This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸باید دانست كه ما در دین چنانكه خدا را میشناسیم باید آیین او را نیز بشناسیم.
باینمعنی باید بشناسیم كه خدا جهان را چگونه راه میبرد ، آیین او دربارهی راه بردن جهان چیست. این خود بسیار مهمست.
🔸آنهمه خطاهای ملایان شما و نادانیهایی كه از خود نشان میدهند بیش از همه نتیجهی نشناختن آیین خداست.
🔸آیین خدا را نمیشناسند و از پیش خود برای كارهای خدا دستوری درست میكنند.
مثلاً مردم را وامیدارند كه در بیماری بنزد پزشك نرفته شفای خود را از دعا و قرآن بخواهند و این را دلیل قوت ایمان و اعتقاد میشمارند.
آنگاه بگفتههای ما نیز ایراد گرفته میگویند : «پس كارها در دست خدا نیست؟!».
🔸از نادانی این نمیدانند كه كارها در دست خداست. ولی همان خدا برای جریان كارها آیینی گزارده. این را خدا گزارده كه بیمار شفای خود را از درمان و چاره بخواهد ، خدا گزارده كه از دعا و قرآن نتیجهای نباشد.
(گفت و شنید س 65)
باینمعنی باید بشناسیم كه خدا جهان را چگونه راه میبرد ، آیین او دربارهی راه بردن جهان چیست. این خود بسیار مهمست.
🔸آنهمه خطاهای ملایان شما و نادانیهایی كه از خود نشان میدهند بیش از همه نتیجهی نشناختن آیین خداست.
🔸آیین خدا را نمیشناسند و از پیش خود برای كارهای خدا دستوری درست میكنند.
مثلاً مردم را وامیدارند كه در بیماری بنزد پزشك نرفته شفای خود را از دعا و قرآن بخواهند و این را دلیل قوت ایمان و اعتقاد میشمارند.
آنگاه بگفتههای ما نیز ایراد گرفته میگویند : «پس كارها در دست خدا نیست؟!».
🔸از نادانی این نمیدانند كه كارها در دست خداست. ولی همان خدا برای جریان كارها آیینی گزارده. این را خدا گزارده كه بیمار شفای خود را از درمان و چاره بخواهد ، خدا گزارده كه از دعا و قرآن نتیجهای نباشد.
(گفت و شنید س 65)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حرز و دعا بجای احتیاط و دوراندیشی و چارهجویی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بتی بنام امامرضا.
باید دانست هنگامی که پیامبر اسلام از بتپرستان میپرسید : این بتها را چرا میپرستید ، مگر از اینها کاری ساخته است؟! ، آنها بهانه تراشیده میگفتند : اینها میانجیان ما نزد خدایند!
اگر نزد خدا میانجی تراشیدن بتپرستی نیست ، پس پاکمرد عرب با چه نبردید؟! برای چه جان خود را به خطر انداخت؟! برای چه بیست و اند سال سختیها و رنجها کشید؟!
باید دانست هنگامی که پیامبر اسلام از بتپرستان میپرسید : این بتها را چرا میپرستید ، مگر از اینها کاری ساخته است؟! ، آنها بهانه تراشیده میگفتند : اینها میانجیان ما نزد خدایند!
اگر نزد خدا میانجی تراشیدن بتپرستی نیست ، پس پاکمرد عرب با چه نبردید؟! برای چه جان خود را به خطر انداخت؟! برای چه بیست و اند سال سختیها و رنجها کشید؟!
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این هم نمونهای از نادانیهای آخوندهای سنی.
باید دانست که اینها نیز به همان تاریکاندیشیهایی گرفتارند که ملایان شیعی. تنها از برخی آلودگیها مانند زیارت رفتن برکنار میباشند.
باید دانست که اینها نیز به همان تاریکاندیشیهایی گرفتارند که ملایان شیعی. تنها از برخی آلودگیها مانند زیارت رفتن برکنار میباشند.
«بزرگترین گمراهی كه آدمیان دچار آن میگردند بتپرستی است. این پتیاره[=بلا] بجامههای گوناگونی در میآید و از هر راه نهان و باریكی گذر میكند.
جز خدا كسی یا چیزی را دست در آفرینش گیتی پنداشتن ، جز خدا از بهر كسی یا چیزی یارایی در كارهای جهان انگاشتن ، جز خدا بكسی یا چیزی گردن فروآوردن ، میانهی خود و خدا كسی یا چیزی را میانجی ساختن ـ همهی اینها بتپرستی است و بر خدا انباز[=شریک] شناختن است.
پیغمبران همه با این پتیاره جنگیدهاند و بنیاد هر دینی دشمنی با بتپرستی بوده. بویژه اسلام كه از هر راه با آن پتیاره جنگیده و بكندن بنیاد آن كوشیده و بجهانیان درس خداشناسی و پاكدامنی داده.
ولی دیری نگذشته كه بتپرستانی از میان مسلمانان سر درآورده از راه باطنیگری و صوفیگری و دیگر راهها بتپرستی را میانهی مسلمانان رواج دادهاند. شده آنچه شده كه اكنون بیشتر مسلمانان هر گروهی از راه دیگری آلودهی بتپرستی میباشند.»
(مهنامهی پیمان ، سال 1 ، شمارهی 11 ، سات 8-7)
جز خدا كسی یا چیزی را دست در آفرینش گیتی پنداشتن ، جز خدا از بهر كسی یا چیزی یارایی در كارهای جهان انگاشتن ، جز خدا بكسی یا چیزی گردن فروآوردن ، میانهی خود و خدا كسی یا چیزی را میانجی ساختن ـ همهی اینها بتپرستی است و بر خدا انباز[=شریک] شناختن است.
پیغمبران همه با این پتیاره جنگیدهاند و بنیاد هر دینی دشمنی با بتپرستی بوده. بویژه اسلام كه از هر راه با آن پتیاره جنگیده و بكندن بنیاد آن كوشیده و بجهانیان درس خداشناسی و پاكدامنی داده.
ولی دیری نگذشته كه بتپرستانی از میان مسلمانان سر درآورده از راه باطنیگری و صوفیگری و دیگر راهها بتپرستی را میانهی مسلمانان رواج دادهاند. شده آنچه شده كه اكنون بیشتر مسلمانان هر گروهی از راه دیگری آلودهی بتپرستی میباشند.»
(مهنامهی پیمان ، سال 1 ، شمارهی 11 ، سات 8-7)
🔶 زبان ایرانی - 161
🔸 پرسشها و پاسخها دربارهي زبان (سال چهارم) ـ 12
قرن ـ سده
«...كلمهي قرن كه امروز در نگارشهاي خود در برابر كلمهي «سنتوري» اروپا بكار ميبريم و از آن زمان يك صد ساله را ميخواهيم در فارسي بجاي آن كلمهي «صده» است كه از هر باره بهتر و درستتر از «قرن» ميباشد نيز در فارسي كلمهي «هزاره» بمعني زمان يك هزار ساله رواج داشته كه ما آن را نيز در اين گفتار بكار ميبريم ...»
پيدايش زبان
«... زبان را هم بايد گفت كمكم پيدا شده. آدميان در آغاز پيدايش خود بسخن نياز چنداني نداشته و شايد بيش از چند كلمه بكار نميبرده ولي رفتهرفته بر شمارهي آنها افزوده. چنين پيداست تا قرنهايي آدميان براي فهمانيدن هر چيزي آواز آنرا برميگردانيدهاند. جانوران و مرغان را با درآوردن آواز آنها از گلوي خود نشان ميدادهاند. همچنين در كارها آنهايي كه آوازي از آن برخيزد با همان آواز ميفهمانيدهاند. از اينجاست در زبانهاي امروزه بيشتر نامهاي مرغها از آوازهاي آنهاست همچون كلاغ ، بوبو ، سار ، چلچله ، لقلق و مانند اينها. برگردانيدن آوازها در همهي زبانها رواج دارد. چاكاچاك شمشيرها ، شارشار آبها ، چاوچاو گنجشگها ، قرقر پيرهزنان ، خُر خُر خوابيدگان و بسيار مانند اينها در همهي زبانها هست. در كارها نيز بسيار از آنها با آوازها نزديكست همچون شكستن ، تراپيدن (تراويدن) ، چكيدن ، تركيدن ، غريدن ، غرنبيدن ، خروشيدن و مانند اينها (1). امروز نيز براي بسياري از چيزها از آواز آن نام پديد ميآورند چنانكه در كلمههاي غرغره ، فرفره ، تفك ، فشنگ ، فشك ، سوتك و مانند اينها.
هرچه هست اين بيگفتگوست كه زبان هم كمكم پيش رفته و هر اندازه كه افزار فراوان گرديده و دامنهي زندگي پهناور شده زبان نيز پيشرفت پيدا كرده و بر انبوهي كلمههاي خود افزوده است ...»
1ـ اينها همه از آوازها ساخته شده. يك چيزي چون شكند از آن آواز «شك يا شاك» بيرون آيد. از آن كلمهي شكستن را پديد آوردهاند همچنين در ديگر مانندهاي آن. كلمهي تراويدن يا تراوش كه اكنون بكار ميرود اصل آن تراپيدن است. چند قطره آب كه از جايي فروميافتد از آن آواز «تراپ يا تاراپ» بيرون آيد و از اين آن كلمه را ساختهاند كه اكنون تراويدن گفته ميشود و در معني نيز اندك تفاوتي پديد آمده است.
🔸 پرسشها و پاسخها دربارهي زبان (سال چهارم) ـ 12
قرن ـ سده
«...كلمهي قرن كه امروز در نگارشهاي خود در برابر كلمهي «سنتوري» اروپا بكار ميبريم و از آن زمان يك صد ساله را ميخواهيم در فارسي بجاي آن كلمهي «صده» است كه از هر باره بهتر و درستتر از «قرن» ميباشد نيز در فارسي كلمهي «هزاره» بمعني زمان يك هزار ساله رواج داشته كه ما آن را نيز در اين گفتار بكار ميبريم ...»
پيدايش زبان
«... زبان را هم بايد گفت كمكم پيدا شده. آدميان در آغاز پيدايش خود بسخن نياز چنداني نداشته و شايد بيش از چند كلمه بكار نميبرده ولي رفتهرفته بر شمارهي آنها افزوده. چنين پيداست تا قرنهايي آدميان براي فهمانيدن هر چيزي آواز آنرا برميگردانيدهاند. جانوران و مرغان را با درآوردن آواز آنها از گلوي خود نشان ميدادهاند. همچنين در كارها آنهايي كه آوازي از آن برخيزد با همان آواز ميفهمانيدهاند. از اينجاست در زبانهاي امروزه بيشتر نامهاي مرغها از آوازهاي آنهاست همچون كلاغ ، بوبو ، سار ، چلچله ، لقلق و مانند اينها. برگردانيدن آوازها در همهي زبانها رواج دارد. چاكاچاك شمشيرها ، شارشار آبها ، چاوچاو گنجشگها ، قرقر پيرهزنان ، خُر خُر خوابيدگان و بسيار مانند اينها در همهي زبانها هست. در كارها نيز بسيار از آنها با آوازها نزديكست همچون شكستن ، تراپيدن (تراويدن) ، چكيدن ، تركيدن ، غريدن ، غرنبيدن ، خروشيدن و مانند اينها (1). امروز نيز براي بسياري از چيزها از آواز آن نام پديد ميآورند چنانكه در كلمههاي غرغره ، فرفره ، تفك ، فشنگ ، فشك ، سوتك و مانند اينها.
هرچه هست اين بيگفتگوست كه زبان هم كمكم پيش رفته و هر اندازه كه افزار فراوان گرديده و دامنهي زندگي پهناور شده زبان نيز پيشرفت پيدا كرده و بر انبوهي كلمههاي خود افزوده است ...»
1ـ اينها همه از آوازها ساخته شده. يك چيزي چون شكند از آن آواز «شك يا شاك» بيرون آيد. از آن كلمهي شكستن را پديد آوردهاند همچنين در ديگر مانندهاي آن. كلمهي تراويدن يا تراوش كه اكنون بكار ميرود اصل آن تراپيدن است. چند قطره آب كه از جايي فروميافتد از آن آواز «تراپ يا تاراپ» بيرون آيد و از اين آن كلمه را ساختهاند كه اكنون تراويدن گفته ميشود و در معني نيز اندك تفاوتي پديد آمده است.
✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی پنجاهم)
🔶 یکی از گمراهیها صوفیگریست
(بخش یک از دو)
یكی از گمراهیها و گرفتاریها كه در ایران از دیرگاهی رواج یافته صوفیگری است. این كیش باندازهای بایران صدمه رسانیده كه حد و حصری ندارد و میتوان گفت یكی از علتهای استیلای مغول بایران همین صوفیگری بوده است. آقای كسروی در كتاب «راه رستگاری» كه تقریباً خلاصه و فشارهی پیمان در موضوع دین میباشد در گفتار 15 بطور مشروح مبداء و علت پیدایش و جهت پیشرفت و همچنین زیان صوفیگری را بیان نموده و با دلایل دانشمندانه و بخردانه آن را رد كردهاند دیگر در این زمینه جای هیچ گونه گفتگویی باقی نمانده و بنوشتن و گفتن دوباره نیاز نیست ولی چیزی كه مرا بنوشتن این گفتار واداشته همانا ایراد بعضی از بیانصافان و مغرضین است كه میگویند چون پیمانیان از عرفان (صوفیگری) بیاطلاع میباشند بهمین مناسبت بگفتههای آقای كسروی گوش داده و پیروی از پیمان نمودهاند.
این سخن را جز بغرض و ناآگاهی آنان نتوان بچیز دیگری حمل نمود زیرا هر كسی كه با سبك پیمان و بطور كلی با نوشتههای آقای كسروی آشناست میداند كه او در هر موضوعی كه خواسته سخن گوید یا به هر كیش كه ایراد گرفته اول به نحو مجمل و مختصر آن را خلاصه كرده و پس از آن بوده كه پاسخ دادهاند. بطوری كه چند روز قبل در موضوع جان و روان در پرچم ملاحظه گردید نخست آراء و انظار پیشوایان مادّیگری را بیان كرده و آنوقت مبادرت بجواب نموده بودند این برای اینست كه برای كسی جای شبهه و تردیدی باقی نماند و گفتههای پیمان را حمل بر گزافهگویی نكنند. بعلاوه پیمانیان همهشان اهل این كشور هستند و از جای دیگر باینجا نیامدهاند. بقول خودتان در سرزمین عرفان و فلسفه و شعر و شاعری بزرگ شده و نشو و نما یافته و در مدارس این كشور تحصیل كرده و از برنامهی وزارت فرهنگ كه قسمت مهم آن بعرفان و فلسفه و شعر و ادبیات تخصیص یافته استفاده نمودهاند.
و از طرفی با صوفیان كه در هر شهری ریشه دوانیده و مجلس و محفلی دارند حشر و نشری كرده كم و بیش بمعتقدات و آداب و رسوم آنها پی بردهاند. نگارنده یكی از آنها بودهام كه با فِرق مختلفهی صوفیان آشنایی داشته و از نزدیك وضعیت آنها را دیده و اینك مختصری از مشهودات خود را جهت آگاهی خوانندگان درج میكنم.
صوفیان چندین فرقه هستند كه مهمترین آنها بقرار زیر است : شاهنعمتاللهی ـ ذهبی ـ بكتاشی ـ نقشبندیه ـ خاكساری. اینها اگرچه در ریشه یكی بوده فعلاً یكی نیستند و هر كدام راهی و پیشوایی جداگانه دارند ، و دائماً با یكدیگر در مجادله بوده و نسبتهایی بهمدیگر میدهند حتا از افتراء و توهین نیز مضایقه ندارند.
هیچ كدام آنها دارای هدف نبوده و آمال ویژهای ندارند و بدستاویز شریعت و طریقت و حقیقت و مكاشفات و مشاهدات عمر خود را با بطالت و كسالت بسر میدهند. قطب شیرازی مرام صوفیگری را در یك بیت شعر گنجانیده :
صمت و جوع و سحر و عزلت ذكری بدوام
ناتمامان جهان را كند این پنج تمام
بنابراین اكثر شبها در مقابر شیوخ و خانقاهها جمع شده و تا صبح بیدار میمانند و اوقات خود را با خواندن مثنوی و حافظ و سعدی و گریه و ناله میگذرانند و اغلب آنها معتاد بتریاك و حشیش و چرس و بنگ هستند و استعمال آن را وسیلهی نفْسكُشی و وصول بحقیقت و پیوستن بخدا میدانند. این بود مختصری از عملیات و مرام صوفیان كه من مشاهده كردهام.
(دنبالهی این فردا خواهد آمد)
🔶 یکی از گمراهیها صوفیگریست
(بخش یک از دو)
یكی از گمراهیها و گرفتاریها كه در ایران از دیرگاهی رواج یافته صوفیگری است. این كیش باندازهای بایران صدمه رسانیده كه حد و حصری ندارد و میتوان گفت یكی از علتهای استیلای مغول بایران همین صوفیگری بوده است. آقای كسروی در كتاب «راه رستگاری» كه تقریباً خلاصه و فشارهی پیمان در موضوع دین میباشد در گفتار 15 بطور مشروح مبداء و علت پیدایش و جهت پیشرفت و همچنین زیان صوفیگری را بیان نموده و با دلایل دانشمندانه و بخردانه آن را رد كردهاند دیگر در این زمینه جای هیچ گونه گفتگویی باقی نمانده و بنوشتن و گفتن دوباره نیاز نیست ولی چیزی كه مرا بنوشتن این گفتار واداشته همانا ایراد بعضی از بیانصافان و مغرضین است كه میگویند چون پیمانیان از عرفان (صوفیگری) بیاطلاع میباشند بهمین مناسبت بگفتههای آقای كسروی گوش داده و پیروی از پیمان نمودهاند.
این سخن را جز بغرض و ناآگاهی آنان نتوان بچیز دیگری حمل نمود زیرا هر كسی كه با سبك پیمان و بطور كلی با نوشتههای آقای كسروی آشناست میداند كه او در هر موضوعی كه خواسته سخن گوید یا به هر كیش كه ایراد گرفته اول به نحو مجمل و مختصر آن را خلاصه كرده و پس از آن بوده كه پاسخ دادهاند. بطوری كه چند روز قبل در موضوع جان و روان در پرچم ملاحظه گردید نخست آراء و انظار پیشوایان مادّیگری را بیان كرده و آنوقت مبادرت بجواب نموده بودند این برای اینست كه برای كسی جای شبهه و تردیدی باقی نماند و گفتههای پیمان را حمل بر گزافهگویی نكنند. بعلاوه پیمانیان همهشان اهل این كشور هستند و از جای دیگر باینجا نیامدهاند. بقول خودتان در سرزمین عرفان و فلسفه و شعر و شاعری بزرگ شده و نشو و نما یافته و در مدارس این كشور تحصیل كرده و از برنامهی وزارت فرهنگ كه قسمت مهم آن بعرفان و فلسفه و شعر و ادبیات تخصیص یافته استفاده نمودهاند.
و از طرفی با صوفیان كه در هر شهری ریشه دوانیده و مجلس و محفلی دارند حشر و نشری كرده كم و بیش بمعتقدات و آداب و رسوم آنها پی بردهاند. نگارنده یكی از آنها بودهام كه با فِرق مختلفهی صوفیان آشنایی داشته و از نزدیك وضعیت آنها را دیده و اینك مختصری از مشهودات خود را جهت آگاهی خوانندگان درج میكنم.
صوفیان چندین فرقه هستند كه مهمترین آنها بقرار زیر است : شاهنعمتاللهی ـ ذهبی ـ بكتاشی ـ نقشبندیه ـ خاكساری. اینها اگرچه در ریشه یكی بوده فعلاً یكی نیستند و هر كدام راهی و پیشوایی جداگانه دارند ، و دائماً با یكدیگر در مجادله بوده و نسبتهایی بهمدیگر میدهند حتا از افتراء و توهین نیز مضایقه ندارند.
هیچ كدام آنها دارای هدف نبوده و آمال ویژهای ندارند و بدستاویز شریعت و طریقت و حقیقت و مكاشفات و مشاهدات عمر خود را با بطالت و كسالت بسر میدهند. قطب شیرازی مرام صوفیگری را در یك بیت شعر گنجانیده :
صمت و جوع و سحر و عزلت ذكری بدوام
ناتمامان جهان را كند این پنج تمام
بنابراین اكثر شبها در مقابر شیوخ و خانقاهها جمع شده و تا صبح بیدار میمانند و اوقات خود را با خواندن مثنوی و حافظ و سعدی و گریه و ناله میگذرانند و اغلب آنها معتاد بتریاك و حشیش و چرس و بنگ هستند و استعمال آن را وسیلهی نفْسكُشی و وصول بحقیقت و پیوستن بخدا میدانند. این بود مختصری از عملیات و مرام صوفیان كه من مشاهده كردهام.
(دنبالهی این فردا خواهد آمد)
مغز نورسان را بدستیاری کتابهای درسی بدآموز با بیهودهبافیهای صوفیان پر میکنند. آب به آسیاب صوفیگری میریزند. بجای پرورش خردها ، خویهای ستودهای همچون دلیری و دانشپژوهی و اینگونه نیکیها ، قلندری و درویشی و نادانیهای صوفیان را جانشین میگردانند. بدینسان بجای ستارخانها و حسینخان باغبانها و جبار باغچهبانها ، شیخ جنیدها و شبلیها و سعدیها و حافظها را برای این کشور میپرورند.
جا دارد خوانندگان ، کتاب «فرهنگ چیست؟» را بخوانند تا بدانند چه دستهایی در کارست که ایرانی همیشه مغزش پر از اینگونه نادانیها و گزافهبافیهای صوفیان و خراباتیان باشد.
جا دارد خوانندگان ، کتاب «فرهنگ چیست؟» را بخوانند تا بدانند چه دستهایی در کارست که ایرانی همیشه مغزش پر از اینگونه نادانیها و گزافهبافیهای صوفیان و خراباتیان باشد.
🔶 گفت و شنید - (بخش دوم)
🔸 تکهی 42
دربارهی پیدایش امام عصر نیز همان رفتار را كردهاند و بیكبار آیین خدا را فراموش كرده صدها كارهای بیرون از آیین در آن داستان گنجانیدهاند.
مثلاً میگویند : امام عصر هزاروهفتاد و هشتاد سالست كه زنده است. ما میگوییم : این نمیتواند بود. كسی هزار سال زنده نتواند ماند. میگویند : از قدرت خدا چه بعید است؟!. میگوییم : مگر قدرت خدا در دست شماست؟!. خدا برای اداره كردن اینجهان آیینی گزارده. این را خدا گزارده است كه یك كسی بیش از صد سال و صدوسی سال زنده نماند.
در این باره ایراد بزرگ آنست كه بهر چه خدا كسی را بیافریند و آنگاه غایبش گرداند و در این سرداب و آن چاه پنهانش دارد و هزار سال بیشتر همچنان بگذرد تنها برای آنكه روزی او را بیرون خواهد آورد و براهنمایی مردم واخواهد داشت؟!. مگر خدا نمیتوانست در همان زمان كه او را ظاهر خواهد گردانید بیافریند؟!.
میگویند : روزی كه امام ظهور خواهد كرد آفتاب برگشته از مغرب طلوع میكند ، آوازی از میان آسمان و زمین شنیده میشود ، یاران آن امام با طیالارض در نزد او حاضر میشوند ، امام با آن دستهی كم شروع بآدمكشی میكند و بهمهی جهان چیره میگردد.
میگوییم : اینها نیز تمام دروغست. اینها كارهاییست كه بیرون از آیین خداست. امام عصر ، چه راست و چه دروغ ، بالاتر از پیغمبر اسلام نیست. پس چرا این كارها در پیدایش آن پیغمبر رخ نداد؟!.
ما نیك میدانیم كه آیین خدا در برانگیختن راهنمایان چیست : كسی را از میان مردم برمیانگیزد و او با ناتوانی و تنهایی با گمراهیها نبرد میآغازد و مردان غیرتمند او را بیغرض و راستگو دیده به یاریش برمیخیزند و از همین راه كار او پیش میرود. همیشه ترتیب این بوده. هیچگاه نیاز بآن عجایب و غرایب نبوده. خدا اگر راهنما میفرستد دیگر چه نیاز هست كه آفتاب را از مشرق خود بازگرداند؟!. چه نیاز هست كه دستگاه خود را بهم زند؟!. اینها دروغهای بسیار ناشیانهایست كه ساختهاند.
عجیبتر اینست كه در اخبار خبر دادهاند كه امامزمان با شمشیر جنگ خواهد كرد ، و چون سپس توپ و تفنگ پیدا شده و اكنون هم تانك و بمب و صد افزار دیگر بآنها افزوده شده ، شیعیان كه در هیچ مورد اظهار عجز نمیكنند در اینجا هم عاجز نمانده چنین گفتهاند : در ظهور امام توپ و تفنگ از كار خواهد افتاد و جنگها جز با شمشیر نخواهد بود. آدم نمیداند باینها چه بگوید!.
یك داستان شنیدنی اینست كه حسینقلیخان برادر فتحعلیشاه كه ببرادرش یاغی شد و سرانجام كورَش گردانیدند یك شمشیر با یك سپر و با یك زره جواهرنشان مطلا بنام امامزمان وقف كرده كه اكنون در موزهی قم برای تماشا گزارده شده. در زمان حسینقلیخان توپ و تفنگ رواج میداشت و سپر و زره از كار افتاده بود ولی حسینقلیخان چون معتقد بود كه جنگهای امامزمان جز با شمشیر نخواهد بود آنها را وقف او گردانیده است.
میگویند : امام عصر چون بحكومت خواهد پرداخت ریشهی ظلم را برانداخته جهان را پر از عدل خواهد گردانید. گرگ با گوسفند در یكجا خواهد چرید ، اختلافات مذهبی از میان خواهد رفت ، زمین گنجینههای خود را بیرون خواهد ریخت.
ما میگوییم : اینها نیز با آیین خدا ناسازگار است. آری جهان رو به پیشرفتست ، و اگر رویهمرفته را گیریم آدمیان همیشه رو به نیكی میروند. اكنون هم جای آنست كه جهان بسیار بهتر از این گردد.
ولی آنگونه نیكی كه شیعیان از ظهور امامزمان امید میدارند نشدنیست. گرگ با گوسفند هیچگاه در یكجا نتواند چرید. شگفتتر آنكه شیعیان در این اندازهها نایستادهاند و یك داستان دیگری هم بنام «رجعت» بآن افزودهاند. امام عصرتان مدتی حكومت كرده با دست زنی ریشدار كشته خواهد شد. پس از آن یكایك امامان زنده شده و باین جهان بازگشته بپادشاهی خواهند برخاست و هر كسی از ایشان دشمنان خود را زنده گردانیده و برای آنكه كینه جویند دوباره خواهد كشت.
خلاصه آنكه این مذهب در همه جا موهون بوده و مورد ایراد واقع شده.
🔸 تکهی 42
دربارهی پیدایش امام عصر نیز همان رفتار را كردهاند و بیكبار آیین خدا را فراموش كرده صدها كارهای بیرون از آیین در آن داستان گنجانیدهاند.
مثلاً میگویند : امام عصر هزاروهفتاد و هشتاد سالست كه زنده است. ما میگوییم : این نمیتواند بود. كسی هزار سال زنده نتواند ماند. میگویند : از قدرت خدا چه بعید است؟!. میگوییم : مگر قدرت خدا در دست شماست؟!. خدا برای اداره كردن اینجهان آیینی گزارده. این را خدا گزارده است كه یك كسی بیش از صد سال و صدوسی سال زنده نماند.
در این باره ایراد بزرگ آنست كه بهر چه خدا كسی را بیافریند و آنگاه غایبش گرداند و در این سرداب و آن چاه پنهانش دارد و هزار سال بیشتر همچنان بگذرد تنها برای آنكه روزی او را بیرون خواهد آورد و براهنمایی مردم واخواهد داشت؟!. مگر خدا نمیتوانست در همان زمان كه او را ظاهر خواهد گردانید بیافریند؟!.
میگویند : روزی كه امام ظهور خواهد كرد آفتاب برگشته از مغرب طلوع میكند ، آوازی از میان آسمان و زمین شنیده میشود ، یاران آن امام با طیالارض در نزد او حاضر میشوند ، امام با آن دستهی كم شروع بآدمكشی میكند و بهمهی جهان چیره میگردد.
میگوییم : اینها نیز تمام دروغست. اینها كارهاییست كه بیرون از آیین خداست. امام عصر ، چه راست و چه دروغ ، بالاتر از پیغمبر اسلام نیست. پس چرا این كارها در پیدایش آن پیغمبر رخ نداد؟!.
ما نیك میدانیم كه آیین خدا در برانگیختن راهنمایان چیست : كسی را از میان مردم برمیانگیزد و او با ناتوانی و تنهایی با گمراهیها نبرد میآغازد و مردان غیرتمند او را بیغرض و راستگو دیده به یاریش برمیخیزند و از همین راه كار او پیش میرود. همیشه ترتیب این بوده. هیچگاه نیاز بآن عجایب و غرایب نبوده. خدا اگر راهنما میفرستد دیگر چه نیاز هست كه آفتاب را از مشرق خود بازگرداند؟!. چه نیاز هست كه دستگاه خود را بهم زند؟!. اینها دروغهای بسیار ناشیانهایست كه ساختهاند.
عجیبتر اینست كه در اخبار خبر دادهاند كه امامزمان با شمشیر جنگ خواهد كرد ، و چون سپس توپ و تفنگ پیدا شده و اكنون هم تانك و بمب و صد افزار دیگر بآنها افزوده شده ، شیعیان كه در هیچ مورد اظهار عجز نمیكنند در اینجا هم عاجز نمانده چنین گفتهاند : در ظهور امام توپ و تفنگ از كار خواهد افتاد و جنگها جز با شمشیر نخواهد بود. آدم نمیداند باینها چه بگوید!.
یك داستان شنیدنی اینست كه حسینقلیخان برادر فتحعلیشاه كه ببرادرش یاغی شد و سرانجام كورَش گردانیدند یك شمشیر با یك سپر و با یك زره جواهرنشان مطلا بنام امامزمان وقف كرده كه اكنون در موزهی قم برای تماشا گزارده شده. در زمان حسینقلیخان توپ و تفنگ رواج میداشت و سپر و زره از كار افتاده بود ولی حسینقلیخان چون معتقد بود كه جنگهای امامزمان جز با شمشیر نخواهد بود آنها را وقف او گردانیده است.
میگویند : امام عصر چون بحكومت خواهد پرداخت ریشهی ظلم را برانداخته جهان را پر از عدل خواهد گردانید. گرگ با گوسفند در یكجا خواهد چرید ، اختلافات مذهبی از میان خواهد رفت ، زمین گنجینههای خود را بیرون خواهد ریخت.
ما میگوییم : اینها نیز با آیین خدا ناسازگار است. آری جهان رو به پیشرفتست ، و اگر رویهمرفته را گیریم آدمیان همیشه رو به نیكی میروند. اكنون هم جای آنست كه جهان بسیار بهتر از این گردد.
ولی آنگونه نیكی كه شیعیان از ظهور امامزمان امید میدارند نشدنیست. گرگ با گوسفند هیچگاه در یكجا نتواند چرید. شگفتتر آنكه شیعیان در این اندازهها نایستادهاند و یك داستان دیگری هم بنام «رجعت» بآن افزودهاند. امام عصرتان مدتی حكومت كرده با دست زنی ریشدار كشته خواهد شد. پس از آن یكایك امامان زنده شده و باین جهان بازگشته بپادشاهی خواهند برخاست و هر كسی از ایشان دشمنان خود را زنده گردانیده و برای آنكه كینه جویند دوباره خواهد كشت.
خلاصه آنكه این مذهب در همه جا موهون بوده و مورد ایراد واقع شده.
🔶 زبان ایرانی (سال پنجم) - 162
🔸 در پیرامون زبان
زماني كه ما پيمان را آغاز كرديم ، چون تا ميتوانستيم از كلمههاي بيگانه پرهيز جسته بجاي آنها از خود فارسي ميآورديم ، اين زبان ناشناخته مينمود و اين يكي از سختيهاي كار ما بود. زيرا از يكسو خوانندگان گله مينوشتند و ناداناني هم ـ چنانكه شيوهي ايشان است ـ آن را دستاويزي براي خردهگيري و بدگويي گرفته بودند. از يكسو نيز ما ناگزير بوديم آن را دنبال نماييم. زيرا پيراستن زبان از خواستهاي ما بود و ميبايست خودمان در آن راه پيشگام باشيم ، و شيوهاي كه براي نگارش بكار ميبرديم شيوهاي بود كه از راه دانش زبانشناسي آن را پيش گرفته بوديم ، و چيزي نبود كه بتوانيم از آن چشم پوشيم.
تا دو سال اين سختي را داشتيم تا كمكم از آن رها گرديديم. زيرا خوانندگان روزبروز بزبان ما آشناتر گرديدند ، وانگاه جنبش پيراستن زبان پيشرفت بسياري نمود و كلمههاي فارسي را بسيار پيش آورد. ليكن در اين ميان ما ناگزير بوديم گامهاي ديگري در راه زبان برداريم. پارهاي از آنها چون گامهاي كوچکي بود ، چندان تكاني نداد و فهميده نشد. ولي يكي از آنها كه «بازگردانيدن گونههاي كارها» باشد از نيمههاي سال چهارم تكان ديگري بزبان پيمان داده و بار ديگر زبان مهنامه اندكي ناشناخته گرديده. با آنكه در اين باره نيز ما ناگزير ميباشيم ، زيرا يكي از درماندگيهاي زبان فارسي از ميان رفتن گونههاي كار است ، و ما تا آنها را بازنگردانيم زبان درستي در دست نخواهيم داشت. ديگران بمانند ما خودمان از فهمانيدن بسياري از معنيها خواهيم درماند. چنانكه يك مرد بيمار نتواند كارهاي خود را انجام دهد يك زبان بيمار نيز از فهمانيدن معني درماند. در جايي كه ما همهي كارمان با زبان است و سختترين نياز را بآن داريم.
از اينرو پارسال گفتههايي در اين زمينه نگاشتيم. ولي چون شايد بسياري از خوانندگان امسال دسترس بشمارههاي پارسال ندارند ، از آن سوي اين گونه زمينهها با يك بار نوشتن روشن نگردد اينست در اينجا دوباره آن را هرچه روشنتر و بسامانتر دنبال مينماييم.
🔸 در پیرامون زبان
زماني كه ما پيمان را آغاز كرديم ، چون تا ميتوانستيم از كلمههاي بيگانه پرهيز جسته بجاي آنها از خود فارسي ميآورديم ، اين زبان ناشناخته مينمود و اين يكي از سختيهاي كار ما بود. زيرا از يكسو خوانندگان گله مينوشتند و ناداناني هم ـ چنانكه شيوهي ايشان است ـ آن را دستاويزي براي خردهگيري و بدگويي گرفته بودند. از يكسو نيز ما ناگزير بوديم آن را دنبال نماييم. زيرا پيراستن زبان از خواستهاي ما بود و ميبايست خودمان در آن راه پيشگام باشيم ، و شيوهاي كه براي نگارش بكار ميبرديم شيوهاي بود كه از راه دانش زبانشناسي آن را پيش گرفته بوديم ، و چيزي نبود كه بتوانيم از آن چشم پوشيم.
تا دو سال اين سختي را داشتيم تا كمكم از آن رها گرديديم. زيرا خوانندگان روزبروز بزبان ما آشناتر گرديدند ، وانگاه جنبش پيراستن زبان پيشرفت بسياري نمود و كلمههاي فارسي را بسيار پيش آورد. ليكن در اين ميان ما ناگزير بوديم گامهاي ديگري در راه زبان برداريم. پارهاي از آنها چون گامهاي كوچکي بود ، چندان تكاني نداد و فهميده نشد. ولي يكي از آنها كه «بازگردانيدن گونههاي كارها» باشد از نيمههاي سال چهارم تكان ديگري بزبان پيمان داده و بار ديگر زبان مهنامه اندكي ناشناخته گرديده. با آنكه در اين باره نيز ما ناگزير ميباشيم ، زيرا يكي از درماندگيهاي زبان فارسي از ميان رفتن گونههاي كار است ، و ما تا آنها را بازنگردانيم زبان درستي در دست نخواهيم داشت. ديگران بمانند ما خودمان از فهمانيدن بسياري از معنيها خواهيم درماند. چنانكه يك مرد بيمار نتواند كارهاي خود را انجام دهد يك زبان بيمار نيز از فهمانيدن معني درماند. در جايي كه ما همهي كارمان با زبان است و سختترين نياز را بآن داريم.
از اينرو پارسال گفتههايي در اين زمينه نگاشتيم. ولي چون شايد بسياري از خوانندگان امسال دسترس بشمارههاي پارسال ندارند ، از آن سوي اين گونه زمينهها با يك بار نوشتن روشن نگردد اينست در اينجا دوباره آن را هرچه روشنتر و بسامانتر دنبال مينماييم.
✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی پنجاهویکم)
🔶 یکی از گمراهیها صوفیگریست
(بخش دو از دو)
از اینها بگذریم و بكتابهایشان نظر افكنیم. بقول آقایان «معارف عرفان» از قبیل اسرارالتوحید ، تذكراةالعرفان ، بستانالسیاحه را مطالعه كنیم جز یكمشت قصص و حكایات عجیب و غریب خِرَدناپذیر كه مرشدان برای هنرنمایی و نكتهسنجی ، خود آنها را بافته و مقصودی غیر از ترسانیدن مریدان و تهی كردن كیسههایشان نداشتهاند بچیز دیگری برنخواهیم خورد. این را هم پوشیده نگزارم صوفیان از باطنیگری و جبریگری و خراباتیگری هم بهرهبرداری كردهاند مولوی میگوید :
هر لحظه بشكل آن بت عیار برآمد بر دیده عیان شد
هر دم بلباس دیگر آن یار برآمد دل برد و نهان شد
این عقیدهی باطنیانست كه خدا هر زمان در صورت دیگری در این جهان ظهور كرده.
محمود شبستری كه از شیوخ برجستهی صوفیان میباشد در كتاب خود موسوم بگلشن راز راجع بجبریگری میگوید :
هر آن كس را كه مذهب غیر جبر است نبی فرموده كو مانند گبر است
نبودی تو كه فعلت آفریدند تو را از بهر كاری برگزیدند
همو در كتاب خود دربارهی خال و جمال و زلف و كمال یار اشعاری سروده كه حاكی از خراباتیگری است.
با این وصف نمیدانم این بیانصافان از روی چه مأخذ و مدركی پیمانیان را بعدم اطلاع و استحضار از عرفان متهم میكنند در صورتی كه پیمانیان نه تنها از صوفیگری بلكه از تمام كیشها بهتر از دیگران آگاهی دارند و معایب و زیان آن را تشخیص داده و بیهوده بودن آنها را درك كرده و بدینجهت دست از آنها كشیده و براه خردپذیر پیمان گرویدهاند.
در پایان از آقای كسروی خواهش دارم چون صوفیان برای نگهداری و توسعهی دستگاه خود اخیراً كتابهایی بچاپ رسانیدهاند مبنی بر اینكه صوفیان در زمان صفویه رشیدانه بجنگ برخاسته و از كشور دفاع كرده و در قلع و قمع دشمنان میهن فداكاری نمودهاند چون من از چنین چیزی آگاهی ندارم شما پاسخ آن را داده و از دغكاری این قبیل مردمان كه میخواهند نان را بنرخ روز بخورند جلوگیری نمایید.
محمدباقر رحیمی
🔸پرچم : دربارهی صوفیگری بیك رشته گفتارهایی خواهیم برخاست. اما پرسشی كه آقای رحیمی دربارهی جنگجویی صوفیان در زمان صفویان نمودهاند باید دانست كه شیخصفی اردبیلی از خردمندان صوفیه بوده و اینست اصلاحاتی در سلسلهی خود پدید آورده.
صوفیان پی كاری رفتن را بد دانسته مفتخواری و بیكاری را شرط تصوف میشماردند و گدایی یك گونه ریاضتی در نزد ایشان بوده شیخصفی آن را برداشت و پیروان او بیشترشان از پیشهوران و برزگران بودند. صوفیان زن نمیگرفتند و آن را بد میشماردند. این پیروانش را بزن گرفتن واداشت. باید گفت صوفیان این شیخ ، جداییهایی با صوفیان دیگر داشتند. سپس در زمان جانشینان او كه بر شمارهی پیروان بسیار افزوده چند ایل بزرگ از ایلهای ترك خود را بآن خاندان بستند اینها از صوفیگری تنها نامش را داشتند وگرنه ریاضت نمیكشیدند ، ذكر خفی یا جلی نمیگفتند ، به چله نمینشستند ، از باورهای صوفیگری از وحدت وجود و مانند آن بكلی ناآگاه بودند. راستیرا باید گفت اینها بستگان خاندان صفوی بودند نه صوفی ، آن جنگها كه میگویند در زمان پادشاهان صفوی در راه ایران كرده شده این ایلهای ترك كردهاند نه صوفیان.
ما از باورها و حال صوفیان نیك آگاهیم و میدانیم كه یك صوفی آن همتی كه بكوشد و نانی برای شكم خود پیدا كند ندارد چه رسد بجنگ و جانبازی. از سوی دیگر ما میدانیم كه صوفیان باین جهان با دیدهی تحقیر مینگرند. در نظر آنها این جهان درخور سر فروآوردن نیست چه رسد بآنكه در راهش از جان درگذرند.
صوفیان در زمان مغول بفراوانی بودند و شما یكی را پیدا نخواهید كرد كه بجنگ یا كوشش پرداخته باشد. یكی از مشایخ معروف آن زمان ابوبكر رازی بوده كه بگفتهی خودش چون آمدن مغولان را شنیده شبانه با چند تن درویش گریخته و زنان و فرزندان خود را بدشمن بازگزارده كه میگوید خبر رسید كه همه را از تیغ گذرانیدهاند.
اما كسانی كه میگویند ما معنی صوفیگری را نمیدانیم بهتر است ایشان معنی آن را بما بفهمانند ما آنچه میدانستیم نوشتهایم. آنان اگر جز اینها میدانند بنویسند. ما بسیار میخواهیم كه پیروان صوفیگری و دیگر دستهبندیها بگفتههای ما پاسخ دهند و با دلیل ایرادهای ما را رد كنند. ما خود این را میخواهیم و چشم براهیم.
(پرچم روزانه شمارهی 188)
🔶 یکی از گمراهیها صوفیگریست
(بخش دو از دو)
از اینها بگذریم و بكتابهایشان نظر افكنیم. بقول آقایان «معارف عرفان» از قبیل اسرارالتوحید ، تذكراةالعرفان ، بستانالسیاحه را مطالعه كنیم جز یكمشت قصص و حكایات عجیب و غریب خِرَدناپذیر كه مرشدان برای هنرنمایی و نكتهسنجی ، خود آنها را بافته و مقصودی غیر از ترسانیدن مریدان و تهی كردن كیسههایشان نداشتهاند بچیز دیگری برنخواهیم خورد. این را هم پوشیده نگزارم صوفیان از باطنیگری و جبریگری و خراباتیگری هم بهرهبرداری كردهاند مولوی میگوید :
هر لحظه بشكل آن بت عیار برآمد بر دیده عیان شد
هر دم بلباس دیگر آن یار برآمد دل برد و نهان شد
این عقیدهی باطنیانست كه خدا هر زمان در صورت دیگری در این جهان ظهور كرده.
محمود شبستری كه از شیوخ برجستهی صوفیان میباشد در كتاب خود موسوم بگلشن راز راجع بجبریگری میگوید :
هر آن كس را كه مذهب غیر جبر است نبی فرموده كو مانند گبر است
نبودی تو كه فعلت آفریدند تو را از بهر كاری برگزیدند
همو در كتاب خود دربارهی خال و جمال و زلف و كمال یار اشعاری سروده كه حاكی از خراباتیگری است.
با این وصف نمیدانم این بیانصافان از روی چه مأخذ و مدركی پیمانیان را بعدم اطلاع و استحضار از عرفان متهم میكنند در صورتی كه پیمانیان نه تنها از صوفیگری بلكه از تمام كیشها بهتر از دیگران آگاهی دارند و معایب و زیان آن را تشخیص داده و بیهوده بودن آنها را درك كرده و بدینجهت دست از آنها كشیده و براه خردپذیر پیمان گرویدهاند.
در پایان از آقای كسروی خواهش دارم چون صوفیان برای نگهداری و توسعهی دستگاه خود اخیراً كتابهایی بچاپ رسانیدهاند مبنی بر اینكه صوفیان در زمان صفویه رشیدانه بجنگ برخاسته و از كشور دفاع كرده و در قلع و قمع دشمنان میهن فداكاری نمودهاند چون من از چنین چیزی آگاهی ندارم شما پاسخ آن را داده و از دغكاری این قبیل مردمان كه میخواهند نان را بنرخ روز بخورند جلوگیری نمایید.
محمدباقر رحیمی
🔸پرچم : دربارهی صوفیگری بیك رشته گفتارهایی خواهیم برخاست. اما پرسشی كه آقای رحیمی دربارهی جنگجویی صوفیان در زمان صفویان نمودهاند باید دانست كه شیخصفی اردبیلی از خردمندان صوفیه بوده و اینست اصلاحاتی در سلسلهی خود پدید آورده.
صوفیان پی كاری رفتن را بد دانسته مفتخواری و بیكاری را شرط تصوف میشماردند و گدایی یك گونه ریاضتی در نزد ایشان بوده شیخصفی آن را برداشت و پیروان او بیشترشان از پیشهوران و برزگران بودند. صوفیان زن نمیگرفتند و آن را بد میشماردند. این پیروانش را بزن گرفتن واداشت. باید گفت صوفیان این شیخ ، جداییهایی با صوفیان دیگر داشتند. سپس در زمان جانشینان او كه بر شمارهی پیروان بسیار افزوده چند ایل بزرگ از ایلهای ترك خود را بآن خاندان بستند اینها از صوفیگری تنها نامش را داشتند وگرنه ریاضت نمیكشیدند ، ذكر خفی یا جلی نمیگفتند ، به چله نمینشستند ، از باورهای صوفیگری از وحدت وجود و مانند آن بكلی ناآگاه بودند. راستیرا باید گفت اینها بستگان خاندان صفوی بودند نه صوفی ، آن جنگها كه میگویند در زمان پادشاهان صفوی در راه ایران كرده شده این ایلهای ترك كردهاند نه صوفیان.
ما از باورها و حال صوفیان نیك آگاهیم و میدانیم كه یك صوفی آن همتی كه بكوشد و نانی برای شكم خود پیدا كند ندارد چه رسد بجنگ و جانبازی. از سوی دیگر ما میدانیم كه صوفیان باین جهان با دیدهی تحقیر مینگرند. در نظر آنها این جهان درخور سر فروآوردن نیست چه رسد بآنكه در راهش از جان درگذرند.
صوفیان در زمان مغول بفراوانی بودند و شما یكی را پیدا نخواهید كرد كه بجنگ یا كوشش پرداخته باشد. یكی از مشایخ معروف آن زمان ابوبكر رازی بوده كه بگفتهی خودش چون آمدن مغولان را شنیده شبانه با چند تن درویش گریخته و زنان و فرزندان خود را بدشمن بازگزارده كه میگوید خبر رسید كه همه را از تیغ گذرانیدهاند.
اما كسانی كه میگویند ما معنی صوفیگری را نمیدانیم بهتر است ایشان معنی آن را بما بفهمانند ما آنچه میدانستیم نوشتهایم. آنان اگر جز اینها میدانند بنویسند. ما بسیار میخواهیم كه پیروان صوفیگری و دیگر دستهبندیها بگفتههای ما پاسخ دهند و با دلیل ایرادهای ما را رد كنند. ما خود این را میخواهیم و چشم براهیم.
(پرچم روزانه شمارهی 188)