🔶 گفت و شنید - (بخش دوم)
🔸 تکهی 40
این داستان مهدیگری بود كه باید در اینجا بگزارم و بموضوع امامت پردازم :
چنانكه گفتم جعفر بن محمد الصادق دعوی خلافت و امامت داشت و انبوهی از شیعیان بر سر او میبودند. پس از او پسرش موسیالكاظم جانشین او شد كه شیعیان امام هفتم میشمارند. پس ازو پسرش علیالرضا بود كه داستانش را میدانید. پس ازو پسرش محمد التقی بود. پس ازو پسرش علیالنقی بود. پس ازو پسرش الحسن العسکری بود. بدینسان یكی پس از دیگری بودهاند و شیعیان ایشان را بامامت شناختهاند. اینان نخست در مدینه میبودند. ولی در زمانهای آخر به بغداد و سامرا انتقال یافتند.
حسنالعسکری هنگامی كه مُرد چون از او فرزندی شناخته نمیبود ، بمیان شیعیان اختلاف افتاد. یك دسته گفتند : امامت پایان پذیرفت و دیگر كسی نخواهد بود. یك دسته جعفر بن علی برادر امام مرده را كه شما او را بنام «جعفر كذّاب» میشناسید بامامت شناختند و بر سر او گرد آمدند. یك دستهی دیگر بسخن شگفتی برخاستند. باینمعنی كه گفتند : آن امام را فرزندی هست پنجساله كه در سرداب نهانست و جانشین پدرش او میباشد.
گویندهی این سخن عثمانبنسعید نامی بود كه میگفت : آن امام سردابنشین مرا میانهی خود و شما میانجی (بگفتهی خودش باب) گردانیده. شما هر سخنی دارید بگویید باو برسانم و اگر پول خواهید پرداخت بدهید باو بفرستم.
چنانكه گفتم این سخن بسیار شگفت بود. اولاً : چگونه توانستی بود كه كسی را فرزندی زاییده شود و پنج سال بماند و هیچ كس از آن آگاه نگردد؟!. ثانیاً : چرا پنهان شده بود؟!. میگویند : از دشمنانش میترسید. میگویم چرا میترسید؟!. دشمنان باو چه كار خواستندی كرد؟!. به پدرش و جدش چه كرده بودند كه باو بكنند؟!. ثالثاً : امام پنهان چه معنی توانستی داشت؟!. به چه كاری توانستی خورد؟!. امام در اصل بمعنی خلیفه بود و كسی را میگفتند كه دارای اقتدار باشد و عالم اسلام را راه برد. شیعیان آن را از معنی خود بیرون آورده كسان خانهنشین را امام میگفتند. اكنون هم یك گام دورتر رفته امام ناپیدا نیز درست میكردند. من از شما میپرسم : امام ناپیدا چه سودی تواند داشت؟!.
اینها بیكبار از خرد دور است. ولی در تشیع چون از نخست به خرد دخالت نداده بودند و آنگاه با آن جدایی كه از سنیان پیدا كرده بودند دیگر نمیتوانستند بازگردند و بآنان پیوندند و از آنسوی نمیخواستند بیامام بمانند (چه این مخالف مذهب ایشان بود) دستهی بزرگی سخن عثمانبنسعید را پذیرفتند و بآن امام ناپیدا گردن گزاردند. عثمان نیز در كار خود استاد بود و هر چندگاه یك بار «تُوقیع» (نامه) از آن امام بیرون میآورد و نمیگزاشت شیعیان دلشكسته و نومید گردند و اگر كسی پرسشی میكرد پاسخی برایش از «ناحیهی مقدسه» میگرفت و میرسانید و پولهایی را كه میدادند در توی «خیك روغن!» بخانهی امام میفرستاد.
جعفربنعلی ، برادر حسن عسکری از این ادعای او بخشم آمد و با او طرف گردیده گفت : برادر من پسری نداشت. ولی عثمان استادانه او را از میدان بدر برد و نام او را «كذّاب» نهاد كه هزار سالست بگناه گفتن یك سخن راست با این نام خوانده میشود.
یك چیز شنیدنی آن بود كه كسانی از سران شیعیان از شَلمَغانی و دیگران به عثمانبنسعید حسد بردند و با او به طرفیت پرداخته هر یكی مدعی شدند كه امام مرا باب خود گردانیده. ولی عثمان «تُوقیع» از «ناحیهی مقدسه» در تكذیب و تكفیر ایشان بیرون آورده و همه را از میدان دور راند.
پس از عثمان پسرش محمد جای او را گرفت. این نیز استادانه رفتار میكرد. پس ازو حسین نوبخت كه از ایرانیان بود جانشین گردید. پس ازو نوبت به محمد بن علی سَیمَری كه او نیز ایرانی بود رسید. در زمان اینها نیز كسانی به منازعه برخاستند و هر یكی دعوی «بابی» كردند. ولی كاری از پیش نبردند و با چماق «تُوقیع» از میدان دررفتند.
آن «نواب اربعه» یا «نایبان خاص امام» كه شنیدهاید اینها بودند. هفتاد سال كمابیش اینها شیعیان را راه میبردند ، و در این هفتاد سال بوده كه از داستان مهدیگری نیز استفاده كردهاند. باینمعنی آن امام را مهدی نیز خواندهاند و اوصافی را كه مهدی بایستی داشت باو منسوب ساخته و كارهایی را كه مهدی بایستی كند بظهور او نوید دادهاند. بلكه پیرایههای بسیاری بآن افزودهاند. مهدی در نزد دیگران آن شكوه و جلال را نمیداشت كه در نزد اینان داشته است.
«مهدی» یا «امام غایب» روزی كه ظهور خواهد كرد آفتاب برگشته از مغرب طلوع خواهد نمود ، صدایی از میان آسمان و زمین شنیده خواهد شد كه مهدی ظهور كرده ، یاوران امام كه سیصدوسیزده تن خواهند بود از طالقان و قم و سبزوار و دیگر جاها با «طیالارض» خود را به مكه خواهند رسانید ، امام شمشیر كشیده بكشتار خواهد پرداخت. از اینگونه چندانست كه اگر بشماریم بسیار دراز خواهد شد.
🔸 تکهی 40
این داستان مهدیگری بود كه باید در اینجا بگزارم و بموضوع امامت پردازم :
چنانكه گفتم جعفر بن محمد الصادق دعوی خلافت و امامت داشت و انبوهی از شیعیان بر سر او میبودند. پس از او پسرش موسیالكاظم جانشین او شد كه شیعیان امام هفتم میشمارند. پس ازو پسرش علیالرضا بود كه داستانش را میدانید. پس ازو پسرش محمد التقی بود. پس ازو پسرش علیالنقی بود. پس ازو پسرش الحسن العسکری بود. بدینسان یكی پس از دیگری بودهاند و شیعیان ایشان را بامامت شناختهاند. اینان نخست در مدینه میبودند. ولی در زمانهای آخر به بغداد و سامرا انتقال یافتند.
حسنالعسکری هنگامی كه مُرد چون از او فرزندی شناخته نمیبود ، بمیان شیعیان اختلاف افتاد. یك دسته گفتند : امامت پایان پذیرفت و دیگر كسی نخواهد بود. یك دسته جعفر بن علی برادر امام مرده را كه شما او را بنام «جعفر كذّاب» میشناسید بامامت شناختند و بر سر او گرد آمدند. یك دستهی دیگر بسخن شگفتی برخاستند. باینمعنی كه گفتند : آن امام را فرزندی هست پنجساله كه در سرداب نهانست و جانشین پدرش او میباشد.
گویندهی این سخن عثمانبنسعید نامی بود كه میگفت : آن امام سردابنشین مرا میانهی خود و شما میانجی (بگفتهی خودش باب) گردانیده. شما هر سخنی دارید بگویید باو برسانم و اگر پول خواهید پرداخت بدهید باو بفرستم.
چنانكه گفتم این سخن بسیار شگفت بود. اولاً : چگونه توانستی بود كه كسی را فرزندی زاییده شود و پنج سال بماند و هیچ كس از آن آگاه نگردد؟!. ثانیاً : چرا پنهان شده بود؟!. میگویند : از دشمنانش میترسید. میگویم چرا میترسید؟!. دشمنان باو چه كار خواستندی كرد؟!. به پدرش و جدش چه كرده بودند كه باو بكنند؟!. ثالثاً : امام پنهان چه معنی توانستی داشت؟!. به چه كاری توانستی خورد؟!. امام در اصل بمعنی خلیفه بود و كسی را میگفتند كه دارای اقتدار باشد و عالم اسلام را راه برد. شیعیان آن را از معنی خود بیرون آورده كسان خانهنشین را امام میگفتند. اكنون هم یك گام دورتر رفته امام ناپیدا نیز درست میكردند. من از شما میپرسم : امام ناپیدا چه سودی تواند داشت؟!.
اینها بیكبار از خرد دور است. ولی در تشیع چون از نخست به خرد دخالت نداده بودند و آنگاه با آن جدایی كه از سنیان پیدا كرده بودند دیگر نمیتوانستند بازگردند و بآنان پیوندند و از آنسوی نمیخواستند بیامام بمانند (چه این مخالف مذهب ایشان بود) دستهی بزرگی سخن عثمانبنسعید را پذیرفتند و بآن امام ناپیدا گردن گزاردند. عثمان نیز در كار خود استاد بود و هر چندگاه یك بار «تُوقیع» (نامه) از آن امام بیرون میآورد و نمیگزاشت شیعیان دلشكسته و نومید گردند و اگر كسی پرسشی میكرد پاسخی برایش از «ناحیهی مقدسه» میگرفت و میرسانید و پولهایی را كه میدادند در توی «خیك روغن!» بخانهی امام میفرستاد.
جعفربنعلی ، برادر حسن عسکری از این ادعای او بخشم آمد و با او طرف گردیده گفت : برادر من پسری نداشت. ولی عثمان استادانه او را از میدان بدر برد و نام او را «كذّاب» نهاد كه هزار سالست بگناه گفتن یك سخن راست با این نام خوانده میشود.
یك چیز شنیدنی آن بود كه كسانی از سران شیعیان از شَلمَغانی و دیگران به عثمانبنسعید حسد بردند و با او به طرفیت پرداخته هر یكی مدعی شدند كه امام مرا باب خود گردانیده. ولی عثمان «تُوقیع» از «ناحیهی مقدسه» در تكذیب و تكفیر ایشان بیرون آورده و همه را از میدان دور راند.
پس از عثمان پسرش محمد جای او را گرفت. این نیز استادانه رفتار میكرد. پس ازو حسین نوبخت كه از ایرانیان بود جانشین گردید. پس ازو نوبت به محمد بن علی سَیمَری كه او نیز ایرانی بود رسید. در زمان اینها نیز كسانی به منازعه برخاستند و هر یكی دعوی «بابی» كردند. ولی كاری از پیش نبردند و با چماق «تُوقیع» از میدان دررفتند.
آن «نواب اربعه» یا «نایبان خاص امام» كه شنیدهاید اینها بودند. هفتاد سال كمابیش اینها شیعیان را راه میبردند ، و در این هفتاد سال بوده كه از داستان مهدیگری نیز استفاده كردهاند. باینمعنی آن امام را مهدی نیز خواندهاند و اوصافی را كه مهدی بایستی داشت باو منسوب ساخته و كارهایی را كه مهدی بایستی كند بظهور او نوید دادهاند. بلكه پیرایههای بسیاری بآن افزودهاند. مهدی در نزد دیگران آن شكوه و جلال را نمیداشت كه در نزد اینان داشته است.
«مهدی» یا «امام غایب» روزی كه ظهور خواهد كرد آفتاب برگشته از مغرب طلوع خواهد نمود ، صدایی از میان آسمان و زمین شنیده خواهد شد كه مهدی ظهور كرده ، یاوران امام كه سیصدوسیزده تن خواهند بود از طالقان و قم و سبزوار و دیگر جاها با «طیالارض» خود را به مكه خواهند رسانید ، امام شمشیر كشیده بكشتار خواهد پرداخت. از اینگونه چندانست كه اگر بشماریم بسیار دراز خواهد شد.
🔶 زبان ایرانی - 160
🔸 پرسشها و پاسخها دربارهي زبان (سال چهارم) ـ 11
(17)
1ـ آرايش و پيرايش هر دو داراي يك معني هستند يا نه؟. و اگر داراي يك معني هستند نیستند؟! فرقشان باهم چيست؟
2ـ اجحاف و اعتساف بمعني چيست و اين دو لغت آيا عربي است يا فارسي و اگر عربي باشد معني صحيح فارسي كنوني آن چيست؟
3ـ سماط بمعني چيست؟ ثانياً عربيست يا فارسي؟ كردستان ـ ن. ف
⭐⭐⭐
1ـ دربارهی آرايش و پيرايش پارسال نوشتهايم كه از هم جدايي دارند. آراستن و پيراستن هر دو از بهر نيك گردانيدن است ليكن آن از راه افزودن چيزهايي و اين از راه كاستن چيزهايي. مثلاً كسي كه رنگي يا روغني بروي خود ميمالد آن آرايش ميباشد ولي ستردن مو پيرايش است. اينست پيراستن را هميشه بمعني پاك كردن ميآورند : «كشور از بدكرداران پيراست». اينكه كساني كلمهي «پيرايه» بكار بردهاند : «پيرايه بست» پايهي درستي ندارد.
2ـ اجحاف و اعتساف هر دو عربي است. آن يكي بمعني بيدادگري بر زيردست و دستورهاي بيرون از اندازهي توانايي دادن و اين يكي بمعني كنار رفتن از راه ميباشد.
3ـ سماط گويا عربيست و معني آن رده (صف) است.
(18)
برزگر به چه معني است آيا صحيح آن بذرگر نيست كه از بذر باشد بمعني تخم؟.. خراسان ا. ح.
⭐⭐⭐
بذر بمعني تخم عربيست و كلمهي برزگر از كلمههاي فارسي بسيار كهن ميباشد و اگر ريشهي آن را بخواهيم از «ورز» بمعني كوشش است و اينست در پهلوي آن را «ورزگر» ميگفتهاند.
(19)
آيا صراط در عربي بمعني پل آمده است؟... ميگويند در اصل فارسي بوده معرب ساختهاند تفصيل آن چيست؟. نيشابور ـ احمد
⭐⭐⭐
صراط در زبان عربي بمعني راه است و در همه جا جز بآن معني نيامده و من در جايي صراط بمعني پل در ياد ندارم. شايد شما داستان «پل چنرت» را كه در پارهاي از كتابهاي كهن زردشتي آورده شده شنيدهايد. بدينسان كه پلي بر روي دوزخ باريكتر از مو و تيزتر از تيغ است كه بايد همگي از آن بگذرند تا ببهشت برسند و نام آن چنرت ميباشد كه همان را «صراط» گردانيدهاند و در كتابهاي فارسي و عربي نيز نوشتهاند. گويا اين صراط را گفتهاند بمعني پل و خود معرب از فارسي است. ليكن اين يك افسانهي عاميانه است و ارج چنداني ندارد تا گفته شود صراط در عربي بمعني پل آمده است.
🔸 پرسشها و پاسخها دربارهي زبان (سال چهارم) ـ 11
(17)
1ـ آرايش و پيرايش هر دو داراي يك معني هستند يا نه؟. و اگر داراي يك معني هستند نیستند؟! فرقشان باهم چيست؟
2ـ اجحاف و اعتساف بمعني چيست و اين دو لغت آيا عربي است يا فارسي و اگر عربي باشد معني صحيح فارسي كنوني آن چيست؟
3ـ سماط بمعني چيست؟ ثانياً عربيست يا فارسي؟ كردستان ـ ن. ف
⭐⭐⭐
1ـ دربارهی آرايش و پيرايش پارسال نوشتهايم كه از هم جدايي دارند. آراستن و پيراستن هر دو از بهر نيك گردانيدن است ليكن آن از راه افزودن چيزهايي و اين از راه كاستن چيزهايي. مثلاً كسي كه رنگي يا روغني بروي خود ميمالد آن آرايش ميباشد ولي ستردن مو پيرايش است. اينست پيراستن را هميشه بمعني پاك كردن ميآورند : «كشور از بدكرداران پيراست». اينكه كساني كلمهي «پيرايه» بكار بردهاند : «پيرايه بست» پايهي درستي ندارد.
2ـ اجحاف و اعتساف هر دو عربي است. آن يكي بمعني بيدادگري بر زيردست و دستورهاي بيرون از اندازهي توانايي دادن و اين يكي بمعني كنار رفتن از راه ميباشد.
3ـ سماط گويا عربيست و معني آن رده (صف) است.
(18)
برزگر به چه معني است آيا صحيح آن بذرگر نيست كه از بذر باشد بمعني تخم؟.. خراسان ا. ح.
⭐⭐⭐
بذر بمعني تخم عربيست و كلمهي برزگر از كلمههاي فارسي بسيار كهن ميباشد و اگر ريشهي آن را بخواهيم از «ورز» بمعني كوشش است و اينست در پهلوي آن را «ورزگر» ميگفتهاند.
(19)
آيا صراط در عربي بمعني پل آمده است؟... ميگويند در اصل فارسي بوده معرب ساختهاند تفصيل آن چيست؟. نيشابور ـ احمد
⭐⭐⭐
صراط در زبان عربي بمعني راه است و در همه جا جز بآن معني نيامده و من در جايي صراط بمعني پل در ياد ندارم. شايد شما داستان «پل چنرت» را كه در پارهاي از كتابهاي كهن زردشتي آورده شده شنيدهايد. بدينسان كه پلي بر روي دوزخ باريكتر از مو و تيزتر از تيغ است كه بايد همگي از آن بگذرند تا ببهشت برسند و نام آن چنرت ميباشد كه همان را «صراط» گردانيدهاند و در كتابهاي فارسي و عربي نيز نوشتهاند. گويا اين صراط را گفتهاند بمعني پل و خود معرب از فارسي است. ليكن اين يك افسانهي عاميانه است و ارج چنداني ندارد تا گفته شود صراط در عربي بمعني پل آمده است.
✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی چهلونهم)
🔶 خواهران گرامی (بخش یک از یک)
نوشتهی یک بانو
در این هنگام كه خامهی توانای نویسندهی پرچم و پیمان با بیهودهگویی شاعران نبرد میكند بر ما بانوان نیز لازم است كه اظهار قدردانی نماییم برای اینكه اولاً مردهای ما را از پیروی خراباتیان كه نامردیهای دیگری دربر دارد بازمیدارد و آنان را بشاهراه زندگی و مردانگی رهبری میكند. دوم آنكه شعرا با كمال بیپروایی و بدون اینكه از روی خواهر و مادر خود شرم كنند عنوانهای قبیح دیگری دربارهی زنان نمودهاند.
مثلاً یكی از آنان میگوید : «زن و اژدها هر دو در خاك به» و گویندهی بیخرد این اندازه ندانسته كه اگر زن نبود او هم وجود خارجی پیدا نمیكرد كه نان مفت بخورد و چنین یاوهای بگوید و دیگری از آنان میگوید :
مرد دانا نكند خود بجهان میل سه كار تا تن و جانش ز آفات سلامت باشد
و یكی از آن كارها را نگرفتن زن دانسته كه میگوید :
زن نگیرد اگرش دختر قیصر بدهند
و این گفتار بیهوده تا چندی پیش كه آقای كسروی معنی شعر و شاعری را باز نكرده بودند یك ابتكار ادبی شمرده میشد و كسی پیدا نشدی كه بگوید اگر همهی مردان پیروی از این بیهودهگوها كنند و زن نگیرند جز نابودی آدمیزاد چه خواهد بود و دیگری از آنان بیشرمی را بجایی رسانیده كه خواهر و مادر خود را مانند سالنامه دانسته و بشوهر آنان سفارش میكند كه :
زنی نو كن ای خواجه هر نوبهار كه تقویم پارینه ناید بكار
ببینید بیشرمی را بكجا رسانیدهاند كه زنان را مانند تقویم بجامعه معرفی میكنند و از اینگونه اشعار كه اهانت بعالم زنان است در كتب بیشتری از این یاوهگویان دیده میشود و من عقیده دارم كه باید یك صف بسیار بزرگی از بانوان برای پشتیبانی در گفتارهای راهنمای جهانیان یعنی آقای كسروی تشكیل دهیم.
لار ـ احترام
🔸پرچم : ما خشنودیم بانو احترام باین شرح مبادرت ورزیدهاند. ما چنانكه بارها نوشتهایم برآنیم كه باید بانوان در پی بردن بحقایق زندگانی و كوشش به برانداختن بدیها و ناپاكیهای جهان با ما همراهی نمایند و هر مردی از ما باید بكوشد تا زنانِ خاندان خود را باین همراهی بكشاند و خشنودیم كه آقای آگاه باین كار برخاستهاند. چند تن از بانوان دانشمند درمیان خوانندگان پیمان و پرچم هستند ولی بانو احترام نخستین بانوییست كه بنوشتن مبادرت مینماید. راستی آنست كه در نبرد با شاعرانِ تردامن بانوان باید بیش از مردان بكوشند زیرا آن ناپاكیها كه شاعران برواجش كوشیدهاند بیش از همه بیاحترامی ببانوان میباشد و من امیدمندم نوشتههایی از دیگر بانوان نیز برسد.
در كشوری كه باب پنجم گلستان هست و در دبستانها درس خوانده میشود بانوان نباید آرام بنشینند.
(پرچم روزانه شمارهی 187)
🔶 خواهران گرامی (بخش یک از یک)
نوشتهی یک بانو
در این هنگام كه خامهی توانای نویسندهی پرچم و پیمان با بیهودهگویی شاعران نبرد میكند بر ما بانوان نیز لازم است كه اظهار قدردانی نماییم برای اینكه اولاً مردهای ما را از پیروی خراباتیان كه نامردیهای دیگری دربر دارد بازمیدارد و آنان را بشاهراه زندگی و مردانگی رهبری میكند. دوم آنكه شعرا با كمال بیپروایی و بدون اینكه از روی خواهر و مادر خود شرم كنند عنوانهای قبیح دیگری دربارهی زنان نمودهاند.
مثلاً یكی از آنان میگوید : «زن و اژدها هر دو در خاك به» و گویندهی بیخرد این اندازه ندانسته كه اگر زن نبود او هم وجود خارجی پیدا نمیكرد كه نان مفت بخورد و چنین یاوهای بگوید و دیگری از آنان میگوید :
مرد دانا نكند خود بجهان میل سه كار تا تن و جانش ز آفات سلامت باشد
و یكی از آن كارها را نگرفتن زن دانسته كه میگوید :
زن نگیرد اگرش دختر قیصر بدهند
و این گفتار بیهوده تا چندی پیش كه آقای كسروی معنی شعر و شاعری را باز نكرده بودند یك ابتكار ادبی شمرده میشد و كسی پیدا نشدی كه بگوید اگر همهی مردان پیروی از این بیهودهگوها كنند و زن نگیرند جز نابودی آدمیزاد چه خواهد بود و دیگری از آنان بیشرمی را بجایی رسانیده كه خواهر و مادر خود را مانند سالنامه دانسته و بشوهر آنان سفارش میكند كه :
زنی نو كن ای خواجه هر نوبهار كه تقویم پارینه ناید بكار
ببینید بیشرمی را بكجا رسانیدهاند كه زنان را مانند تقویم بجامعه معرفی میكنند و از اینگونه اشعار كه اهانت بعالم زنان است در كتب بیشتری از این یاوهگویان دیده میشود و من عقیده دارم كه باید یك صف بسیار بزرگی از بانوان برای پشتیبانی در گفتارهای راهنمای جهانیان یعنی آقای كسروی تشكیل دهیم.
لار ـ احترام
🔸پرچم : ما خشنودیم بانو احترام باین شرح مبادرت ورزیدهاند. ما چنانكه بارها نوشتهایم برآنیم كه باید بانوان در پی بردن بحقایق زندگانی و كوشش به برانداختن بدیها و ناپاكیهای جهان با ما همراهی نمایند و هر مردی از ما باید بكوشد تا زنانِ خاندان خود را باین همراهی بكشاند و خشنودیم كه آقای آگاه باین كار برخاستهاند. چند تن از بانوان دانشمند درمیان خوانندگان پیمان و پرچم هستند ولی بانو احترام نخستین بانوییست كه بنوشتن مبادرت مینماید. راستی آنست كه در نبرد با شاعرانِ تردامن بانوان باید بیش از مردان بكوشند زیرا آن ناپاكیها كه شاعران برواجش كوشیدهاند بیش از همه بیاحترامی ببانوان میباشد و من امیدمندم نوشتههایی از دیگر بانوان نیز برسد.
در كشوری كه باب پنجم گلستان هست و در دبستانها درس خوانده میشود بانوان نباید آرام بنشینند.
(پرچم روزانه شمارهی 187)
🔶 گفت و شنید - (بخش دوم)
🔸 تکهی 41
این داستان امام عصر شما از نظر تاریخست كه با ایرادهایی كه میتوان گرفت یاد كردم. اما از نظر دین و ایرادهایی كه از آن راه وارد است : باید دانست كه ما در دین چنانكه خدا را میشناسیم باید آیین او را نیز بشناسیم. باینمعنی باید بشناسیم كه خدا جهان را چگونه راه میبرد ، آیین او دربارهی راه بردن جهان چیست. این خود بسیار مهمست. آنهمه خطاهای ملایان شما و نادانیهایی كه از خود نشان میدهند بیش از همه نتیجهی نشناختن آیین خداست. آیین خدا را نمیشناسند و از پیش خود برای كارهای خدا دستوری درست میكنند. مثلاً مردم را وامیدارند كه در بیماری بنزد پزشك نرفته شفای خود را از دعا و قرآن بخواهند و این را دلیل قوت ایمان و اعتقاد میشمارند. آنگاه بگفتههای ما نیز ایراد گرفته میگویند : «پس كارها در دست خدا نیست؟!». از نادانی این نمیدانند كه كارها در دست خداست. ولی همان خدا برای جریان كارها آیینی گزارده. این را خدا گزارده كه بیمار شفای خود را از درمان و چاره بخواهد ، خدا گزارده كه از دعا و قرآن نتیجهای نباشد.
یكی از نادانیهایی كه ما از ملایان شما و از پیروانشان دیدهایم و میبینیم آنست كه باین جهان با این آیین و سامان خدایی ارج نمیگزارند و تو گویی اینها را از خدا نمیشمارند ، و اینست همیشه درپی كارهای بیرون از آیین میباشند. در این باره ملایان با عوام در یك درجهاند. زیرا عوام نیز جز كارهای فوقالعاده شگفتآور را از خدا نمیشناسند و اهمیت نمیدهند.
مثلاً درخت كه در بهار سبز میگردد و گلهای سرخ و سفید میدهد سراپا شگفتیست. سراپا نشان قدرتست. این برگها و گلها در كجا بوده؟!. اینها از كجا پدید میآید؟!. اگر همهی مردمان گرد آیند مانندهی یكی از آن درختها را نمیتوانند ساخت.
با اینحال عوام بآنها قیمت نمیدهند و از دیدن آن بیاد خدا و تواناییش نمیافتند. ولی همینكه درختی در پاییز گل كرد كه یك كار فوقالعاده است در آن هنگامست كه بیاد خدا میافتند و میبینید چنین میگویند : «قدرت خدا را تماشا كن!».
این شب و روز كه میآید و میرود در پیش آنان هیچی نیست. ولی اگر بشنوند جایی در روی زمین هست كه ششماه شب و ششماه روز است بشگفت افتاده چنین میگویند : «ای پروردگار قدرتنما !».
این رفتار عوامست و ملایان نیز پیروی از ایشان دارند. آنان نیز آیین خدا را بكنار گزارده همیشه میخواهند كارهای بیرون از آیین بخدا نسبت دهند و آنگونه كارهاست كه از خدا میدانند.
مثلاً یك برخاسته كه برمیخیزد و با همهی گمراهیها و نادانیها بنبرد میپردازد و حقایق زندگانی را شرح میدهد و خردها را بتكان میآورد كه همینها دلیل برانگیختگی او از سوی خداست ، ملایان باینها اهمیت نمیدهند و اینها را دلیل نمیدانند. بلكه او را ملزم میدانند كه بكارهای بیرون از آیین برخیزد. با سوسمار حرف بزند ، ماه را دو نیم گرداند ، آفتاب را پس از غروب بازگرداند ، از سنگ شتر دربیاورد ، از این قبیل كارها كند. اینهاست كه دلیل راستگویی او میشمارند. تصور میكنند این كارهاست كه باید از خدا دانست.
🔸 تکهی 41
این داستان امام عصر شما از نظر تاریخست كه با ایرادهایی كه میتوان گرفت یاد كردم. اما از نظر دین و ایرادهایی كه از آن راه وارد است : باید دانست كه ما در دین چنانكه خدا را میشناسیم باید آیین او را نیز بشناسیم. باینمعنی باید بشناسیم كه خدا جهان را چگونه راه میبرد ، آیین او دربارهی راه بردن جهان چیست. این خود بسیار مهمست. آنهمه خطاهای ملایان شما و نادانیهایی كه از خود نشان میدهند بیش از همه نتیجهی نشناختن آیین خداست. آیین خدا را نمیشناسند و از پیش خود برای كارهای خدا دستوری درست میكنند. مثلاً مردم را وامیدارند كه در بیماری بنزد پزشك نرفته شفای خود را از دعا و قرآن بخواهند و این را دلیل قوت ایمان و اعتقاد میشمارند. آنگاه بگفتههای ما نیز ایراد گرفته میگویند : «پس كارها در دست خدا نیست؟!». از نادانی این نمیدانند كه كارها در دست خداست. ولی همان خدا برای جریان كارها آیینی گزارده. این را خدا گزارده كه بیمار شفای خود را از درمان و چاره بخواهد ، خدا گزارده كه از دعا و قرآن نتیجهای نباشد.
یكی از نادانیهایی كه ما از ملایان شما و از پیروانشان دیدهایم و میبینیم آنست كه باین جهان با این آیین و سامان خدایی ارج نمیگزارند و تو گویی اینها را از خدا نمیشمارند ، و اینست همیشه درپی كارهای بیرون از آیین میباشند. در این باره ملایان با عوام در یك درجهاند. زیرا عوام نیز جز كارهای فوقالعاده شگفتآور را از خدا نمیشناسند و اهمیت نمیدهند.
مثلاً درخت كه در بهار سبز میگردد و گلهای سرخ و سفید میدهد سراپا شگفتیست. سراپا نشان قدرتست. این برگها و گلها در كجا بوده؟!. اینها از كجا پدید میآید؟!. اگر همهی مردمان گرد آیند مانندهی یكی از آن درختها را نمیتوانند ساخت.
با اینحال عوام بآنها قیمت نمیدهند و از دیدن آن بیاد خدا و تواناییش نمیافتند. ولی همینكه درختی در پاییز گل كرد كه یك كار فوقالعاده است در آن هنگامست كه بیاد خدا میافتند و میبینید چنین میگویند : «قدرت خدا را تماشا كن!».
این شب و روز كه میآید و میرود در پیش آنان هیچی نیست. ولی اگر بشنوند جایی در روی زمین هست كه ششماه شب و ششماه روز است بشگفت افتاده چنین میگویند : «ای پروردگار قدرتنما !».
این رفتار عوامست و ملایان نیز پیروی از ایشان دارند. آنان نیز آیین خدا را بكنار گزارده همیشه میخواهند كارهای بیرون از آیین بخدا نسبت دهند و آنگونه كارهاست كه از خدا میدانند.
مثلاً یك برخاسته كه برمیخیزد و با همهی گمراهیها و نادانیها بنبرد میپردازد و حقایق زندگانی را شرح میدهد و خردها را بتكان میآورد كه همینها دلیل برانگیختگی او از سوی خداست ، ملایان باینها اهمیت نمیدهند و اینها را دلیل نمیدانند. بلكه او را ملزم میدانند كه بكارهای بیرون از آیین برخیزد. با سوسمار حرف بزند ، ماه را دو نیم گرداند ، آفتاب را پس از غروب بازگرداند ، از سنگ شتر دربیاورد ، از این قبیل كارها كند. اینهاست كه دلیل راستگویی او میشمارند. تصور میكنند این كارهاست كه باید از خدا دانست.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸باید دانست كه ما در دین چنانكه خدا را میشناسیم باید آیین او را نیز بشناسیم.
باینمعنی باید بشناسیم كه خدا جهان را چگونه راه میبرد ، آیین او دربارهی راه بردن جهان چیست. این خود بسیار مهمست.
🔸آنهمه خطاهای ملایان شما و نادانیهایی كه از خود نشان میدهند بیش از همه نتیجهی نشناختن آیین خداست.
🔸آیین خدا را نمیشناسند و از پیش خود برای كارهای خدا دستوری درست میكنند.
مثلاً مردم را وامیدارند كه در بیماری بنزد پزشك نرفته شفای خود را از دعا و قرآن بخواهند و این را دلیل قوت ایمان و اعتقاد میشمارند.
آنگاه بگفتههای ما نیز ایراد گرفته میگویند : «پس كارها در دست خدا نیست؟!».
🔸از نادانی این نمیدانند كه كارها در دست خداست. ولی همان خدا برای جریان كارها آیینی گزارده. این را خدا گزارده كه بیمار شفای خود را از درمان و چاره بخواهد ، خدا گزارده كه از دعا و قرآن نتیجهای نباشد.
(گفت و شنید س 65)
باینمعنی باید بشناسیم كه خدا جهان را چگونه راه میبرد ، آیین او دربارهی راه بردن جهان چیست. این خود بسیار مهمست.
🔸آنهمه خطاهای ملایان شما و نادانیهایی كه از خود نشان میدهند بیش از همه نتیجهی نشناختن آیین خداست.
🔸آیین خدا را نمیشناسند و از پیش خود برای كارهای خدا دستوری درست میكنند.
مثلاً مردم را وامیدارند كه در بیماری بنزد پزشك نرفته شفای خود را از دعا و قرآن بخواهند و این را دلیل قوت ایمان و اعتقاد میشمارند.
آنگاه بگفتههای ما نیز ایراد گرفته میگویند : «پس كارها در دست خدا نیست؟!».
🔸از نادانی این نمیدانند كه كارها در دست خداست. ولی همان خدا برای جریان كارها آیینی گزارده. این را خدا گزارده كه بیمار شفای خود را از درمان و چاره بخواهد ، خدا گزارده كه از دعا و قرآن نتیجهای نباشد.
(گفت و شنید س 65)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حرز و دعا بجای احتیاط و دوراندیشی و چارهجویی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بتی بنام امامرضا.
باید دانست هنگامی که پیامبر اسلام از بتپرستان میپرسید : این بتها را چرا میپرستید ، مگر از اینها کاری ساخته است؟! ، آنها بهانه تراشیده میگفتند : اینها میانجیان ما نزد خدایند!
اگر نزد خدا میانجی تراشیدن بتپرستی نیست ، پس پاکمرد عرب با چه نبردید؟! برای چه جان خود را به خطر انداخت؟! برای چه بیست و اند سال سختیها و رنجها کشید؟!
باید دانست هنگامی که پیامبر اسلام از بتپرستان میپرسید : این بتها را چرا میپرستید ، مگر از اینها کاری ساخته است؟! ، آنها بهانه تراشیده میگفتند : اینها میانجیان ما نزد خدایند!
اگر نزد خدا میانجی تراشیدن بتپرستی نیست ، پس پاکمرد عرب با چه نبردید؟! برای چه جان خود را به خطر انداخت؟! برای چه بیست و اند سال سختیها و رنجها کشید؟!
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این هم نمونهای از نادانیهای آخوندهای سنی.
باید دانست که اینها نیز به همان تاریکاندیشیهایی گرفتارند که ملایان شیعی. تنها از برخی آلودگیها مانند زیارت رفتن برکنار میباشند.
باید دانست که اینها نیز به همان تاریکاندیشیهایی گرفتارند که ملایان شیعی. تنها از برخی آلودگیها مانند زیارت رفتن برکنار میباشند.