پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
🔶 زبان ایرانی (سال پنجم) - 189
🔸 در پیرامون زبان

اين نيز نكته‌ي ديگريست كه ما در پاره‌ای معنيهايي كه كمي و بيشي‌پذير است براي هر يكي از كم و بيش آن كلمه‌ي ديگري داريم. ليكن اين شرط ديگري ميخواهد و آن اينكه گويندگان و نويسندگان در گفتن و نوشتن از گزافه‌راني و بي‌اندازگي خودداري نمايند و سامان معنيها را بهم نزنند. روشنتر گويم : ما چون ميگوييم هراس بمعني ترس بزرگ است اين زماني در آن معني خواهد ماند كه گويندگان و نويسندگان هر ترس كوچكي را بزرگ ننمايند و كلمه‌ي هراس را در آن بكار نبرند ، وگرنه بيگمان كلمه معني خود را از دست خواهد داد. هنگامي كه شنوگان و خوانندگان ديدند كسي هر ترس كوچكي را بگزافه هراس مي‌نامد ديگر آن كلمه را جز بمعني ترس كوچك نشناسند و معني درست كلمه را فراموش كنند. از همينجا توان دانست كه گزافه‌رانيهاي شاعران و نويسندگان چه زيانهايي را بزبان فارسي رسانيده است و آن را از سامان انداخته است.

هيچگاه معني پيروي از كلمه يا از سخن نكند بلكه ناگزير سخن پيرو معني شود. اينكه كسي در ترس كوچكي بجاي آنكه بگويد «ترسيدم» يا «يكه خوردم» ميگويد : «زهره‌ام تركيد» يا «زهره‌ام رفت» راستي را زهره‌اش نتركد ، بلكه نتيجه آن شود كه «زهره تركيدن» معني درست خود را از دست دهد و معني ترسيدن يا يكه خوردن يا بدش آمدن بخود گيرد (چنانكه اكنون چنين است) و از آنسوي اگر كسي راستي را زهره‌اش تركيد كلمه براي فهمانيدن آن نماند و گويند ناگزير شود بگويد : «براستي زهره‌اش تركيد و مرد» و بدينسان زبان ناتوان و نابسامان گردد. اين يك مثل است مي‌نويسيم و مانند آن بسيار است. در همان ترسيدن و هراسيدن كه هراسيدن را از معني خود بيرون برده‌اند ما چون ميخواستيم گفته‌هايي را از پرفسور براون [1] و ديگران ترجمه نماييم درباره‌ی كلمه‌ي «ترور» كه بمعني ترس سخت است درمانديم و براي آن در فارسي كلمه پيدا نمي‌كرديم. زيرا كلمه‌ي آن هراس است كه معني خود را از دست داده است و همين ما را دچار دشواري مي‌ساخت. اينهاست كه ميگوييم زبان بيمار است و در بسيار جاها بفهمانيدن انديشه يارا نيست. اين هنوز در زمينه‌هاي ساده و هميشگي است. اگر كسي بزمينه‌هاي دانشي پردازد و يا معنيهاي باريكي را خواهد فهماند در آنجاست كه بيكبار درماند. بارها كساني پرداختن ما را بكار زبان ايراد ميگیرند ولي اينان بدورند و اين نمي‌دانند كه ما همه‌ي كارمان با گفتن و نوشتن انجام ميگيرد چگونه مي‌توانستيم با آن زبان بيمار و ناتوان بسازيم و بآن بسنده كنيم. اين يك فيروزي بزرگي بود كه ما براي نگارشهاي خود زبان ديگري را پيش گرفتيم و اين بياري خداست كه كنون اين زبان جا براي خود باز كرده است و خوانندگان آن را مي‌فهمند.

گزافه‌راني و هر چيزي را از اندازه بيرون بردن يكي از هنرهاي شاعران بوده است و از آنان بمردم رسيده است. ولي آن گذشته از آنكه سبكي است زياني هم بزبان دارد ، زيرا چنانكه گفتيم سامان آن را بهم زند. در اين كارهايي كه ما براي درست گردانيدن زبان انجام ميدهيم يك شرط همانست كه هر كلمه‌اي در معني خود بكار رود و گزافه و بي‌اندازگي درميان آن نباشد وگرنه نتيجه‌اي در دست نخواهد بود.

چنانكه بارها گفته‌ايم زبان فارسي شايسته‌ترين همه‌ي زبانها بدرست گرديدن است ولي مي‌بايد آن را بروي پايه‌هايي از دانش گزاشت و جلو بلهوسيهاي اين و آن را گرفت. اين كار اگرهم آسان مي‌نمايد دشوار است و ما گام بگام كه پيش مي‌رويم نشان خواهيم داد كه خواست ما از درستي زبان چه بوده و آن كار چه دشواري داشته است.

شايد ، باشد : شايد از ريشه‌ي شاييدن يا شايستن است و بايد جز در همان معني بكار نرود. ولي اكنون آن را در معني «باشد» يا «تواند بود» (ممكن است) بكار مي‌برند : «شايد امروز باران بيايد». اگر يكي پرسد : فلان سفري فردا آيد؟.. پاسخ دهند : «شايد آيد و شايد نيايد». از آنسوي اگر كسي خواهد آن را در معني درست خود بكار برد مثلاً گويد : «شايد كه من اين كار بكنم» شنوندگان خواست او را نفهمند و او ناگزير شود جمله را ديگر كرده بگويد : «شايسته است كه من اين كار كنم» به هر حال آوردن «شايد» در اينجا غلط است و مي‌بايد بجاي آن «باشد» یا «تواند بود» آورد.

پابرگیها :
1ـ خواست كسروي كتاب «انقلاب ايران» است كه درباره‌ي تاريخ مشروطه مي‌باشد.
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی هفتادوپنجم)

🔶 در بدی تا كجا پیش رفته‌اند؟! (بخش یک از یک)

چنانكه خوانندگان می‌دانند در تبریز هر سال زمستان برای دستگیری از بینوایان پولی از توانگران گرد آورده می‌شود ، امسال نیز آقای استاندار آذربایجان بهمدستی «آزادگان» پیشگام شدند و باز كوشش آغاز كردند ، و چنانكه تلگرافشان را در پرچم بچاپ رسانیدیم یك زمینه‌ی نیكی برای این دستگیری فراهم گردانیدند.

لیكن چنانكه گفته می‌شود كسانی بنام آنكه چرا دیگران پیشگام شده‌اند یا چرا ما در كمیسیون نیستیم بكارشكنی می‌كوشند. این سخن كه ما می‌شنویم مایه‌ی اندوهی می‌گردد. زیرا ما ایرانیان را پست‌اندیشه و آلوده می‌شناسیم ولی باین اندازه گمان نمی‌بردیم كه كسانی در چنین كاری نیز دربند رشك و خودخواهی باشند.

🔸این شیوه‌ی ایرانیانست كه چون چند تنی بیك كوششی پرداختند دیگران نه تنها بیاوری برنخیزند ، بلكه از راه رشك بدشمنی و كارشكنی پردازند و یا «ماننده‌سازی» نمایند. این شیوه را ما از این مردم آلوده نیك می‌شناسیم. لیكن گمان نمی‌بردیم كه در كوشش بدستگیری درماندگان نیز آن شیوه را بكار اندازند.

🔸این رفتار ایرانیان نیك نشان می‌دهد كه یك مردمی به هر اندازه كه از سرفرازیها بی‌بهره باشند خودخواهیشان بیشتر خواهد گردید. ای بیچارگان! چرا آن بشما برنمی‌خورد كه زیردست و لگدمال بیگانگان شده‌اید و هیچ گونه ارزشی بشما نمی‌گزارند ، آن بشما برنمی‌خورد كه بیست‌ملیون مردمید و در حساب هیچی نمی‌باشید ، آن بشما برنمی‌خورد كه صد گونه آلودگیهای رسوا دارید ـ ولی این برمی‌خورد كه در فلان كمیسیون عضویت نیافته‌اید؟!

🔸داستان شما داستان گدایان راه‌نشین است كه به بیخ دیواری خزیده و بآیندگان و روندگان گردن كج كنند و بطمع ده‌شاهی صد فروتنی نشان دهند ولی درمیان خود بیكدیگر بزرگی فروشند ، گردن كشند ، رشك برند ، خودستایی نمایند. این بآن گوید : «چرا سلام ندادی ، آخر من از تو ده سال بزرگترم؟!..» آن باین برتری فروشد و گوید : «من مثل تو نیستم كه به هر كسی دست دراز كنم». آنهمه پول و توانایی را در دیگران دیده و درشكه و اتومبیل و رختهای شیك آیندگان و روندگان را تماشا كرده هیچی نگویند و حسرتی نكشند ولی همینكه یكی از خودشان پیش افتاد و یك ده‌شاهی پول از كسی گرفت آتش رشك در دلهاشان زبانه زند و زبانها بنكوهش و پرخاش باز می‌شود. آن یكی دندان ساییده گوید : «ای پررو باز هم جلو افتادی؟!..» آن دیگری برای شنوانیدن بپول‌دهنده ، آواز بلند گردانیده می‌گوید : «آخر تو مستحق نیستی چرا جلو می‌دوی؟!..». بر سر ده شاهی پوست همدیگر را كنند.

🔸شما نیز همانگونه شده‌اید. آنهمه سرفرازیها و تواناییها را در دیگران می‌بینید و هیچ نمی‌گویید : «ما چرا نداریم؟!... ما چرا از آنان پستر و پستتر باشیم؟!» ولی چون یك تنی از خودتان بیك كاری برخاست و یك نامی پیدا كرد دیگ رشك و خشم در سینه‌هاتان بجوش می‌آید و ناآرام می‌گردید!..
هیچ پروا نمی‌كنید كه رشته‌ی سرنوشت خود را از دست داده‌اید و این دیگرانند كه باید آینده‌ی شما را معین گردانند ولی این بشما برمی‌خورد كه در فلان كمیسیون عضویت پیدا نكرده‌اید. دریغ ای ایرانیان دریغ! دریغ كه در لجنزار پستی فرورفته‌اید و این بدتر كه سرگیجید و نمی‌دانید و با جنبهای بیجای خود هرچه فروتر می‌روید.

از سخن خود پردور نرویم : گفتگو از «كمیسیون دستگیری از بینوایان» تبریز بود. ما از دور ایستاده‌ایم و از چگونگی آگاه نیستیم ولی از اینكه همراهان ما (آزادگان) بچنین كوششی برخاسته‌اند خشنودیم. پیشروان آزادگان در تبریز مردان آزموده و كاردانند و این بیجاست كه ما از این دوری ، راه بآنان نماییم. برای جلوگیری از بهانه‌ی دیگرانست كه می‌گویم : اگر مایه‌ی آزردگی و رشك دیگران ، در كمیسیون ، بودن آزادگانست یاران ما بیشتر پاكدلی نمایند و جاهای خود را بآنان بازگزارند و كوشش را كه خواهند كرد در بیرون كنند.

ما می‌شنویم چون پولی كه زمینه برای گرد آوردنش فراهم گردیده مبلغ بزرگیست كسانی آب بدهانهاشان افتاده و اینست می‌كوشند كه خود را در كمیسیون جا دهند تا بلكه كیسه‌ی خود را پر گردانند. ولی من بآنان پیام می‌فرستم كه در كاری كه پای پاكدینان و آزادگان درمیان باشد میدانی بچنان بهره‌مندی نامشروع باز نخواهد بود و من بیاران یادآوری می‌كنم كه بیش از همه باین موضوع نظارت كنند و از هر كسی كه طمعی فهمیدند ـ از بزرگ و كوچك ـ جلوشان گیرند و باك از كسی ننمایند.

اینها چیزهاییست كه ما در تهران می‌شنویم و باشد كه هیچ راست نباشد. اما كوشش در تهران برای گرفتن پول از آذربایجانیان اینجا ، با نمایندگان گفتگوهایی شده و نتیجه را آگاهی خواهیم داد.
(پرچم روزانه شماره‌ی 240)
🔶 زندگانی من
🔸 18ـ فشار زندگانی که گرفتار می‌بودم (تکه‌ی یک از دو)

این گرفتاریها یکسو ، یکسو نیز تهیدستی و بی‌پولی مرا فشار سختی می‌داد. چون کاری نمی‌داشتم پولی بدستم نمی‌رسید. در هُکماوار زندگانی آسان می‌بود با اینحال ما در تنگی افتاده با سختی می‌گذرانیدیم.

در آن چند سال کتابهای بسیاری گرد آورده بودم. در این هنگام آنها را می‌فروختم. کتابفروشی از راز ما آگاه می‌بود. کتابها را می‌فرستادم می‌فروخت و پولش می‌داد. دو تن از دوستان پدرم ، حاجی محمدجعفر بادامچی و حاجی‌حسین بادامچی ، که آزادیخواه نیز می‌بودند چند بار پول برای من فرستادند. حاجی‌عباس که در پیش نامش برده‌ام بارها ازو وام گرفته بودم.

این حاجی‌عباس داستانی داشت که می‌باید در اینجا یاد کنم : این مرد از خویشان مادرم می‌بود. در بچگی هفت سال بمکتب ملا بخشعلی رفته و چیزی یاد نگرفته بود. از هنگامی که با من آشنا گردید تکان سختی خورد و در سی و چند سالگی بخواندن الفبا پرداخت و کم‌کم کتاب خواندن آغاز کرد. کارش بجایی رسید که با ملایان بگفتگو پرداختی و ایرادها بآنان گرفتی و از قرآن دلیل آوردی. ملایان سخت می‌رنجیدند. ولی چون مردی می‌بود دارا و سفره‌ی بازی می‌داشت تکفیرش نکردندی ، و گاهی که رشته پاره شدی با دادن یک میهمانی رشته‌ی پاره شده را بهم بستی. این حاجی‌عباس همانست که در سالهای آخر برای هُکماوار ، آن کوی بیسواد ، دبستان برپا گردانیده که هم‌اکنون بیادگار او برپاست.

من می‌خواستم بکاری از بافندگی و مانند آن پردازم که بتوانم کسانی را از بچگان بیکار همسایه و خویش بکار وادارم. فرشبافی را می‌شناختم. ولی از یادم نرفته بود که بشاگردان سخت گذشتی و آنان را در رنج بسیار داشتی. کسانی گفتند : جوراببافی آسانست. اگر دو ماشین بخرید و راه اندازید درآمد نیکی تواند داشت. این را پسندیدم و بسراغ ماشین رفتم. نخست یکی خریده آوردم و پس از آزمایشها دانسته شد نادرست است. چون بازگردانیدیم فروشنده بیست تومانی که گرفته بود پس نداد و بارها بطلب بازمانده نیز فرستادی. یکی دیگر پیدا کردیم و بازمانده‌ی کتابهای خود را در یکجا فروخته آن را خریدم و در یک کارخانه‌ی جوراببافی گزاردم که چندی خودم می‌رفتم و بیاد گرفتن می‌پرداختم. ولی افسوس که آن نیز سوزنش در تبریز پیدا نمی‌شد. ناچار گردیده در آنجا گزاردیم و از آلمان سوزن برایش خواستیم ، و پس از چند ماه که سوزن رسید دانسته شد دارنده‌ی کارخانه ماشین را بگرو مزد استادی و کرایه‌ی جا نگه داشته و نخواهد داد ، و من چون بسیار افسرده شده بودم بهتر دانستم آن را نادیده انگارم و بجستجویش نروم.
🔶 زندگانی من
🔸 18ـ فشار زندگانی که گرفتار می‌بودم (تکه‌ی دو از دو)

دو چیز مرا بیشتر افسرده می‌گردانید : یکی دلشکستگی مادرم که چون از پیشامدها سر درنمی‌آورد و از آنکه مرا همیشه در فشار بی‌پولی می‌دید سخت اندوه می‌خورد. دیگری از دست رفتن کتابهایم که مایه‌ی سرگرمی من می‌بودند. زیرا باآنهمه گرفتاریها رشته‌ی دانشها را از دست نهشته همچنان دنبال می‌کردم. یکی در رشته‌ی ریاضیات نیک پیش رفته بودم. دیگری تاریخ را دوست می‌داشتم و کتابهای تاریخی بسیار خریده بودم. یکی هم نوشتن و خواندن عربی را دنبال می‌کردم.

چنانکه گفته‌ام در مدرسه که صرف و نحو عربی خواندندی خود آنها را دانشی پنداشتندی ، و اینبود پس از سالها درس ، خواندن و نوشتن عربی را نتوانستندی. من نیز درس را همچنان خوانده و این زمان ناچار شده بودم که بکوشم و خواندن و نوشتن آن زبان را نیز یاد گیرم.

ساعتهای بیکاری خود را در این چند رشته بکار می‌بردم و داستانهایی رخ می‌داد که فیروزی مرا در این کوششها روشن می‌گردانید. یکی از آن داستانها این بود که گفتاری بعربی برای مجله‌ی «العرفان» که در صیدا بچاپ می‌رسید نوشته و فرستاده بودم که پس از چندی دیدم آن را بی‌کم و بیش بچاپ رسانیده و این می‌فهمانید که عربی را نیک می‌نویسم. دیگری این بود که دکتر واندیک آمریکایی که یکی از دانشمندان بنام می‌بوده و سالها در دانشکده‌ی بیروت درس می‌گفته و در رشته‌های بسیاری کتاب نوشته بود ، من کتابهای او را دوست می‌داشتم و می‌خواندم. روزی در نشستی که آقای فیوضات و دیگران می‌بودند و سخن از کتابهای آن دانشمند می‌رفت من گفتم : «جای شگفتست که در کتاب جبر خود (1) در فلان قاعده اشتباهی آشکار ازو رخ داده و آن کتاب که در مدرسه‌های مصر و سوریا درس خوانده می‌شود و سه بار چاپ شده کسی بآن غلط پی نبرده...». فیوضات که از پرداختن من به ریاضیات آگاه نمی‌بود و خود را استاد آن دانشها می‌شناخت با تندی گفت : «واندیک اشتباه نمی‌کند. اشتباه را شما کرده‌اید». گفتم : «نخست خود من نیز چنین پنداشتم. ولی چند بار که بآزمایش پرداختم دیدم اشتباه را او کرده است». گفت : «من بشما ثابت خواهم کرد که اشتباه از شماست و شما باید یک میهمانی جریمه‌ی این سخن خود را بدهید». گفتم : «بسیار نیک. ولی اگر دانسته شد اشتباه از من نبوده باید شما میهمانی دیگری دهید». او هم پذیرفت ، و فردا شب فیوضات با آقای رضاقلی رشدیه و دیگران بخانه‌ی ما آمدند ، و چون پس از ایستادگیهای بسیار آقای فیوضات ، آزمایش نشان داد که لغزش از واندیک بوده چند میهمانی به همان نام داده شد.

با این کوششها که پیش گرفته بودم و با آن دلبستگی که می‌داشتم بیجا نمی‌بود که از دست دادن کتابها مرا بیکبار افسرده گرداند.

پابرگیها :
1ـ واندیک در هر رشته از دانشها کتاب در زبان عربی نوشته و من و بسیار دیگران در ایران از کتابهای او سود برده‌ایم. یکی از کتابهای او «الروضة الزهریه فی الاصول الجبریه» است که کتاب بسیار سودمند و بنامیست. این لغزش در آنجا رخ داده.
کتابهای عربی نوشته‌ی احمد کسروی
🔶 زبان ایرانی (سال پنجم) - 190
🔸 در پیرامون زبان

شرم ، آزرم : معني شرم روشن است. ليكن آزرم از كلمه‌هاي تاريكيست كه مي‌آورند و معناي روشني از آن نخواهند و هميشه آن را درپي شرم آورند. ما آنچه ميدانيم آزرم بِهمان معني است كه اكنون «شرف» مي‌نامند و اينست ما آن را در اين معني بكار مي‌بريم ، و چون معني شرف نيز تاريك است ، چه از كلمه‌هاييست كه پس از مشروطه پيدا شده و بزبانها افتاده و همچون مانندگان خود معنايش تاريك ميباشد اينست آن را روشن ميگردانيم. اين خود درديست كه بسياري از كلمه‌ها معناي روشني ندارد و گويندگان بمعناهاي تاريكي بس ميكنند :

آزرم يا شرف آنست كه كسي بكوشد در سايه‌ي نيكوكاري ارج و جايگاه ميان مردم پيدا كند و آن را نگاه دارد و با دروغ و دغل از ميان نبرد. چنين كسي را كه دربند نيكوكاري است و جايگاه خود را نگه ميدارد آزرمي گويند.
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی هفتادوششم)

🔶 پاسخ یک بهائی (بخش یک از دو)

حضور محترم آقای مدیر روزنامه‌ی پرچم
عرض می‌شود چندی قبل دو روزنامه‌ی پرچم بدست حقیر افتاد كه در آن راجع به بهائیت چیزهایی نوشته شده بود كه عیناً بحرفهای عوام‌الناس بی‌معلومات شباهت داشت.

بنده البته قطع بدانید نمی‌خواهم جواب راجع بآن بیانات اباطیل و پوچ و بكلی عاری از حقیقت بدهم. اولاً اگر جواب دادنی باشد مركز تهران می‌دهد و در ثانی خود سركار بهتر می‌دانید قلم دست دشمن است (با این آزادی قلم) كه در ایران موجود است البته شما هم چاپ نخواهید كرد و اجازه هم نخواهند داد و الا بخداوند یگانه قسم كه جواب آن ترّهات را نه فقط یك نفر بهائی و نه جوان بهائی بلكه یك بچه بهائی فوری می‌دهد ولی افسوس صد افسوس كه در این دوره‌ی آزادی فقط برای یك طرف اجازه هست و برای طرف دوم نیست.

و ما هم البته صبر می‌كنیم كه انشاءالله روزی برسد كه برای طرفین اجازه دهند تا سیه‌روی شود هر كه در او غش باشد. ولی چیزی كه هست عجبم از شما آقای مدیر است و مجبورم این چند كلمه را تذكر دهم. اگر معلومات ندارید از بهائیت و مردم هرچه نوشت شما قبول می‌كنید و خیال می‌كنید راستی راستی شق‌القمر كرده است (نویسنده) خوب است كتابهای اقدس ، ایقان ، اشراقات ، اقتدار ، فرائد و سایر كتب بهائی را پیدا نموده من دون غرض و طرفیت مطالعه فرمایید. اگر دارید و می‌نویسید برای چه خودتان و روزنامه‌تان را در مقابل چندین صدهزار بهائی ایران بدنام و رسوا میكنید و نام زشتی برای آتیه‌ی خودتان یادگار می‌گذارید چه‌بسا كه بعد از مدتی خودتان پشیمان شوید اگر منصفید جواب و مقاله‌ی بهائی را هم در روزنامه چاپ كنید اگر دشمنی دارید و مغرضید
گر جمله‌ كاینات كافر گردد بر دامن كبریاش ننشیند گرد

آواره ... [1] با آن قلم و اطلاعاتش و نمكدانش چه خاك بر سر ریخت كه شما بكنید. خلاصه اگر شما یك نفر روزنامه‌نویس بیطرف و بامعلومات و خداپرست و انسان حقیقی قرن بیستم هستید باید قطعاً بدانید جسم عالَم امكان مریض است.

دارویش فقط و فقط تعالیم و احكام حضرت بهاءالله است و بس و بدانید این احكام و تعالیم به اكثر سلاطین اروپا و آمریكا رسیده و كلاً مطلعند و نزدیك است آن روزی كه این تعالیم عالمگیر شود و بموجب عملی كردن آن ، عالَم از این بلایای متواتره و مصائب گوناگون رهایی یابد چون دیانت بهائی خصوصی نیست عمومیست و برای یك ملت نیست بلكه برای كره‌ی زمین است چنانچه حضرت بهاءالله میفرماید : ای اهل عالم همه بار یك دارید و برگ یك شاخسار.

سراپرده‌ی یگانگی بلند شد بچشم بیگانگان همدیگر را مبینید و همچنین لیس الفخر لمن یحب الوطن بل لمن یحب العالم. [2] باری آقای مدیر محترم افسوس كه بیش از این نمی‌خواهم مزاحم شوم و نتیجه هم ندارد ولی شما كه مدیر یك روزنامه‌ی ملی هستید ضرر ندارد كه از تعالیم و احكام بهائیت باخبر باشید چنانچه در قرآن می‌فرماید :
هل یستوی الذین یعلمون و الذین لایعلمون [3]

خیلی معذرت میخواهم و این چند سطر را بدون غرض نوشتم كه سركار مطلع شوید و الا مختارید.
گر جمله‌ كائنات كافر گردد بر دامن كبریاش ننشیند گرد!

🔸پرچم : این نامه‌ی بینام و دستینه از مشهد رسیده و ما بی‌هیچ تغییری (مگر در چند كلمه‌ی زشتی درباره‌ی آواره كه ‌انداخته‌ایم) چاپ كردیم تا نویسنده‌اش بداند كه اشتباه كرده و بهائیان آزادند پاسخ نویسند و ما نیز چاپ می‌كنیم و این بهانه‌ی ایشان از میان برداشته گردد. نیز خوانندگان بدانند كه چه بهائیان و چه دیگران كه هر گروهی یک راه دیگری پیش گرفته‌اند مایه‌ای ندارند. ببینید ما پرسشهایی كرده‌ایم (مثلاً گفته‌ایم چرا در یك زمان دو شریعت پیدا شده؟! چرا بهاءالله دعوی خدایی كرده؟!.) [4] بجای آنكه اگر پاسخی دارند بنویسند باین سخنان می‌پردازند. خوب آقای نویسنده تو كه می‌توانستی در همین نامه‌ات هر پاسخی داری بنویسی ، این اندازه كه آزاد بودی ، چرا ننوشتی؟!.. بچه بهائی بماند ، بزرگان بهائی یك پاسخی بما بدهند.

كسانی كه بدینسان در پاسخ ایرادها درمی‌مانند امیدمندند كه پادشاهان اروپا كیش آنان را خواهند پذیرفت ، در اینجاست كه آدمی از شگفتی خودداری نمی‌تواند.

🔸ای آقای بهائی امروز در اروپا دانشها بیكبار اندیشه‌ها را دیگر گردانیده و انبوه مردم خدای راستین را نمی‌پذیرند چه رسد بآنكه بهاءالله را بخدایی باور كنند. آخر نخواهند گفت به چه دلیل؟! نخواهند گفت : او نیز همچون دیگران بی‌اختیار بجهان آمد و بی‌اختیار رفت پس چگونه خدا بود؟!.. از آنسوی بهاءالله كدام نادانسته را دانسته گردانیده كه اروپاییان دلهای خود را با آن شاد كنند و به دین او گرایند؟! بهاءالله جز آیه‌بافیهای غلط چه كاری توانسته؟!..

👇
تنها گفتن اینكه : «همگی بار یك دارید و برگ یك شاخسار» مردمان را بسوی دین او خواهد كشانید؟!.. مگر آن را كسی نمی‌دانست و یك آگاهی تازه‌ای می‌باشد؟!.. مگر از گفتن آن دشواریها آسان گردیده مردمان همگی دست بهم خواهند داد؟!..

[1] : یا نام دیگرش «آیتی» از مُبلّغان بهائی بود که سپس از آن کیش دست کشید و کتابی بنام کشف‌الحیل در خرده‌گیری به بهاییگری نوشت. مهنامه‌ای ادبی نیز بنام نمکدان بیرون می‌داد.
[2] : معنی : دوستاری میهن سرفرازی ندارد ، این دوستاری جهانست که دارد.
[3] : معنی : آیا کسانی که می‌دانند و آنها که نمی‌دانند یکسانند؟
[4] : گفتار 4 روز پیش (به آقای ناصر اعتمادی سرودی) دیده شود.
🔶 زندگانی من
🔸 19ـ چگونه حدّاد از بهائیگری بازگشت (تکه‌ی یک از دو)

یک داستان شیرینی که در همان روزها رخ داد و می‌باید در اینجا یاد کنم بازگشتن شیخ حسن حداد (آن یار مدرسه‌ای من) از بهائیگری بود. چنانکه گفتم حداد هنگامی که در مدرسه درس می‌خواند ، کم‌کم به بهائیگری گرایید و از درس دست کشیده یکی از «مبلغان» آن کیش گردید ، و چون در فرشبافی بسیار استاد می‌بود کارخانه‌ای نیز بنیاد گزارد که زندگانی خود را راه بَرَد. چون از یکسو در «تبلیغ» بهائیگری کوشش بسیار می‌کرد و خود مرد زبانداری می‌بود و از یکسو قالیچه‌های گرانبهای استادانه می‌بافت ، در هر دو رشته شناخته گردید و نامش بدهانها افتاد.

این در سالهای پیشتر می‌بود. لیکن در این هنگام که ملایان در تبریز چیره گردیده بنام «شریعت» و «مذهب» بآزار این و آن می‌کوشیدند شنیده شد حاجی‌میرزاابوالحسن انگجی «فتوا» بکشتن حداد داده. حداد نیز از راه بیباکی درآمده و نامه‌ای به انگجی نوشته در این زمینه که فتوای شما از روی درماندگی و ناتوانیست. شما اگر راست می‌گویید بمن زینهار دهید که بیایم و با شما «مباحثه» کنم که اگر «مغلوب» شدم مرا بکشید و اگر شما «مغلوب» شدید کیش بهائی را بپذیرید. این نامه را نوشته و فرستاده ولی حاجی‌میرزاابوالحسن پاسخی نفرستاده و همان فتوا را دنبال کرده.

در آن نشستهایی که هفته‌ای دو شب ما می‌داشتیم این داستان بمیان آمد. و هیئت گفت : «کاش او را می‌دیدیمی». من گفتم : «حداد در مدرسه با من دوستی داشته است. من نامه‌ای نوشته ازو دیدار خواهم». اینبود نامه‌ای بزبان عربی نوشته ازو دیدار خواستم. پاسخ داده بود : «من چون نمی‌توانم بکوچه و خیابان بیایم ، کارخانه‌ی من در سرای کشمشچی است ، شما بیایید همدیگر را ببینیم».

روزی من رفتم و چون فرارسیدم از دیدار یکدیگر که پس از چند سال رخ داده بود شادمان گردیدیم. یک ساعت با سخنان دوستانه گذراندیم و بهنگام جدایی گفت : «می‌دانم شما آمده بودید درباره‌ی بهائیگری با من گفتگو کنید. امروز فرصت نشد. من کتابهایی را می‌دهم ببرید و بخوانید و اندکی آگاه گردید و هفته‌ی دیگر همین روز بیایید باهم گفتگو کنیم». این گفت و چند کتابی را از فرائد میرزاابوالفضل و مقاله‌ی سیاح بابی و مانند آنها بجلوم گزاشت. من برداشتم و بازگشتم.

هفته‌ی دیگر که رفتم و بگفتگو نشستیم گفت : «شما آمده‌‌اید با من بسخن پردازید که اگر توانید از بهائیگری بیرونم آورید. بشما آگاهی می‌دهم که نیازی بسخن نیست. من از بهائیان چیزهایی را دیده‌ام که شرمم می‌آید بشما بازگویم. من دیگر بهائی نیستم. چیزی که هست شما می‌دانید که انگجی فتوای کشتن مرا داده و من اکنون قاچاقی زندگی می‌کنم. همه‌ی خویشان از من رو گردانیده‌اند. زن مرا بگرمابه راه نمی‌دهند. چندی پیش بچه‌ای از من مرد ناچار شدیم حمالی بگیریم که شبانه ببرد و نهانی بخاک سپارد. می‌دانید که من دیگر بمیان مسلمانان بازگشت نخواهم توانست. اگرهم مسلمان شوم مرا «مرتد فطری» دانسته از کشتنم چشم نخواهند پوشید. امروز تنها بهائیانند که بمن نگهداری می‌نمایند و من هم از ناچاری با آنان راه می‌روم و در برابر انگجی و دیگران خود را نمی‌شکنم. این راز درون منست که بشما بازگفتم که خواهشمندم پوشیده دارید و گاهی بدیدن من بیایید که باری ساعتی باشیم و درد دل گوییم».
🔶 زندگانی من
🔸 19ـ چگونه حدّاد از بهائیگری بازگشت (تکه‌ی دو از دو)

از این سخنان دلم بحالش سوخت و با افسردگی برخاستم و بازگشتم. همان شب نشست داشتیم. چگونگی را به آقامیرزا‌علی گفتم. او کمی اندیشیده گفت : «چاره‌ی این کار آسانست. مجتهد با انگجی دشمنست. خوشبختی حداد در آن بوده که انگجی به تکفیرش برخاسته. من چگونگی را با حاجی‌میرزامصطفا بمیان گزارم و مجتهد را واداریم که او را «تطهیر» کند.

حاجی‌میرزامصطفا از پسران حاجی‌میرزاحسن (1) و خود مردی دانشمند می‌بود. گذشته از درسهای ملایی که در نجف خوانده بود در ریاضیات و ستاره‌شناسی یکی از استادان شمرده می‌شد. من کم کسی را با آن دانشمندی دیده‌ام. پسران مجتهد که بی‌ارج و بیدانش ، بلکه برخی در شمار «الواد» می‌بودند ، این درمیان ایشان همچون گلی در خارستان می‌بود. چون با آقامیرزاعلی مهر ورزیدی با من نیز آشنا گردیده بود که گاهی در ریاضیات چیزهای دشوار را ازو پرسیدمی. گاهی نیز بنشست ما آمدی.
آقامیرزاعلی با او مجتهد را دیدند و چگونگی را گفتند و او خشنود گردیده ، چون ماه رمضان می‌بود و بمسجد می‌رفتی گفته بود : شما روزی حداد را بمسجد من برسانید و بمن آگاهی دهید و من خودم می‌دانم چه کار کنم.

چگونگی را به حداد آگاهی فرستاده چنین نهادیم که روز بیست‌ویکم رمضان که مردم در کوچه‌ها کمتر و در مسجد انبوهتر خواهند بود من حداد را همراه گردانیده بمسجد مجتهد رویم. آن روز این کار را کردیم. حداد عبا را بسر کشید که کسی نشناسد و از پس‌کوچه‌ها خود را بمسجد رسانیدیم. پسران مجتهد در پهلوی خود بما جا دادند که مردم سخنی نگویند. نماز خوانده شد و مجتهد ببالای منبر رفت و از کیش بهائی بسخن پرداخته دلیلهایی از قرآن و حدیث به بیپایی آن یاد کرد و سپس چنین گفت : «من گاهی که شنوم فلان کس بهائی گردیده چنین پرسم : آیا مردی باخرد می‌بود؟!. اگر گویند : باخرد می‌بود ، بهائی بودن او را باور نکنم. زیرا کسی با داشتن خرد بهائی نتواند بود. آری گاهی تواند بود که مرد باخردی بمیان بهائیان رود برای آنکه رازهای ایشان را بدست آورد. چنانکه یک طلبه‌ی فاضلی از چندی پیش ، با اجازه‌ی من ، بمیان ایشان رفته بود و اکنون که بازگشته رازهای بسیاری از ایشان بدست آورده و کتابی در رد ایشان خواهد نوشت که بسیار ارج خواهد داشت ...».

میرعلی‌اکبر نام «مؤذنی» می‌داشت که در پای منبر نشستی. چون یاد داده بودند از پایین گفت : «آقا ، شیخ‌حسن را می‌فرمایید؟...». مجتهد برآشفت و گفت : «خاموش باش ، جناب مستطاب عمدة الافاضل و العلماء آقاشیخ‌حسن را می‌گویم». این را گفت و پس از چند ستایش از حداد بسخنان دیگری پرداخت.

مردم از هر سو به حداد می‌نگریستند ، و چون «موعظه و مرثیه» پایان یافت و مجتهد پایین آمد مردم از هر سو رو به حداد آوردند و دست او را گرفتند و از آنکه او را بهائی شناخته در پشت سر بد گفته بودند آمرزش خواستند. بدینسان حداد «تطهیر» شد و از فردا آزادانه بزندگانی پرداخت. ما نیز راهمان بخانه‌ی او باز شد که بارها بمیهمانی می‌رفتیم و این داستانها را بازگفته دل خوش می‌گردانیدیم.

پابرگیها :
1ـ حاجی‌میرزاحسن مجتهد که نخست بار نامش در گفتار 3 آمد و گفته شد چون بدشمنی مشروطه برخاست ، مشروطه‌خواهان از تبریز بیرونش راندند. این هنگام که روسها چیره شده ریشه‌ی مشروطه را می‌کندند ، مجتهد به تبریز بازگشته بود.
🔶 درباره‌ی نیایش

🔸 بارها کسانی درباره‌ی نیایش (عبادت) پرسشهایی می‌کنند.

🔸چنانکه گفته‌ایم باز می‌گوییم : امروز بهترین نیایش همین کوششهاست.

🔸 آن تندیسه‌های بدبختی که با فراوانی در بیخ دیوارها دیده می‌شود از مردم این کشورند ، برادران و خواهران شمایند ، چرا بآن روز افتاده‌اند؟!. چرا این کشور که از روی حساب باید به سیصدملیون نان دهد به بیست‌ملیون نتواند داد و در این کشور همیشه گرسنگیست؟!.

🔸 آیا اینها جز نتیجه‌ی گمراهیها و نادانیهاست؟!. جز نتیجه‌ی نبودن راه زندگانیست؟!.

🔸 آیا کوشیدن و از راهش باین بدبختیها چاره کردن مایه‌ی خشنودی خدا نیست؟!. آیا چنان کوششی بهترین نیایش نمی‌باشد؟!.

🔸 آیا تنها خم شدن و راست شدنست که پرستش بخدا یا نیایش تواند بود؟!.

🔸 چنانکه بارها گفته‌ام ما یک بایای وَرجاوَند خدایی را بگردن گرفته‌ایم و اینست باید تا می‌توانیم خود را پاک و نیک گردانیده شاینده‌ی چنان بایای ورجاوند سازیم.

(دفتر «سیزدهم مرداد 1323» - احمد کسروی)