پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
495 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
✴️ گفتار دوازدهم کتاب «در راه سیاست» :

باید گفتنیها را بگوییم. باید سخنانی را كه دیگران در دل می‌دارند ما خود بزبان آوریم.
بسیاری از ایرانیان با خود چنین می‌اندیشند : «اینجا كشور ماست. ما خودمان دانیم چه كار كنیم. دیگران چه حق دارند بكشور ما بیایند؟!.. چه حق دارند دخالت در كارهای ما كنند؟!..». استقلال را باین معنی می‌شناسند.

ولی این راست نیست. با این سخن شما نخواهید توانست جلو دولتهای زورورز را گیرید. نیكخواهان و دادگران جهان نیز با این منطق به پشتیبانی از شما نخواهند برخاست.

آری اینجا كشور شماست. ولی كشور به چه معنی است؟.. بهتر است آن را روشن كنیم :

🔸كشور سرزمینی است كه مردمی برای خود برگزینند و در آن بزندگانی توده‌ای پردازند و دست بهم داده بآبادی آن كوشند ، كه هم خود برخوردار گردند و هم بدیگران برخورداری دهند. كشورها همه بهم پیوسته است و بدی یا نیكی یكی از آنها در دیگران نیز تواند هَنایید[تأثیر]. استقلال بآن معنی كه شناخته شده غلط است.

شما اگر نتوانید زندگانی توده‌ای[همدست بودن مردم در همه‌ی کارهای کشور] كنید ، نتوانید در راه پیشرفت با دیگران همگام باشید ، نتوانید كشور خود را آباد گردانید ... اینها بهانه‌هایی در دست زورورزان خواهد بود كه شما را شایَنده‌ی[لایق] آزادی ندانند و بكارها و كشورتان دست یازند.

این مَثَل را دیگران زده‌اند و من هم یاد می‌كنم : شما اگر همسایه‌ای می‌دارید كه خانه‌اش را آباد نگه می‌دارد و در باغچه‌اش گل می‌كارد ، شما باو پاس گزارده در كارهایش آزاد گزارید. ولی اگر همسایه‌تان خانه‌ی خود را آباد نگاه نمی‌دارد و هر روز در باغچه‌اش كاه و پهین دود می‌كند كه دود و بویش بشما نیز می‌رسد ، دیگر بآن پاس نگزارده ناچار باشید كه بكارهایش دست یازید. این مَثَل را خود بیگانگان زده‌اند.

🔸پس ببینید سخن ما كه كوشش به پیراستن توده و آبادی كشور را گام نخست در راه سیاست می‌شماریم از روی فهم و بینش است.

بویژه امروز كه گفتگوها از همكاری توده‌ها در راه جلوگیری از بیماریها و نایابیها و افزودن باندازه‌ی خواروبار و مانند اینها می‌رود [1] و گمان بیشتر بر آنست كه باز انجمن بزرگی (مانند جامعه‌ی ملل) به نام جلوگیری از جنگ و سركوبی از دولتهای زورورز برپا گردد. اینها خود شُوَند[=سبب] دیگر است كه در ایران به نیكی حال توده و آبادی كشور بیشتر پرداخته شود و بدانسان كه گفتم این گام نخست سیاست باشد. زیرا آن همكاریها كه عنوان شده است دستاویز دیگری در دست دولتهاست كه هوشیار نیكی یا بدی حال شما باشند و شما را بخود نگزارند و اگر خواستند دست بكارهای شما یازند. ...

[1] : همبستگی کشورها با یکدیگر امروز چندین برابر همبستگیهای هشتاد سال پیش است. چنانکه امروز جستارهایی مانند مواد مخدر ،‌ تروریزم ،‌ زیست بوم ،‌ اینترنت ، پولشویی ، کنترل بیماریها و مانند اینها پیش آمده که پیشتر نبوده ،‌ بیگمانست که در آینده این همبستگیها (و در نتیجه دخالتها) بسیار بیشتر خواهد شد.
امروز شما می‌بینید که کشورها به اندازه‌ی تولید گازهای گلخانه‌ای ، مبادلات بانکی مشکوک ، پژوهشهای دانشی پرخطر یکدیگر دخالت می‌کنند و چشم به آنها نمی‌بندند. حکومت ملایان به این جستارها چهل سال بی‌پروایی کرده ولی رفتار کشورهای جهان در برابر گسترش ویروس کرونا گمان نمی‌رود مانند واکنش به کشتار این حکومت مخالفان خود را در درون و بیرون کشور باشد.
رفتارهای نابخردانه و پست حکومت ملایان در سراسر جهان آبرویی برای ایران بجا نگزارده است.

پیکره‌ی زیر و خبر روزنامه‌ی آلمانی نمونه‌ای از این بی‌آبرویی است.

بزودی فشارهای جهانی بر این کشور بیشتر خواهد شد و توده‌ی ایرانی رنج آن را بیش از گذشته خواهد کشید.
چاره یک چیز بیشتر نیست و آن اینکه مردم هرچه زودتر حقایق زندگی را یاد گیرند و در این میان کیش سراسر دروغ شیعیگری را بشناسند. از این کیش خواری‌آور بیزاری جویند و از پیروی ملایان بیکبار دست کشند.
روزنامه هفتگی آلمان : آخوندها به گسترش کرونا کمک می کنند.
🔶 گفت و شنید - (بخش یکم)
🔸 تکه‌ی 9

ج ـ پس شما بخطبه‌ی شِقشِقيه چه مي‌گوييد؟!.

د ـ اولاً چه دليل هست كه آن خطبه يا امثال آن راستست؟!. آخر ببينيد : امام علي‌بن‌ابيطالب كه بالاي منبر خطبه مي‌خوانده تندنويس نداشته كه گفته‌هاي او را جمله بجمله از اول تا بآخر ضبط كند. مردم نيز كه در پاي منبر مي‌نشستند از هر خطبه‌اي مي‌توانستند چند جمله بذهن خود سپارند ، همه‌ی خطبه را كه نمي‌توانستند. پس باين خطبه‌هاي دراز نهج‌البلاغه چه اعتمادي توان داشت؟!. از سوي ديگر اين خطبه‌ها و روايتها مدتها زبان بزبان و سينه بسينه گرديده تا در قرن دوم و سوم هجري كتاب‌نويساني پيدا شده و آنها را نوشته‌اند. سپس نيز در قرن چهارم هجري سيّدرضي پيدا شده و آنها را از اين كتاب و از آن كتاب گرد آورده و نهج‌البلاغه را نوشته.

من از اين هم چشم مي‌پوشم. خطبه‌ی شِقشِقيه اگر راست هم باشد معنايش بجز اين نيست كه امام علي‌بن‌ابيطالب در دلش خود را بخلافت اُولا از ابوبكر و عمر و عثمان مي‌دانسته. اين مطلب چه دلالت دارد كه خدا او را بخلافت برگزيده بوده و ابوبكر و عمر حق او را غصب كرده‌اند؟!.

ج ـ حقيقت اينست كه اين مطالب قابل رد نيست و من متحيرم كه چرا تا حال ندانسته بوديم.

آ ـ چون فرموديد فكر كنيم و جواب بدهيم من بهتر مي‌دانم كه ما هر سخني هم كه داريم بجلسه‌ی ديگري گزاريم.

ب ـ آخر علماي ما هيچ نفهميده بودند؟!. اينقدر علماي بزرگ ، از ابن‌بابويه و شيخ طوسي و مجلسي و شيخ بهايي و ميرداماد و آخوند ملاكاظم و حاجي شيخ عبدالله و حاجي شيخ عبدالكريم و آقا سيد ابوالحسن و امثال ايشان اينها را نمي‌دانستند؟!. اغلب اين علما صاحب مقامات بودند ، كرامات داشتند ...

د ـ اولاً شما اگر به هندوستان يا به ژاپن يا به چين برويد خواهيد ديد مجسمه‌هاي بدـ هيكل را در معبدها گزارده‌اند و امروز در اينجهان دانش نيز بت‌پرستي مي‌كنند. دسته دسته زوار بآن معبدها مي‌آيند. دخترهاي خود را وقف آنها مي‌گردانند. شماره‌ی آن بت‌پرستان چند برابر شيعيانست. درميان آنها نيز علماي بزرگي (بنام برهمن ، لاما ، بونز و مانند اينها) هميشه بوده‌اند و هستند. شماره‌ی آنها بيشتر از شماره‌ی علماي شماست. مقامشان نيز بالاتر است. دستگاه لاماها بسيار عاليتر از دستگاه مجتهدان شماست. آنها نيز همين حرفها را مي‌زنند ، آنها نيز پيشوايان و علماي خود را پيش مي‌كشند.

ثانياً علماي شما چيزهاي بسيار آشكارتر از اينها را نفهميده و ندانسته‌اند. علماي شما زشتي قمه‌زني و زنجيرزني را كه اروپاييها علامت وحشيگري اين مردم مي‌شمارند نفهميده‌اند. ببينيد : كسي كه مي‌ميرد تن او لاشه‌اي بيش نيست كه اگر بماند بوي بد او مايه‌ی آزار زندگان خواهد گرديد. اينست بايد يا سوزانيد و يا بزير خاك كرد و نهان ساخت. احترام خود او در اينست. علماي شما اين را باين آشكاري نفهميده‌اند و مردگان را از گور بيرون مي‌آورند و با آن بوي بد صدها فرسنگ راه مي‌برند كه در نجف يا قم باشد و گناهانش آمرزيده گردد. اين رفتار سراپا نافهميست. زيرا از يكسو با آن بوي بد باعث آزار مردم مي‌شوند ، بيماريها را درميان مردم نشر مي‌كنند. از يكسو هم چه معني دارد كه خدا كسي را بيامرزد بنام آنكه استخوانهايش در نجف يا قم است؟!. من نمي‌دانم آنان خدا را چه شناخته‌اند كه چنين توقعي را ازو دارند.
یک معبد بودایی
🌒 کشتن کسروی

🔸خوانندگان بیگمان به جداییهایی میان گفتار و رفتار ما با ازآنِ دیگران پی برده‌اند. چنین جداییهایی بیش از همه از گردن نهادن ما به داوری خرد و دوری جستن از هوس و کینه و اینگونه سَهِشها برمیخیزد.

امروز میخواهیم در پیرامون یکی از آن جداییها با شما گفتگو کنیم.

🔸بارها خوانندگانی از ما سراغ گور جانسپاران کسروی و حدادپور را گرفته‌اند. ما نه جای آن را دیده و نه بدرستی میدانیم کجاست. از نوشته‌های یاران این میدانیم که کالبد آن دو را به کوهی در شمال تهران به جایی بنام چشمه‌ی آبَک برده زمین سخت را کنده درمیان سنگ بزرگی هر دو را بخاک سپارده و روی آن را با سیمان پوشانیده‌اند.
این هم پرروشن است که نخواسته‌اند ایشان گور بدارند. در آیین ما مرده را با پاسداری بخاک سپردن هست ولی مرده‌پرستی و پیاپی بر سر گور رفتن سزا نیست. جای گور هرچه ناشناخته‌تر بهتر. ما نه درپی بارگاه ساختنیم و نه این را کاری بخردانه میدانیم. برای دیگران گورِ عزیزانشان جای گرد آمدن و مراسم برپا داشتن می‌باشد و هر زمان که توانند به آنجا شتابند. ولی اینها در نزد ما نیست.

🔸اینکه برخی نوشته‌اند یاران کسروی کالبدها را به گورستان ظهیرالدوله برده و چون سرپرست گورستان با خاکسپاری آنها «مخالفت» کرده آنها ناچار کالبدها را به آبک برده‌اند ، جز میوه‌ی پنداربافی نیست.
کالبدها را شهربانی به آنجا برده‌ بوده و میخواسته هرچه زودتر بخاک سپرده شوند!‌

🔸آری این تواند بود که یاران کسروی چون آن گورستان را جای خاکسپاری پیشوایان صوفی و برخی از بدنامترین کسان میدانستند از خاکسپاری در آنجا خودداری کردند ولی این اندیشه هم کارگر بوده که اساساً آزادگان با گوربازی و بارگاه ساختن مخالف بوده‌اند.
اینست که سرانجام کالبدها را به دامنه‌ی کوه برده در آنجا چنانکه گفتیم در شکاف سنگ بزرگی جا داده و روی گور را با سیمان پوشانده‌اند. سالها پس از آن نیز راهداری راهی از آنجا می‌گذراند و بدینسان آن سنگ هم از میان برداشته می‌شود.

🔸به این پیشامد که دلسوختگانی با افسوس از آن یاد میکنند ، ما طور دیگری می‌اندیشیم. ما میگوییم آدمیان از نخست بدینسان که امروز هست زندگی نمی‌کرده‌اند. دگرگونیهای بسیاری در اندیشه‌ی آدمی پیش آمده تا زندگانی او به سان امروزی رسیده. روزگاری مردمان دو دسته‌ی آزاد و برده بوده‌اند و این بسیار عادی بوده که کسی از زاده شدنش برده‌ی دیگری باشد و فرمان ازو برد. لیکن چنین اندیشه‌ی خواری‌آوری امروز از میان برخاسته و خود بس ناپسندست.
درباره‌ی باور به زندگانی زیر خاک پس از مرگ و ارج گزاردن به گور و بارگاه پدید آوردن و زیارت آنها نیز ، تاریخ و کاوشهای باستان‌شناسان بما چیزهای شگفت‌آوری می‌آموزد که پاره‌ای از مردمان امروز آنها را دور از خرد می‌شمارند. پس چه جای شگفت است که روزی این مراسم نیز همچون بسیاری از مراسم بیهوده بیکباره برچیده شود.

🔸ما برآنیم که این پیشامد خود نقطه عطفی در تاریخ جهان تواند بود که در آینده مردمان این اندازه که امروز به گورها ارج بیهوده می‌گزارند ، نگزارند و از کار امروزیان در شگفت باشند.

🔸اینها گفتگو از گور و زیارت و سر گور گرد آمدنها بود. ولی درباره‌ی پیشامدی که در روز بیستم اسفند 1324 در تهران رخ داده ما سخنان بسیاری داریم. زیرا آن یک قتل ساده‌ای نبوده. گذشته از دسیسه‌های شوم و جنایتکارانی که همه دست به هم دادند تا زمینه‌ی آن را فراهم آورند ، این قتل یک تأثیر بسیار زیانمندی بر سرنوشت این توده بلکه توده‌های شرقی و جهانیان داشته است.
کسانی تا به ژرفای اندیشه‌های پاکدینی راه نبرند این سخنان را گزافه شمارند. لیکن باید دانست که این سخن گزافه نیست و هرچه هست از دور افتادن آن کسان از اندیشه‌های پاکدینی و این راه خدایی است.

🔸اینست ما درباره‌ی آن پیشامد هر زمانی بتوانیم به سخن درآمده گفتنیها را میگوییم. و دربند آن نیستیم که تنها در چنین روزهایی گفته شود.

🔸برخی کسان را می‌بینیم که به روز زادن کسروی و کشته شدنش ارج می‌گزارند و آن را بیادها می‌آورند. ما دربند چنین مراسمی نیز نیستیم.

تنها چنین روزی ، روز بیستم اسفند ، نیست که ما را افسرده می‌گرداند. هرگاه که بیاد چنان دسیسه‌ی ننگ‌آلود رسوایی می‌افتیم سخت برمی‌آشوبیم ـ دسیسه‌ای که یک چند نافهم دُژخیم که از دروغهای مشتی خداناشناسِ بیدین برانگیخته شده و با دستهای آنها ببازی درآمدند ، پدید آوردند.

از سوی دیگر ما می‌بینیم همینکه به این روزها نزدیک می‌شویم خوانندگانمان خواهان خواندن سخنانی در پیرامون آن کشتار ننگ‌آور می‌باشند و اینست نمی‌توانیم خاموش بنشینیم و سخن را به زمان دیگری واگزاریم.
🔸این خود دانستنی است که این پیشامد بسیار پراهمیت‌تر از آنست که سالی یک روز یادی از آن رود و تا سال دیگر یاد نشود. برای آنکه این سخن نیک روشن گردد و ژرفای رسوایی آن پیشامد و تأثیرش بر زندگانی هشتاد میلیون ایرانی و دیگران فهمیده شود ما ناگزیریم از راههای گوناگون به سخن درآمده این زمینه را روشن گردانیم.

اینست از امروز کلیپی را درباره‌ی کوششهای کسروی و باهماد آزادگان بخش به بخش خواهیم آورد. به یاری آفریدگار در آینده گفتارهای مفصلتری در این زمینه در کانال نشر خواهیم کرد.
🔶 زبان ایرانی - 130
🔸 بهم خوردن گونه‌های کارواژه‌ها (سال چهارم) – 16

هم بايد دانست كه ما نمي‌خواهيم از چگونگي زبان در زمانهاي گذشته جستجو كنيم و يك كار تاريخي انجام دهيم. ما چندان كاري با گذشته نداريم و آراستگي زبان را در آينده خواستاريم و اينكه بگذشته مي‌پردازيم از بهر روشني زمينه است و اينست نمي‌خواهيم گام بگام از گذشته پيروي نماييم. پاره‌ای چيزها هست كه در گذشته بوده ولي خود پايه‌ي درستي نداشته و يا اگر داشته از ميان رفته است و بر آنيم كه اينها را رها كرده جز بچيزهاي درست نپردازيم. چنانكه يكي از آنها باء است كه در آغاز پاره‌ای گونه‌هاي گذشته مي‌آيد : بنوشت ، بگفت. آيا اين از بهر چيست و چه معنايي را دربر دارد؟... ما هرچه مي‌سنجيم معنايي براي آن پيدا نمي‌كنيم و هيچ گونه جدايي ميانه‌ي گفت و بگفت نمي‌يابيم.
كساني آن را باء آرايش (زينت) مي‌نامند. ولي اين گفته ارجي ندارد. زيرا آرايش سخن با چيزهاي فزوني و بيهوده نتواند بود. يك چيزي كه معني ندارد بودنش آلودگي است نه آرايش. در گذشته هرچه بوده باشد. براي آينده بايد راه درستي پيش گرفت.
آنچه ما ميدانيم اين باء در فرمان (امر) و پاره‌ای گونه‌هاي ديگر دربايست است و معنايي با خود دارد. چنانكه خواهيم آورد. ولي در گذشته هيچ گونه معنايي ندارد و بايد آن را انداخت و هرگز در بند اين نبود كه پيشينيان بكار مي‌برده‌اند.
اين تنها در اين باره نيست. درباره‌ي پيشوندها و پسوندها نيز كه ما آنها را دنبال ميكنيم بيش از همه بر آن ميكوشيم كه براي هر كدام معناهاي روشني نشان بدهيم كه جز از آنها در جاي ديگري آورده نشود و تنها از اين راه است كه ميتوان زبان فارسي را بدرستي آورد و اگر دربند شيوه‌ي گذشتگان باشيم از پراكندگي و نابساماني كه در كار ايشان بوده كار ما نيز نابسامان و پريشان خواهد بود.
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی بیستم)

🔶با بدنهادان دشمنی نمایید
(بخش یک از یک)

در شماره‌ی دیروز پرچم شرحی از حال آذربایجان نوشتیم و اینك می‌خواهیم باز در آن زمینه چند سخنی نویسیم :
چنانكه می‌شنویم ماجراجویانی كه در تبریز و ارومی و دیگر جاها حزب می‌سازند و یا دسته بسته بآدمكشی می‌پردازند ، چنین وامی‌نمایند كه افسران سپاهی و كاركنان سیاسی شوروی پشتیبانی بآنان دارند و باین آوازه‌ی دروغ كار خود را پیش می‌برند.

در نتیجه‌ی همین نسبت است كه كاركنان دولت شوروی بارها بصدد تكذیب آمده و این نسبت را از خود رد كرده‌اند.

ما می‌خواهیم بكاركنان دولتی ایران در آذربایجان و همچنین بمردم آنجا بگوییم كه گذشته از آنكه كاركنان دولت شوروی چنان نسبتی را تكذیب می‌كنند و این تكذیب دارای همه گونه اعتبار می‌باشد اساساً ما با دولت شوروی پیمانی داریم و آن پیمان باستواری خود برجاست.

در شهریور ماه كه سپاهیان دو دولت بخاك ما درآمدند و آن حوادث رخ داد ، خود آنان در همه جا آگهی پراكندند كه درآمدنشان بایران از روی دشمنی نیست و بیش از این مقصودی ندارند كه از وضع جغرافیایی كشور ما استفاده‌ی جنگی كنند و سپس خود آنان پیمانی پیشنهاد كردند كه چند هفته در مجلس بگفتگو گزارده شد و پذیرفته گردیده و در آن پیمان تصریح گردیده كه این بودن سپاه انگلیس و روس در ایران اشغال نظامی نیست و هیچ گونه مزاحمتی با قوای تأمینیه نخواهند داشت و هیچ گونه دخالتی در كارهای درونی ایران نخواهند نمود.

در نتیجه‌ی آن اظهار دوستی كه نمودند و این پیمانی كه بستند ما نیز با آنان رفتار دوستانه می‌نماییم و در این هنگام كه سراسر جهان در جوش و خروشست و هر توده‌ای از بزرگ و كوچك از سرنوشت آینده‌ی خود گفتگوها و جستجوها می‌كند ما با یك آرامش و خاموشی روز می‌گزاریم و بلكه بجلوگیری از احساسات جوانان و دیگران می‌كوشیم. و باطمینان اینكه همسایگان استقلال كشور ما را در پیمانی كه بسته‌اند تصریح نموده و البته آن را محترم می‌شمارند از تشویش خودداری نموده یك جمله در روزنامه‌هامان شكایت نمی‌نویسیم.

تاكنون بارها رادیوهای محور[1] سخن از دخالت كاركنان شوروی در آذربایجان راندند و رادیوها و روزنامه‌های روسی و انگلیسی بتكذیب پرداختند و در هر فرصتی از اشاره باستواری مواد پیمان خودداری ننمودند.

كوتاه مطلب : آنچه نباید ترتیب اثری كرد اینست كه كاركنان دولت شوروی از اشرار و ماجراجویان پشتیبانی نمایند. این چیزیست كه هیچگاه نباید پذیرفت و هیچگاه بِرو نباید آورد.

ما باید گناه را از خود آن اشرار و ماجراجویان بدانیم. باید آنها را به پستنهادی بشناسیم و از نفرت و بیزاری بازنایستیم. باید فراموش نكنیم كه در چنین هنگامی كه می‌بایست همه هوسها را كنار گزارند و همه كینه‌ها از یاد برند و همگی از دور و نزدیك دست بهم داده ‌امنیت و آرامش را نگاه دارند و همدستی و یگانگی نشان دهند ، یك دسته بدنهادانی فرصت یافتند و به بهانه‌هایی دم از تفرقه زدند و با یك خیالهای خائنانه‌ای حزبها ساختند و بدستاویز مسلك دسته‌های تاراجگری و آدمكشی بروستاها فرستادند.

باید فراموش نكنیم كه در توده‌ی ما چنین بدنهادانی بسیارند. فراموش نكنیم كه تاراجگران كرد همینكه فرصت یافتند از كشتار و یغما پرهیز نمی‌كنند. فراموش نكنیم كه آسوریان در رضائیه همیشه مایه‌ی دردسری برای ما فراهم می‌كنند. فراموش نكنیم كه یك دسته هوسمندانی در توده‌ی ما یافت شده‌اند كه اگر یك رضاشاهی برخاست و مشتی گره كرد پستنهادانه خاموشی می‌گزینند و باین گوشه و بآن گوشه می‌خزند و اگر آزادی داده شد این زمان در لجام‌گسیختگی اندازه نمی‌شناسند و بنام خودنمایی و هوسبازی پشت پا باستقلال كشور نیز می‌زنند.

اینها از آلودگیهای خود توده است. ما باید در اندیشه‌ی چاره باین آلودگیها باشیم. باید این نامردان را دشمنان خود دانسته سزای خائنان بایشان دهیم. باید نگوییم از ما هستند. نگوییم خویشان یا دوستان ما می‌باشند. نگوییم نام ایرانیگری برای خود دارند. باید فریب آزادیخواهی و مسلكداری كه از خود می‌نمایند نخوریم.

بیشرمی ‌نگرید : اشرار را برمی‌انگیزند كه بروستاها روند و مردان و زنان بیگناه را بكشند ، و چون نیروی نظامی از چگونگی آگاه می‌گردد و بسراغشان می‌رود و دستگیرشان می‌سازد این زمان بدادخواهی می‌پردازند و تلگراف می‌فرستند كه قوای دولت «چون فاشیستهای خونخوار» بفلان دیه ریختند و چنین كردند و چنان كردند. با این جمله می‌خواهند خود را آزادیخواه بجلوه دهند و در ضمن دعوی انتساب بدولت شوروی نمایند. اینست شیوه‌ی كاری كه برای بدنهادیهای خود اندیشیده‌اند.

بدنهادان بنام هواداری از رنجبران ریشه‌ی رنجبران را می‌كَنند. آدمكشان و تاراجگران را هوادار رنجبران می‌خوانند و سپاهیان دولتی را كه برای نشر امنیت رفته‌اند ، «فاشیستهای خونخوار» نام می‌دهند. اینست نمونه‌ی وارونه‌گوییهای آنان.

👇
🔸دوباره می‌گویم باید اینان را دشمن گرفت. باید از نفرت و بیزاری بازنایستاد. این نتیجه‌ی سستگیری مردم است كه یكمشت هوسمندان خیانتكار گستاخ گردیده‌اند.

ما می‌شنویم دسته‌هایی از تبریز و دیگر جاها می‌كوچند. این كار بسیار غلط است. كوچیدن برای چیست؟!.. مگر می‌خواهید از سرزمین خود دست بردارید؟!. مگر می‌خواهید آن را باشرار واگزارید؟!.. و آنگاه بكجا می‌كوچید؟!.. مگر در شهرهای دیگر از آن بدنهادان نیستند؟!.. مگر گمان آشفتگی بهمه جا نمی‌رود؟!..

این جز نتیجه‌ی سستنهادی و ناشایستگی نیست. هرگز نباید كوچید. هرگز نباید از شهر خود چشم پوشید. چرا آن نمی‌كنید كه مردانه دست بهم دهید و یك دسته‌ی نیرومندی باشید و در برابر اشرار ایستادگی نشان دهید؟!.. چرا آن نمی‌كنید كه یك توده‌ای گردیده و از كاركنان دولت كه بكندن ریشه‌ی اشرار می‌كوشند پشتیبانی بنمایید.

بدانید ای آذربایجانیان : وظیفه‌ناشناسی و خیانت بكشور راههای بسیاری دارد و در این هنگام یكی از آنها كوچیدن و شهر را به اشرار و ماجراجویان بازگزاردنست.

می‌دانم خواهید گفت : از دست ما كاری برنمی‌آید. می‌گویم : تا بدینسان پراكنده‌اید البته هیچ كاری از دستتان نخواهد آمد. ولی اگر آزادگی نمایید و مردانه بیک راه درآیید و یك دسته‌ی آبرومندی باشید در آنحال خواهید توانست باشرار فیروز درآیید و هر آرزویی كه دارید بانجام رسانید.
(پرچم روزانه شماره‌ی 52)

[1] : کشورهایی که بنام متفقین در جنگ جهانی دوم خوانده می‌شدند ، نیرومندترینشان آمریکا و شوروی و انگلیس بودند. اینها را دوستانی بود. از آنسو کشورهای دشمن ایشان را «محور» میخواندند که نیرومندترین آنها آلمان و ژاپن و ایتالیا بودند. اینان نیز دوستانی در اروپا و دیگر جاها داشتند.

[2] : هوسبازیهای خائنانه‌ای که در این گفتار یادش رفته سه سال پس از آن با تحریک احساسات برخی از آذربایجانیان ساده‌دل تبدیل به آشوب ننگ‌آوری در سال 1324 شد که بنام غائله‌ی دمکراتهای آذربایجان شناخته می‌شود. امروز نیز این بیگانه‌پرستان در کارند و همچون آن دو غائله‌ی پیش ، زبان ترکی را بهانه‌ی جست و خیزهاشان گرفته‌اند. دانستن حقیقت میهن و میهن‌پرستی و نیز اینکه ترکی ، زبان کهن آذربایجان نبوده ، به رسوایی و خواری این دشمنان ایران و آذربایجان یاوری بسیار تواند کرد.
🔶 گفت و شنید - (بخش یکم)
🔸 تکه‌ی 10

ج ـ من مجبور هستم در اينجا دفاع كنم. اينها رفتار عوامست. مربوط بعلما نيست. علما خودشان از اين رفتار بيزارند.

آ ـ من سي سال پيش در يكي از روزنامه‌ها خواندم كه علماي نجف بحرمت نقل جنازه فتوا داده بودند.

د ـ آقا ، شما اشتباه مي‌كنيد. شما چيزي را كه با چشم خود مي‌بينيد وارونه‌ی آن را بزبان مي‌آوريد. من مي‌پرسم اين رفتار پست را به عوام كه ياد داده است؟!. پس چرا عوام مذاهب ديگر اينها را ندارند؟! آنگاه اگر اين رفتار عوامست پس چرا علماتان جلو نمي‌گيرند؟!. همان قمه‌زني كه از همه زشتتر است هر وقت گفتگو شود ملايان مي‌گويند رفتار عوام است. ولي اگر استفتاء كنند فتوا بحرام بودنش نمي‌دهند بلكه براي عوامفريبي مي‌گويند : «اين را بايد از حضرت عباس استفتاء كرد». (1) علماي شما در شيوه‌ی دكانداري بسيار استادند.

گذشته از اينها ، مگر فراموش شده كه پيش از آنكه پهلوي برخيزد همه‌ساله در محرم مجتهدين بزرگ شما خانه‌هاي خود را حسينيه مي‌گردانيدند كه دسته‌هاي سينه‌زني و زنجيرزني و قمه‌زني بيايند و بروند و روز آخر به سردسته‌ها خلعت مي‌دادند. باز مي‌توانيد گفت : بعلما مربوط نيست؟!. در همان نجف و كربلا در صحن‌هاي امامانتان قمه مي‌زنند و زنجير مي‌زنند و اين را از «خصائص شيعه» مي‌شمارند و علماي بزرگ شما مي‌بينند و جلو نمي‌گيرند. بلكه با رفتار خود مي‌فهمانند كه اينها بايد بود.

پابرگیها (همه از ویراینده است) :
1ـ پیشروتر از همه خامنه‌ای بوده که گفته «در وضعیت فعلی حرامست». معنی آنکه روزی هم تواند بود که حرام نبوده آزاد باشد. حال آنکه همه میدانند اکنون قمه‌زنی را هیچ جلوگیری نیست و آزاد است.
🔸 کانال : پوزش میخواهیم که بخش نخست کلیپ را با دیرکرد امروز می‌آوریم.
✴️یک نامه‌‌ی سراسر راستی
کوشاد تلگرام : نامه‌ی زیر را یکی از خوانندگان نوشته و چون همه راستیهاست در زیر می‌آوریم

🔶درود پاک دینان و نیک خواهان جهان
این روزها روزهایی خواهد بود که به یاد تاریخ کشور ما خواهد ماند آیندگان از این روزها یاد خواهند کرد ،انگیزه آن یک چیز است ویروس کرونا ،روزهایی است که راستی ها پرده افکنده و چهره دروغ آشکاره دیده میشود ،دروغ هایی به کهنسالی تاریخ ،که جد اندر جد پدرانمان پی به این دروغگویی ها و بافندگی ها نبرده بودند ،امروز روزیست که نگاهبانان این دروغ ها رسوا و بی آبرو شده اند ،ملایان نگاهبانان و ترویج دهندگان این دروغها بی آبروتر و رسواتر پیش چشم نیک خواهان جهان پوست اندازی میکنند تا رنگ آنان عوض شود اما دیر است ،امروز ملایان آشکاره از گذشته خود فاصله میگیرند ،نمی خواهند بیاد آورند که چند ده سال قبل آشکاره مروج قمه زنی بودند، اما تاریخ نیک بیاد دارد ،نمی خواهند بیاد آورده شود مخالفت آنان با لوله کشی آب ،اما تاریخ بیاد دارد،و...
قرن ها ملایان به پدران ما القا کردند که حرم ها دارالشفاست ، حرم ها متبرک هستند و همه جا بنام حرم مطهر از آن یاد کردند مردم را از سراسر کشور به این حرم ها رهنمود کردند مردم ساده درون از همه شهرهای دور و نزدیک به هوای وعده های شیرین ملایان هرساله برای شفا و برای گرفتن حاجات و تبرک جستن به این اماکن دخیل بستند و زیارت کردند اما امروز دیدیم که حتی خود ملایان نیز حرم ها را بروی مردم بستند.
و انگیزه آن نیز یک چیز است بیرون آمدن راستی ها که درپس با سوادتر شدن مردم و دلیل خواهی آنان پیش چشم جهانیان،دیده میشود چگونه فریب کارانه از گذشته خود فاصله میگیرند،
آیا این نشان گمراهی و فریب کاری نیرنگ بازی این دسته نیست ؟ آیا وقت آن نرسیده مردم خود آموزه‌های اینان را به خرد بسپرند ؟ آیا وقت آن نرسیده اینان در تاریخ محاکمه بشوند؟ ملایان بدهی سنگین تاریخی به ایران و توده ایران دارند بهتر است بخود آمده و دست از فریب کاری بردارند و از امروز شروع کنند به پرداخت این بدهی تاریخی هزار ساله ،هزار سال گمراه کردن یک توده و هزار سال مفتخواری از کیسه توده بدهی کمی نیست ،ما نیک خواهان جهان بدنبال انتقام نخواهیم بود اما باید ملایان جبران این گمراهی ها رو بکنند تا نزد نیک خواهان جهان رسواتر و بی آبرو تر نباشند و اینقدر دین لگد مال نشود .
🔶 زبان ایرانی - 131
🔸 بهم خوردن گونه‌های کارواژه‌ها (سال چهارم) – 17

تا اينجا هرچه گفتيم درباره‌ی‌ بازگفتن (خبر‌) بود و اينك برشته‌هاي ديگر مي‌آييم و در اينجا گفتگو از فرمان (امر) ميداريم : چنانكه گفته‌ايم فرمان نيز زمان دارد و از آن ميتوان سه گونه پديد آورد بدينسان :
1ـ فرمان ساده : بنويس
2ـ فرمان همانزماني : مي‌نويس
3ـ فرمان پيوستگي : همي‌نويس
فرمان ساده در جاييست كه تنها فرمودن و دستور دادن بخواهند و معني ديگري در انديشه نباشد. فرمان همانزماني در جاييست كه بخواهند كار را همان هنگام كه دستور داده مي‌شود انجام گيرد. فرمان پيوستگي در جايي است كه خواسته شود كار را پياپي و يا پيوسته بكنند.
از فرمان ساده بگفتگوي چنداني نياز نداريم. فرمان همانزماني را پيشينيان مي‌شناخته‌اند و بكار برده‌اند. ناصرخسرو و ديگران بارها آن را مي‌آورند. اما پيوستگي آن را نيز گاهي مي‌شناخته‌اند ولي شايد اين معني كه ما ميخواهيم در انديشه‌ي ديگران نبوده است.
چه گذشتگان اين معنيها را مي‌شناخته‌اند و چه نمي‌شناخته‌اند ما كه امروز نيازمنديم زبان را بسامان بياوريم و بمعنيهاي باريك پرداخته آنها را رواج دهيم بايد اينها را درست بشناسيم و در گفتن و نوشتن بكار بريم تا زبان جان گيرد و نيرومند شود.
چيزي كه هست اين معنيها تنها در يك كس از شش كس فرمان كه «كس دوم تنها» باشد درست مي‌شود در پنج كس ديگر دشوار است زيرا چنانكه ديده مي‌شود فرمان با «باء» مي‌آيد و اين «باء» كه گفتيم در گونه‌هاي گذشته فزوني و بيجاست در اينجا دربايست و بجا ميباشد زيرا اگر نباشد در پنج كس چنين است كه فرمان با اكنون يكسان شده بهم درمي‌آميزد.
اينك شش كس فرمان :
بنويسم ، بنويس ، بنويسد ، بنويسيم ، بنويسيد ، بنويسند.
از اينها اگر «بنويس» را كنار بگزاريم در آن پنج كلمه هرگاه نباشد اكنون همارگي خواهد گرديد. از اينجا ميگوييم باء در آغاز فرمان بایاست و ما چنین می‌پنداریم باء تنها ازآنِ فرمان و پاره‌ای كارهاي ديگر بوده و كساني از راه بي‌پروايي آن را بر سر گونه‌هاي گذشته آورده‌اند. سپس ديگران بجاي آنكه بگويند بيجاست چنين عنوان كرده‌اند از بهر آرايش است.
هرچه هست باء بر سر فرمان بهر جدايي آن از اكنون ميباشد و ما اگر بخواهيم آن را انداخته مي يا همي بياوريم آن جدايي از ميان ميرود. مگر در «بنويس» كه بخودي خود از اكنون جداست و به باء نياز ندارد و چنانكه گفتيم در آن بآساني مي‌توان سه معني را فهمانيد. مگر در پنج كس ديگر اين را بكنند كه باء را نيندازند و همي يا مي را بر سر كلمه بياورند مثلاً بگويند : «مي‌بنويسيد» و همي‌بنويسيد» و ما نمي‌دانيم اين تا چه اندازه خوش مي‌افتد و آيا پيش مي‌رود يا نه؟!.
آنچه هست فرمان اگر هم شش كس دارد تنها كس سوم آن است كه رواج بيشتر دارد و فراوان بكار ميرود و اينست چندان ناسزا نيست كه ما از ديگر كسها چشم پوشيده سه معني را تنها درباره‌ی‌ يكي از آنها دنبال نماييم.
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی بیست‌ویکم)

🔶در پیرامون کشاورزی
(بخش یک از یک)

در شماره‌ی دیروز پرچم شرحی را از تبریز بچاپ رسانیدیم كه در آن اظهار بیم از كمی گندم و خواربار در سال آینده نموده و از ما درخواست كرده‌اند كه درباره‌ی كشاورزی گفتارهایی نویسیم و توجه دولت را باین موضوع مهم زندگانی جلب كنیم.

این نوشته مرا واداشت كه درباره‌ی كشاورزی گفتاری نویسم ولی چون خامه بدست گرفته‌ام خود را در برابر یك موضوع بسیار درهم و دشواری می‌بینم. زیرا كارها همه بهم مربوط است و ما چون می‌خواهیم از اصلاح یك موضوعی سخن رانیم ناگزیر اختلال موضوعهای دیگر بمیان می‌آید.

در همان زمینه‌ی كشاورزی ما هرچه بگوییم «كشاورزی سرچشمه‌ی زندگانیست» ، هرچه تكرار كنیم : «دولت باید باین موضوع توجه كند» ، هر چند یادآوری كنیم : «سال آینده از این باره بیمناكست» از این سخنان هیچ نتیجه نخواهد بود و سختیها با این جمله‌ها آسان نخواهد گردید.

اگر می‌خواهیم نتیجه بگیریم باید ببینیم اختلال از كجا برخاسته و از آنجا آغاز كرده راه اصلاح را باز نماییم.

این یكی از مقاصد بزرگ ماست كه كشاورزی اساس زندگانی باشد و بآن بیش از اكنون اهمیت داده شود و بیش از اكنون پرداخته گردد. نیز از مقاصد ماست كه دیه‌ها بزرگ گردد و تفاوت میانه‌ی آنها با شهرها هرچه كمتر باشد.

ولی آیا اینها تنها با همین گفتن پیش خواهد رفت؟! تنها با چند جمله به نتیجه خواهد رسید؟ بیگمان نخواهد رسید و باید راهش را پیدا كرد و وسایلش را فراهم گردانید.

همان موضوع بزرگی دیه‌ها بسته بآنست كه در هر دیهی پزشكی باشد و داروخانه باز گردد كه مردم ناگزیر نباشند برای چاره‌ی دردها بشهر آیند ، بآنست كه دبستان و دبیرستان باشد كه شاگردان درس خوانند و بیسواد نمانند. بسته بآنست كه راههای شوسه كشیده شود و اتومبیلها آمد و شد كنند. بسته بآنست كه یك قانون دادگرانه گزارده گردد و كشاورز آنچه می‌كارد در دست خودش بماند ، یك امنیتی باشد كه یك مباشر یا یك رئیس پست امنیه بجان و مال مردم چیره نگردد.

پس از همه‌ی اینها باید در شهرها نیز راه زندگانی تغییر یابد و جلو مفتخواری گرفته شود تا هر كس از كار نگریزد و در شهر با مفتخواری زندگی نتواند. بالاخره باید اصلاح شهر و دیه در یكجا صورت گیرد. باید در بسیاری از شئون زندگانی تغییراتی پیش آید تا به نتیجه برسد وگرنه از گفتن و آرزو كردن سودی در دست نباشد و
تنها بیك موضوع توجه كردن نتیجه‌ای ندهد.

این نكته‌هاست كه در نوشتن گفتار جلو ما را می‌گیرد. می‌بینیم در برابر یك توده‌ای ایستاده‌ایم كه فساد و اختلال بهمه‌ی كارهای زندگانی آن راه یافته و نمی‌دانیم بكدام یكی از آنها پردازیم.

در چندی پیش نویسنده‌ای گفتاری فرستاده در این زمینه كه در ایران تولید بسیار كم گردیده و تعادل میانه‌ی آن با مصرف از میان رفته. نویسنده‌ی نامبرده پیشنهاد می‌كند كه دولت كاركنان فزونی را كه در ادارات بسیار است و نیازی به بودن آنها نیست بیرون كند و بفرستد تا در روستاها بكشت و كار پردازند و یا در كارخانه‌ها كارگر باشند.

این سخن گفتنش آسانست و بكار بستنش بسیار مشكل می‌باشد. با حال كنونیِ زندگانی از چه راهی می‌توان چنین چیزی را بانجام رسانید؟! آن كدام كاركنِ اداره است كه چنین درخواستی را بپذیرد؟! گرفتم كه دولت این پیشنهاد را پذیرفت و كسانی را از ادارات بیرون ریخت ، آیا می‌توان گمان برد كه بدستور دولت كار بسته و با خاندان خود بروستاها رفته در آنجا بكشت و كار خواهند پرداخت؟!.. می‌توان گمان برد كه كسانی كه به نشستن در پشت میز عادت كرده‌اند در كارخانه‌ها در پشت ماشین ایستند و رنج كارگری بخود هموار گردانند؟!.. دیگران را كنار بگزاریم آیا ما خودمان بچنین كاری گردن گزاریم؟!.. خود پیشنهاد كننده حاضر است كه پیشگام گردد و به پیشنهاد خود صورت عمل دهد؟!..

همین یك عمل كه بسیار ساده بنظر می‌آید بسته بآنست كه همه‌ی ترتیبات كنونی بهم خورد و نه تنها طرز كارها دیگر گردیده ، قوانین نیز عوض شود ، اندیشه‌ها نیز تغییر یابد.

خلاصه‌ی این گفته‌ها یك چیز است ، و آن اینكه ما اگر بخواهیم یك زندگانی آسوده و استواری پیدا كنیم باید در همه‌ی رشته‌ها بتكانی پردازیم و هر گروهی در سهم خود برای تغییراتی حاضر باشد. از آنسوی این كار باین زودی و باین آسانی نتواند بود. امروز باید بیك وسائل موقتی تشبث نماییم و یك رشته اصلاحات موقتی را در كارها پدید آوریم.

در همان موضوع كشاورزی ، چنانكه از هر سویِ كشور آگاهی می‌رسد نگرانیهایی برای سال آینده درمیان است و یكی از بیمها برای آینده كمی خواروبار می‌باشد. پیداست كه باید هم دولت و هم خود مردم بموضوع توجه كنند و در اندیشه‌ی چاره باشند.


👇