✴️ داوری توده
🔸پرچم : چون روزنامهی آزاد شرحی نوشته بود که باید دارندهی پرچم را بگناه آنکه بشعرا ایراد میگیرد بمحاکمه بکشند و یک محاکمهی ملی (یا داوری توده) خواستار گردیده بود ما پیشنهاد آن روزنامه را بخوشی پذیرفتیم و اینک خودمان یک بابی در پرچم باز میکنیم تا گفتارهایی را که در این یکی دو هفته در پاسخ نوشتههای بیادبانهی برخی روزنامهها (جز از روزنامهی آزاد) رسیده بود بتدریج بچاپ رسانیم. در این گفتارها ما کوشیدهایم که تنها مطلب باشد و بگفتههای ناشایست آن روزنامهها مقابله بمثل نشود ، و نامی از آنها بمیان نیاید. زیرا ما بآنها پاسخی نداریم و نباید داشته باشیم.
🔶 حقیقت را باید گفت و به بیهودهگویان پروا نکرد
در این چندماههی اخیر که هر کس بمذاق خود تعبیری میکند ، بعضی میگویند دورهی آزادی و بعضی دیگر بدورهی هرج و مرج و انحطاط تفسیر می کنند ، گروهی افسرده و خمود از ویرانهی فراموشی و زاویهی فلاکت سر درآورده و باقتضای طبع خود بآزادی فکر و شأن و آبروی مردمان حملهور شده و بهمین وسیله کمیت بیسر و پایی و هتاکی آنان در میدان آشوب امروزی تاخت و تاز میکند.
هر روز با موضوعات موهون و سخنان مبتذل خود یک نوع وقاحت و بیشرمی از خود نشان داده باین وسیلهی نامشروع مردم را غارت میکنند و مقداری از وجوه مردم را میربایند و بدبختی اینجاست که بیشتر از همه برای بیچارگی مردم در گریه و نوحهسرایی هستند و در این کار بسیار مهارت دارند. امروز بفلان مؤسسه حمله میکنند و از بنگاه دیگری تمجید یا از یک وزارتخانه تکذیب و نسبت بدیگری شکر میگذارند ، تا از این حرفهی پست و رکیک بآرزوهای شوم و پلید خود نائل شوند ... اینها همان مار و کژدمهای موذی هستند که چندین سال در سوراخهای خود خزیده و فرصت نیش زدن و زهر دادن را نداشتند و در این مدت مختصر خیال تلافی چندین سال را دارند.
مردم سادهلوح و پریشان عصر فعلی هم که اینقدر وقت ندارند که بمضرات این یاوهگویان پی برده و بدانند چه اندازه اوراق زهرآگین این طایفه بحال آنها مضر و چقدر باعث پریشانی و سلب آرامش آنها است.
باری از مطلب بدور افتادیم مقصود این بود که حرف حق باید گفته شود و باغراض ماجراجویان نباید وقعی گذاشت.
نویسندهی محترم آیین و پیمان سالها است که موضوع مضرات شعرهای بیهوده را مطرح کرده و در اثبات مرام خود پایفشاری نموده و باعتراضات بیشمار اهل ادب (که این یاوهگویان پیش آنها هیچ نیستند) جواب داده.
این موضوع تازه نیست که فلان نویسندهی رذل اینقدر وقاحت بخرج داده و سید عالِم و صحیح النسب را باجداد واقعی خودش نسبت داده است. نمیدانم آنوقتی که نویسندهی آیین ، مرام محکم خود را پشت میز خطابه در انجمن ادبیِ مرکز باثبات میرسانید این بذلهگوها در کجا و در چه بیابانی حیران و اشترچران بودند؟ بنده در این باب وقت بحث و مجادله ندارم. تنها این پرسش را میکنم که این اندازه غلو و اغراق دربارهی چند تن شاعر چه معنی دارد؟ این آقایان در عصر خود چه کردند؟ چه اختراعی نمودند؟ کدام زحمت را متحمل شدند؟ بعد از آنها چه شد؟ چه نتیجهای از گفتار آنان عاید ما شد؟ امروز کدام مسئلهی حیاتی ما رهین خدمات آنهاست؟ میگویند اینها از مفاخر کشور ما هستند. آیا این حرف دلیل نمیخواهد؟ چرا؟ بِچه دلیل؟ فخر یعنی چه؟ چه افتخاری داریم؟ چه کردهایم؟ چه میکنیم که از آنها بیادگار مانده است؟ صنعت از آنها آموختیم؟ مسائل اقتصادی و قضایی از آنها بما رسیده است؟
آیا شعرایی که آشکاره دم از «دوست داشتن خط سبز» و «سری و سری داشتن با نوجوان پسری» و «دل دادن بجگر گوشهی مردم» زده و آبروی یک تودهی آبرومندی را لکهدار گردانیدهاند مایهی افتخار ما هستند؟! ما چه افتخاری بآنها توانیم کرد؟ آیا کسانی که در سراسر شعرهای خودشان جز کلمات می و شاهد و باده و پیاله و مستی و امثال این بکار نبردهاند و بزندگانی جز از نظر بدمستی و گیجسری نگاهی نکردهاند چه سودی ما را از شعرهای آنان تواند بود؟! عجب است میگویند : مقصودشان میِ حقیقت بوده. من نمیدانم میِ حقیقت چیست؟! چرا حقیقت را می بنامند؟!. وآنگاه شاعری که گفته (آن تلخوش که صوفی امّ الخبائثش خوانَد احلی لنا و اشهی من قبلـة العذارا) اول بگویید مگر میِ حقیقت تلخوش است؟!. دوم «الخمر ام الخبائث» را پیغمبر بزرگوار اسلام فرموده و در حق همان شراب تلخوش که از آب انگور بعمل میآید فرموده و آیا این شعر توهین بآن بزرگوار نیست؟!.
نویسندهی پیمان و پرچم در جای خود ، من یک تن ایرانی هستم و این پرسشها را از هواداران این شاعران میکنم. خواهشمندم با زبان نزاکت بمن پاسخی دهند!. خواهشمندم بفرمایند ما امروز از تعلیمات عرفانی مثنوی چه فایده توانیم برد؟!
آیا ما امروز با تصوف زندگی توانیم کرد؟! پرسشهاییست میکنم و استدعا دارم پاسخهایی لطف فرمایید.
🔸پرچم : چون روزنامهی آزاد شرحی نوشته بود که باید دارندهی پرچم را بگناه آنکه بشعرا ایراد میگیرد بمحاکمه بکشند و یک محاکمهی ملی (یا داوری توده) خواستار گردیده بود ما پیشنهاد آن روزنامه را بخوشی پذیرفتیم و اینک خودمان یک بابی در پرچم باز میکنیم تا گفتارهایی را که در این یکی دو هفته در پاسخ نوشتههای بیادبانهی برخی روزنامهها (جز از روزنامهی آزاد) رسیده بود بتدریج بچاپ رسانیم. در این گفتارها ما کوشیدهایم که تنها مطلب باشد و بگفتههای ناشایست آن روزنامهها مقابله بمثل نشود ، و نامی از آنها بمیان نیاید. زیرا ما بآنها پاسخی نداریم و نباید داشته باشیم.
🔶 حقیقت را باید گفت و به بیهودهگویان پروا نکرد
در این چندماههی اخیر که هر کس بمذاق خود تعبیری میکند ، بعضی میگویند دورهی آزادی و بعضی دیگر بدورهی هرج و مرج و انحطاط تفسیر می کنند ، گروهی افسرده و خمود از ویرانهی فراموشی و زاویهی فلاکت سر درآورده و باقتضای طبع خود بآزادی فکر و شأن و آبروی مردمان حملهور شده و بهمین وسیله کمیت بیسر و پایی و هتاکی آنان در میدان آشوب امروزی تاخت و تاز میکند.
هر روز با موضوعات موهون و سخنان مبتذل خود یک نوع وقاحت و بیشرمی از خود نشان داده باین وسیلهی نامشروع مردم را غارت میکنند و مقداری از وجوه مردم را میربایند و بدبختی اینجاست که بیشتر از همه برای بیچارگی مردم در گریه و نوحهسرایی هستند و در این کار بسیار مهارت دارند. امروز بفلان مؤسسه حمله میکنند و از بنگاه دیگری تمجید یا از یک وزارتخانه تکذیب و نسبت بدیگری شکر میگذارند ، تا از این حرفهی پست و رکیک بآرزوهای شوم و پلید خود نائل شوند ... اینها همان مار و کژدمهای موذی هستند که چندین سال در سوراخهای خود خزیده و فرصت نیش زدن و زهر دادن را نداشتند و در این مدت مختصر خیال تلافی چندین سال را دارند.
مردم سادهلوح و پریشان عصر فعلی هم که اینقدر وقت ندارند که بمضرات این یاوهگویان پی برده و بدانند چه اندازه اوراق زهرآگین این طایفه بحال آنها مضر و چقدر باعث پریشانی و سلب آرامش آنها است.
باری از مطلب بدور افتادیم مقصود این بود که حرف حق باید گفته شود و باغراض ماجراجویان نباید وقعی گذاشت.
نویسندهی محترم آیین و پیمان سالها است که موضوع مضرات شعرهای بیهوده را مطرح کرده و در اثبات مرام خود پایفشاری نموده و باعتراضات بیشمار اهل ادب (که این یاوهگویان پیش آنها هیچ نیستند) جواب داده.
این موضوع تازه نیست که فلان نویسندهی رذل اینقدر وقاحت بخرج داده و سید عالِم و صحیح النسب را باجداد واقعی خودش نسبت داده است. نمیدانم آنوقتی که نویسندهی آیین ، مرام محکم خود را پشت میز خطابه در انجمن ادبیِ مرکز باثبات میرسانید این بذلهگوها در کجا و در چه بیابانی حیران و اشترچران بودند؟ بنده در این باب وقت بحث و مجادله ندارم. تنها این پرسش را میکنم که این اندازه غلو و اغراق دربارهی چند تن شاعر چه معنی دارد؟ این آقایان در عصر خود چه کردند؟ چه اختراعی نمودند؟ کدام زحمت را متحمل شدند؟ بعد از آنها چه شد؟ چه نتیجهای از گفتار آنان عاید ما شد؟ امروز کدام مسئلهی حیاتی ما رهین خدمات آنهاست؟ میگویند اینها از مفاخر کشور ما هستند. آیا این حرف دلیل نمیخواهد؟ چرا؟ بِچه دلیل؟ فخر یعنی چه؟ چه افتخاری داریم؟ چه کردهایم؟ چه میکنیم که از آنها بیادگار مانده است؟ صنعت از آنها آموختیم؟ مسائل اقتصادی و قضایی از آنها بما رسیده است؟
آیا شعرایی که آشکاره دم از «دوست داشتن خط سبز» و «سری و سری داشتن با نوجوان پسری» و «دل دادن بجگر گوشهی مردم» زده و آبروی یک تودهی آبرومندی را لکهدار گردانیدهاند مایهی افتخار ما هستند؟! ما چه افتخاری بآنها توانیم کرد؟ آیا کسانی که در سراسر شعرهای خودشان جز کلمات می و شاهد و باده و پیاله و مستی و امثال این بکار نبردهاند و بزندگانی جز از نظر بدمستی و گیجسری نگاهی نکردهاند چه سودی ما را از شعرهای آنان تواند بود؟! عجب است میگویند : مقصودشان میِ حقیقت بوده. من نمیدانم میِ حقیقت چیست؟! چرا حقیقت را می بنامند؟!. وآنگاه شاعری که گفته (آن تلخوش که صوفی امّ الخبائثش خوانَد احلی لنا و اشهی من قبلـة العذارا) اول بگویید مگر میِ حقیقت تلخوش است؟!. دوم «الخمر ام الخبائث» را پیغمبر بزرگوار اسلام فرموده و در حق همان شراب تلخوش که از آب انگور بعمل میآید فرموده و آیا این شعر توهین بآن بزرگوار نیست؟!.
نویسندهی پیمان و پرچم در جای خود ، من یک تن ایرانی هستم و این پرسشها را از هواداران این شاعران میکنم. خواهشمندم با زبان نزاکت بمن پاسخی دهند!. خواهشمندم بفرمایند ما امروز از تعلیمات عرفانی مثنوی چه فایده توانیم برد؟!
آیا ما امروز با تصوف زندگی توانیم کرد؟! پرسشهاییست میکنم و استدعا دارم پاسخهایی لطف فرمایید.
خلاصه ما منکر نیستیم که شعراء ما شعر خوب گفتهاند ولی باید دید نتیجهی این کار چه بوده و بما از اینهمه چه رسیده و خود آنها چه بهره بردند؟.. مثلاً اگر فلان کتاب شعر را نداشتیم امروز بکدام مصیبت گرفتار میشدیم و فعلاً که داریم چه صنعتی از پیش بردهایم؟!.
خواهید گفت بالاخره ملل دیگر بنویسندگان و شعراء خود میبالند ما هم در مقابل آنها باید عرض اندام کنیم و خمریات و غزلیات خود را برخ آنان بکشیم. میگوییم اولاً معلوم نیست که آنها در این کار راه صواب رفته باشند و از کجا که این اشکال بر آنها هم وارد نباشد؟!.
ثانیاً نویسنده یا شاعری که گفتارش موجب تحول فکری و انقلاب محیط باشد و از گفتار او یک نتیجهی اجتماعی و ملی تولید گردد البته لایق ستایش است ولی باید دید در محیط ما هم چنین موضوعی پیشامد کرده است یا نه؟.
بالاخره موضوع لایق بحث و تفکر است باید گفت و نوشت و استدلال رد و بدل کرد تا حقیقت روشن گردد. امروز نویسندگان هر کسی بذوق خود و بفراخور معلومات خویش اظهار نظر کند و بالاخره آنچه هیچ موضوعی ندارد آن سخنان خارج از ادبست که برخی بیمایگان بیرون میریزند و البته باید از آنان جلوگیری شود.
بخامهی عطاءالله اشراقی
(پرچم روزانه ، ش 129)
خواهید گفت بالاخره ملل دیگر بنویسندگان و شعراء خود میبالند ما هم در مقابل آنها باید عرض اندام کنیم و خمریات و غزلیات خود را برخ آنان بکشیم. میگوییم اولاً معلوم نیست که آنها در این کار راه صواب رفته باشند و از کجا که این اشکال بر آنها هم وارد نباشد؟!.
ثانیاً نویسنده یا شاعری که گفتارش موجب تحول فکری و انقلاب محیط باشد و از گفتار او یک نتیجهی اجتماعی و ملی تولید گردد البته لایق ستایش است ولی باید دید در محیط ما هم چنین موضوعی پیشامد کرده است یا نه؟.
بالاخره موضوع لایق بحث و تفکر است باید گفت و نوشت و استدلال رد و بدل کرد تا حقیقت روشن گردد. امروز نویسندگان هر کسی بذوق خود و بفراخور معلومات خویش اظهار نظر کند و بالاخره آنچه هیچ موضوعی ندارد آن سخنان خارج از ادبست که برخی بیمایگان بیرون میریزند و البته باید از آنان جلوگیری شود.
بخامهی عطاءالله اشراقی
(پرچم روزانه ، ش 129)
🔶 زندگانی من
🔸 31ـ چگونه رنجیدگی بدشمنی انجامید (تکهی دو از دو)
از جمله روزی نشستی در خانهی حاجیمعینالرعایا خواستی بود. گفته بودیم ما پرسشهایی میداریم. که آقاشیخ بآنها پاسخ دهد و ما نیز به همان گلهگزاری بس کرده از در آشتی درآییم. از سوی ما چند تن برگزیده شدند که یکی من بودم. چنین نهادیم که در آن نشست جز دکتر که مردی سالمندتر و خود بردبار میبود سخن نگوید. بدینسان رفتیم. حاجیاسماعیلآقا امیرخیزی و حاجی محمدعلیآقا بادامچی و آقامیرزاعلی هیئت نیز میبودند. خود خیابانی دیر آمد وآنگاه بسخن نپرداخته خاموش نشست. حاجیمحمدعلی گفت : «آقاشیخ ، چرا سخن نمیگویید؟!... همراهان آمدهاند و پرسشهایی میدارند؟!..». خیابانی گفت : «این همراهان دلهاشان صاف نیست. نخست دلهاشان صاف کنند و پس از آن من توانم پاسخی بپرسشهاشان دهم».
این را گفت و باز خاموش شد و همه خاموش شدند. دکتر که میبایست از سوی ما سخن گوید چیزی نگفت. راستش اینست که سَهم[=ابهت] خیابانی همه را گرفته بود. من دیدم این بریشخند کردن و دست انداختن مانندهتر است تا نشست آشتی برپا گردانیدن. دیدم ما باید از این نشست برخیزیم بیآنکه پاسخی شنیده باشیم. باید با خواری بازگردیم. اینبود خاموش نمانده گفتم : داستان روزنامهی ملانصرالدین شد. چند سال پیش که روسها در ایران میبودند چون میگفتند : «تا ایران امن نشود نخواهیم رفت» و از آنسو خودشان همیشه ناایمنی برپا میگردانیدند ، ملانصرالدین چنین پرسیده بود :
«روسها از ایران کی خواهند رفت؟!».
خودش پاسخ داده بود : «هنگامی که ایران امن شود».
سپس پرسیده بود : «ایران کی امن خواهد شد؟..».
باز خودش پاسخ داده بود : «هنگامی که روسها بیرون روند».
آقا شیخ میگوید تا همراهان دلهاشان صاف نشود پاسخ نخواهم داد. همراهان هم دلهاشان کی صاف خواهد شد؟!. هنگامی که آقا شیخ بایرادهای آنان پاسخ دهد.
از این سخن من خیابانی برآشفت و با خشم چنین گفت : «من از مرتجع چندان بدم نیاید که از جوان فضول». من چون خشمناک میبودم خودداری نتوانسته پاسخ دادم : «من هم از مرتجع چندان بدم نیاید که از شیخ متعدی». از این جملهها نشست بهم خورد و ما دیگر ننشسته برخاستیم و این آخرین دیدار من با خیابانی بود.
من اینک خَستُوانم که بد کردم و این جملهی آخری را گفتم. خیابانی هجده و هفده سال بزرگتر از من میبود و مرا آن شایستی که در برابر جملهی زنندهی او بخاموشی گرایم. ولی جوانی و تندیِ سَهِشها رشته را از دست من گرفت.
🔸 31ـ چگونه رنجیدگی بدشمنی انجامید (تکهی دو از دو)
از جمله روزی نشستی در خانهی حاجیمعینالرعایا خواستی بود. گفته بودیم ما پرسشهایی میداریم. که آقاشیخ بآنها پاسخ دهد و ما نیز به همان گلهگزاری بس کرده از در آشتی درآییم. از سوی ما چند تن برگزیده شدند که یکی من بودم. چنین نهادیم که در آن نشست جز دکتر که مردی سالمندتر و خود بردبار میبود سخن نگوید. بدینسان رفتیم. حاجیاسماعیلآقا امیرخیزی و حاجی محمدعلیآقا بادامچی و آقامیرزاعلی هیئت نیز میبودند. خود خیابانی دیر آمد وآنگاه بسخن نپرداخته خاموش نشست. حاجیمحمدعلی گفت : «آقاشیخ ، چرا سخن نمیگویید؟!... همراهان آمدهاند و پرسشهایی میدارند؟!..». خیابانی گفت : «این همراهان دلهاشان صاف نیست. نخست دلهاشان صاف کنند و پس از آن من توانم پاسخی بپرسشهاشان دهم».
این را گفت و باز خاموش شد و همه خاموش شدند. دکتر که میبایست از سوی ما سخن گوید چیزی نگفت. راستش اینست که سَهم[=ابهت] خیابانی همه را گرفته بود. من دیدم این بریشخند کردن و دست انداختن مانندهتر است تا نشست آشتی برپا گردانیدن. دیدم ما باید از این نشست برخیزیم بیآنکه پاسخی شنیده باشیم. باید با خواری بازگردیم. اینبود خاموش نمانده گفتم : داستان روزنامهی ملانصرالدین شد. چند سال پیش که روسها در ایران میبودند چون میگفتند : «تا ایران امن نشود نخواهیم رفت» و از آنسو خودشان همیشه ناایمنی برپا میگردانیدند ، ملانصرالدین چنین پرسیده بود :
«روسها از ایران کی خواهند رفت؟!».
خودش پاسخ داده بود : «هنگامی که ایران امن شود».
سپس پرسیده بود : «ایران کی امن خواهد شد؟..».
باز خودش پاسخ داده بود : «هنگامی که روسها بیرون روند».
آقا شیخ میگوید تا همراهان دلهاشان صاف نشود پاسخ نخواهم داد. همراهان هم دلهاشان کی صاف خواهد شد؟!. هنگامی که آقا شیخ بایرادهای آنان پاسخ دهد.
از این سخن من خیابانی برآشفت و با خشم چنین گفت : «من از مرتجع چندان بدم نیاید که از جوان فضول». من چون خشمناک میبودم خودداری نتوانسته پاسخ دادم : «من هم از مرتجع چندان بدم نیاید که از شیخ متعدی». از این جملهها نشست بهم خورد و ما دیگر ننشسته برخاستیم و این آخرین دیدار من با خیابانی بود.
من اینک خَستُوانم که بد کردم و این جملهی آخری را گفتم. خیابانی هجده و هفده سال بزرگتر از من میبود و مرا آن شایستی که در برابر جملهی زنندهی او بخاموشی گرایم. ولی جوانی و تندیِ سَهِشها رشته را از دست من گرفت.
🔶 زبان ایرانی (سال ششم مهنامهی پیمان) - 210
🔸 بیماری زبان یا بیماری دلها
یکی از آشنایان میگوید : بکسی در تبریز وام دارم. چند روز پیش تلگرافش رسید که پول خواسته بود. بتلگراف پاسخ نوشتم : «از پست میفرستم». خواستم این بود که تا یکی دو هفته آماده کرده بفرستم. ولی چون تلگراف را نوشتم دیدم او معنای دیگری خواهد فهمید و چنین خواهد دانست که همین اکنون از پست میفرستم و به پستخانه رفته جستجو خواهد کرد. در زبان آذربایجان این دو معنی جداست. زیرا آن را «گوندررم» و این را «گوندریرم» میگوییم. ولی در فارسی «میفرستم» به هر دو معنی بکار میرود.
خواستم بنویسم : «پس از چند روز میفرستم» ، دیدم گذشته از آنکه هشت عباسی زیان دارد خواست مرا هم نرساند ، و چهبسا که در چند روز پول بدست نیاید و نتوانم فرستاد و سخنم دروغ درآید.
درمیان اندیشه بیاد گفتهی پیمان افتادم که همیشه میگوید : «این زبان بیمار است و کار خود را بانجام نمیتواند رسانید» ، و ارج و جایگاه مهنامه و کوششهای آن در برابر اندیشهام نیک هویدا گردید ، و هم در این میان دشواری آسان شد زیرا بیادم افتاد که آن آشنای تبریزی هم از خوانندگان پیمانست و زبان مهنامه را میداند و اینبود با همین زبان نوشتم : «... از پست فرستم» ، و بیگمان خواستم فهمیده خواهد شد.
گفتم : تنها زبان بیمار نیست. دلها نیز بیمار است ، آری فارسی که امروز مینویسند و سخن میگویند از فهماندن بسیاری از معنیها ناتوان میباشد و این گونههایی که ما برای کارهای آن (چه در گذشته و چه در اکنون) پیدا کردیم و یا پدید آوردیم آن را زبان بسیار توانایی میگرداند. ولی شما آن را ببینید که مردم بجای آنکه خشنودی نمایند و اینها را یاد گرفته و در گفتهها و نوشتههای خود بکار برند ، یک دسته سخت رنجیدگی مینمایند و رنجش خود را با این زبان به بیرون میآورند که بگویند : «این کاری بود که هر لغتنویس میتوانست کند ، شما بیجهت باینها مشغول میشوید». یک دستهی دیگری همه در آن اندیشهاند که اینها را بگیرند و برنگ دیگری انداخته و بنام خود چیزی نشان دهند. بدبختان از همهی خوشیهای جهان جز خودنمایی و رشک و پستی را نفهمیدهاند.
ما زبان را از بیماری بیرون آوردیم و خدا یاری دهد که دلها را نیز بیرون آوریم.
🔸 بیماری زبان یا بیماری دلها
یکی از آشنایان میگوید : بکسی در تبریز وام دارم. چند روز پیش تلگرافش رسید که پول خواسته بود. بتلگراف پاسخ نوشتم : «از پست میفرستم». خواستم این بود که تا یکی دو هفته آماده کرده بفرستم. ولی چون تلگراف را نوشتم دیدم او معنای دیگری خواهد فهمید و چنین خواهد دانست که همین اکنون از پست میفرستم و به پستخانه رفته جستجو خواهد کرد. در زبان آذربایجان این دو معنی جداست. زیرا آن را «گوندررم» و این را «گوندریرم» میگوییم. ولی در فارسی «میفرستم» به هر دو معنی بکار میرود.
خواستم بنویسم : «پس از چند روز میفرستم» ، دیدم گذشته از آنکه هشت عباسی زیان دارد خواست مرا هم نرساند ، و چهبسا که در چند روز پول بدست نیاید و نتوانم فرستاد و سخنم دروغ درآید.
درمیان اندیشه بیاد گفتهی پیمان افتادم که همیشه میگوید : «این زبان بیمار است و کار خود را بانجام نمیتواند رسانید» ، و ارج و جایگاه مهنامه و کوششهای آن در برابر اندیشهام نیک هویدا گردید ، و هم در این میان دشواری آسان شد زیرا بیادم افتاد که آن آشنای تبریزی هم از خوانندگان پیمانست و زبان مهنامه را میداند و اینبود با همین زبان نوشتم : «... از پست فرستم» ، و بیگمان خواستم فهمیده خواهد شد.
گفتم : تنها زبان بیمار نیست. دلها نیز بیمار است ، آری فارسی که امروز مینویسند و سخن میگویند از فهماندن بسیاری از معنیها ناتوان میباشد و این گونههایی که ما برای کارهای آن (چه در گذشته و چه در اکنون) پیدا کردیم و یا پدید آوردیم آن را زبان بسیار توانایی میگرداند. ولی شما آن را ببینید که مردم بجای آنکه خشنودی نمایند و اینها را یاد گرفته و در گفتهها و نوشتههای خود بکار برند ، یک دسته سخت رنجیدگی مینمایند و رنجش خود را با این زبان به بیرون میآورند که بگویند : «این کاری بود که هر لغتنویس میتوانست کند ، شما بیجهت باینها مشغول میشوید». یک دستهی دیگری همه در آن اندیشهاند که اینها را بگیرند و برنگ دیگری انداخته و بنام خود چیزی نشان دهند. بدبختان از همهی خوشیهای جهان جز خودنمایی و رشک و پستی را نفهمیدهاند.
ما زبان را از بیماری بیرون آوردیم و خدا یاری دهد که دلها را نیز بیرون آوریم.
✴️ شعر و شاعری
(تکهی سیزدهم)
🔶 خراباتیان كه بودند و چه میگفتند؟..
(بخش 1 از 3)
چون در شمارههای اخیر پرچم بارها نام «خراباتیان» و «خراباتیگری» برده شده ، میخواهیم روشن گردانیم كه خراباتیان كه بودند و چه میگفتند. بیشتر مردم اینها را نمیدانند.
نخست معنی «خرابات» را روشن گردانم : باید دانست خرابات بمعنی میخانه و قمارخانه است و در فرهنگها نیز آن را بهمین معنی نوشتهاند. همانا در زمانهای پیش در شهرهای اسلامی میفروشی و قماربازی ممنوع بوده و كسی نمیتوانسته در درون شهر میخانه یا قمارخانه برپا كند. اینست كسانی از زردشتیان و مسیحیان و جهودان میرفتهاند و در بیرون شهر و درمیانهی خرابههای آخر شهر جایی را برمیگزیدهاند و در آنجا نهانی میفروشی میكردهاند. همچنین كسانی در آنجا قمارخانه برپا مینمودهاند. اینست «خرابات» نام میخانه و قمارخانه گردیده.
اما خراباتیان ، اینان كسانی بودند كه جهان را یك دستگاه هیچ و پوچ بیهودهای میشماردند و بآفرینش و آفریدگار ایرادهای بسیار میگرفتند :
ای بیخبر این شكل مجسّم هیچست این طارم و نُه سپهر ارقم هیچست
خوش باش كزین نشیمن كون و فساد وابستهی یك دمیم و آن دم هیچست
جهان و كار جهان جمله هیچ در هیچ است
هزار بار من این نكته كردهام تحقیق
میگفتند : كسی از جستجو راه بجایی نمیبرد و راز اینجهان بدست نمیآورد و خِرد گرهی از كار نمیگشاید :
در پردهی اسرار كسی را ره نیست زین تعبیه جانِ هیچ كس آگه نیست
میگفتند : هرچه در این باره گفته شده جز دروغ و افسانه نیست :
آنان كه محیط فضل و آداب شدند در كشف دقیقه شمع اصحاب شدند
ره زین شب تاریك نبردند هرگز گفتند فسانهای و در خواب شدند
میگفتند : زندگی جز یك خوابی و خیالی نیست كه میآید و میگذرد :
احوال جهان و اصل این عمر كه هست خوابی و خیالی و فریبی و دمیست
بآفریدگار ایراد گرفته میگفتند : برای چه اینهمه مردم را میآفریند و پس از زمانی نابود میكند؟!.. میگفتند : یك كاسهگری این نمیكند كه پیاپی كاسه سازد و آن را بشكند :
اجزای پیاله كه درهم پیوست بشكستن او روا نمیدارد مست
چندین سر و پای نازنین از سر و دست با مهر كه پیوست و بكین كه شكست؟!..
میگفتند : اینجهان نه آغازش پیداست و نه انجامش دانسته میباشد. ما هیچ نمیدانیم از كجا آمدهایم و بكجا میرویم ، و چرا آمدهایم و چرا میرویم؟!..
دوری كه دَرو آمدن و رفتن ماست آن را نه بدایت و نهایت پیداست
كس مینزند دمی در این معنی راست كین آمدن از كجا و رفتن بكجاست
از این سخنان خود نتیجه گرفته میگفتند : در اینجهان اندیشیدن و خرد بكار بردن و در بند گذشته و آینده بودن بیجهت است و از كوشش نیز نتیجهای بدست نخواهد آمد. پس یگانه راه آنست كه آدمی آن دمی را كه در آنست غنیمت شمارد و با خوشی بسر دهد و اگر خوشی طبیعی آماده نبود با باده بچارهی اندوه كوشد و خود را مست و بیخود گرداند كه غمهای جهان را درنیابد. میگفتند : اینجهان قرنهای بیشمار همچنان گردیده است و آدمیان دسته دسته آمدهاند و رفتهاند. ما هم پس از چندی نیستیم. اینست باید دمی را كه هستیم بخوشی كوشیم :
چون عهده نمیكند كسی فردا را حالی خوش دار این دل پرسودا را
می نوش بنور ماه ای ماه كه ماه بسیار بیاید و نیابد ما را
امروز ترا دسترس فردا نیست اندیشهی فردات بجز سودا نیست
ضایع مكن این دم ار دلت شیدا نیست كین باقی عمر را بها پیدا نیست
با باده نشین كه مُلكِ محمود اینست وز چنگ شنو كه لحن داوود اینست
از نامده و رفته دگر یاد مكن خوش باش كه از وجود مقصود اینست
بادت بدست باشد اگر دل نهی بهیچ در معرضی كه مُلكِ سلیمان رود بباد
دی پیر میفروش كه ذكرش بخیر باد گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز یاد
رابطهی اینان با شراب از این راه بوده ، ولی كمكم در علاقمندی بآن براه افراط افتاده ستایشهای بسیار از آن نمودهاند و آن را یك چیز بسیار گرانمایه و والایی نشان دادهاند :
چون درگذرم بباده شویید مرا تلقین ز شراب و جام گویید مرا
خواهید بروز حشر یابید مرا از خاكِ در میكده جویید مرا
تاك را سیراب كن ای ابر نیسان در بهار قطره تا می میتواند شد چرا گوهر شود
اینهمه ستایشگری از باده و بادهخواری كه درمیان شاعران رواج یافته از خراباتیان آغاز گردیده. آنان در این باره راه گزافهگویی پیمودهاند و دیگران نافهمیده بآنان پیروی كردهاند.
(تکهی سیزدهم)
🔶 خراباتیان كه بودند و چه میگفتند؟..
(بخش 1 از 3)
چون در شمارههای اخیر پرچم بارها نام «خراباتیان» و «خراباتیگری» برده شده ، میخواهیم روشن گردانیم كه خراباتیان كه بودند و چه میگفتند. بیشتر مردم اینها را نمیدانند.
نخست معنی «خرابات» را روشن گردانم : باید دانست خرابات بمعنی میخانه و قمارخانه است و در فرهنگها نیز آن را بهمین معنی نوشتهاند. همانا در زمانهای پیش در شهرهای اسلامی میفروشی و قماربازی ممنوع بوده و كسی نمیتوانسته در درون شهر میخانه یا قمارخانه برپا كند. اینست كسانی از زردشتیان و مسیحیان و جهودان میرفتهاند و در بیرون شهر و درمیانهی خرابههای آخر شهر جایی را برمیگزیدهاند و در آنجا نهانی میفروشی میكردهاند. همچنین كسانی در آنجا قمارخانه برپا مینمودهاند. اینست «خرابات» نام میخانه و قمارخانه گردیده.
اما خراباتیان ، اینان كسانی بودند كه جهان را یك دستگاه هیچ و پوچ بیهودهای میشماردند و بآفرینش و آفریدگار ایرادهای بسیار میگرفتند :
ای بیخبر این شكل مجسّم هیچست این طارم و نُه سپهر ارقم هیچست
خوش باش كزین نشیمن كون و فساد وابستهی یك دمیم و آن دم هیچست
جهان و كار جهان جمله هیچ در هیچ است
هزار بار من این نكته كردهام تحقیق
میگفتند : كسی از جستجو راه بجایی نمیبرد و راز اینجهان بدست نمیآورد و خِرد گرهی از كار نمیگشاید :
در پردهی اسرار كسی را ره نیست زین تعبیه جانِ هیچ كس آگه نیست
میگفتند : هرچه در این باره گفته شده جز دروغ و افسانه نیست :
آنان كه محیط فضل و آداب شدند در كشف دقیقه شمع اصحاب شدند
ره زین شب تاریك نبردند هرگز گفتند فسانهای و در خواب شدند
میگفتند : زندگی جز یك خوابی و خیالی نیست كه میآید و میگذرد :
احوال جهان و اصل این عمر كه هست خوابی و خیالی و فریبی و دمیست
بآفریدگار ایراد گرفته میگفتند : برای چه اینهمه مردم را میآفریند و پس از زمانی نابود میكند؟!.. میگفتند : یك كاسهگری این نمیكند كه پیاپی كاسه سازد و آن را بشكند :
اجزای پیاله كه درهم پیوست بشكستن او روا نمیدارد مست
چندین سر و پای نازنین از سر و دست با مهر كه پیوست و بكین كه شكست؟!..
میگفتند : اینجهان نه آغازش پیداست و نه انجامش دانسته میباشد. ما هیچ نمیدانیم از كجا آمدهایم و بكجا میرویم ، و چرا آمدهایم و چرا میرویم؟!..
دوری كه دَرو آمدن و رفتن ماست آن را نه بدایت و نهایت پیداست
كس مینزند دمی در این معنی راست كین آمدن از كجا و رفتن بكجاست
از این سخنان خود نتیجه گرفته میگفتند : در اینجهان اندیشیدن و خرد بكار بردن و در بند گذشته و آینده بودن بیجهت است و از كوشش نیز نتیجهای بدست نخواهد آمد. پس یگانه راه آنست كه آدمی آن دمی را كه در آنست غنیمت شمارد و با خوشی بسر دهد و اگر خوشی طبیعی آماده نبود با باده بچارهی اندوه كوشد و خود را مست و بیخود گرداند كه غمهای جهان را درنیابد. میگفتند : اینجهان قرنهای بیشمار همچنان گردیده است و آدمیان دسته دسته آمدهاند و رفتهاند. ما هم پس از چندی نیستیم. اینست باید دمی را كه هستیم بخوشی كوشیم :
چون عهده نمیكند كسی فردا را حالی خوش دار این دل پرسودا را
می نوش بنور ماه ای ماه كه ماه بسیار بیاید و نیابد ما را
امروز ترا دسترس فردا نیست اندیشهی فردات بجز سودا نیست
ضایع مكن این دم ار دلت شیدا نیست كین باقی عمر را بها پیدا نیست
با باده نشین كه مُلكِ محمود اینست وز چنگ شنو كه لحن داوود اینست
از نامده و رفته دگر یاد مكن خوش باش كه از وجود مقصود اینست
بادت بدست باشد اگر دل نهی بهیچ در معرضی كه مُلكِ سلیمان رود بباد
دی پیر میفروش كه ذكرش بخیر باد گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز یاد
رابطهی اینان با شراب از این راه بوده ، ولی كمكم در علاقمندی بآن براه افراط افتاده ستایشهای بسیار از آن نمودهاند و آن را یك چیز بسیار گرانمایه و والایی نشان دادهاند :
چون درگذرم بباده شویید مرا تلقین ز شراب و جام گویید مرا
خواهید بروز حشر یابید مرا از خاكِ در میكده جویید مرا
تاك را سیراب كن ای ابر نیسان در بهار قطره تا می میتواند شد چرا گوهر شود
اینهمه ستایشگری از باده و بادهخواری كه درمیان شاعران رواج یافته از خراباتیان آغاز گردیده. آنان در این باره راه گزافهگویی پیمودهاند و دیگران نافهمیده بآنان پیروی كردهاند.