را در درون و بیرون کشور باشد.
رفتارهای نابخردانه و پست حکومت ملایان در سراسر جهان آبرویی برای ایران بجا نگزارده است.
پیکرهی زیر و خبر روزنامهی آلمانی نمونهای از این بیآبرویی است.
بزودی فشارهای جهانی بر این کشور بیشتر خواهد شد و تودهی ایرانی رنج آن را بیش از گذشته خواهد کشید.
چاره یک چیز بیشتر نیست و آن اینکه مردم هرچه زودتر حقایق زندگی را یاد گیرند و در این میان کیش سراسر دروغ شیعیگری را بشناسند. از این کیش خواریآور بیزاری جویند و از پیروی ملایان بیکبار دست کشند.
🔶 گفت و شنید - (بخش یکم)
🔸 تکهی 9
ج ـ پس شما بخطبهی شِقشِقيه چه ميگوييد؟!.
د ـ اولاً چه دليل هست كه آن خطبه يا امثال آن راستست؟!. آخر ببينيد : امام عليبنابيطالب كه بالاي منبر خطبه ميخوانده تندنويس نداشته كه گفتههاي او را جمله بجمله از اول تا بآخر ضبط كند. مردم نيز كه در پاي منبر مينشستند از هر خطبهاي ميتوانستند چند جمله بذهن خود سپارند ، همهی خطبه را كه نميتوانستند. پس باين خطبههاي دراز نهجالبلاغه چه اعتمادي توان داشت؟!. از سوي ديگر اين خطبهها و روايتها مدتها زبان بزبان و سينه بسينه گرديده تا در قرن دوم و سوم هجري كتابنويساني پيدا شده و آنها را نوشتهاند. سپس نيز در قرن چهارم هجري سيّدرضي پيدا شده و آنها را از اين كتاب و از آن كتاب گرد آورده و نهجالبلاغه را نوشته.
من از اين هم چشم ميپوشم. خطبهی شِقشِقيه اگر راست هم باشد معنايش بجز اين نيست كه امام عليبنابيطالب در دلش خود را بخلافت اُولا از ابوبكر و عمر و عثمان ميدانسته. اين مطلب چه دلالت دارد كه خدا او را بخلافت برگزيده بوده و ابوبكر و عمر حق او را غصب كردهاند؟!.
ج ـ حقيقت اينست كه اين مطالب قابل رد نيست و من متحيرم كه چرا تا حال ندانسته بوديم.
آ ـ چون فرموديد فكر كنيم و جواب بدهيم من بهتر ميدانم كه ما هر سخني هم كه داريم بجلسهی ديگري گزاريم.
ب ـ آخر علماي ما هيچ نفهميده بودند؟!. اينقدر علماي بزرگ ، از ابنبابويه و شيخ طوسي و مجلسي و شيخ بهايي و ميرداماد و آخوند ملاكاظم و حاجي شيخ عبدالله و حاجي شيخ عبدالكريم و آقا سيد ابوالحسن و امثال ايشان اينها را نميدانستند؟!. اغلب اين علما صاحب مقامات بودند ، كرامات داشتند ...
د ـ اولاً شما اگر به هندوستان يا به ژاپن يا به چين برويد خواهيد ديد مجسمههاي بدـ هيكل را در معبدها گزاردهاند و امروز در اينجهان دانش نيز بتپرستي ميكنند. دسته دسته زوار بآن معبدها ميآيند. دخترهاي خود را وقف آنها ميگردانند. شمارهی آن بتپرستان چند برابر شيعيانست. درميان آنها نيز علماي بزرگي (بنام برهمن ، لاما ، بونز و مانند اينها) هميشه بودهاند و هستند. شمارهی آنها بيشتر از شمارهی علماي شماست. مقامشان نيز بالاتر است. دستگاه لاماها بسيار عاليتر از دستگاه مجتهدان شماست. آنها نيز همين حرفها را ميزنند ، آنها نيز پيشوايان و علماي خود را پيش ميكشند.
ثانياً علماي شما چيزهاي بسيار آشكارتر از اينها را نفهميده و ندانستهاند. علماي شما زشتي قمهزني و زنجيرزني را كه اروپاييها علامت وحشيگري اين مردم ميشمارند نفهميدهاند. ببينيد : كسي كه ميميرد تن او لاشهاي بيش نيست كه اگر بماند بوي بد او مايهی آزار زندگان خواهد گرديد. اينست بايد يا سوزانيد و يا بزير خاك كرد و نهان ساخت. احترام خود او در اينست. علماي شما اين را باين آشكاري نفهميدهاند و مردگان را از گور بيرون ميآورند و با آن بوي بد صدها فرسنگ راه ميبرند كه در نجف يا قم باشد و گناهانش آمرزيده گردد. اين رفتار سراپا نافهميست. زيرا از يكسو با آن بوي بد باعث آزار مردم ميشوند ، بيماريها را درميان مردم نشر ميكنند. از يكسو هم چه معني دارد كه خدا كسي را بيامرزد بنام آنكه استخوانهايش در نجف يا قم است؟!. من نميدانم آنان خدا را چه شناختهاند كه چنين توقعي را ازو دارند.
🔸 تکهی 9
ج ـ پس شما بخطبهی شِقشِقيه چه ميگوييد؟!.
د ـ اولاً چه دليل هست كه آن خطبه يا امثال آن راستست؟!. آخر ببينيد : امام عليبنابيطالب كه بالاي منبر خطبه ميخوانده تندنويس نداشته كه گفتههاي او را جمله بجمله از اول تا بآخر ضبط كند. مردم نيز كه در پاي منبر مينشستند از هر خطبهاي ميتوانستند چند جمله بذهن خود سپارند ، همهی خطبه را كه نميتوانستند. پس باين خطبههاي دراز نهجالبلاغه چه اعتمادي توان داشت؟!. از سوي ديگر اين خطبهها و روايتها مدتها زبان بزبان و سينه بسينه گرديده تا در قرن دوم و سوم هجري كتابنويساني پيدا شده و آنها را نوشتهاند. سپس نيز در قرن چهارم هجري سيّدرضي پيدا شده و آنها را از اين كتاب و از آن كتاب گرد آورده و نهجالبلاغه را نوشته.
من از اين هم چشم ميپوشم. خطبهی شِقشِقيه اگر راست هم باشد معنايش بجز اين نيست كه امام عليبنابيطالب در دلش خود را بخلافت اُولا از ابوبكر و عمر و عثمان ميدانسته. اين مطلب چه دلالت دارد كه خدا او را بخلافت برگزيده بوده و ابوبكر و عمر حق او را غصب كردهاند؟!.
ج ـ حقيقت اينست كه اين مطالب قابل رد نيست و من متحيرم كه چرا تا حال ندانسته بوديم.
آ ـ چون فرموديد فكر كنيم و جواب بدهيم من بهتر ميدانم كه ما هر سخني هم كه داريم بجلسهی ديگري گزاريم.
ب ـ آخر علماي ما هيچ نفهميده بودند؟!. اينقدر علماي بزرگ ، از ابنبابويه و شيخ طوسي و مجلسي و شيخ بهايي و ميرداماد و آخوند ملاكاظم و حاجي شيخ عبدالله و حاجي شيخ عبدالكريم و آقا سيد ابوالحسن و امثال ايشان اينها را نميدانستند؟!. اغلب اين علما صاحب مقامات بودند ، كرامات داشتند ...
د ـ اولاً شما اگر به هندوستان يا به ژاپن يا به چين برويد خواهيد ديد مجسمههاي بدـ هيكل را در معبدها گزاردهاند و امروز در اينجهان دانش نيز بتپرستي ميكنند. دسته دسته زوار بآن معبدها ميآيند. دخترهاي خود را وقف آنها ميگردانند. شمارهی آن بتپرستان چند برابر شيعيانست. درميان آنها نيز علماي بزرگي (بنام برهمن ، لاما ، بونز و مانند اينها) هميشه بودهاند و هستند. شمارهی آنها بيشتر از شمارهی علماي شماست. مقامشان نيز بالاتر است. دستگاه لاماها بسيار عاليتر از دستگاه مجتهدان شماست. آنها نيز همين حرفها را ميزنند ، آنها نيز پيشوايان و علماي خود را پيش ميكشند.
ثانياً علماي شما چيزهاي بسيار آشكارتر از اينها را نفهميده و ندانستهاند. علماي شما زشتي قمهزني و زنجيرزني را كه اروپاييها علامت وحشيگري اين مردم ميشمارند نفهميدهاند. ببينيد : كسي كه ميميرد تن او لاشهاي بيش نيست كه اگر بماند بوي بد او مايهی آزار زندگان خواهد گرديد. اينست بايد يا سوزانيد و يا بزير خاك كرد و نهان ساخت. احترام خود او در اينست. علماي شما اين را باين آشكاري نفهميدهاند و مردگان را از گور بيرون ميآورند و با آن بوي بد صدها فرسنگ راه ميبرند كه در نجف يا قم باشد و گناهانش آمرزيده گردد. اين رفتار سراپا نافهميست. زيرا از يكسو با آن بوي بد باعث آزار مردم ميشوند ، بيماريها را درميان مردم نشر ميكنند. از يكسو هم چه معني دارد كه خدا كسي را بيامرزد بنام آنكه استخوانهايش در نجف يا قم است؟!. من نميدانم آنان خدا را چه شناختهاند كه چنين توقعي را ازو دارند.