✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی پنجاهودوم)
🔶 خود نمیكوشند و بكوشش دیگران نیز رشك میبرند
(بخش یک از دو)
در ایران كسان بسیاری هستند كه هیچ كوششی در راه توده و كشور نمیكنند و از علاقهمندی بكشور و توده تنها بآن بس میكنند كه در این مجلس و آن مجلس گله كنند ، و از حال مردم بد گویند و از كمی خواروبار و گرانی نرخها و نزدیك شدن جنگ و مانند اینها سخن رانده تأسف نمایند و بهمین كار اكتفا كنند. دستهی انبوهی از مردم این حال را دارند و با این غفلت و نادانی روزگار بسر میدهند ، و این نمیدانند كه وظایفی در گردن دارند و
🔸یك مردی چنانكه باید مقید بخاندان خود باشد و آسایش زن و فرزندان خود را فراهم گرداند باید مقید بكشور و تودهی خود نیز باشد و آزادی و آبادی كشور و آسایش و خرسندی توده را آرزوی خود شناخته در راه آن كوششهایی كند.
بخصوص هنگامی كه روزهای سختی برای كشور پیش میآید ، و بخصوص هنگامی كه یك دستهای بكوششهایی پرداختهاند كه باید با آنان همدستی نماید. این نمیدانند كه یك چنین واجبی نیز بگردن ایشانست كه اگر انجام ندهند در اینجهان پست و بدنام و در آنجهان نزد خدای بزرگ شرمنده و گرفتار خواهند بود.
آری دستهی انبوهی از مردم گرفتار این غفلت و نادانی هستند و بسیار شگفت است كه گمان هیچ تقصیری بخود نمیبرند و با یك پیشانی باز با آدم روبرو میشوند. بلكه در دلهای خود ما را كه بچنین كوششی برخاستهایم مورد نكوهش میسازند. این یك نمونهی دیگریست كه اینان معنی زندگی را نمیدانند و در چهل سالگی و پنجاه سالگی فهم و مایهی كودكان را دارند ، بلكه اگر پردهپوشی ننماییم اینان ارزش آدمیگری را از دست داده خود را همپایهی چهارپایان گردانیدهاند.
🔸این شیوهی زندگانی چهارپایانست كه سر پایین انداخته میخورند و مینوشند و میخوابند و كام میگزارند و در اندیشهی هیچی نبوده سرنوشت خود را حواله بحوادث مینمایند.
جای بسیار افسوسست كه چنین انحطاطی رخ داده ، و افسوسآورتر از این آنست كه كسانی باین اندازه هم بس نكرده نه تنها خود بكوششی نمیپردازند و بكوششهای ما همراهی نمینمایند باین تلاشهای ما نیز رشك میبرند و كینهی ما را در دل جا میدهند ، و برخی از آنان از آزار و كارشكنی هم بازنمیایستند و هر كجا كسی را از همراهان ما پیدا كردند خنجر زبان را تیز كرده همچون كژدم كه از نیش زدن لذت میبرد زخمهای پیاپی میزنند. گاهی نیز سالوسانه بنزد من میآیند و بنام دلسوزی زبان بشماتت باز میكنند و با این رفتار پست دلهای خود را از رشك و كینه تهی میگردانند.
چند روز پیش یكی بنزد من آمده میگوید : «بسیار لاغر شدهاید» میگویم : من از نخست لاغر بودم و این چند روزه هم بیخوابیها لاغرترم گردانیده. میگوید : «نه! ... اصلاً شما زحمت بیهوده میكشید. این مردم كه نخواهند شد ..» از این جمله مقصودش را دریافتم و جلوش را گرفته گفتم : شما با مردم چه كار دارید؟!.. از خودتان گفتگو كنید .. خودتان آیا میشوید یا نه؟!.. ما راه اصلاح را آن میدانیم كه هر كسی نخست بخود پردازد. آیا تو خودت میخواهی نیك شوی یا نه؟! ما اكنون در مرحلهی پیراستن اندیشهها میباشیم و میخواهیم نخست باین پراكندگیها چاره كنیم و اینست یك رشته حقایقی را با دلیلهای روشن انتشار میدهیم كه در دلها جای گیرد و جانشین آن پندارهای پوچ و پراكنده گردد ـ بگو ببینم تو خودت این حقایق را پذیرفتهای یا نه؟!.. از خودت گفتگو كن ... از آنسوی تو از كجا میگویی این مردم نمیشوند؟!.. چه دلیلی باین گفتهی خود داری؟!.. تاكنون كه آزمود كه دید نشد؟!.. از هزار سال باین طرف در ایران كدام دستهای برای اصلاح برخاستهاند؟!.. كدام كوششهایی در این باره بكار بردهاند؟!..
نگزاشت سخن من بپایان رسد و گفت : «خود شما نُه سالست میكوشید ، چه نتیجه بردهاید؟!..» گفتم : چه نتیجهای میخواستی ببریم؟!.. شما نتیجه را معنی كنید. ما نُه سالست میكوشیم و از كوششهای خود هم نتیجه برداشتهایم. ما با سوزن كوه میكَنیم. ما درمیان چهارده كیش و چند مسلك و چند بدآموزی ایستاده میگوییم : باید همهی اینها از دلها بیرون رود و حقایق جای آنها را گیرد و تاكنون آن توانستهایم كه آواز خود را بگوش دهها هزار و صدها هزار كسان برسانیم و هزارها كسان را با خود همراه گردانیم. آیا این نتیجه نیست؟!.. اینكه چنین كوششی در برابر صدها فشار و كارشكنی و دشمنی پایداری نموده و از میان نرفته خود یك فیروزی بزرگی میباشد. شما اگر یك مرد بافهمی هستید و غرضی در دل ندارید ، ببینید دیگران در راه پیشرفت مقاصد خود (مقاصدی كه در برابر اندیشههای ما بسیار بیارزش است) چه تلاشها بكار میبرند و چه جانفشانیها مینمایند. بیست و سی سال میكوشند و ملیونها جوان را بكشتن میدهند و باز نومید نمیگردند.
👇
🔶 خود نمیكوشند و بكوشش دیگران نیز رشك میبرند
(بخش یک از دو)
در ایران كسان بسیاری هستند كه هیچ كوششی در راه توده و كشور نمیكنند و از علاقهمندی بكشور و توده تنها بآن بس میكنند كه در این مجلس و آن مجلس گله كنند ، و از حال مردم بد گویند و از كمی خواروبار و گرانی نرخها و نزدیك شدن جنگ و مانند اینها سخن رانده تأسف نمایند و بهمین كار اكتفا كنند. دستهی انبوهی از مردم این حال را دارند و با این غفلت و نادانی روزگار بسر میدهند ، و این نمیدانند كه وظایفی در گردن دارند و
🔸یك مردی چنانكه باید مقید بخاندان خود باشد و آسایش زن و فرزندان خود را فراهم گرداند باید مقید بكشور و تودهی خود نیز باشد و آزادی و آبادی كشور و آسایش و خرسندی توده را آرزوی خود شناخته در راه آن كوششهایی كند.
بخصوص هنگامی كه روزهای سختی برای كشور پیش میآید ، و بخصوص هنگامی كه یك دستهای بكوششهایی پرداختهاند كه باید با آنان همدستی نماید. این نمیدانند كه یك چنین واجبی نیز بگردن ایشانست كه اگر انجام ندهند در اینجهان پست و بدنام و در آنجهان نزد خدای بزرگ شرمنده و گرفتار خواهند بود.
آری دستهی انبوهی از مردم گرفتار این غفلت و نادانی هستند و بسیار شگفت است كه گمان هیچ تقصیری بخود نمیبرند و با یك پیشانی باز با آدم روبرو میشوند. بلكه در دلهای خود ما را كه بچنین كوششی برخاستهایم مورد نكوهش میسازند. این یك نمونهی دیگریست كه اینان معنی زندگی را نمیدانند و در چهل سالگی و پنجاه سالگی فهم و مایهی كودكان را دارند ، بلكه اگر پردهپوشی ننماییم اینان ارزش آدمیگری را از دست داده خود را همپایهی چهارپایان گردانیدهاند.
🔸این شیوهی زندگانی چهارپایانست كه سر پایین انداخته میخورند و مینوشند و میخوابند و كام میگزارند و در اندیشهی هیچی نبوده سرنوشت خود را حواله بحوادث مینمایند.
جای بسیار افسوسست كه چنین انحطاطی رخ داده ، و افسوسآورتر از این آنست كه كسانی باین اندازه هم بس نكرده نه تنها خود بكوششی نمیپردازند و بكوششهای ما همراهی نمینمایند باین تلاشهای ما نیز رشك میبرند و كینهی ما را در دل جا میدهند ، و برخی از آنان از آزار و كارشكنی هم بازنمیایستند و هر كجا كسی را از همراهان ما پیدا كردند خنجر زبان را تیز كرده همچون كژدم كه از نیش زدن لذت میبرد زخمهای پیاپی میزنند. گاهی نیز سالوسانه بنزد من میآیند و بنام دلسوزی زبان بشماتت باز میكنند و با این رفتار پست دلهای خود را از رشك و كینه تهی میگردانند.
چند روز پیش یكی بنزد من آمده میگوید : «بسیار لاغر شدهاید» میگویم : من از نخست لاغر بودم و این چند روزه هم بیخوابیها لاغرترم گردانیده. میگوید : «نه! ... اصلاً شما زحمت بیهوده میكشید. این مردم كه نخواهند شد ..» از این جمله مقصودش را دریافتم و جلوش را گرفته گفتم : شما با مردم چه كار دارید؟!.. از خودتان گفتگو كنید .. خودتان آیا میشوید یا نه؟!.. ما راه اصلاح را آن میدانیم كه هر كسی نخست بخود پردازد. آیا تو خودت میخواهی نیك شوی یا نه؟! ما اكنون در مرحلهی پیراستن اندیشهها میباشیم و میخواهیم نخست باین پراكندگیها چاره كنیم و اینست یك رشته حقایقی را با دلیلهای روشن انتشار میدهیم كه در دلها جای گیرد و جانشین آن پندارهای پوچ و پراكنده گردد ـ بگو ببینم تو خودت این حقایق را پذیرفتهای یا نه؟!.. از خودت گفتگو كن ... از آنسوی تو از كجا میگویی این مردم نمیشوند؟!.. چه دلیلی باین گفتهی خود داری؟!.. تاكنون كه آزمود كه دید نشد؟!.. از هزار سال باین طرف در ایران كدام دستهای برای اصلاح برخاستهاند؟!.. كدام كوششهایی در این باره بكار بردهاند؟!..
نگزاشت سخن من بپایان رسد و گفت : «خود شما نُه سالست میكوشید ، چه نتیجه بردهاید؟!..» گفتم : چه نتیجهای میخواستی ببریم؟!.. شما نتیجه را معنی كنید. ما نُه سالست میكوشیم و از كوششهای خود هم نتیجه برداشتهایم. ما با سوزن كوه میكَنیم. ما درمیان چهارده كیش و چند مسلك و چند بدآموزی ایستاده میگوییم : باید همهی اینها از دلها بیرون رود و حقایق جای آنها را گیرد و تاكنون آن توانستهایم كه آواز خود را بگوش دهها هزار و صدها هزار كسان برسانیم و هزارها كسان را با خود همراه گردانیم. آیا این نتیجه نیست؟!.. اینكه چنین كوششی در برابر صدها فشار و كارشكنی و دشمنی پایداری نموده و از میان نرفته خود یك فیروزی بزرگی میباشد. شما اگر یك مرد بافهمی هستید و غرضی در دل ندارید ، ببینید دیگران در راه پیشرفت مقاصد خود (مقاصدی كه در برابر اندیشههای ما بسیار بیارزش است) چه تلاشها بكار میبرند و چه جانفشانیها مینمایند. بیست و سی سال میكوشند و ملیونها جوان را بكشتن میدهند و باز نومید نمیگردند.
👇
🔸شما میگویید ما چون در نُه سال بهمهی مقاصد خود دست نیافتهایم این را دلیل نافیروزی شماریم و با شما همآواز گردیده بگوییم : «این مردم نمیشوند!». ولی این یك چشمداشت بسیار بیخردانهایست كه از ما میكنید.
بخصوص كه ما نیك میدانیم این سخنان از دلهای پاك برنمیخیزد و آنچه شما و دیگران را باین گفته و مانندش وامیدارد جز رشكِ پلید و خودخواهی و نادانی نیست. اینها را گفته با تحقیر از پیش خود دورش راندم.
بخصوص كه ما نیك میدانیم این سخنان از دلهای پاك برنمیخیزد و آنچه شما و دیگران را باین گفته و مانندش وامیدارد جز رشكِ پلید و خودخواهی و نادانی نیست. اینها را گفته با تحقیر از پیش خود دورش راندم.
🌑 خطاب به دولت
دیری بود از هر سو میشنیدیم دولت آمار دچار شدگان به بیماری کرونا و همچنین جان باختگان آن را پنهان میکند ولی جز در برخی موارد بیگمان نبودیم. ما برآن اندیشه بودیم ستادی که برای نبرد با این بیماری (ستاد مبارزه با کرونا) پدید آمده و به آن اختیاراتی دادهاند سود مردم را بدیده دارد. اختیاراتی که گذشته از کلاسهای درس و ورزشگاهها و اینگونه جاها که مردم انبوه میشوند ، بارگاههای امامزادگان و نمازهای آدینه و جماعت را نیز تعطیل کرده و جلو گرفته.
چون این چارهها با آنچه در کشورهای دیگر برای جلوگیری از همهگیری کرونا انجام میشد سازگاری دارد ، اینست ما خشنود بودیم که این ستاد سود مردم و کشور را بدیده دارد. لیکن اکنون از گوشه و کنار شنیده میشود که آمار این ستاد راست نیست. از راستی بس دور است. علت مرگ هزاران کسان را که به این بیماری مردهاند ، بیماری حاد تنفسی و ریوی و مانند اینها نوشتهاند و فشار سانسور و خفقانی هم روی کسانی است که راستی را میدانند.
اگر راستی شنیدههامان دانسته شود ، این شیوهی رفتار را پنهان ساختن کوتاهیها و فساد حکومت در گذشته و حال خواهیم دانست. اگر دانسته شود علت این دروغ و دغلها ناتوانی دولت در تعطیلی شمار بیشتری از کارها و ادارههاست و علت آن هم هزینههای هنگفتی است که برای او دارد و میخواهد به بهای جان مردم از آنها سر باززند ، این رسوایی بزرگی است.
زیرا همه دانستهاند کشوری که چهل سال بدست ملایان راه برده شده چرا امروز بیپول است. میدانند چرا دولت چنین درمانده است. میدانند چهل سال چه دروغها دربارهی پیشرفتهای «محیر العقول» کشور به مردم گفتهاند. میدانند بودجهی کشور برای چه کارهایی صرف میشود. اینها نه چیزهاییست که در چنین روزگاری پنهان بماند.
اکنون اگر یک دولتی میخواهد جلو این بلای ناگهانی را بگیرد باید راستکاری در پیش گیرد نه اینکه در اینجا هم همان دروغسازیها و دغلیها را دنبال کند. باید از توانمند وانمودن خود بازایستد و راستیها را به مردم بگوید. بگوید که در این سالهای دراز بودجهها سراسر بزیان مردم بسته شده و پولهایی را که باید بسود مردم بکار برود نمیتواند برای جلوگیری از مرگ مظلومانهشان خرج کند.
نباید کاری کند که مردم همان اندک اعتمادی که از رهگذر این ستاد بازیافتهاند از دست دهند. بیچاره کشوری که مردم به دولتش اعتماد نداشته باشند.
ما هیچگاه نخواستهایم با سخنانی مردم را بر دولت تحریک کنیم. چه ، هرج و مرجی که از این رهگذر پدید آید خشک و تر را باهم خواهد سوزانید و این در جایی که میان مردم کمترین یگانگیای (اتحاد) نیست بیگمان بزیان کشور است. لیکن اگر دانسته شود که دولت جان مردم را به هیچ گرفته و گروه گروه از مردم به علت آنکه دولت همان شیوهی دورویانهی گذشته را ادامه میدهد ، بیپناه و بیگناه جان میدهند ، خاموش نخواهیم بود.
دیری بود از هر سو میشنیدیم دولت آمار دچار شدگان به بیماری کرونا و همچنین جان باختگان آن را پنهان میکند ولی جز در برخی موارد بیگمان نبودیم. ما برآن اندیشه بودیم ستادی که برای نبرد با این بیماری (ستاد مبارزه با کرونا) پدید آمده و به آن اختیاراتی دادهاند سود مردم را بدیده دارد. اختیاراتی که گذشته از کلاسهای درس و ورزشگاهها و اینگونه جاها که مردم انبوه میشوند ، بارگاههای امامزادگان و نمازهای آدینه و جماعت را نیز تعطیل کرده و جلو گرفته.
چون این چارهها با آنچه در کشورهای دیگر برای جلوگیری از همهگیری کرونا انجام میشد سازگاری دارد ، اینست ما خشنود بودیم که این ستاد سود مردم و کشور را بدیده دارد. لیکن اکنون از گوشه و کنار شنیده میشود که آمار این ستاد راست نیست. از راستی بس دور است. علت مرگ هزاران کسان را که به این بیماری مردهاند ، بیماری حاد تنفسی و ریوی و مانند اینها نوشتهاند و فشار سانسور و خفقانی هم روی کسانی است که راستی را میدانند.
اگر راستی شنیدههامان دانسته شود ، این شیوهی رفتار را پنهان ساختن کوتاهیها و فساد حکومت در گذشته و حال خواهیم دانست. اگر دانسته شود علت این دروغ و دغلها ناتوانی دولت در تعطیلی شمار بیشتری از کارها و ادارههاست و علت آن هم هزینههای هنگفتی است که برای او دارد و میخواهد به بهای جان مردم از آنها سر باززند ، این رسوایی بزرگی است.
زیرا همه دانستهاند کشوری که چهل سال بدست ملایان راه برده شده چرا امروز بیپول است. میدانند چرا دولت چنین درمانده است. میدانند چهل سال چه دروغها دربارهی پیشرفتهای «محیر العقول» کشور به مردم گفتهاند. میدانند بودجهی کشور برای چه کارهایی صرف میشود. اینها نه چیزهاییست که در چنین روزگاری پنهان بماند.
اکنون اگر یک دولتی میخواهد جلو این بلای ناگهانی را بگیرد باید راستکاری در پیش گیرد نه اینکه در اینجا هم همان دروغسازیها و دغلیها را دنبال کند. باید از توانمند وانمودن خود بازایستد و راستیها را به مردم بگوید. بگوید که در این سالهای دراز بودجهها سراسر بزیان مردم بسته شده و پولهایی را که باید بسود مردم بکار برود نمیتواند برای جلوگیری از مرگ مظلومانهشان خرج کند.
نباید کاری کند که مردم همان اندک اعتمادی که از رهگذر این ستاد بازیافتهاند از دست دهند. بیچاره کشوری که مردم به دولتش اعتماد نداشته باشند.
ما هیچگاه نخواستهایم با سخنانی مردم را بر دولت تحریک کنیم. چه ، هرج و مرجی که از این رهگذر پدید آید خشک و تر را باهم خواهد سوزانید و این در جایی که میان مردم کمترین یگانگیای (اتحاد) نیست بیگمان بزیان کشور است. لیکن اگر دانسته شود که دولت جان مردم را به هیچ گرفته و گروه گروه از مردم به علت آنکه دولت همان شیوهی دورویانهی گذشته را ادامه میدهد ، بیپناه و بیگناه جان میدهند ، خاموش نخواهیم بود.
🔶 گفت و شنید - (بخش دوم)
🔸 تکهی 44
آ ـ اجازه فرمایید چند جمله هم من بگویم. چنانكه چند بار گفته شد این مطالب همهاش راستست. ولی مطالب تازهایست. مطالبیست كه تاكنون گفته نشده. مردم حق دارند كه اینها را بآسانی نمیپذیرند. حقیقت آنست كه نمیتوانند پذیرفت. چه میفرمایید آقا؟. ما از بچگی گوشمان پر شده از معجزات ائمه. شما میفرمایید حتا پیغمبر هم معجزه نداشت. ما پیغمبر سهلست ، ائمه سهلست كه بغلام و كنیز آنها نیز معجزه قائل هستیم. آن معجزهی فِضّه است كه رفته و شیر را آورده كه جنازههای شهدا را حفظ كند. من یادم نرفته است كه بیست و سی سال پیش در تبریز هیاهویی برپا شد كه «مقام صاحبالامر» معجزه كرده. رفتیم دیدیم ازدحام غریبیست. گاوی را در اتاقی نگه داشتهاند و زن و مرد بزیارت آن میروند. قصابی میخواسته در میدانگاه جلو آنجا ، گاو را بكشد و آن حیوان گریخته و به مقام صاحبالامر رفته. یكدفعه مردم فریاد كشیدهاند كه معجزه دیده شد. من خودم دیدم دست بسر و روی گاو میكشیدند. خودم دیدم كه ازو حاجت خواسته میگفتند : «ای حیوان زبانبسته ترا بحق صاحب این مقام دربارهی من دعا كن».
ما كه باین چیزها عادت كردهایم چطور میتوانیم یكدفعه همه را دور بریزیم و مطالب شما را بیگفتگو بپذیریم؟.
همان موضوع امام عصر مگر چیز كوچكیست؟. مردم چندان عقیده بآن دارند كه چون نامش بمیان میآید بلند میشوند ، همیشه منتظرند كه امروز ظهور كند و فردا ظهور كند. در تبریز یك وقت دستهای تشكیل شده بود كه هر یكی از ایشان شمشیر و سپر و زره تهیه كرده بود و یقین داشتند با این علامتها كه آشكار شده ظهور نزدیكست. گاهی نیمهشب به بیابانها میرفتند ، به قبرستانها میرفتند كه بلكه امام را پیدا كنند.
ج ـ چند كلمه هم من صحبت كنم : اساس مطلب همانست كه آیا مردم برای دین هستند یا دین برای مردمست. ما تاكنون تصور كرده بودیم مردم برای دین میباشند. آن عقاید ما همهاش مبتنی بر این اساسست. گفته میشود كه علما جواب باین مطالب دهند. بعقیدهی من از علما باید همین را پرسید. اگر ایشان هم قبول كنند كه مردم برای دین نیستند بلكه دین برای هدایت مردم و تأمین زندگانی ایشانست در آن صورت ما میتوانیم بپرسیم : آیا این دین كه شما بما یاد میدهید ما را برستگاری میرساند؟!. زندگانی ما را تأمین میكند؟!. میتوانیم بپرسیم كربلا رفتن برای چیست؟!. چه نفعی بزندگانی ما تواند رسانید؟!. نشستن و گریه كردن چه فلسفه دارد؟!. مردهها را چرا باید به كربلا برد؟!.
🔸 تکهی 44
آ ـ اجازه فرمایید چند جمله هم من بگویم. چنانكه چند بار گفته شد این مطالب همهاش راستست. ولی مطالب تازهایست. مطالبیست كه تاكنون گفته نشده. مردم حق دارند كه اینها را بآسانی نمیپذیرند. حقیقت آنست كه نمیتوانند پذیرفت. چه میفرمایید آقا؟. ما از بچگی گوشمان پر شده از معجزات ائمه. شما میفرمایید حتا پیغمبر هم معجزه نداشت. ما پیغمبر سهلست ، ائمه سهلست كه بغلام و كنیز آنها نیز معجزه قائل هستیم. آن معجزهی فِضّه است كه رفته و شیر را آورده كه جنازههای شهدا را حفظ كند. من یادم نرفته است كه بیست و سی سال پیش در تبریز هیاهویی برپا شد كه «مقام صاحبالامر» معجزه كرده. رفتیم دیدیم ازدحام غریبیست. گاوی را در اتاقی نگه داشتهاند و زن و مرد بزیارت آن میروند. قصابی میخواسته در میدانگاه جلو آنجا ، گاو را بكشد و آن حیوان گریخته و به مقام صاحبالامر رفته. یكدفعه مردم فریاد كشیدهاند كه معجزه دیده شد. من خودم دیدم دست بسر و روی گاو میكشیدند. خودم دیدم كه ازو حاجت خواسته میگفتند : «ای حیوان زبانبسته ترا بحق صاحب این مقام دربارهی من دعا كن».
ما كه باین چیزها عادت كردهایم چطور میتوانیم یكدفعه همه را دور بریزیم و مطالب شما را بیگفتگو بپذیریم؟.
همان موضوع امام عصر مگر چیز كوچكیست؟. مردم چندان عقیده بآن دارند كه چون نامش بمیان میآید بلند میشوند ، همیشه منتظرند كه امروز ظهور كند و فردا ظهور كند. در تبریز یك وقت دستهای تشكیل شده بود كه هر یكی از ایشان شمشیر و سپر و زره تهیه كرده بود و یقین داشتند با این علامتها كه آشكار شده ظهور نزدیكست. گاهی نیمهشب به بیابانها میرفتند ، به قبرستانها میرفتند كه بلكه امام را پیدا كنند.
ج ـ چند كلمه هم من صحبت كنم : اساس مطلب همانست كه آیا مردم برای دین هستند یا دین برای مردمست. ما تاكنون تصور كرده بودیم مردم برای دین میباشند. آن عقاید ما همهاش مبتنی بر این اساسست. گفته میشود كه علما جواب باین مطالب دهند. بعقیدهی من از علما باید همین را پرسید. اگر ایشان هم قبول كنند كه مردم برای دین نیستند بلكه دین برای هدایت مردم و تأمین زندگانی ایشانست در آن صورت ما میتوانیم بپرسیم : آیا این دین كه شما بما یاد میدهید ما را برستگاری میرساند؟!. زندگانی ما را تأمین میكند؟!. میتوانیم بپرسیم كربلا رفتن برای چیست؟!. چه نفعی بزندگانی ما تواند رسانید؟!. نشستن و گریه كردن چه فلسفه دارد؟!. مردهها را چرا باید به كربلا برد؟!.
Forwarded from اقتصادنیوز
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔻افزایش ۳۰درصدی مراجعات بیمارستانی در تهران
▫️رئیس ستاد مقابله با کرونای تهران:میزان مراجعات بیمارستانی در ۲ روز گذشته در سطح تهران ۳۰درصد افزایش داشته است.از مردم تهران درخواست دارم همچنان در خانه بمانند./فارس
@EghtesadNews_com
▫️رئیس ستاد مقابله با کرونای تهران:میزان مراجعات بیمارستانی در ۲ روز گذشته در سطح تهران ۳۰درصد افزایش داشته است.از مردم تهران درخواست دارم همچنان در خانه بمانند./فارس
@EghtesadNews_com
🔶 زبان ایرانی (سال پنجم) - 164
🔸 در پیرامون زبان
3ـ گذشتهي همارگي : نوشتي. اين را در جايي گويند كه كسي همواره مينوشته يا زمان درازي بآن پرداخته. «فلان مرد با پدر من دوست بود و بارها نامه نوشتي».
4ـ گذشتهي همانزماني : مينوشت. اين را در جايي آورند كه كسي در همان هنگامي كه گفتگو از آن ميشود مينوشته. «زماني كه ميرسيدم كاغذ مينوشت».
5ـ گذشتهي پيوستگي : همينوشت. اين گذشتهي همانزماني است كه معني پيوستگي يا پي درهمي را نيز فهماند. اين را در جايي گويند كه كسي در آن هنگامي كه گفتگو از آن است يك كاري را پيوسته يا پي درپي ميكرده است. «شب را هميناليد» (پيوسته ميناليد) «خدا را هميخواند» (پياپي ميگفت خدايا).
اين سه گونهي واپسين بهم نزديك است و براي آنكه جدايي آنها از يكديگر نيك شناخته شود مثالهاي پايين را ميآوريم.
همارگي : نماز گزاشتي ـ هميشه نماز گزاشتي (در همهي عمرش يا در همهي يك زماني) مرد نمازگزار بودي.
همانزماني : نماز ميگزاشت ـ در آن هنگام نماز ميگزاشت ، در حال نماز گزاردن بود.
پيوستگي : نماز هميگزاشت ـ در آن هنگام پياپي نماز ميگزاشت.
🔸 در پیرامون زبان
3ـ گذشتهي همارگي : نوشتي. اين را در جايي گويند كه كسي همواره مينوشته يا زمان درازي بآن پرداخته. «فلان مرد با پدر من دوست بود و بارها نامه نوشتي».
4ـ گذشتهي همانزماني : مينوشت. اين را در جايي آورند كه كسي در همان هنگامي كه گفتگو از آن ميشود مينوشته. «زماني كه ميرسيدم كاغذ مينوشت».
5ـ گذشتهي پيوستگي : همينوشت. اين گذشتهي همانزماني است كه معني پيوستگي يا پي درهمي را نيز فهماند. اين را در جايي گويند كه كسي در آن هنگامي كه گفتگو از آن است يك كاري را پيوسته يا پي درپي ميكرده است. «شب را هميناليد» (پيوسته ميناليد) «خدا را هميخواند» (پياپي ميگفت خدايا).
اين سه گونهي واپسين بهم نزديك است و براي آنكه جدايي آنها از يكديگر نيك شناخته شود مثالهاي پايين را ميآوريم.
همارگي : نماز گزاشتي ـ هميشه نماز گزاشتي (در همهي عمرش يا در همهي يك زماني) مرد نمازگزار بودي.
همانزماني : نماز ميگزاشت ـ در آن هنگام نماز ميگزاشت ، در حال نماز گزاردن بود.
پيوستگي : نماز هميگزاشت ـ در آن هنگام پياپي نماز ميگزاشت.
✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی پنجاهوسوم)
🔶 خود نمیكوشند و بكوشش دیگران نیز رشك میبرند (بخش دو از دو)
كسانی از آنان از مجادله لذت میبرند و پافشاری دارند كه بر سر هر گفتگویی بحث و جدل پیش آورند. تاكنون بارها گفتهایم ، خدا بآدمی خرد داده تا هر سخنی كه شنید بداوری آن سپارد و اگر براست یافت بیدرنگ بپذیرد ،
🔸بارها گفتهایم : این پراكندگی اندیشهها كه شما گرفتارش هستید چارهای جز این ندارد كه حقایقی بیرون آید و این پندارهای پراكنده از میان رود و شما اگر رستگاری میخواهید باید از پذیرفتن حقایق سر بازنزنید ، بارها گفتهایم مجادله و پیكار هیچ نتیجهای ندارد و جز نشان نادانی یك كسی نتواند بود.
با این حال گروهی بجای آنكه سخنان ما را نیك بیندیشند و داوری كنند و اگر پرسشی پیدا كردند بنویسند و اگر ایرادی یافتند بپرسند تنها درپی آنند كه یكی را از یاران ما بدست آورند و بمجادله و هیاهو پردازند و بلكه گفتگو را بزباندرازیها و عیبجوییهای شخصی بكشانند.
یكی از یاران میگوید : بمجلسی رفتم دیدم گفتگو از نوشتههای شماست و بدگوییهایی میكنند. این یكی خاموش نگردیده آن دیگری بسخن میپردازد. من خود را ناآشنا نموده گفتم مطلب بر سر چیست؟.. این بدگویی به چه عنوانست؟.. گفتند او میگوید : شاعر نباشد ، صوفی نباشد ، فلسفه نباشد ، مذهب نباشد. گفتم : بهمین عبارتها نوشته است؟!.. یكی از ایشان كه زباندارتر بود گفت : بهمین عبارتها ننوشته مطالب مفصلی نوشته كه نتیجهاش این عبارتها میشود. گفتم خواهش میكنم یكی از نوشتههای او را بمن نشان دهید. نخست گوش نمیدادند ولی چون ایستادگی نمودم رفتند و یك جلد كتاب «راه رستگاری» آوردند. من آن را گرفتم و قدری ورق زدم و گفتم : راست میگویید. این با صوفیگری و فلسفه و شعرای خراباتی و بسیار چیزهای دیگر مخالف است. ولی من میبینم برای هر مطلبی دلیلها میآورد پس بهتر است از این دلیلها گفتگو كنید كه آیا راست است یا نه؟.. این را گفته آغاز كردم گفتار پانزدهم را كه دربارهی صوفیگری است خواندن ، و چون چند جملهای میخواندم میگفتم خوب باین چه باید گفت؟!.. اینكه دلیل میآورد؟.. بدینسان یك صفحه بیشتر را خواندم و بسیاری از حاضران نرم گردیدند و بخاموشی گراییدند. ولی یك تن بهیاهو برخاسته چنین گفت : این دلیلها برای خود او خوبست ما مجبور نیستیم كه دلیلهای او را بپذیریم. گفتم عجب سخنی میشنوم. چطور مجبور نیستید دلیلها را بپذیرید؟!. مگر دلیل هندوانه یا خربزهی دكان بقالست كه شما مختار باشید بخرید یا نخرید؟!..
🔸آن مردمی كه خود را در پذیرفتن و نپذیرفتن دلیل آزاد شمارند و در برابر حقایق بهیاهوی پردازند سرنوشتشان همین باشد كه درمیان بیستملیون ، ده تن با یك اندیشه و باور پیدا نشود و در سختترین روزی نیز همدستی نتوانند ، و اینست همیشه در برابر حوادث شكست خورند و لگدمال دیگران گردند.
دیدم با این سخن نیز رام نشد و این بار عنوانهای دیگری پیش آورد و اینبود رشتهی سخن را بریدیم و از مجلس برخاستم.
این نمونهای از نادانیهای ایشانست. ببینید برای خودخواهی و كینهورزی تا چه اندازه از فهم و خرد دور میافتند : «ما مجبور نیستیم دلیلهای او را بپذیریم» بیهوده نیست كه یك توده بدینسان خوار و بیارج گردیده. بیهوده نیست كه همچون حشرات لگدمال و نابود میگردد. این سزای آن پستیها و نادانیهاییست كه ما یك نمونهاش را شرح میدهیم.
من بارها یادآوری كردهام و بار دیگر یادآوری میكنم كه با اینگونه كسان بگفتگو نباید پرداخت. همینكه كسی را دیدیم درپی فهمیدن حقایق نیست و گوش بدلیل نمیدهد باید بیكبار ازو چشم پوشید و رشتهی گفتگو را برید. یكی از چیزهایی كه در آیین ما نارواست چَخِش (مجادله) میباشد كه باید سخت پرهیز داشت بخصوص با نادانانی كه ببدگوییها و عیبجوییهای شخصی میپردازند. این نادانان پستتر از آنند كه ما با ایشان سخنی رانیم. آری ما باید بنشر حقایق كوشیم و این را یك وظیفهی خدایی شناسیم. ولی این وظیفه در جاییست كه كسی را شایستهی حقایق یابیم ، و اینگونه كسان كم نیستند. اگر تیرهدرونان دلیلناپذیر فراوانند پاكدرونان راستیپژوه نیز كم نمیباشند. اینست باید از آن تیرهدرونان درگذریم و باین راستیپژوهان پردازیم.
(پرچم روزانه شمارههای 191 و 192)
🔶 خود نمیكوشند و بكوشش دیگران نیز رشك میبرند (بخش دو از دو)
كسانی از آنان از مجادله لذت میبرند و پافشاری دارند كه بر سر هر گفتگویی بحث و جدل پیش آورند. تاكنون بارها گفتهایم ، خدا بآدمی خرد داده تا هر سخنی كه شنید بداوری آن سپارد و اگر براست یافت بیدرنگ بپذیرد ،
🔸بارها گفتهایم : این پراكندگی اندیشهها كه شما گرفتارش هستید چارهای جز این ندارد كه حقایقی بیرون آید و این پندارهای پراكنده از میان رود و شما اگر رستگاری میخواهید باید از پذیرفتن حقایق سر بازنزنید ، بارها گفتهایم مجادله و پیكار هیچ نتیجهای ندارد و جز نشان نادانی یك كسی نتواند بود.
با این حال گروهی بجای آنكه سخنان ما را نیك بیندیشند و داوری كنند و اگر پرسشی پیدا كردند بنویسند و اگر ایرادی یافتند بپرسند تنها درپی آنند كه یكی را از یاران ما بدست آورند و بمجادله و هیاهو پردازند و بلكه گفتگو را بزباندرازیها و عیبجوییهای شخصی بكشانند.
یكی از یاران میگوید : بمجلسی رفتم دیدم گفتگو از نوشتههای شماست و بدگوییهایی میكنند. این یكی خاموش نگردیده آن دیگری بسخن میپردازد. من خود را ناآشنا نموده گفتم مطلب بر سر چیست؟.. این بدگویی به چه عنوانست؟.. گفتند او میگوید : شاعر نباشد ، صوفی نباشد ، فلسفه نباشد ، مذهب نباشد. گفتم : بهمین عبارتها نوشته است؟!.. یكی از ایشان كه زباندارتر بود گفت : بهمین عبارتها ننوشته مطالب مفصلی نوشته كه نتیجهاش این عبارتها میشود. گفتم خواهش میكنم یكی از نوشتههای او را بمن نشان دهید. نخست گوش نمیدادند ولی چون ایستادگی نمودم رفتند و یك جلد كتاب «راه رستگاری» آوردند. من آن را گرفتم و قدری ورق زدم و گفتم : راست میگویید. این با صوفیگری و فلسفه و شعرای خراباتی و بسیار چیزهای دیگر مخالف است. ولی من میبینم برای هر مطلبی دلیلها میآورد پس بهتر است از این دلیلها گفتگو كنید كه آیا راست است یا نه؟.. این را گفته آغاز كردم گفتار پانزدهم را كه دربارهی صوفیگری است خواندن ، و چون چند جملهای میخواندم میگفتم خوب باین چه باید گفت؟!.. اینكه دلیل میآورد؟.. بدینسان یك صفحه بیشتر را خواندم و بسیاری از حاضران نرم گردیدند و بخاموشی گراییدند. ولی یك تن بهیاهو برخاسته چنین گفت : این دلیلها برای خود او خوبست ما مجبور نیستیم كه دلیلهای او را بپذیریم. گفتم عجب سخنی میشنوم. چطور مجبور نیستید دلیلها را بپذیرید؟!. مگر دلیل هندوانه یا خربزهی دكان بقالست كه شما مختار باشید بخرید یا نخرید؟!..
🔸آن مردمی كه خود را در پذیرفتن و نپذیرفتن دلیل آزاد شمارند و در برابر حقایق بهیاهوی پردازند سرنوشتشان همین باشد كه درمیان بیستملیون ، ده تن با یك اندیشه و باور پیدا نشود و در سختترین روزی نیز همدستی نتوانند ، و اینست همیشه در برابر حوادث شكست خورند و لگدمال دیگران گردند.
دیدم با این سخن نیز رام نشد و این بار عنوانهای دیگری پیش آورد و اینبود رشتهی سخن را بریدیم و از مجلس برخاستم.
این نمونهای از نادانیهای ایشانست. ببینید برای خودخواهی و كینهورزی تا چه اندازه از فهم و خرد دور میافتند : «ما مجبور نیستیم دلیلهای او را بپذیریم» بیهوده نیست كه یك توده بدینسان خوار و بیارج گردیده. بیهوده نیست كه همچون حشرات لگدمال و نابود میگردد. این سزای آن پستیها و نادانیهاییست كه ما یك نمونهاش را شرح میدهیم.
من بارها یادآوری كردهام و بار دیگر یادآوری میكنم كه با اینگونه كسان بگفتگو نباید پرداخت. همینكه كسی را دیدیم درپی فهمیدن حقایق نیست و گوش بدلیل نمیدهد باید بیكبار ازو چشم پوشید و رشتهی گفتگو را برید. یكی از چیزهایی كه در آیین ما نارواست چَخِش (مجادله) میباشد كه باید سخت پرهیز داشت بخصوص با نادانانی كه ببدگوییها و عیبجوییهای شخصی میپردازند. این نادانان پستتر از آنند كه ما با ایشان سخنی رانیم. آری ما باید بنشر حقایق كوشیم و این را یك وظیفهی خدایی شناسیم. ولی این وظیفه در جاییست كه كسی را شایستهی حقایق یابیم ، و اینگونه كسان كم نیستند. اگر تیرهدرونان دلیلناپذیر فراوانند پاكدرونان راستیپژوه نیز كم نمیباشند. اینست باید از آن تیرهدرونان درگذریم و باین راستیپژوهان پردازیم.
(پرچم روزانه شمارههای 191 و 192)
✴️ روزبههای (عید) ایرانیان
« ... روزبه یا عید آنست که در کشوری پیشامد بزرگ تاریخی بسود آن کشور رخ دهد و مردم برای ارج شناختن از آن پیشامد و از پدیدآورندگانش و تازه گردانیدن یاد آنان ، روز رخ دادنش را روزبه گردانند که همه ساله در آن روز جشنی گیرند. چنین روزبه سودهایی تواند داشت. گذشته از آنکه خود بیداری و هوشیاری توده را رساند هزارها کسان را وادارد که از جانفشانی در راه کشور و پدید آوردن مانندهای آن پیشامد بازنایستند. ...
افسوس که در ایران این نیز معنی خود را از دست داده. در این کشور یکی از بدیها عیدهاییست که گرفته میشود. من میپرسم : هجدهم ذیحجه چه عیدیست؟. میگویند : در آن روز پیغمبر اسلام علی را بخلافت برگزیده. میگویم : نخست این داستان دروغست. چنین چیزی نبوده. دوم بتاریخ ایران چه همبستگی داشته؟!. امروز چه سودی از آن توان برداشت؟!. خلافت که میوهاش را عربها و ترکها خورده و سپس هم پوسیده شده و از ریشه برافتاده ، ایرانیان بنام آغاز آن جشن میگیرند. آیا این نمونهی نادانی یک توده نیست؟!.
روز پانزدهم شعبان را جشن میگیرند و میگویند : «روز ولادت امام زمانست». ما بارها پرسیدیم و بازهم میپرسیم : آیا این داستان امام زمان راستست؟. آیا چنان کسی هست و بدانسان که میگویند خواهد آمد؟. اگر چنان چیزی هست و خواهد آمد و خرد و دانش آن را براست میدارد همهمان بپذیریم و چشم براه آمدنش باشیم. اگر چنان چیزی هست و خواهد آمد و جهان را با یک نیرویی «فوقالعاده» به نیکی خواهد آورد ما دیگر نکوشیم و رنج بیهوده بخود ندهیم. بارها این را پرسیدیم و پاسخی نشنیدیم.
آنچه ما میدانیم این اندیشه از ریشه دروغ است. چنان کسی نه بوده است و نه خواهد آمد. چنان چیزی را نه دانشها میپذیرد و نه خرد براست میدارد و نه تاریخ از آن آگاهست. چنین افسانهی بیپایی را دستاویز کردهاند و جشن میگیرند آیا چنین تودهای را بهرهمند از فهم و خرد توان پنداشت؟!. آیا از چنین عیدی مردم چه سودی توانند برد؟!. آیا جز آنست که هر ساله یاد این «خرافه» تازه شود؟!. جز آنست که مردم نادان به بودن چنان امامی باور بیشتر کنند و بآمدنش امید بیشتر بندند و به همان باور و امید بدبختیهای خود را فراموش کنند و درپی چاره نباشند؟!.»
(«یکم آذر 1323» ، س 3-2) (دنبالهی گفتار در زیر آمده)
« ... روزبه یا عید آنست که در کشوری پیشامد بزرگ تاریخی بسود آن کشور رخ دهد و مردم برای ارج شناختن از آن پیشامد و از پدیدآورندگانش و تازه گردانیدن یاد آنان ، روز رخ دادنش را روزبه گردانند که همه ساله در آن روز جشنی گیرند. چنین روزبه سودهایی تواند داشت. گذشته از آنکه خود بیداری و هوشیاری توده را رساند هزارها کسان را وادارد که از جانفشانی در راه کشور و پدید آوردن مانندهای آن پیشامد بازنایستند. ...
افسوس که در ایران این نیز معنی خود را از دست داده. در این کشور یکی از بدیها عیدهاییست که گرفته میشود. من میپرسم : هجدهم ذیحجه چه عیدیست؟. میگویند : در آن روز پیغمبر اسلام علی را بخلافت برگزیده. میگویم : نخست این داستان دروغست. چنین چیزی نبوده. دوم بتاریخ ایران چه همبستگی داشته؟!. امروز چه سودی از آن توان برداشت؟!. خلافت که میوهاش را عربها و ترکها خورده و سپس هم پوسیده شده و از ریشه برافتاده ، ایرانیان بنام آغاز آن جشن میگیرند. آیا این نمونهی نادانی یک توده نیست؟!.
روز پانزدهم شعبان را جشن میگیرند و میگویند : «روز ولادت امام زمانست». ما بارها پرسیدیم و بازهم میپرسیم : آیا این داستان امام زمان راستست؟. آیا چنان کسی هست و بدانسان که میگویند خواهد آمد؟. اگر چنان چیزی هست و خواهد آمد و خرد و دانش آن را براست میدارد همهمان بپذیریم و چشم براه آمدنش باشیم. اگر چنان چیزی هست و خواهد آمد و جهان را با یک نیرویی «فوقالعاده» به نیکی خواهد آورد ما دیگر نکوشیم و رنج بیهوده بخود ندهیم. بارها این را پرسیدیم و پاسخی نشنیدیم.
آنچه ما میدانیم این اندیشه از ریشه دروغ است. چنان کسی نه بوده است و نه خواهد آمد. چنان چیزی را نه دانشها میپذیرد و نه خرد براست میدارد و نه تاریخ از آن آگاهست. چنین افسانهی بیپایی را دستاویز کردهاند و جشن میگیرند آیا چنین تودهای را بهرهمند از فهم و خرد توان پنداشت؟!. آیا از چنین عیدی مردم چه سودی توانند برد؟!. آیا جز آنست که هر ساله یاد این «خرافه» تازه شود؟!. جز آنست که مردم نادان به بودن چنان امامی باور بیشتر کنند و بآمدنش امید بیشتر بندند و به همان باور و امید بدبختیهای خود را فراموش کنند و درپی چاره نباشند؟!.»
(«یکم آذر 1323» ، س 3-2) (دنبالهی گفتار در زیر آمده)
«یک دلیل روشن بآنکه این عیدها بزیان توده میباشد آنست که ما دیدیم در این سه سال [1] وزیران که بیگمان دشمن این تودهاند و ببدبختی آن میکوشند همین عیدها را که کمتر شده بود بحال نخست بازگردانیدند.
شنیدنیست که بیشتر این عیدها را ناصرالدینشاه گزارده. همان پانزده شعبان تا سال 1274 نمیبوده. در آن سال ناصرالدینشاه عیدش گردانیده دستور جشن و چراغان داده. یک پادشاه نافهم و فریبکار برای فریب مردم و خاموش نگه داشتن آنان باین نمایشها پرداخته و اکنون ما باید پیروی از کارهای سراپا زیان او نماییم.
ما اینها را روزبه (عید) نمیشناسیم. باید اینها از میان رود ...»
[1] : خواست نویسنده ، سالهای 1320 تا زمان این گفتار میباشد. در شهریور 1320 انگلیس و شوروی بکشور ایران تجاوز کرده و رضاشاه را برانداختند. دولتهایی که در سایهی سپاهیان اشغالگر بیگانه پس از شهریور 1320 در ایران بر سر کار آمدند ، سیاست هواداری از ملایان و ارتجاع را در پیش گرفتند که کسروی بزرگ در برابر این سیاست خائنانه و زیانمند بالای مردانگی افراشت و با آن به نبرد پرداخت. در این زمینه خوانندگان توانند کتابهای «دادگاه» ، «دولت بما پاسخ دهد» و «افسران ما» را بخوانند.
شنیدنیست که بیشتر این عیدها را ناصرالدینشاه گزارده. همان پانزده شعبان تا سال 1274 نمیبوده. در آن سال ناصرالدینشاه عیدش گردانیده دستور جشن و چراغان داده. یک پادشاه نافهم و فریبکار برای فریب مردم و خاموش نگه داشتن آنان باین نمایشها پرداخته و اکنون ما باید پیروی از کارهای سراپا زیان او نماییم.
ما اینها را روزبه (عید) نمیشناسیم. باید اینها از میان رود ...»
[1] : خواست نویسنده ، سالهای 1320 تا زمان این گفتار میباشد. در شهریور 1320 انگلیس و شوروی بکشور ایران تجاوز کرده و رضاشاه را برانداختند. دولتهایی که در سایهی سپاهیان اشغالگر بیگانه پس از شهریور 1320 در ایران بر سر کار آمدند ، سیاست هواداری از ملایان و ارتجاع را در پیش گرفتند که کسروی بزرگ در برابر این سیاست خائنانه و زیانمند بالای مردانگی افراشت و با آن به نبرد پرداخت. در این زمینه خوانندگان توانند کتابهای «دادگاه» ، «دولت بما پاسخ دهد» و «افسران ما» را بخوانند.