This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گروهی از هندوها شنبه 24 اسفند میزبان یک میهمانی برای نوشیدن شاش گاو بودند زیرا باور دارند گاو جانور مقدسی است و شاش آن جلو ویروس کرونا (کوید ـ 19) را میگیرد.
(گزارش اسپوتنیک ، از زبان gulfnews و دویچه وله)
این میهمانی به میزبانی گروهی بنام «اتحادیهی هندوهای کل هند» در ساختمان این گروه در دهلی نو برگزار شد که در آن 200 تن شرکت داشتند و سازماندهندگان امیدوارند میزبان میهمانیهایی مانند آن در دیگر جاهای هند باشند.
یکی از شرکت کنندگان در این میهمانی گفت : ما 21 سال است که شاش گاو مینوشیم. ما همچنین در سرگین گاو حمام میکنیم. ما هیچگاه به داروهای انگلیسی نیازمند نشدهایم.
رهبرانی از حزب ناسیونالیست هندوی نارندرا مودی ، نخستوزیر هند نیز هوادار سود بردن از شاش گاو به عنوان یک دارو و درمانی برای سرطان هستند.
یکی از رهبران ایالت آسام در شمال شرق هند در آغاز ماه کنونی میلادی به قانونگزاران گفته بود شاش و سرگین گاو میتواند برای درمان بیماری کوید -19 بکار رود.
(گزارش اسپوتنیک ، از زبان gulfnews و دویچه وله)
این میهمانی به میزبانی گروهی بنام «اتحادیهی هندوهای کل هند» در ساختمان این گروه در دهلی نو برگزار شد که در آن 200 تن شرکت داشتند و سازماندهندگان امیدوارند میزبان میهمانیهایی مانند آن در دیگر جاهای هند باشند.
یکی از شرکت کنندگان در این میهمانی گفت : ما 21 سال است که شاش گاو مینوشیم. ما همچنین در سرگین گاو حمام میکنیم. ما هیچگاه به داروهای انگلیسی نیازمند نشدهایم.
رهبرانی از حزب ناسیونالیست هندوی نارندرا مودی ، نخستوزیر هند نیز هوادار سود بردن از شاش گاو به عنوان یک دارو و درمانی برای سرطان هستند.
یکی از رهبران ایالت آسام در شمال شرق هند در آغاز ماه کنونی میلادی به قانونگزاران گفته بود شاش و سرگین گاو میتواند برای درمان بیماری کوید -19 بکار رود.
🔶 گفت و شنید - (بخش دوم)
🔸 تکهی 23
ب ـ داماد ما یكی از علماست ، صاحب محضر است. با او صحبت میكردیم میگفت : عمر و ابوبكر از اول ایمان نداشتند. رفته بودند پیش كاهنی و ازو شنیده بودند كه پیغمبر غلبه خواهد كرد و اسلام قوت خواهد گرفت. از این جهت اظهار ایمان میكردند و مقصودشان از اول غصب خلافت بوده.
د ـ میدانید این حرف را چرا میگویند؟. چون ایراد گرفته شده كه شما چطور ابوبكر و عمر را منافق میشمارید در حالی كه ایشان هنگامی ایمان آوردند كه اسلام ضعیف بود و مسلمانان از مشركین صدمه و شكنجه میدیدند؟!. اگر آنها عقیده نداشتند چرا ایمان آوردند؟!. در پاسخ آن ایراد است كه این را درست كردهاند.
یکی از كارهای عجیب شیعیان همینست كه چون با كسی گفتگو میكنند اصرار میورزند كه شكست نخورند و حرف طرف را نپذیرند. اینست میبینی در برابر هر ایرادی یك چیزی از خودشان درست كردند و گفتند. از دروغ هم در این باره اجتناب ندارند.
من روزی با یكی از ایشان دربارهی اذیت رسانیدن عمر بدختر پیغمبر صحبت میكردم. گفتم : اینها دروغست. از جمله دلیل آوردم كه میگویند بچهای بنام محسن سقط شد. من میپرسم : بچهای كه زاییده نشده نام چه میخواست؟!. آنگاه كه دانسته بود كه پسر خواهد بود تا نام محسن باو بگزارد؟!. آن شخص فوراً جواب داد و گفت : «پیغمبر خبر داده و خود او نامش را محسن گزارده بود». دیدم بیدرنگ دروغی ساخت و بمن پاسخ داد. گفتم : شما این را از كجا میگویید؟ این در هیچ كتابی نیست. گفت : «در كتاب نباشد. من از عقل خودم میگویم».
این را در یك جا هم نوشتهام داستان این مذهب داستان كتاب «حسین كُرد» است. شما اگر بشنوید كه یك حسین كُرد بوده كه به تنهایی جنگ میكرده ، شهرها میگشاده ، لشكرها میشكسته ، تعجب میكنید كه یك نفر چگونه این كارهای بزرگ را میكرده. حتا در عالم افسانه هم این را تعجبآور میشمارید. ولی اگر كتابش بدستتان افتد و بخوانید خواهید دید افسانهنویس زمینه را درست كرده. زیرا حسین كُرد را دارای قوت هزار نفر گردانیده ، یك عمود هفتصد منی بدستش داده ، عمر و عیاری برایش ساخته كه در یك معلق زدن از اصفهان به تبریز میرسیده. با این افزارها حسین كُرد سهل است كه هر كس دیگری میتوانسته كارهای بسیار عجیب كند. سختی در جاییست كه آدم نتواند از حدود طبیعت خارج شود. كسی كه از حدود طبیعت خارج تواند شد با هیچ سختی روبرو نخواهد بود.
در عالم شیعیگری نیز پابند هیچی نباید بود. باید پاسخ داد و شكست نخورد ، راست بود بوده ، نبود نبوده ، پروای عقل نباید كرد ، قیمتی به تاریخ نباید گزاشت ، حدود طبیعت را بدیده نباید گرفت ، دستگاه خدا را آشپزخانهی امامان پنداشته هرچه لازمست باید گفت.
ما اگر با یك ملایی یا مرد باسوادی بسخن پردازیم خواهیم دید هیچ چیز را پابند خود نمیشناسد و به هر گفتهای پاسخ میدهد. مثلا اگر بگوییم : خود علی با ابوبكر و عمر راه رفت ، خواهد گفت : تقیه میكرد. اگر بگوییم : دختر دوازدهسالهاش را به عمر داد ، خواهد گفت : جنیهای را حاضر كرد و فرستاد. اگر بگوییم : ابوبكر و عمر در زمان ضعف اسلام ایمان آورده بودند خواهد گفت : پیش كاهنی رفته ازو شنیده بودند كه اسلام غلبه خواهد كرد. اگر بگوییم : پیغمبر دختر آنان را گرفت ، خواهند گفت : تقیه میكرد. اگر بگوییم : حسنبنعلی با داشتن اقتدار خلافت را به معاویه واگزاشت و حسینبنعلی با نداشتن اقتدار بطلب خلافت برخاست ، خواهند گفت : برای هر یكی از ایشان لوح از آسمان آمده بود كه بایستی بر طبق آن عمل كنند.
🔸 تکهی 23
ب ـ داماد ما یكی از علماست ، صاحب محضر است. با او صحبت میكردیم میگفت : عمر و ابوبكر از اول ایمان نداشتند. رفته بودند پیش كاهنی و ازو شنیده بودند كه پیغمبر غلبه خواهد كرد و اسلام قوت خواهد گرفت. از این جهت اظهار ایمان میكردند و مقصودشان از اول غصب خلافت بوده.
د ـ میدانید این حرف را چرا میگویند؟. چون ایراد گرفته شده كه شما چطور ابوبكر و عمر را منافق میشمارید در حالی كه ایشان هنگامی ایمان آوردند كه اسلام ضعیف بود و مسلمانان از مشركین صدمه و شكنجه میدیدند؟!. اگر آنها عقیده نداشتند چرا ایمان آوردند؟!. در پاسخ آن ایراد است كه این را درست كردهاند.
یکی از كارهای عجیب شیعیان همینست كه چون با كسی گفتگو میكنند اصرار میورزند كه شكست نخورند و حرف طرف را نپذیرند. اینست میبینی در برابر هر ایرادی یك چیزی از خودشان درست كردند و گفتند. از دروغ هم در این باره اجتناب ندارند.
من روزی با یكی از ایشان دربارهی اذیت رسانیدن عمر بدختر پیغمبر صحبت میكردم. گفتم : اینها دروغست. از جمله دلیل آوردم كه میگویند بچهای بنام محسن سقط شد. من میپرسم : بچهای كه زاییده نشده نام چه میخواست؟!. آنگاه كه دانسته بود كه پسر خواهد بود تا نام محسن باو بگزارد؟!. آن شخص فوراً جواب داد و گفت : «پیغمبر خبر داده و خود او نامش را محسن گزارده بود». دیدم بیدرنگ دروغی ساخت و بمن پاسخ داد. گفتم : شما این را از كجا میگویید؟ این در هیچ كتابی نیست. گفت : «در كتاب نباشد. من از عقل خودم میگویم».
این را در یك جا هم نوشتهام داستان این مذهب داستان كتاب «حسین كُرد» است. شما اگر بشنوید كه یك حسین كُرد بوده كه به تنهایی جنگ میكرده ، شهرها میگشاده ، لشكرها میشكسته ، تعجب میكنید كه یك نفر چگونه این كارهای بزرگ را میكرده. حتا در عالم افسانه هم این را تعجبآور میشمارید. ولی اگر كتابش بدستتان افتد و بخوانید خواهید دید افسانهنویس زمینه را درست كرده. زیرا حسین كُرد را دارای قوت هزار نفر گردانیده ، یك عمود هفتصد منی بدستش داده ، عمر و عیاری برایش ساخته كه در یك معلق زدن از اصفهان به تبریز میرسیده. با این افزارها حسین كُرد سهل است كه هر كس دیگری میتوانسته كارهای بسیار عجیب كند. سختی در جاییست كه آدم نتواند از حدود طبیعت خارج شود. كسی كه از حدود طبیعت خارج تواند شد با هیچ سختی روبرو نخواهد بود.
در عالم شیعیگری نیز پابند هیچی نباید بود. باید پاسخ داد و شكست نخورد ، راست بود بوده ، نبود نبوده ، پروای عقل نباید كرد ، قیمتی به تاریخ نباید گزاشت ، حدود طبیعت را بدیده نباید گرفت ، دستگاه خدا را آشپزخانهی امامان پنداشته هرچه لازمست باید گفت.
ما اگر با یك ملایی یا مرد باسوادی بسخن پردازیم خواهیم دید هیچ چیز را پابند خود نمیشناسد و به هر گفتهای پاسخ میدهد. مثلا اگر بگوییم : خود علی با ابوبكر و عمر راه رفت ، خواهد گفت : تقیه میكرد. اگر بگوییم : دختر دوازدهسالهاش را به عمر داد ، خواهد گفت : جنیهای را حاضر كرد و فرستاد. اگر بگوییم : ابوبكر و عمر در زمان ضعف اسلام ایمان آورده بودند خواهد گفت : پیش كاهنی رفته ازو شنیده بودند كه اسلام غلبه خواهد كرد. اگر بگوییم : پیغمبر دختر آنان را گرفت ، خواهند گفت : تقیه میكرد. اگر بگوییم : حسنبنعلی با داشتن اقتدار خلافت را به معاویه واگزاشت و حسینبنعلی با نداشتن اقتدار بطلب خلافت برخاست ، خواهند گفت : برای هر یكی از ایشان لوح از آسمان آمده بود كه بایستی بر طبق آن عمل كنند.
🔶 زبان ایرانی - 144
🔸 در پيرامون پيراستن و بسامان گردانيدن زبان (سال چهارم) – 4
پسوند «مند» در فارسي فراوان بكار ميرود. خردمند ، سودمند ، مستمند ، دانشمند و بسيار مانند اين. از آنسوي پارهای پيشوند و پسوند ديگري هست كه با اين در يك معني بكار ميرود. چنانكه بجاي خردمند «بخرد» نيز گفته ميشود. بجاي دانشمند «دانشور» و «بادانش» هم آورده ميشود. بيآنكه جدايي ميانهي اینها گزارده گردد. ما ميگوييم : نخست بايد معني درست اين وندها را بدست آورد و جدايي آنها را از يكديگر بازشناخت و اگر جدايي فهميده نميشود از خودمان جدايي ميانهي آنها پديد آوريم كه ديگر دانشور را بجاي دانشمند يا بوارونه بكار نبريم و بخرد را با خردمند يكي نگيريم. از آنسوي هر وندي را دوباره جاندارش گردانيم كه در هر كجا كه معنايش درست است بتوانيم بكار بريم. مثلاً چنانكه سودمند و دانشمند ميگوييم زيانمند و بينشمند نيز بگوييم و همچنين مانند اينها.
براي اينكه سود وندها شناخته گردد اين را مينگارم : ما در فارسي كلمهي «نا» را داريم كه در چگونگي (صفت) بمعني آخشيج بكار ميبريم. از اينجا ما هر چگونگي كه داريم از بهر آخشيج آن بكلمهي جدايي نياز نخواهيم داشت. زيرا با افزودن «نا» از خود آن كلمه ميتوانيم پديد آورد. كلمههاي سزاوار ، شايسته ، روا ، زيبا ، شناسا ، رسا ، بجا و صد مانند اين را كه داريم از آنها كلمههایي ناسزاوار و ناشايسته و ناروا و نازيبا و ناشناسا و نارسا و نابجا را ميسازيم. همچنين در همه جا اين رفتار را ميكنيم. دكتر زومانهوف اين را همگاني گردانيده و در چيزهاي ديگر نيز همين راه را گرفته. اينست در زبان او همينكه يك ريشه را بدست آورديم چندين گونه كلمه از آن پديد ميآوريم. در فارسي نيز همين كار را ميتوان كرد ولي اين هنگاميست كه وندها درست شناخته گردد و از روي سامان بكار رود.
ببينيد امروز جدايي ميانهي برگشت و بازگشت نميگزارند و اين همان آشفتگي زبانست كه گله از آن داريم. برگشت و بازگشت و پسگشت بايد هر يكي را در جاي ديگري بكار برد. همينست حال درخواست و بازخواست و پسخواست و دررسيد و فرارسيد ، بازرسيد و صد مانند اين. نشانهي زندگي زبان آنست كه ميانهي اينها جدايي گزارده شود و هر يكي در جاي ديگري بكار رود.
امروز بسياري از كلمهها معني قانوني خود را از دست داده ، مثلاً «نابكار» را كنون بدكردار بكار ميبرند (ما نيز در همان معني بكار بردهايم) در حالي كه اگر ريشهي آن را بسنجيم «بكار» بمعني كارآمد است و نابكار بايد بمعني مرد بيكاره آورده شود چنانكه در كتابهاي باستان بهمين معني بسيار آورده شده است.
گمان ميكنم با اين مثالها توانستيم خواست خود را روشن گردانيم. ما بر آن ميكوشيم زبان را بيك كالبد (قالب) نوين ديگري بريزيم و آن را تا بتوانيم بسامان گردانيم. از بهر همينست كه گفتارهاي پياپي مينگاريم و از پيشوند و پسوند گفتگو ميداريم. نيز از بهر همين بود كه دفتر «كافنامه» را نوشتيم.
🔸 در پيرامون پيراستن و بسامان گردانيدن زبان (سال چهارم) – 4
پسوند «مند» در فارسي فراوان بكار ميرود. خردمند ، سودمند ، مستمند ، دانشمند و بسيار مانند اين. از آنسوي پارهای پيشوند و پسوند ديگري هست كه با اين در يك معني بكار ميرود. چنانكه بجاي خردمند «بخرد» نيز گفته ميشود. بجاي دانشمند «دانشور» و «بادانش» هم آورده ميشود. بيآنكه جدايي ميانهي اینها گزارده گردد. ما ميگوييم : نخست بايد معني درست اين وندها را بدست آورد و جدايي آنها را از يكديگر بازشناخت و اگر جدايي فهميده نميشود از خودمان جدايي ميانهي آنها پديد آوريم كه ديگر دانشور را بجاي دانشمند يا بوارونه بكار نبريم و بخرد را با خردمند يكي نگيريم. از آنسوي هر وندي را دوباره جاندارش گردانيم كه در هر كجا كه معنايش درست است بتوانيم بكار بريم. مثلاً چنانكه سودمند و دانشمند ميگوييم زيانمند و بينشمند نيز بگوييم و همچنين مانند اينها.
براي اينكه سود وندها شناخته گردد اين را مينگارم : ما در فارسي كلمهي «نا» را داريم كه در چگونگي (صفت) بمعني آخشيج بكار ميبريم. از اينجا ما هر چگونگي كه داريم از بهر آخشيج آن بكلمهي جدايي نياز نخواهيم داشت. زيرا با افزودن «نا» از خود آن كلمه ميتوانيم پديد آورد. كلمههاي سزاوار ، شايسته ، روا ، زيبا ، شناسا ، رسا ، بجا و صد مانند اين را كه داريم از آنها كلمههایي ناسزاوار و ناشايسته و ناروا و نازيبا و ناشناسا و نارسا و نابجا را ميسازيم. همچنين در همه جا اين رفتار را ميكنيم. دكتر زومانهوف اين را همگاني گردانيده و در چيزهاي ديگر نيز همين راه را گرفته. اينست در زبان او همينكه يك ريشه را بدست آورديم چندين گونه كلمه از آن پديد ميآوريم. در فارسي نيز همين كار را ميتوان كرد ولي اين هنگاميست كه وندها درست شناخته گردد و از روي سامان بكار رود.
ببينيد امروز جدايي ميانهي برگشت و بازگشت نميگزارند و اين همان آشفتگي زبانست كه گله از آن داريم. برگشت و بازگشت و پسگشت بايد هر يكي را در جاي ديگري بكار برد. همينست حال درخواست و بازخواست و پسخواست و دررسيد و فرارسيد ، بازرسيد و صد مانند اين. نشانهي زندگي زبان آنست كه ميانهي اينها جدايي گزارده شود و هر يكي در جاي ديگري بكار رود.
امروز بسياري از كلمهها معني قانوني خود را از دست داده ، مثلاً «نابكار» را كنون بدكردار بكار ميبرند (ما نيز در همان معني بكار بردهايم) در حالي كه اگر ريشهي آن را بسنجيم «بكار» بمعني كارآمد است و نابكار بايد بمعني مرد بيكاره آورده شود چنانكه در كتابهاي باستان بهمين معني بسيار آورده شده است.
گمان ميكنم با اين مثالها توانستيم خواست خود را روشن گردانيم. ما بر آن ميكوشيم زبان را بيك كالبد (قالب) نوين ديگري بريزيم و آن را تا بتوانيم بسامان گردانيم. از بهر همينست كه گفتارهاي پياپي مينگاريم و از پيشوند و پسوند گفتگو ميداريم. نيز از بهر همين بود كه دفتر «كافنامه» را نوشتيم.
✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی سیوچهارم)
🔶چند سخنی با آقای فرامرزی
(بخش دو از سه)
ما از درماندگی و پریشانی شرقیان ـ بویژه از درماندگی ایرانیان ـ سخن بسیار راندهایم و در اینجا نیازی بگفتگو از آن نداریم. ما علت و سرچشمهی درد را شرح نموده و راه چارهاش را هم نشان دادهایم :
ایرانیان یا شرقیان در خلقت هیچ نقصی ندارند. چه ساختمان تنیشان و چه نیروهای روانیشان كمتر از اروپاییان نمیباشد. آنچه نقص را پدید میآورد و مایهی پس ماندنشان میگردد بیگمان اندیشههای پریشان و گمراهیهای سردرهم است كه از هزار سال پیش در این سرزمین پیدا شده و در مغزها آكنده گردیده. این چیزیست كه باید بیچون و چرا پذیرفت. چاره نیز جز پراكندن حقایق و نبرد با این گمراهیها نمیباشد.
🔸باید به هر بهایی بسر آید این گمراهیها را دور رانده حقایق را جانشین آنها گردانیم.
در اینجاست كه میگوییم یك روزنامه برای تودهی خود كار بزرگی را انجام تواند داد.
🔸یك روزنامه كه هواداری از حقایق نماید و در این باره ایستادگی نشان دهد و بزیان پولی و بزباندرازیهای مردم اعتنا ننموده از راه خود برنگردد نیكیهای فراموش نشدنی برای توده تواند كرد.
امروز انبوهی از زن و مرد روزنامه میخوانند. اگر روزنامهها بیک راه نیكی بیفتند و بهواداری از حقایق كوشند یقینست كه تكانی درمیان توده پدید آورده یک راهی برای رهایی از این درماندگی باز خواهند گردانید. ولی انصاف باید داد كه امروز روزنامهها نیز بدرد توده گرفتارند و اینها خود بهتر از آن نمیباشند. بماند آنكه یك رشته روزنامههایی هست كه از این سر تا آن سرش یك جملهی پرمغزی را دربر ندارد ، بماند آن روزنامههایی كه مقصودشان جز پول اندوختن نیست و برای این كار به هر پستی آماده میباشند ـ از آنها گفتگو نمیكنم. مقصودم گفتگو از روزنامههای آبرومند و نیك میباشد و بحال آنهاست كه افسوس میخورم.
برای آنكه مقصودم روشن گردد باید مثلی یاد كنم : چنین انگارید در یك خاندان یك بیماری هست و سه تن پزشك برای معالجه او آمدهاند. اكنون این پزشكها دو گونه كار توانند كرد : یكی آنكه هر سه تن باهم بیمار را دیدن كنند و دربارهی درد و بیماری جستجو بكار برند و با شور و گفتگو بیماری را شناخته و همگی یكدل و یكزبان درمان و دستور برای بیمار و كسان او بدهند. دیگری آنكه هر یكی از ایشان جدا و تنها بر سر بیمار آید و هر یك درد را چیز دیگری تشخیص دهد و بدستورهای دیگری پردازد. این دو رفتار تفاوت بسیار باهم دارد. در آن رفتار كه هر سه در یكجا بیمار را دیدهاند ، اطمینان بكشف حقیقت بیشتر تواند بود. و آنگاه بیمار و كسان او تكلیفشان روشنست و بیدرنگ آن دستورها را بكار میبندند و بیماری چاره میپذیرد. لیكن در این رفتار چون هر یكی تنها تشخیص داده به هیچ كدام اطمینان نتواند بود و از آنسو چون سه گونه تشخیص و سه رشته دستور داده شده بیچاره بیمار و كسانش درمانده ، نخواهند دانست بسخن كدام یكی كار بندند و چهبسا نتیجه آن خواهد شد كه به هیچ كدام كار نبندند و همه را بكنار بگزارند.
در اینجاست كه ما همیشه میگوییم :
🔸نیكیای كه از راهش نباشد بدیست.🔸
این سه پزشك گرفتیم كه هر سه دلسوز و نیكخواه بودهاند ، چون از راه غلطی پیش رفتهاند باعث مرگ بیمار شدهاند. بیآنكه خود بخواهند و بدانند بیك بدی مبادرت كردهاند.
🔸دربارهی روزنامهها همین را توان گفت : گرفتیم كه هر یك از نویسندگان آنها بتوده و كشور دلسوز و علاقهمندند و مقصودشان پند و راهنمایی بمردم میباشد ، ولی راهی را كه میپیمایند جز زیان نتیجه نتواند داد. زیرا هر یك از آنها بضد سخنان آن دیگری مینویسد. بلكه بسیاری آنچه که امروز نوشته فردا متناقض آن را بچاپ میرساند و پیداست كه در نتیجهی این تناقضنویسیها مردم نه تنها سودی نمیتوانند برداشت بلكه با زیانها نیز مصادف میباشند. زیرا آن پراكندگی اندیشهها و درماندگی مغزها كه گفتیم سرچشمهی همهی دردهاست ، با این رفتار روزنامهها فزونی مییابد و پریشانی و درماندگی بیشتر میگردد.[1]
🔸بسیاری از روزنامهنویسها و نویسندگان از این نتیجه ناآگاهند و چنین سخنی را تاكنون نشنیده و ندانستهاند. من بارها میبینم كسی گفتاری نوشته میآورد كه ما در روزنامه بچاپ رسانیم. و چون میگویم : ما خودمان ضد این را نوشتهایم میگوید : «چه عیب دارد ، بگزارید مطالب متنوع باشد» یا میگوید : «آن نظریهی شما بود این هم نظریهی منست». ولی اینها همه نادرست است و این روزنامهنویسان و نویسندگان بیآنكه خود بدانند و بخواهند بدیها با تودهی خود میكنند و در این روز درماندگی بار دوش آنان را هرچه سنگینتر میگردانند. در جایی كه میتوانند بسیار سودمند باشند و نیكیها نموده نامی از خود بیادگار گزارند بدینسان زیانمند درمیآیند.
👇
🔶چند سخنی با آقای فرامرزی
(بخش دو از سه)
ما از درماندگی و پریشانی شرقیان ـ بویژه از درماندگی ایرانیان ـ سخن بسیار راندهایم و در اینجا نیازی بگفتگو از آن نداریم. ما علت و سرچشمهی درد را شرح نموده و راه چارهاش را هم نشان دادهایم :
ایرانیان یا شرقیان در خلقت هیچ نقصی ندارند. چه ساختمان تنیشان و چه نیروهای روانیشان كمتر از اروپاییان نمیباشد. آنچه نقص را پدید میآورد و مایهی پس ماندنشان میگردد بیگمان اندیشههای پریشان و گمراهیهای سردرهم است كه از هزار سال پیش در این سرزمین پیدا شده و در مغزها آكنده گردیده. این چیزیست كه باید بیچون و چرا پذیرفت. چاره نیز جز پراكندن حقایق و نبرد با این گمراهیها نمیباشد.
🔸باید به هر بهایی بسر آید این گمراهیها را دور رانده حقایق را جانشین آنها گردانیم.
در اینجاست كه میگوییم یك روزنامه برای تودهی خود كار بزرگی را انجام تواند داد.
🔸یك روزنامه كه هواداری از حقایق نماید و در این باره ایستادگی نشان دهد و بزیان پولی و بزباندرازیهای مردم اعتنا ننموده از راه خود برنگردد نیكیهای فراموش نشدنی برای توده تواند كرد.
امروز انبوهی از زن و مرد روزنامه میخوانند. اگر روزنامهها بیک راه نیكی بیفتند و بهواداری از حقایق كوشند یقینست كه تكانی درمیان توده پدید آورده یک راهی برای رهایی از این درماندگی باز خواهند گردانید. ولی انصاف باید داد كه امروز روزنامهها نیز بدرد توده گرفتارند و اینها خود بهتر از آن نمیباشند. بماند آنكه یك رشته روزنامههایی هست كه از این سر تا آن سرش یك جملهی پرمغزی را دربر ندارد ، بماند آن روزنامههایی كه مقصودشان جز پول اندوختن نیست و برای این كار به هر پستی آماده میباشند ـ از آنها گفتگو نمیكنم. مقصودم گفتگو از روزنامههای آبرومند و نیك میباشد و بحال آنهاست كه افسوس میخورم.
برای آنكه مقصودم روشن گردد باید مثلی یاد كنم : چنین انگارید در یك خاندان یك بیماری هست و سه تن پزشك برای معالجه او آمدهاند. اكنون این پزشكها دو گونه كار توانند كرد : یكی آنكه هر سه تن باهم بیمار را دیدن كنند و دربارهی درد و بیماری جستجو بكار برند و با شور و گفتگو بیماری را شناخته و همگی یكدل و یكزبان درمان و دستور برای بیمار و كسان او بدهند. دیگری آنكه هر یكی از ایشان جدا و تنها بر سر بیمار آید و هر یك درد را چیز دیگری تشخیص دهد و بدستورهای دیگری پردازد. این دو رفتار تفاوت بسیار باهم دارد. در آن رفتار كه هر سه در یكجا بیمار را دیدهاند ، اطمینان بكشف حقیقت بیشتر تواند بود. و آنگاه بیمار و كسان او تكلیفشان روشنست و بیدرنگ آن دستورها را بكار میبندند و بیماری چاره میپذیرد. لیكن در این رفتار چون هر یكی تنها تشخیص داده به هیچ كدام اطمینان نتواند بود و از آنسو چون سه گونه تشخیص و سه رشته دستور داده شده بیچاره بیمار و كسانش درمانده ، نخواهند دانست بسخن كدام یكی كار بندند و چهبسا نتیجه آن خواهد شد كه به هیچ كدام كار نبندند و همه را بكنار بگزارند.
در اینجاست كه ما همیشه میگوییم :
🔸نیكیای كه از راهش نباشد بدیست.🔸
این سه پزشك گرفتیم كه هر سه دلسوز و نیكخواه بودهاند ، چون از راه غلطی پیش رفتهاند باعث مرگ بیمار شدهاند. بیآنكه خود بخواهند و بدانند بیك بدی مبادرت كردهاند.
🔸دربارهی روزنامهها همین را توان گفت : گرفتیم كه هر یك از نویسندگان آنها بتوده و كشور دلسوز و علاقهمندند و مقصودشان پند و راهنمایی بمردم میباشد ، ولی راهی را كه میپیمایند جز زیان نتیجه نتواند داد. زیرا هر یك از آنها بضد سخنان آن دیگری مینویسد. بلكه بسیاری آنچه که امروز نوشته فردا متناقض آن را بچاپ میرساند و پیداست كه در نتیجهی این تناقضنویسیها مردم نه تنها سودی نمیتوانند برداشت بلكه با زیانها نیز مصادف میباشند. زیرا آن پراكندگی اندیشهها و درماندگی مغزها كه گفتیم سرچشمهی همهی دردهاست ، با این رفتار روزنامهها فزونی مییابد و پریشانی و درماندگی بیشتر میگردد.[1]
🔸بسیاری از روزنامهنویسها و نویسندگان از این نتیجه ناآگاهند و چنین سخنی را تاكنون نشنیده و ندانستهاند. من بارها میبینم كسی گفتاری نوشته میآورد كه ما در روزنامه بچاپ رسانیم. و چون میگویم : ما خودمان ضد این را نوشتهایم میگوید : «چه عیب دارد ، بگزارید مطالب متنوع باشد» یا میگوید : «آن نظریهی شما بود این هم نظریهی منست». ولی اینها همه نادرست است و این روزنامهنویسان و نویسندگان بیآنكه خود بدانند و بخواهند بدیها با تودهی خود میكنند و در این روز درماندگی بار دوش آنان را هرچه سنگینتر میگردانند. در جایی كه میتوانند بسیار سودمند باشند و نیكیها نموده نامی از خود بیادگار گزارند بدینسان زیانمند درمیآیند.
👇
در این سخن نظرم بیك روزنامههای خاصی نیست و اساساً تنها روزنامههای ایران را نمیگویم. روزنامههای بسیاری از كشورهای شرقی این حال را دارد و بجای سودمندی زیانمند میباشد.
[1] : امروز که «روزنامههای مجازی» (کانالها و سایتها) صدها برابر روزنامههای کاغذی در گذشته گردیده ، پریشانی و سرگردانی مردمان محسوستر است. از اینرو امروز پروا به این موضوع ارج بیشتر یافته و میباید به آن به چشم یک بیماری بیمناکی نگریست که نیازمند چارهی هرچه زودتر است.
[1] : امروز که «روزنامههای مجازی» (کانالها و سایتها) صدها برابر روزنامههای کاغذی در گذشته گردیده ، پریشانی و سرگردانی مردمان محسوستر است. از اینرو امروز پروا به این موضوع ارج بیشتر یافته و میباید به آن به چشم یک بیماری بیمناکی نگریست که نیازمند چارهی هرچه زودتر است.
«ما میگوییم : این كیشها و دینها جز بتپرستی و گمراهی نیست و باید از میان برخیزد. باید این گنبدها برافتد. باید جز نام خدا بر زبانها نباشد. باید مردم آیین خدا را شناخته هر كسی بكاری یا پیشهای برخیزد و به پیشرفت زندگانی كمك كند. [برای مثال : نه آنکه مفت خورد و برای بدست آوردن روزی مردم را بفریبد]
(پیمان، سال 7 ، شماره 8 ، سات 542)
(پیمان، سال 7 ، شماره 8 ، سات 542)
«خواهند پرسید : به عامیان چه باید گفت و از چه راه با آنان بگفتگو پرداخت؟! میگویم : به عامیان باید راستیها را گفت. باید گفت شما را فریب دادهاند. این چیزها كه بنام دین یا كیش بشما آموختهاند خود بیدینی است. باید گفت : جز خدا هیچ كسی را در گردش جهان و كارهای آن دستی نیست. مردانی كه مردهاند و رفتهاند و جز نامی از آنان درمیان نیست پرداختن شما بآنان و پرستشی كه میكنید برای چیست؟! اگر میگویید در كارهای جهان دستی میدارند و گشایشی از آنان چشم میدارید ، این از یكسو دروغ و از یكسو بتپرستی و خداناشناسیست. اگر میخواهید در آنجهان میانجیگری كنند معنای این آنست كه شما خدا را بپای یك فرمانروای خودكامه ستمگر میگزارید. اگر میگویید اینان در راه خدا رنج بردهاند ، بسیار نیك ، ولی معنای آن این كارها كه میكنید نیست. و آنگاه آنان هرچه كوشیدهاند و رنج بردهاند برای مردم آنزمان بوده و شما امروز باید در اندیشهی خود و زمان خود باشید».
(پیمان ، سال 7 ، شمارهی 1، سات 16)
(پیمان ، سال 7 ، شمارهی 1، سات 16)
🔶 گفت و شنید - (بخش دوم)
🔸 تکهی 24
ج ـ حقیقت آنست كه بیانات شما بسیار شیرین و بسیار گیرنده است. اینها كارهاییست كه ما خودمان داشتهایم و زشتیش را ندانستهایم. بلكه تصور كردهایم كار نیك میكنیم. اینها همه حقست. ولی اشكال بزرگ در جای دیگر است : چه كنیم؟.. تكلیف ما چیست؟.. آیا بكلی بیدین شویم؟.
د ـ بسیار متأسفم كه چنین سخنی را میشنوم. چون معنی راست دین را ندانستهاید تصور میكنید اینها دینست و شما اگر آنها را رها كنید بیدین خواهید بود. در حالی كه قضیه معكوسست و حقیقت آنست كه اینها خود بیدینیست و دین برای آنست كه مردم گرفتار چنین چیزها نباشند. من امروز حقیقت دین را برای شما روشن خواهم گردانید.
ب ـ من میخواستم دربارهی امام عصر بپرسم. عقیدهی شما دربارهی او چیست؟..
د ـ بهتر از همه آنست كه شما معنی راست دین را بدانید و آن وقت از همهی این اشكالها خلاص خواهید گردید. از موضوع امام زمان نیز در همان زمینه سخن خواهم راند. اكنون گوش دهید تا بسخن پردازم :
این خود بحثیست كه دین چیست و برای چیست؟.. چه چیزهاست كه دین نامیده میشود؟ آنگاه برای چیست كه مردم باید دین داشته باشند؟ اگر كسی چنین پرسشهایی از شما بكند نخواهید توانست باو پاسخ دهید. زیرا تاكنون هیچ در این باره نیندیشیدهاید. چیزهایی را از پدرانتان یا از ملایان شنیده و یاد گرفته و راه رفتهاید ولی ما پاسخ آنها را میدانیم.
دین شناختن جهان و دانستن معنی زندگانی و زیستن از روی خرد است. اینكه میگوییم مردم باید دین داشته باشند مقصودمان آنست كه اینجهان را تا آنجا كه راه باز است و تواند بود ، بشناسند ، و معنی زندگانی و حقایق آن را بدانند و زیستنشان از روی فهم و خرد باشد كه بتوانند از خوشیها و آسایشها بهرهمند گردند. برای آنكه این معنی نیك فهمیده شود من باید مثلی یاد كنم :
ببینید : مردم در پرداختن به بدن خود و ملاحظهی تندرستی به دو دسته توانند بود : یك دسته آنان كه بیش یا كم ، از كیفیت تركیب بدن و از معنی حیات آگاهی داشته علاقهمند به تندرستی خود باشند و از اینرو در خوردن و خوابیدن و كار كردن و رخت پوشیدن پروای تندرستی كنند و از چیزهای زیانآور پرهیز نمایند و هرگاه دچار بیماری شدند با دستور پزشك بمعالجه پردازند و چون مسلم است كه در یك شهر بلكه در یك توده تندرستی هر كسی بسته به تندرستی دیگرانست همیشه مقید بحفظ آداب تندرستی عمومی باشند.
یك دستهی دیگر آنان كه بعكس اینها از زندگانی تنها خوردن و خوابیدن و كام گزاردن را شناسند. نه از كیفیت بدن اطلاعی یابند و نه دربند تندرستی خود و دیگران باشند. هرچه بجلویشان گزارده شد بخورند. هر كاری دلشان خواست بكنند. هر زمان هم كه ناخوش شدند بطبیعت واگزارند و یا از نادانی بسر جادوگر و دعانویس شتابند. معنی تندرستی عمومی را ندانسته كمترین پروایی ننمایند.
ما در ایران درمیان تودهی خود هر دو دسته را داریم و میبینیم كه چه رفتاری میكنند. دربارهی زندگانی اجتماعی نیز همین دودستگی تواند بود. باینمعنی گاهی تواند بود كه كسانی از روی فهم و بینش بشناختن جهان و دانستن معنی زندگانی كوشند و مقصودی را كه از این خلقت درمیان بوده دریابند و حقایقی را بدست آورند ، و آنگاه در رفتار و كردار خودشان خرد را راهنما گردانند و هر چیزی را بمعنی راستش شناخته بآن معنی بكار بندند و از كارهای بیخردانه و زیانآور اجتناب كنند و هر یكی از ایشان دربند آسایش دیگران نیز باشند. یك چنین زندگانی را ما «دین» مینامیم. گاهی نیز تواند بود كه كسانی چشمبسته و نادان بزرگ شوند و درپی شناختن جهان و دریافتن حقایق زندگانی نباشند و هر یكی جز پیروی از هوسها و خواهشهای خود نكند و جز سود خود را نجوید و همیشه با یكدیگر در كشاكش باشند. هیچ چیزی را بمعنی حقیقیش نشناسند و بمعنی حقیقیش بكار نبندند. هر گروهی پندارهای بیخردانهی دیگری را گرفته دنبال كنند. چنین رفتاری «بیدینی» است.
🔸 تکهی 24
ج ـ حقیقت آنست كه بیانات شما بسیار شیرین و بسیار گیرنده است. اینها كارهاییست كه ما خودمان داشتهایم و زشتیش را ندانستهایم. بلكه تصور كردهایم كار نیك میكنیم. اینها همه حقست. ولی اشكال بزرگ در جای دیگر است : چه كنیم؟.. تكلیف ما چیست؟.. آیا بكلی بیدین شویم؟.
د ـ بسیار متأسفم كه چنین سخنی را میشنوم. چون معنی راست دین را ندانستهاید تصور میكنید اینها دینست و شما اگر آنها را رها كنید بیدین خواهید بود. در حالی كه قضیه معكوسست و حقیقت آنست كه اینها خود بیدینیست و دین برای آنست كه مردم گرفتار چنین چیزها نباشند. من امروز حقیقت دین را برای شما روشن خواهم گردانید.
ب ـ من میخواستم دربارهی امام عصر بپرسم. عقیدهی شما دربارهی او چیست؟..
د ـ بهتر از همه آنست كه شما معنی راست دین را بدانید و آن وقت از همهی این اشكالها خلاص خواهید گردید. از موضوع امام زمان نیز در همان زمینه سخن خواهم راند. اكنون گوش دهید تا بسخن پردازم :
این خود بحثیست كه دین چیست و برای چیست؟.. چه چیزهاست كه دین نامیده میشود؟ آنگاه برای چیست كه مردم باید دین داشته باشند؟ اگر كسی چنین پرسشهایی از شما بكند نخواهید توانست باو پاسخ دهید. زیرا تاكنون هیچ در این باره نیندیشیدهاید. چیزهایی را از پدرانتان یا از ملایان شنیده و یاد گرفته و راه رفتهاید ولی ما پاسخ آنها را میدانیم.
دین شناختن جهان و دانستن معنی زندگانی و زیستن از روی خرد است. اینكه میگوییم مردم باید دین داشته باشند مقصودمان آنست كه اینجهان را تا آنجا كه راه باز است و تواند بود ، بشناسند ، و معنی زندگانی و حقایق آن را بدانند و زیستنشان از روی فهم و خرد باشد كه بتوانند از خوشیها و آسایشها بهرهمند گردند. برای آنكه این معنی نیك فهمیده شود من باید مثلی یاد كنم :
ببینید : مردم در پرداختن به بدن خود و ملاحظهی تندرستی به دو دسته توانند بود : یك دسته آنان كه بیش یا كم ، از كیفیت تركیب بدن و از معنی حیات آگاهی داشته علاقهمند به تندرستی خود باشند و از اینرو در خوردن و خوابیدن و كار كردن و رخت پوشیدن پروای تندرستی كنند و از چیزهای زیانآور پرهیز نمایند و هرگاه دچار بیماری شدند با دستور پزشك بمعالجه پردازند و چون مسلم است كه در یك شهر بلكه در یك توده تندرستی هر كسی بسته به تندرستی دیگرانست همیشه مقید بحفظ آداب تندرستی عمومی باشند.
یك دستهی دیگر آنان كه بعكس اینها از زندگانی تنها خوردن و خوابیدن و كام گزاردن را شناسند. نه از كیفیت بدن اطلاعی یابند و نه دربند تندرستی خود و دیگران باشند. هرچه بجلویشان گزارده شد بخورند. هر كاری دلشان خواست بكنند. هر زمان هم كه ناخوش شدند بطبیعت واگزارند و یا از نادانی بسر جادوگر و دعانویس شتابند. معنی تندرستی عمومی را ندانسته كمترین پروایی ننمایند.
ما در ایران درمیان تودهی خود هر دو دسته را داریم و میبینیم كه چه رفتاری میكنند. دربارهی زندگانی اجتماعی نیز همین دودستگی تواند بود. باینمعنی گاهی تواند بود كه كسانی از روی فهم و بینش بشناختن جهان و دانستن معنی زندگانی كوشند و مقصودی را كه از این خلقت درمیان بوده دریابند و حقایقی را بدست آورند ، و آنگاه در رفتار و كردار خودشان خرد را راهنما گردانند و هر چیزی را بمعنی راستش شناخته بآن معنی بكار بندند و از كارهای بیخردانه و زیانآور اجتناب كنند و هر یكی از ایشان دربند آسایش دیگران نیز باشند. یك چنین زندگانی را ما «دین» مینامیم. گاهی نیز تواند بود كه كسانی چشمبسته و نادان بزرگ شوند و درپی شناختن جهان و دریافتن حقایق زندگانی نباشند و هر یكی جز پیروی از هوسها و خواهشهای خود نكند و جز سود خود را نجوید و همیشه با یكدیگر در كشاكش باشند. هیچ چیزی را بمعنی حقیقیش نشناسند و بمعنی حقیقیش بكار نبندند. هر گروهی پندارهای بیخردانهی دیگری را گرفته دنبال كنند. چنین رفتاری «بیدینی» است.
🔶کوشاد تلگرام : گفتار زیر را که همراهست با چند ویدئو یکی از یاران ما فرستاده. چون سودمند میباشد در زیر میآوریم. کوشاد خشنودانه گفتارهایی از اینگونه را از بیرون میپذیرد.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
«داستان پیدایش و گسترش بیماری ویروسی کرونا در ایران ، نشانهي دیگری بود که پوچی و زیان کیش شیعیگری را هویدا گردانید و اگر کسانی که هنوز خردشان پاک بیکاره نگردیده ، نیک بیندیشند و فهم و خرد خود را بکار اندازند ، این داستان مایهی بیداری آنها خواهد بود.
در روزهای نخست که این بیماری واگیردار پیدا شد ، ملایان در برابر خواست بسته شدن بتکدههای خود در قم و شهرهای دیگر ایستادگی نمودند. تا جایی که امام جمعهی قم نیز گنبد و بارگاه آنجا را «دارالشفاء» نامید که باید باز باشد تا مردم برای «شفاء یافتن از امراض روحی و جسمی» بآنجا درآیند.
(بخش 1 از 6)
دنباله دارد 👇👇👇
در روزهای نخست که این بیماری واگیردار پیدا شد ، ملایان در برابر خواست بسته شدن بتکدههای خود در قم و شهرهای دیگر ایستادگی نمودند. تا جایی که امام جمعهی قم نیز گنبد و بارگاه آنجا را «دارالشفاء» نامید که باید باز باشد تا مردم برای «شفاء یافتن از امراض روحی و جسمی» بآنجا درآیند.
(بخش 1 از 6)
دنباله دارد 👇👇👇
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
چند روز دیگر ، بناچار نمایش نمازهای آدینه را در برخی شهرها برگزار نکردند و در همان زمانها وزیر بهداشت خبر داد که برای زیارت این بتکدهها «محدودیتهایی» پیش بینی شده ، بدینسان که مردم مجاز خواهند بود که تنها تا صحن جلو آمده و «سلام» داده و بیرون روند. وزیر بهداشت این را هم گفت که : «ما در وزارت بهداشت پیشنهاد غلیظتری (بسته شدن زیارتگاهها) داشتیم که با آن موافقت نشد.»
(بخش 2 از 6)
دنباله دارد 👇👇👇
(بخش 2 از 6)
دنباله دارد 👇👇👇
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
در این میان ، برخی از ملایان از «تعطیلی نماز جمعه» و گفتگوی از «تعطیلی حرمها» بگله و شکایت پرداختند و این کارها را خواست دشمنان برای از میان بردن دین مردم شمردند.
(بخش 3 از 6)
دنباله دارد 👇👇👇
(بخش 3 از 6)
دنباله دارد 👇👇👇
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
برخی شیادان «طب اسلامی» نیز با بسخره گرفتن دستورهای پزشکی و بهداشتی و تجویز «روغن بنفشه» و مانند اینها ، مایهی رسوایی و ریختن آبروی این کشور درمیان جهانیان گردیدند.
(بخش 4 از 6)
دنباله دارد 👇👇👇
(بخش 4 از 6)
دنباله دارد 👇👇👇