🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 ١٣ـ مدعیالعمومی که به زنجان فرستاده شد (تکهی دو از دو)
چند روز به نوروز مانده عباس از شهربانی اجازه گرفته به دیه خودشان رفته بود. ولی آگاهی رسید که شب چهارشنبهی آخر سال او را کشتهاند. در دیههای خمسه و آذربایجان ، روستاییان شبهای چهارشنبهی آخر سال به پشت بام یکدیگر روند و از روزنهای که پشت بام هر خانهی روستایی دارد دستمالی یا زنبیلی فروآویزند که خانهدار باید چیزی از کشمش و سنجد و بادام و مانند اینها در آن بگزارد که بالا کشیده شود. این شیوهی روستاییانست. با عباس نیز چنین رفتاری کرده بودند که چون آمده بود چیزی در دستمال بگزارد از بالا با گلولهی تفنگ بمغزش زده کشته بودند.
این آگاهی که رسید بدگمانی ببرادر آن غلامحسینخان میرفت و گفته شد که شهربانی ببازجویی و بازپرس برخاسته. چون داستان بایستی در زیر نگهبانی مدعیالعمومِ تازهرسیده باشد ، من بیکبار خود را کنار گرفتم و درپی آگاهی نمیبودم. لیکن روزی دیدم دو سه زنی بخانهی من آمدند و خود را شناسانیدند که زنهای برادر آن غلامحسینخانند و بدادخواهی آمدهاند. دانسته شد چون عباس پهلوان کارمند شهربانی میبود و از آنسو بستگی بجهانشاهخان میداشت ، شهربانی بهمدستی مدعیالعموم با دشمنان او که برادران غلامحسینخان میبودند سختگیری را بیش از اندازه گردانیده. زیرا گذشته از آنکه همهی آنها را گرفته بشهر آورده بزندان انداختهاند خانهشان هم تاراج کردهاند که از جمله پنج اسب ایشان را بادارهی حکمرانی آوردهاند.
من سخت اندوهناک شدم و نامهای بحکمران نوشته چگونگی را پرسیدم. حکمران یا محمدخان میرپنج مردی بیسواد و بسیار سادهدرون میبود. پاسخ داده بود : «تاراجگری یعنی چه؟!. آن اسبها در اصطبل ادارهی حکومتیست که متصل بعدلیه است ...». من از پاسخش در شگفت شدم. همان ساعت فرستادم در اصطبل را گشادند و اسبها را بیرون آوردند. رئیس شهربانی که داماد حکمران و خود افسری بیفرهنگ و آزمند میبود زینهای آنها را نگه داشته نمیداد و تپانچهی خود را بما نشان میداد. فشار آوردم و آنها را نیز گرفتم و بدارندگانشان سپردم.
در همان روزها دیدم تلگرافی از وزارت عدلیه رسید بدینسان : «آقای رئیس عدلیه ، از قرار شکایت غلامحسینخان اصانلو در قضیهی قتل عباس پهلوان ، مدعیالعموم و مستنطق تحت نفوذ بعضی متنفذین رفتهاند و توقیف برادران او مبنی بر اغراض بوده و با بودن رئیس عدلیهی آزمودهای مثل جنابعالی چنین تخلفاتی انتظار نمیرفت. فوری دوسیه را تحت نظر گیرید. راپورت[=گزارش] جامع تنظیم کرده بمرکز فرستید».
این تلگراف در دادگاه رسید و چون باز کردم و خواندم بآقای سیدجعفر و زاهدالزمان نشان دادم. گفتم : ببینید ، وزارت عدلیه مدعیالعمومی فرستاد و اکنون خودش چنین تلگرافی را دربارهی او میکند. چنین کسی در عدلیه چرا باشد؟!. آنگاه از من بازخواست میکند که چرا چنین کاری با بودن من رخ داده. مگر وزارت عدلیه فراموش کرده که رئیس عدلیه نمیتواند بکارهای مدعیالعموم پردازد؟!. گفتم : داستان اینست که چون غلامحسینخان از پیرامونیان وزیر جنگ (1) است و از آنجا فشاری آوردهاند ، وزارت عدلیه ناچار شده چارهی کار را از من بخواهد. در این هنگامهای فشار و سختیست که وزارت عدلیه بیاد «کارکنان آزموده»ی خود افتد. گفتم : به هر حال این تلگراف دستاویز است که من روزی سزای این مدعیالعموم را بدهم.
همان ساعت فرستادم پرونده را آوردند. چون خواندم و به بازجوییهایی برخاستم دانسته شد به بازداشتگان شکنجه نیز کردهاند و با زور شکنجه «اقرار» از آنان گرفتهاند. چگونگی را با دلیلهایش بوزارتخانه نوشته آگاهی دادم.
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ سردارسپه
🔸 ١٣ـ مدعیالعمومی که به زنجان فرستاده شد (تکهی دو از دو)
چند روز به نوروز مانده عباس از شهربانی اجازه گرفته به دیه خودشان رفته بود. ولی آگاهی رسید که شب چهارشنبهی آخر سال او را کشتهاند. در دیههای خمسه و آذربایجان ، روستاییان شبهای چهارشنبهی آخر سال به پشت بام یکدیگر روند و از روزنهای که پشت بام هر خانهی روستایی دارد دستمالی یا زنبیلی فروآویزند که خانهدار باید چیزی از کشمش و سنجد و بادام و مانند اینها در آن بگزارد که بالا کشیده شود. این شیوهی روستاییانست. با عباس نیز چنین رفتاری کرده بودند که چون آمده بود چیزی در دستمال بگزارد از بالا با گلولهی تفنگ بمغزش زده کشته بودند.
این آگاهی که رسید بدگمانی ببرادر آن غلامحسینخان میرفت و گفته شد که شهربانی ببازجویی و بازپرس برخاسته. چون داستان بایستی در زیر نگهبانی مدعیالعمومِ تازهرسیده باشد ، من بیکبار خود را کنار گرفتم و درپی آگاهی نمیبودم. لیکن روزی دیدم دو سه زنی بخانهی من آمدند و خود را شناسانیدند که زنهای برادر آن غلامحسینخانند و بدادخواهی آمدهاند. دانسته شد چون عباس پهلوان کارمند شهربانی میبود و از آنسو بستگی بجهانشاهخان میداشت ، شهربانی بهمدستی مدعیالعموم با دشمنان او که برادران غلامحسینخان میبودند سختگیری را بیش از اندازه گردانیده. زیرا گذشته از آنکه همهی آنها را گرفته بشهر آورده بزندان انداختهاند خانهشان هم تاراج کردهاند که از جمله پنج اسب ایشان را بادارهی حکمرانی آوردهاند.
من سخت اندوهناک شدم و نامهای بحکمران نوشته چگونگی را پرسیدم. حکمران یا محمدخان میرپنج مردی بیسواد و بسیار سادهدرون میبود. پاسخ داده بود : «تاراجگری یعنی چه؟!. آن اسبها در اصطبل ادارهی حکومتیست که متصل بعدلیه است ...». من از پاسخش در شگفت شدم. همان ساعت فرستادم در اصطبل را گشادند و اسبها را بیرون آوردند. رئیس شهربانی که داماد حکمران و خود افسری بیفرهنگ و آزمند میبود زینهای آنها را نگه داشته نمیداد و تپانچهی خود را بما نشان میداد. فشار آوردم و آنها را نیز گرفتم و بدارندگانشان سپردم.
در همان روزها دیدم تلگرافی از وزارت عدلیه رسید بدینسان : «آقای رئیس عدلیه ، از قرار شکایت غلامحسینخان اصانلو در قضیهی قتل عباس پهلوان ، مدعیالعموم و مستنطق تحت نفوذ بعضی متنفذین رفتهاند و توقیف برادران او مبنی بر اغراض بوده و با بودن رئیس عدلیهی آزمودهای مثل جنابعالی چنین تخلفاتی انتظار نمیرفت. فوری دوسیه را تحت نظر گیرید. راپورت[=گزارش] جامع تنظیم کرده بمرکز فرستید».
این تلگراف در دادگاه رسید و چون باز کردم و خواندم بآقای سیدجعفر و زاهدالزمان نشان دادم. گفتم : ببینید ، وزارت عدلیه مدعیالعمومی فرستاد و اکنون خودش چنین تلگرافی را دربارهی او میکند. چنین کسی در عدلیه چرا باشد؟!. آنگاه از من بازخواست میکند که چرا چنین کاری با بودن من رخ داده. مگر وزارت عدلیه فراموش کرده که رئیس عدلیه نمیتواند بکارهای مدعیالعموم پردازد؟!. گفتم : داستان اینست که چون غلامحسینخان از پیرامونیان وزیر جنگ (1) است و از آنجا فشاری آوردهاند ، وزارت عدلیه ناچار شده چارهی کار را از من بخواهد. در این هنگامهای فشار و سختیست که وزارت عدلیه بیاد «کارکنان آزموده»ی خود افتد. گفتم : به هر حال این تلگراف دستاویز است که من روزی سزای این مدعیالعموم را بدهم.
همان ساعت فرستادم پرونده را آوردند. چون خواندم و به بازجوییهایی برخاستم دانسته شد به بازداشتگان شکنجه نیز کردهاند و با زور شکنجه «اقرار» از آنان گرفتهاند. چگونگی را با دلیلهایش بوزارتخانه نوشته آگاهی دادم.
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ سردارسپه
🔶 زبان ایرانی - پرچم نیمهماهه : 247
🔸 سه گفتار از آقای خراسانی - 1
در پارسی صفت را «زاب» و موصوف را «زابنده» میتوان گفت و میتوان کنش لازم آن را زابیدن و کنش متعدی را با زابانیدن و زاباندن آورد (بپیروی از بوعلی در دانشنامه کنش را در فعل بکار بردهام ولی میتوان بجای کنش «کارواژه» گفت).
در پارسی میان زاب و زابنده (صفت و موصوف) چیزی نمیگنجد با یک زیر زاب بزابنده میپیوندد مانند شاخ دراز. همچنین در پارسی میان مضافالیه و مضاف چیزی نمیگنجد با یک مضافالیه بمضاف میپیوندد مانند شاخ گاو.
گفتگو آنجا است که نامی زاب و مضافالیه هر دو داشته باشد زاب و مضافالیه هر دو را که بآن نام نمیتوان پیوست باید دید کدام جلو میرود؟ در پارسی زاب جلو میرود مانند شاخ دراز گاو. اگر بگوییم شاخ گاو دراز ـ دراز زاب گاو میشود نه زاب شاخ. اگر بخواهیم نو زاب دانشگاه باشد باید بگوییم دانشگاه نو تهران نه دانشگاه تهران نو. زیرا در عبارت دومی نو زاب تهران میشود.
در عربی مضافالیه جلو میرود باید گفت : «جامعة تهران الجدیده» پس «آقای گرامیم» را بتازی باید گفت : «سیدی العزیز» نه «سید عزیزی» برخی از پارسیزبانان تازیدان یا تازیزبانان پارسیدان این را ندانسته پارسی را بتازی و تازی را بپارسی نادرست درآوردهاند.
احمد خراسانی
یادآوری : در صفحهی 155 شمارهی 4 مجلهی پرچم «کارواژه» را بجای «فعل» پسندیده بودید چون ازین پس این واژه را بکار خواهید برد خواهشمند است هرجا مناسب میدارید یادآور شوید که این کلمه را اینجانب از آقای فردید شنیدهام و انتخاب خود اینجانب نبوده است.
* * *
پرچم : اینکه آقای خراسانی بجای واژهی فعل «کنش» یا «کارواژه» را پیشنهاد کردهاند ما «کارواژه» را بهتر میشماریم و از این پس در همه جا این را خواهیم آورد که بجای اسم نیز «نام واژه» بگوییم.
دربارهی «زاب» بمعنی صفت ما بچنین واژهای نیازمند بودیم. زیرا «صفت» را گذشته از آنکه در دستور (یا صرف و نحو) بکار میبریم در گفتگو نیز آن را میآوریم. در حالی که نامی از فارسی برایش نمیداشتیم. اینست آن را میپذیریم و بدانسان که آقای خراسانی پیشنهاد کردهاند باید آن را برویهی کارواژه انداخته جداشدهها بیاوریم : «آدمی باید با راستی و درستی زابد» (متصف شود) (مردی میبود با دانش و هنر زابنده).
دربارهی چگونگی آوردن زاب و زابنده نیز یادآوریهای آقای خراسانی بجاست و باید در نوشتن پیروی از آنها شود.
🔸 سه گفتار از آقای خراسانی - 1
در پارسی صفت را «زاب» و موصوف را «زابنده» میتوان گفت و میتوان کنش لازم آن را زابیدن و کنش متعدی را با زابانیدن و زاباندن آورد (بپیروی از بوعلی در دانشنامه کنش را در فعل بکار بردهام ولی میتوان بجای کنش «کارواژه» گفت).
در پارسی میان زاب و زابنده (صفت و موصوف) چیزی نمیگنجد با یک زیر زاب بزابنده میپیوندد مانند شاخ دراز. همچنین در پارسی میان مضافالیه و مضاف چیزی نمیگنجد با یک مضافالیه بمضاف میپیوندد مانند شاخ گاو.
گفتگو آنجا است که نامی زاب و مضافالیه هر دو داشته باشد زاب و مضافالیه هر دو را که بآن نام نمیتوان پیوست باید دید کدام جلو میرود؟ در پارسی زاب جلو میرود مانند شاخ دراز گاو. اگر بگوییم شاخ گاو دراز ـ دراز زاب گاو میشود نه زاب شاخ. اگر بخواهیم نو زاب دانشگاه باشد باید بگوییم دانشگاه نو تهران نه دانشگاه تهران نو. زیرا در عبارت دومی نو زاب تهران میشود.
در عربی مضافالیه جلو میرود باید گفت : «جامعة تهران الجدیده» پس «آقای گرامیم» را بتازی باید گفت : «سیدی العزیز» نه «سید عزیزی» برخی از پارسیزبانان تازیدان یا تازیزبانان پارسیدان این را ندانسته پارسی را بتازی و تازی را بپارسی نادرست درآوردهاند.
احمد خراسانی
یادآوری : در صفحهی 155 شمارهی 4 مجلهی پرچم «کارواژه» را بجای «فعل» پسندیده بودید چون ازین پس این واژه را بکار خواهید برد خواهشمند است هرجا مناسب میدارید یادآور شوید که این کلمه را اینجانب از آقای فردید شنیدهام و انتخاب خود اینجانب نبوده است.
* * *
پرچم : اینکه آقای خراسانی بجای واژهی فعل «کنش» یا «کارواژه» را پیشنهاد کردهاند ما «کارواژه» را بهتر میشماریم و از این پس در همه جا این را خواهیم آورد که بجای اسم نیز «نام واژه» بگوییم.
دربارهی «زاب» بمعنی صفت ما بچنین واژهای نیازمند بودیم. زیرا «صفت» را گذشته از آنکه در دستور (یا صرف و نحو) بکار میبریم در گفتگو نیز آن را میآوریم. در حالی که نامی از فارسی برایش نمیداشتیم. اینست آن را میپذیریم و بدانسان که آقای خراسانی پیشنهاد کردهاند باید آن را برویهی کارواژه انداخته جداشدهها بیاوریم : «آدمی باید با راستی و درستی زابد» (متصف شود) (مردی میبود با دانش و هنر زابنده).
دربارهی چگونگی آوردن زاب و زابنده نیز یادآوریهای آقای خراسانی بجاست و باید در نوشتن پیروی از آنها شود.
🔶 7ـ نادانیها (3)
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
اگر راست میگویی ، سوگند چرا میخوری؟!
نادانی دیگری که در ایران رواج بیاندازه گرفته سوگند خوردنست. سوگند اگر بدروغ است نشان پلیدی و اگر براست است گواه نادانی میباشد.
بدا کسانی که نام خدا را ابزار کار خود گیرند!
این گفته بسیار بجاست : اگر راست میگویی سوگند چرا میخوری؟ زیرا سوگند اگرچه امروز رواج بیاندازه گرفته و راستگو و دروغگو ، هر دو گرفتار آن میباشند ولی پیدایش آن جز بدست دروغگویان نبوده. زیرا دروغگو که بسخن خود اعتماد ندارد ناگزیر دست بدامن سوگند میزند.
بگفتهی آن دانشمند سوگند پارهسنگی است که دروغگو بر کفهی سخن خود میاندازد تا جای سبکی آن را پر کند و پیداست که سخن راست بچنین پارهسنگ نیاز ندارد.
«پاکدینان» باید از سوگند پرهیز جویند و اگرهم عادت بآن دارند باید بکوشند و خود را از آن عادت رها گردانند.
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
اگر راست میگویی ، سوگند چرا میخوری؟!
نادانی دیگری که در ایران رواج بیاندازه گرفته سوگند خوردنست. سوگند اگر بدروغ است نشان پلیدی و اگر براست است گواه نادانی میباشد.
بدا کسانی که نام خدا را ابزار کار خود گیرند!
این گفته بسیار بجاست : اگر راست میگویی سوگند چرا میخوری؟ زیرا سوگند اگرچه امروز رواج بیاندازه گرفته و راستگو و دروغگو ، هر دو گرفتار آن میباشند ولی پیدایش آن جز بدست دروغگویان نبوده. زیرا دروغگو که بسخن خود اعتماد ندارد ناگزیر دست بدامن سوگند میزند.
بگفتهی آن دانشمند سوگند پارهسنگی است که دروغگو بر کفهی سخن خود میاندازد تا جای سبکی آن را پر کند و پیداست که سخن راست بچنین پارهسنگ نیاز ندارد.
«پاکدینان» باید از سوگند پرهیز جویند و اگرهم عادت بآن دارند باید بکوشند و خود را از آن عادت رها گردانند.
✴️ نگاهی نو به دانشی کهن
(بخش 1 از 3)
کوشاد تلگرام : «درآیین ما بهترین دانشها دو چیز است : یكی آنكه بمردمان راه زندگی نماید. دیگری آنكه دستور تندرستی بیاموزد».
پیمان سال یکم شمارهی 12 صفحهی 1 (112001)
چنانکه خوانندگان میدانند ، ما چند بار در این کانال از «طب سنتی» سخن رانده و راستی و فریب در این زمینه را بازنمودیم. آخرهای سال گذشته ، در آغاز همهگیری بیماری کوید نوزده یا «کرونا» ، هم که برخی از «استادان طب سنتی» پرآوازهی ایران ، این مدعیان پرمدعا ، به میدان آمدند تا با یک مشت ادعای تازه (درمانهای مندرآورده) به آوازهی خود بیفزایند و راه فریب را بروی خود بیشتر گشایند ، ما و بسیاری از کانالها نادانیها و کودنیهاشان را نشر کردیم ، اینبود رسواتر شدند و بیشتر مردم دانستند که آنان جز دهانهای پرباد سرمایهای ندارند.
ولی اینگونه زمینهها را نباید آسان گرفت و رها کرد. باید از راههای گوناگون به زمینه درآمد و راستیها را بزبانهای دیگر گفت. تا میتوان رسواترشان گردانید و مردم را از آسیبشان رهانید. زیرا فراوانند کسانی که این رسواییها را فراموش میکنند. هستند کسانی که چون یک دو «معجزه» از این استادان دیده یا شنیدهاند ، همانها پردهای بروی دیدگانشان شده که راستیها را درنیابند و همچنان هواداری از آنان کنند. هواداری از آنان کنند و مردم را گمراه و دچار آسیبها گردانند.
از اینروست که ما هر چندگاه یک بار همینکه گفتاری در این زمینه از دانشمندان و دانشوران پیدا کنیم در این کانال میآوریم و این کار را بایا میدانیم.
نوشتار زیر را که نوشتهی کاملی است و با زبان ساده و نیکی نوشته شده از روزنامهی شرق شمارهی 5 تیرماه 1399 در سه بخش میآوریم :
🔸طب سنتی به مجموعهاى از داروها و روشهاى درمانی گفته میشود که در طی هزاران سال تجربهی بشرى حاصل شده است. این تجربیات بیشتر انفرادى و سازماننیافته بودهاند. طب سنتیِ فرهنگهاى مختلف براى بیماریهاى گوناگون روشهاى درمانی متفاوتی دارد. تعاریف بیمارىها و نشانهشناسی آنها و دارودرمانی در این فرهنگها نیز متفاوت است. این داروها معمولا منشأ گیاهی ، حیوانی و یا معدنی داشتهاند و معمولا از همان محیط بدست میآمدهاند. این روشها و داروهاى طب سنتی معمولا سینه به سینه از طریق نوشتن کتابها و یا آموزش به نسل بعدى انتقال مییافته است و پزشکان کار داروسازان را همزمان انجام میدادند. شیوهی درمانی و نظر پزشکان معروفِ گذشته حکم قطعی و معتبر و مستند داشته است ، بدون آنکه این شیوهها و روشهاى درمانی ارزیابی شود. در گذشته به علت محدودیت دانش بشرى دامنهی طب سنتی بسیار محدود و شناخت طبیبان سنتی از ساختمان بدن و داروها شناختی ابتدایی بود. براى مثال ، کسانی را که به مناطق بد آب و هوا میرفتند و دچار تبِ مالاریا میشدند آن را به علت بدى هوا میدانستند[1]. پزشکی نوین با شناخت چرخهی این بیمارى نشان داد که پشهی آنوفل که ناقل انگل مالاریاست با گزیدن انسان بیمارى را به وى منتقل میکند.
اصول نظرى آنها[پزشکان کهن] هم واقعی نبود. مفهوم امزاج اربعه یا طبایع گرم و سرد و خشک و تر و نیز چهار مزاج مرکب یعنی مزاج صفراوی ، دموی ، سوداوی و بلغمی مفاهیمی قدیمی و غیرعلمی هستند و دیگر در پزشکی امروزی کاربردى ندارند ، چون با شیوهی دانشورزانه نمیتوان آن را اندازهگیرى کرد و نشان داد که وجود دارند. از زمان بقراط ، پدر طب حدود دوهزاروپانصد سال و از زمان رازی ، پدر طب سنتی ایران حدود هزاروصد سال میگذرد. طب سنتی ایران نوعی پزشکی است که بر پایهی آموزشهاى تاریخی پزشکان قرار دارد و بسیارى از نظریات و روشهایش از طب سنتی هند و یونان اقتباس شده است. این طب مبنایی عقلانی و تجربی دارد و در اثر تجربه و آزمایش انسانها در طول تاریخ بدست آمده است. پزشکانی مانند زکریاى رازى و ابن سینا و دیگر پزشکان ایرانی در کتابهاى خود به بقراط و جالینوس و دیگر پزشکان یونانی به وفور اشاره کردهاند. در این مدت طب سنتی کارگشاى بیماران بوده است ـ چون بیماران چیز دیگرى در دسترس نداشتند ، اما امروزه چطور؟ طب سنتی هیچ دارویی براى درمان صدها بیمارى کشف شده در پنجاه سال گذشته را ندارد ـ حتا دارویی که بتوان یك بخیهی ساده زد و یا یك بیهوشی ساده ایجاد کرد و یا یك جراحی کوچك انجام داد.
[1] : کوشاد تلگرام : نام بیماری از واژهی ایتالیایی mala aria به معنی هوای بد گرفته شده.
(بخش 1 از 3)
کوشاد تلگرام : «درآیین ما بهترین دانشها دو چیز است : یكی آنكه بمردمان راه زندگی نماید. دیگری آنكه دستور تندرستی بیاموزد».
پیمان سال یکم شمارهی 12 صفحهی 1 (112001)
چنانکه خوانندگان میدانند ، ما چند بار در این کانال از «طب سنتی» سخن رانده و راستی و فریب در این زمینه را بازنمودیم. آخرهای سال گذشته ، در آغاز همهگیری بیماری کوید نوزده یا «کرونا» ، هم که برخی از «استادان طب سنتی» پرآوازهی ایران ، این مدعیان پرمدعا ، به میدان آمدند تا با یک مشت ادعای تازه (درمانهای مندرآورده) به آوازهی خود بیفزایند و راه فریب را بروی خود بیشتر گشایند ، ما و بسیاری از کانالها نادانیها و کودنیهاشان را نشر کردیم ، اینبود رسواتر شدند و بیشتر مردم دانستند که آنان جز دهانهای پرباد سرمایهای ندارند.
ولی اینگونه زمینهها را نباید آسان گرفت و رها کرد. باید از راههای گوناگون به زمینه درآمد و راستیها را بزبانهای دیگر گفت. تا میتوان رسواترشان گردانید و مردم را از آسیبشان رهانید. زیرا فراوانند کسانی که این رسواییها را فراموش میکنند. هستند کسانی که چون یک دو «معجزه» از این استادان دیده یا شنیدهاند ، همانها پردهای بروی دیدگانشان شده که راستیها را درنیابند و همچنان هواداری از آنان کنند. هواداری از آنان کنند و مردم را گمراه و دچار آسیبها گردانند.
از اینروست که ما هر چندگاه یک بار همینکه گفتاری در این زمینه از دانشمندان و دانشوران پیدا کنیم در این کانال میآوریم و این کار را بایا میدانیم.
نوشتار زیر را که نوشتهی کاملی است و با زبان ساده و نیکی نوشته شده از روزنامهی شرق شمارهی 5 تیرماه 1399 در سه بخش میآوریم :
🔸طب سنتی به مجموعهاى از داروها و روشهاى درمانی گفته میشود که در طی هزاران سال تجربهی بشرى حاصل شده است. این تجربیات بیشتر انفرادى و سازماننیافته بودهاند. طب سنتیِ فرهنگهاى مختلف براى بیماریهاى گوناگون روشهاى درمانی متفاوتی دارد. تعاریف بیمارىها و نشانهشناسی آنها و دارودرمانی در این فرهنگها نیز متفاوت است. این داروها معمولا منشأ گیاهی ، حیوانی و یا معدنی داشتهاند و معمولا از همان محیط بدست میآمدهاند. این روشها و داروهاى طب سنتی معمولا سینه به سینه از طریق نوشتن کتابها و یا آموزش به نسل بعدى انتقال مییافته است و پزشکان کار داروسازان را همزمان انجام میدادند. شیوهی درمانی و نظر پزشکان معروفِ گذشته حکم قطعی و معتبر و مستند داشته است ، بدون آنکه این شیوهها و روشهاى درمانی ارزیابی شود. در گذشته به علت محدودیت دانش بشرى دامنهی طب سنتی بسیار محدود و شناخت طبیبان سنتی از ساختمان بدن و داروها شناختی ابتدایی بود. براى مثال ، کسانی را که به مناطق بد آب و هوا میرفتند و دچار تبِ مالاریا میشدند آن را به علت بدى هوا میدانستند[1]. پزشکی نوین با شناخت چرخهی این بیمارى نشان داد که پشهی آنوفل که ناقل انگل مالاریاست با گزیدن انسان بیمارى را به وى منتقل میکند.
اصول نظرى آنها[پزشکان کهن] هم واقعی نبود. مفهوم امزاج اربعه یا طبایع گرم و سرد و خشک و تر و نیز چهار مزاج مرکب یعنی مزاج صفراوی ، دموی ، سوداوی و بلغمی مفاهیمی قدیمی و غیرعلمی هستند و دیگر در پزشکی امروزی کاربردى ندارند ، چون با شیوهی دانشورزانه نمیتوان آن را اندازهگیرى کرد و نشان داد که وجود دارند. از زمان بقراط ، پدر طب حدود دوهزاروپانصد سال و از زمان رازی ، پدر طب سنتی ایران حدود هزاروصد سال میگذرد. طب سنتی ایران نوعی پزشکی است که بر پایهی آموزشهاى تاریخی پزشکان قرار دارد و بسیارى از نظریات و روشهایش از طب سنتی هند و یونان اقتباس شده است. این طب مبنایی عقلانی و تجربی دارد و در اثر تجربه و آزمایش انسانها در طول تاریخ بدست آمده است. پزشکانی مانند زکریاى رازى و ابن سینا و دیگر پزشکان ایرانی در کتابهاى خود به بقراط و جالینوس و دیگر پزشکان یونانی به وفور اشاره کردهاند. در این مدت طب سنتی کارگشاى بیماران بوده است ـ چون بیماران چیز دیگرى در دسترس نداشتند ، اما امروزه چطور؟ طب سنتی هیچ دارویی براى درمان صدها بیمارى کشف شده در پنجاه سال گذشته را ندارد ـ حتا دارویی که بتوان یك بخیهی ساده زد و یا یك بیهوشی ساده ایجاد کرد و یا یك جراحی کوچك انجام داد.
[1] : کوشاد تلگرام : نام بیماری از واژهی ایتالیایی mala aria به معنی هوای بد گرفته شده.
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 14ـ نبردهایی که با ملایان رفت (تکهی یک از سه)
بهار زنجان با خوشی میگذشت. با آقایان زاهدالزمان و سیدجعفر که هر دو عضو دادگاه میبودند بسیار روزها از دادگاه بیرون آمده بتماشای باغهای زنجان که هنگام بهار بسیار دلکش میگردد میرفتیمی. این دو تن رفتار بسیار پاکدلانه با من میداشتند.
در آغاز تابستان داستانی پیش آمد و ما را با ملایان بنبردهایی کشانید. چگونگی این بود که در آن سال در عراقِ عرب جنبشی از ملایان شیعه بزیان دولت انگلیس رخ داده بود و انگلیسیان جنبش را خوابانیده و گروهی از ملایان را از عراق بیرون گردانیده بودند که دستهای از آنان به ایران آمدند.
این پیشامد دستاویزی شد که ملایان در همه جا پیش افتادند و بازارها بسته گردید و مردم در مسجدها انبوه شده ببدگویی از انگلیس پرداختند و تلگرافها به تهران و دیگر جاها فرستادند. در زنجان نیز همان کار را کردند. ولی در اینجا ملایان همانکه در مسجد فراهم نشستند و میدانی یافتند انگلیس را فراموش گردانیده بعدلیه پرداختند. باینمعنی که خواستند دست عدلیه را برتابند و خودشان چیرگی از سر گیرند.
همان روز نخست مجدالاسلام (آقای مجد ضیایی که اکنون در تهرانست) پیامی بمن فرستاده بود که گفتگویی میدارم که باید شما را ببینم. پاسخ فرستادم که من خودم آمده در خانهتان شما را خواهم دید. هنگام عصر رفتم. چون نشستیم دیدم نوشتههایی را جلو من گزاشت. چون برداشتم و خواندم دیدم «اجازههای اجتهاد» است که ببرادر او حاجیمیرزا ابوعبدالله داده شده. پرسیدم اینها برای چیست؟!. گفت : «برای آنست که شما بدانید آقای حاجیمیرزا ابوعبدالله مجتهد است». گفتم : من او را مردی دانشمند میشناسم و نیاز بدیدن اینها نیست. گفت : «مقصودی دارم. بتصدیق این اجازهنامهها آقای حاجیمیرزا ابوعبدالله مجتهد است. پارسال دعوایی بود بر سر یک خانه. جدهخانم نامی مدعی و ابراهیمخان دوافروش مدعیٌعلیه بود. آقای حاجیمیرزا ابوعبدالله حکم بحقانیت جدهخانم دادند. ولی عدلیه آن را اجرا نکرد. امروز که آقایان علما متفقاً در مسجد اجتماع داشتند قرار شد که از این پس در اجرای شریعت تسامح نکنند و احکام شرع را خودشان بموقع اجرا گزارند. اینبود که برای تَیمُّن و تبرک همان حکم آقای حاجیمیرزا ابوعبدالله را بموقع اجرا نهادند ...».
من از این داستان ایشان یکه خوردم و پرسیدم : «چگونه بموقع اجرا نهادند؟». گفت : «یک دسته از طلاب و سادات را مأمور کردند که رفتند و ابراهیم را از خانه بیرون کردند و جدهخانم را در آنجا نشاندند. قرار شد تا چند روز طلاب و سادات مستحفظ باشند که ابراهیم دوباره متعرض نشود. من که بشما زحمت دادم مقصودم این بود که از قضیه مطلع باشید ...».
گفتم : داستان شگفتیست. اگر آقایان علما «اجرای شریعت» خواهند کرد پس عدلیه چه میخواهد؟!. اگر من در برابر چنین کاری خاموش بایستم باید یکباره عدلیه را برچیده خود نیز راه تهران را پیش گیرم. این را بدانید که خاموش نخواهم ایستاد. ولی پرداختن باین کار در گام نخست بایای مدعیالعموم است که اگر او کاری نتوانست من باید پردازم. اینست شما فرصت میدارید که فردا بفرستید و ابراهیمخان را بیاورید و کار را با «اصلاح» بپایان رسانید ، و اگر نه بیگمان ما خانه را باو بازخواهیم گردانید.
گفت : «آقا اختیار دارید! عموم علما اتحاد کردهاند و تمام شهر در حال هیجان است که هر امری داده شود اجرا میکنند».
من دیگر پاسخی نداده برخاستم. چون بعدلیه رسیدم مدعیالعموم آمد بنزد من و گفت : «میدانید چه شده؟...». گفتم : چه شده؟... گفت : «ابراهیم دوافروش آمده میگوید امروز نزدیک ظهر یک دسته طلبه و سید ریختند بخانهی ما و همه را بیرون کردند و هرچه داشتیم بیرون ریختند و اکنون خانه در دست ایشان است و میگویند حکم علماست».
گفتم : تو که در پشت سر ملاها نماز میخواندی برو با خودشان گفتگو کن. گفت : «شما بدیهای مرا به رویم نکشید. پشیمانی خودم برای من بسست. من دیگر آن تقی نیستم ...».
گفتم : شما بشهربانی و حکومت بنویسید که خانه را بازگردانند. اگر آنها کاری نکردند ما خودمان توانیم کاری کرد.
🔸 14ـ نبردهایی که با ملایان رفت (تکهی یک از سه)
بهار زنجان با خوشی میگذشت. با آقایان زاهدالزمان و سیدجعفر که هر دو عضو دادگاه میبودند بسیار روزها از دادگاه بیرون آمده بتماشای باغهای زنجان که هنگام بهار بسیار دلکش میگردد میرفتیمی. این دو تن رفتار بسیار پاکدلانه با من میداشتند.
در آغاز تابستان داستانی پیش آمد و ما را با ملایان بنبردهایی کشانید. چگونگی این بود که در آن سال در عراقِ عرب جنبشی از ملایان شیعه بزیان دولت انگلیس رخ داده بود و انگلیسیان جنبش را خوابانیده و گروهی از ملایان را از عراق بیرون گردانیده بودند که دستهای از آنان به ایران آمدند.
این پیشامد دستاویزی شد که ملایان در همه جا پیش افتادند و بازارها بسته گردید و مردم در مسجدها انبوه شده ببدگویی از انگلیس پرداختند و تلگرافها به تهران و دیگر جاها فرستادند. در زنجان نیز همان کار را کردند. ولی در اینجا ملایان همانکه در مسجد فراهم نشستند و میدانی یافتند انگلیس را فراموش گردانیده بعدلیه پرداختند. باینمعنی که خواستند دست عدلیه را برتابند و خودشان چیرگی از سر گیرند.
همان روز نخست مجدالاسلام (آقای مجد ضیایی که اکنون در تهرانست) پیامی بمن فرستاده بود که گفتگویی میدارم که باید شما را ببینم. پاسخ فرستادم که من خودم آمده در خانهتان شما را خواهم دید. هنگام عصر رفتم. چون نشستیم دیدم نوشتههایی را جلو من گزاشت. چون برداشتم و خواندم دیدم «اجازههای اجتهاد» است که ببرادر او حاجیمیرزا ابوعبدالله داده شده. پرسیدم اینها برای چیست؟!. گفت : «برای آنست که شما بدانید آقای حاجیمیرزا ابوعبدالله مجتهد است». گفتم : من او را مردی دانشمند میشناسم و نیاز بدیدن اینها نیست. گفت : «مقصودی دارم. بتصدیق این اجازهنامهها آقای حاجیمیرزا ابوعبدالله مجتهد است. پارسال دعوایی بود بر سر یک خانه. جدهخانم نامی مدعی و ابراهیمخان دوافروش مدعیٌعلیه بود. آقای حاجیمیرزا ابوعبدالله حکم بحقانیت جدهخانم دادند. ولی عدلیه آن را اجرا نکرد. امروز که آقایان علما متفقاً در مسجد اجتماع داشتند قرار شد که از این پس در اجرای شریعت تسامح نکنند و احکام شرع را خودشان بموقع اجرا گزارند. اینبود که برای تَیمُّن و تبرک همان حکم آقای حاجیمیرزا ابوعبدالله را بموقع اجرا نهادند ...».
من از این داستان ایشان یکه خوردم و پرسیدم : «چگونه بموقع اجرا نهادند؟». گفت : «یک دسته از طلاب و سادات را مأمور کردند که رفتند و ابراهیم را از خانه بیرون کردند و جدهخانم را در آنجا نشاندند. قرار شد تا چند روز طلاب و سادات مستحفظ باشند که ابراهیم دوباره متعرض نشود. من که بشما زحمت دادم مقصودم این بود که از قضیه مطلع باشید ...».
گفتم : داستان شگفتیست. اگر آقایان علما «اجرای شریعت» خواهند کرد پس عدلیه چه میخواهد؟!. اگر من در برابر چنین کاری خاموش بایستم باید یکباره عدلیه را برچیده خود نیز راه تهران را پیش گیرم. این را بدانید که خاموش نخواهم ایستاد. ولی پرداختن باین کار در گام نخست بایای مدعیالعموم است که اگر او کاری نتوانست من باید پردازم. اینست شما فرصت میدارید که فردا بفرستید و ابراهیمخان را بیاورید و کار را با «اصلاح» بپایان رسانید ، و اگر نه بیگمان ما خانه را باو بازخواهیم گردانید.
گفت : «آقا اختیار دارید! عموم علما اتحاد کردهاند و تمام شهر در حال هیجان است که هر امری داده شود اجرا میکنند».
من دیگر پاسخی نداده برخاستم. چون بعدلیه رسیدم مدعیالعموم آمد بنزد من و گفت : «میدانید چه شده؟...». گفتم : چه شده؟... گفت : «ابراهیم دوافروش آمده میگوید امروز نزدیک ظهر یک دسته طلبه و سید ریختند بخانهی ما و همه را بیرون کردند و هرچه داشتیم بیرون ریختند و اکنون خانه در دست ایشان است و میگویند حکم علماست».
گفتم : تو که در پشت سر ملاها نماز میخواندی برو با خودشان گفتگو کن. گفت : «شما بدیهای مرا به رویم نکشید. پشیمانی خودم برای من بسست. من دیگر آن تقی نیستم ...».
گفتم : شما بشهربانی و حکومت بنویسید که خانه را بازگردانند. اگر آنها کاری نکردند ما خودمان توانیم کاری کرد.
✴️ نگاهی نو به دانشی کهن
(بخش 2 از 3)
🔸در طب سنتی نظریهی عفونت ناشی از میکروبها ، سلولها ، گردش خون در بدن بر اثر تلمبه زدن قلب و مرکز تفکر بودن مغز وجود ندارد. در این سدهها ، پزشکان و داروسازان در سراسر جهان با پژوهشهای خود پزشکی را پیش بردهاند. کشف گردش خون ، مکانیسم وراثت ،کشف آنتیبیوتیکها ، کشف سلولها ، کشف میکروبها و کشف ساختمان ژنها و بسیاری اکتشافات دیگر قدرت بشر را به حدی رسانده که اکنون میتوان قلب و یا کلیه را پیوند زد. شکم انسان را شکافت و بخشی از اندامها یا همهی آنها را برداشت و با اندامی دیگر جایگزین کرد. چنین کارهایی برای پزشکان گذشته حتا تا صد سال پیش ناممکن بود. این کارها با طب سنتی هم امکان ندارد و طبیبان سنتی به هیچ وجه نمیتوانند چنین کارهاى درمانی مهمی را انجام دهند.
طب نوین با استفاده از روش علمی به دستاوردهاى بسیار مهمی پس از جنگ جهانی دوم دست یافته است. روشها و ابزارهاى نوین مختلف به طب نوین کمك کرده است تا بسیارى از ادعاهاى طب سنتی را مستند کرده و آنها را از حد ادعا به حیطهی طب نوین وارد کند. این روشها و ابزارها کارآمدى ، کارایی و اثربخشی طب نوین را روشن میسازد ، بطوری که دستاوردهاى پزشکی پنجاه سال گذشته بیشتر و بهتر از دستاوردهاى پزشکی دوهزاروپانصد سال پیش از آن بوده است.
عوامل زیادی در توجه عام به طب سنتی دخالت داشتهاند. یکی آسان بودن مصرف و دسترس داشتن به آن و استفادهی راحت از آنها است ، زیرا عطار و یا طبیب سنتی هم طبابت میکند و هم دارویش را میفروشد. رجوع بیمار به این عطاریها و طبیبان سنتی آسان است. دفترچهی بیمه و تعیین وقت قبلی و آزمایشهای مختلف در آزمایشگاهها و بیمارستانها را ندارد و طبیب با یک گَرد و یا گیاهان خشک شده وعدهی شفای همهی بیمارىها را میدهد و توقع بیمار را برآورده میکند. داروهای طب سنتی ، عموماً خیلی ساده و معمولا خوراکی و گهگاه مالیدنی هستند و در موارد خیلی کمتری به شکل شیاف و تنقیه مصرف میشوند. ما اصلاً داروی سنتی به شکل استنشاقی یا اسپری و یا آئروسل و یا تزریقی نداریم.
اگر داروهای شیمیایی عوارض دارند ، تأثیر درمانی هم دارند و اثربخشی و کارایی آنها در مراحل بیشمار از سوی مراکز تحقیقاتی کشورهای مختلف از آمریکا تا ژاپن و فرانسه و انگلستان و آلمان و دهها کشور دیگر طی آزمایشهای متعدد و مراحل مختلف به ثبوت رسیده است. در مورد داروهای طب سنتی چنین پژوهشهایی انجام نشده یا نمیتواند انجام شود. تبلیغات بعضی سازمانهای بهداشتی ایران و بعضی واردکنندگان و فروشندگان داروهاى طب سنتی ، نسبت دادن اینگونه طب به دو چهره آشنا یعنی ابوعلی سینا و زکریاى رازى و اینکه بعضی افراد فکر میکنند هرچه قدیمیتر باشد ، بهتر است ، در ترویج طب سنتی مؤثر بودهاند.
بعضیها میگویند که داروهای سنتی در مقایسه با داروهای شیمیایی عوارض ندارند ، چون طبیعی هستند. باید به این نکته توجه داشت که فقط داروهای شیمیایی عوارض جانبی ندارند ، به [طور]کلی داروهای سنتی هم عوارض خطرناکی دارند. موادی مانند گوگرد ، جیوه و سم عقرب که در طب سنتی به کار میرفته است ، سمی و دارای عوارض شدید هستند ، اما اکنون دیگر در طب سنتی هم مصرف نمیشوند. داروهای گیاهی طب سنتی هم عوارض جانبی دارند. اگر داروهاى طب نوین یك یا دو مادهی شیمیایی دارویی دارد ، هر گیاه خود یك کارخانه شیمیایی است و حاوى مواد شیمیایی گوناگونی است که بعضی از آنها براى انسان سمی است. گیاهی مانند علف چای یا هوفاریقون که به طور وسیعی برای درمان افسردگیها مصرف میشود ، عوارض جانبی خطرناکی دارد ، مانند تداخل اثر دارویی با داروهای دیگر و کاهش یا افزایش اثر آنها و آسیبهای کبدی. گیاهی مانند زراوند موجب آسیبهای شدید کلیوی و سرطان میشود. عصارهی گیاه «ریش بز» یا افدرا که داروی ضد احتقان پسودوافدرین را از آن تهیه میکنند ، تاکنون موجب مرگ چندین نفر شده است.
اگر داروها و روشهاى طب سنتی به روشهاى جدید و کنترل شده آزمایش شده و اثربخشی آنها در آزمایشگاههاى گوناگون تأیید شود ، دیگر طب سنتی نیست ، بلکه جزء طب نوین خواهد بود. به این ترتیب است که داروهایی مانند آسپیرین ، پنیسیلین ، افدرین دیگوکسین ، دیزینوکسین ، تاکسولها ، کورارین ، توبوکورارین ، وینکریستین ، وینبلاستین و داروهای بسیار دیگری که همگی منشأ گیاهی دارند با پژوهش در طب سنتی ملل مختلف از گیاهان بدست آمدهاند ، اثر درمانی آنها آزمایش و تأیید شده و سپس به طور انبوه ساخته شدهاند.
(بخش 2 از 3)
🔸در طب سنتی نظریهی عفونت ناشی از میکروبها ، سلولها ، گردش خون در بدن بر اثر تلمبه زدن قلب و مرکز تفکر بودن مغز وجود ندارد. در این سدهها ، پزشکان و داروسازان در سراسر جهان با پژوهشهای خود پزشکی را پیش بردهاند. کشف گردش خون ، مکانیسم وراثت ،کشف آنتیبیوتیکها ، کشف سلولها ، کشف میکروبها و کشف ساختمان ژنها و بسیاری اکتشافات دیگر قدرت بشر را به حدی رسانده که اکنون میتوان قلب و یا کلیه را پیوند زد. شکم انسان را شکافت و بخشی از اندامها یا همهی آنها را برداشت و با اندامی دیگر جایگزین کرد. چنین کارهایی برای پزشکان گذشته حتا تا صد سال پیش ناممکن بود. این کارها با طب سنتی هم امکان ندارد و طبیبان سنتی به هیچ وجه نمیتوانند چنین کارهاى درمانی مهمی را انجام دهند.
طب نوین با استفاده از روش علمی به دستاوردهاى بسیار مهمی پس از جنگ جهانی دوم دست یافته است. روشها و ابزارهاى نوین مختلف به طب نوین کمك کرده است تا بسیارى از ادعاهاى طب سنتی را مستند کرده و آنها را از حد ادعا به حیطهی طب نوین وارد کند. این روشها و ابزارها کارآمدى ، کارایی و اثربخشی طب نوین را روشن میسازد ، بطوری که دستاوردهاى پزشکی پنجاه سال گذشته بیشتر و بهتر از دستاوردهاى پزشکی دوهزاروپانصد سال پیش از آن بوده است.
عوامل زیادی در توجه عام به طب سنتی دخالت داشتهاند. یکی آسان بودن مصرف و دسترس داشتن به آن و استفادهی راحت از آنها است ، زیرا عطار و یا طبیب سنتی هم طبابت میکند و هم دارویش را میفروشد. رجوع بیمار به این عطاریها و طبیبان سنتی آسان است. دفترچهی بیمه و تعیین وقت قبلی و آزمایشهای مختلف در آزمایشگاهها و بیمارستانها را ندارد و طبیب با یک گَرد و یا گیاهان خشک شده وعدهی شفای همهی بیمارىها را میدهد و توقع بیمار را برآورده میکند. داروهای طب سنتی ، عموماً خیلی ساده و معمولا خوراکی و گهگاه مالیدنی هستند و در موارد خیلی کمتری به شکل شیاف و تنقیه مصرف میشوند. ما اصلاً داروی سنتی به شکل استنشاقی یا اسپری و یا آئروسل و یا تزریقی نداریم.
اگر داروهای شیمیایی عوارض دارند ، تأثیر درمانی هم دارند و اثربخشی و کارایی آنها در مراحل بیشمار از سوی مراکز تحقیقاتی کشورهای مختلف از آمریکا تا ژاپن و فرانسه و انگلستان و آلمان و دهها کشور دیگر طی آزمایشهای متعدد و مراحل مختلف به ثبوت رسیده است. در مورد داروهای طب سنتی چنین پژوهشهایی انجام نشده یا نمیتواند انجام شود. تبلیغات بعضی سازمانهای بهداشتی ایران و بعضی واردکنندگان و فروشندگان داروهاى طب سنتی ، نسبت دادن اینگونه طب به دو چهره آشنا یعنی ابوعلی سینا و زکریاى رازى و اینکه بعضی افراد فکر میکنند هرچه قدیمیتر باشد ، بهتر است ، در ترویج طب سنتی مؤثر بودهاند.
بعضیها میگویند که داروهای سنتی در مقایسه با داروهای شیمیایی عوارض ندارند ، چون طبیعی هستند. باید به این نکته توجه داشت که فقط داروهای شیمیایی عوارض جانبی ندارند ، به [طور]کلی داروهای سنتی هم عوارض خطرناکی دارند. موادی مانند گوگرد ، جیوه و سم عقرب که در طب سنتی به کار میرفته است ، سمی و دارای عوارض شدید هستند ، اما اکنون دیگر در طب سنتی هم مصرف نمیشوند. داروهای گیاهی طب سنتی هم عوارض جانبی دارند. اگر داروهاى طب نوین یك یا دو مادهی شیمیایی دارویی دارد ، هر گیاه خود یك کارخانه شیمیایی است و حاوى مواد شیمیایی گوناگونی است که بعضی از آنها براى انسان سمی است. گیاهی مانند علف چای یا هوفاریقون که به طور وسیعی برای درمان افسردگیها مصرف میشود ، عوارض جانبی خطرناکی دارد ، مانند تداخل اثر دارویی با داروهای دیگر و کاهش یا افزایش اثر آنها و آسیبهای کبدی. گیاهی مانند زراوند موجب آسیبهای شدید کلیوی و سرطان میشود. عصارهی گیاه «ریش بز» یا افدرا که داروی ضد احتقان پسودوافدرین را از آن تهیه میکنند ، تاکنون موجب مرگ چندین نفر شده است.
اگر داروها و روشهاى طب سنتی به روشهاى جدید و کنترل شده آزمایش شده و اثربخشی آنها در آزمایشگاههاى گوناگون تأیید شود ، دیگر طب سنتی نیست ، بلکه جزء طب نوین خواهد بود. به این ترتیب است که داروهایی مانند آسپیرین ، پنیسیلین ، افدرین دیگوکسین ، دیزینوکسین ، تاکسولها ، کورارین ، توبوکورارین ، وینکریستین ، وینبلاستین و داروهای بسیار دیگری که همگی منشأ گیاهی دارند با پژوهش در طب سنتی ملل مختلف از گیاهان بدست آمدهاند ، اثر درمانی آنها آزمایش و تأیید شده و سپس به طور انبوه ساخته شدهاند.
🔶 زبان ایرانی - پرچم نیمهماهه : 248
🔸 سه گفتار از آقای خراسانی - 2
در پارسی نشانهی ناشناخته (نکره) «ی» است که بنامواژه پیوندد مانند «اسبی خریدم» و نشانهی شناخته (معرفه) «آن» است که پیش از نام آید مانند «پای آن اسب لنگ بود».
در پارسی امروزی نشانهی دیگری برای شناخته بکار میرود و آن «ه» است که بنام پیوندد مانند «پای اسبه لنگ بود» ولی این نشانه تنها در گفتن بکار میرود.
یکی از دستورنویسان پنداشته است که «را» نشانهی شناخته است مانند «اسب را فروختم» این درست نیست زیرا «را» گاهی حرف اضافه است مانند پادشاهی را حکایت کنند یعنی از پادشاهی حکایت کنند.
گاهی «را» نشانهی مفعول صریح است مانند : پرویز را دیدم.
آری این نشانه بیشتر با مفعول صریح شناخته بکار میرود نه آنکه نشانهی شناخته باشد از دو راه :
1ـ اگر «را» نشانهی شناخته میبود با «ی» که نشانهی نشناخته است نمیآمد زیرا شناخته و نشناخته باهم نمیسازند با اینکه «ی» را برای یک کلمه آورده میشود مانند مردی را دیدم. ناصرخسرو میگوید :
مردکی را بدشت گرگ درید زو بخوردند کرکس و زاغان
2ـ اگر «را» نشانهی شناخته بود بایستی با فاعل شناخته نیز میآمد و درست میبود بگوییم : پای اسب را لنگ بود.
پرچم : آنچه ما میدانیم در فارسی نشانهای برای شناخته (یا معرفه) نیست. ناشناخته نشانه دارد ولی شناخته نشانه ندارد. واژهی «آن» را که نشانهی شناخته میشمارند ما راست نمیدانیم. «آن» و «این» بمعنی اشاره است. میگوییم : «آن چیست که از دور میآید؟..» ، «این چیست که بدست گرفتهای؟..» ما چون میگوییم : «آن اسب» در عربی باید گفت : «ذاک الفرس» ، که «ذاک» در برابر «آن» و «فرس» در برابر «اسب» است و چیزی در برابر «ال» نیست.
اما هاء که در گفتن گاهی نشانهی شناخته است چون تنها در جاهایی میآید که با معنی کوچک داشتن (تحقیر) توأم باشد از آن نیز بهره نتوان برد.
اکنون گفتگو در اینست که آیا ما بداشتن نشانهای برای شناخته نیازمندیم؟. که اگر نیازمندیم باید واژهای بگزاریم. آقای خراسانی در این باره اندیشهی خود را نویسد.
🔸 سه گفتار از آقای خراسانی - 2
در پارسی نشانهی ناشناخته (نکره) «ی» است که بنامواژه پیوندد مانند «اسبی خریدم» و نشانهی شناخته (معرفه) «آن» است که پیش از نام آید مانند «پای آن اسب لنگ بود».
در پارسی امروزی نشانهی دیگری برای شناخته بکار میرود و آن «ه» است که بنام پیوندد مانند «پای اسبه لنگ بود» ولی این نشانه تنها در گفتن بکار میرود.
یکی از دستورنویسان پنداشته است که «را» نشانهی شناخته است مانند «اسب را فروختم» این درست نیست زیرا «را» گاهی حرف اضافه است مانند پادشاهی را حکایت کنند یعنی از پادشاهی حکایت کنند.
گاهی «را» نشانهی مفعول صریح است مانند : پرویز را دیدم.
آری این نشانه بیشتر با مفعول صریح شناخته بکار میرود نه آنکه نشانهی شناخته باشد از دو راه :
1ـ اگر «را» نشانهی شناخته میبود با «ی» که نشانهی نشناخته است نمیآمد زیرا شناخته و نشناخته باهم نمیسازند با اینکه «ی» را برای یک کلمه آورده میشود مانند مردی را دیدم. ناصرخسرو میگوید :
مردکی را بدشت گرگ درید زو بخوردند کرکس و زاغان
2ـ اگر «را» نشانهی شناخته بود بایستی با فاعل شناخته نیز میآمد و درست میبود بگوییم : پای اسب را لنگ بود.
پرچم : آنچه ما میدانیم در فارسی نشانهای برای شناخته (یا معرفه) نیست. ناشناخته نشانه دارد ولی شناخته نشانه ندارد. واژهی «آن» را که نشانهی شناخته میشمارند ما راست نمیدانیم. «آن» و «این» بمعنی اشاره است. میگوییم : «آن چیست که از دور میآید؟..» ، «این چیست که بدست گرفتهای؟..» ما چون میگوییم : «آن اسب» در عربی باید گفت : «ذاک الفرس» ، که «ذاک» در برابر «آن» و «فرس» در برابر «اسب» است و چیزی در برابر «ال» نیست.
اما هاء که در گفتن گاهی نشانهی شناخته است چون تنها در جاهایی میآید که با معنی کوچک داشتن (تحقیر) توأم باشد از آن نیز بهره نتوان برد.
اکنون گفتگو در اینست که آیا ما بداشتن نشانهای برای شناخته نیازمندیم؟. که اگر نیازمندیم باید واژهای بگزاریم. آقای خراسانی در این باره اندیشهی خود را نویسد.
🔶 8ـ نادانیها (4)
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
هیچ سخنی را نافهمیده نپذیر
یکی از عیبها که درمیان ایرانیان رواج دارد سخنان نافهمیده را پذیرفتن است. چه فراوان جملههایی که بعربی یا بفارسی یاد گرفتهاند و همیشه بر زبان میرانند بیآنکه معنای روشنی از آنها دریابند.
این از بدترین نادانیهاست و زیان آن یکسره بر خرد میباشد. زیرا بدانسان که خوراکهای سنگین هضمنشدنی معده را از کار میاندازد سخنان ناروشن و بیمعنی نیز خرد را از کار انداخته ناتوان میگرداند.
کسانی که خرد را ارجمند میدارند باید هر سخنی را که میشنوند بفهمند و یا دور بیندازند و هیچگاه سخنی را نافهمیده نپذیرند.
خرد برای آدمی جایگاه چشم را دارد. کسانی که خرد خود را بکار نینداخته و هر آنچه را میشنوند نافهمیده و نیک از بد بازنشناخته میپذیرند خریداری را میمانند که در بازار چشم روی هم گزارده هر آنچه را که بدستش دادند ناشناخته خریداری کند.
آیا چنین کسی زیانکار نخواهد بود؟!
بلکه باید گفت : کار نبردن خرد زیانش بیشتر است. چه او از این راه نابود و تباه میگردد.
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
هیچ سخنی را نافهمیده نپذیر
یکی از عیبها که درمیان ایرانیان رواج دارد سخنان نافهمیده را پذیرفتن است. چه فراوان جملههایی که بعربی یا بفارسی یاد گرفتهاند و همیشه بر زبان میرانند بیآنکه معنای روشنی از آنها دریابند.
این از بدترین نادانیهاست و زیان آن یکسره بر خرد میباشد. زیرا بدانسان که خوراکهای سنگین هضمنشدنی معده را از کار میاندازد سخنان ناروشن و بیمعنی نیز خرد را از کار انداخته ناتوان میگرداند.
کسانی که خرد را ارجمند میدارند باید هر سخنی را که میشنوند بفهمند و یا دور بیندازند و هیچگاه سخنی را نافهمیده نپذیرند.
خرد برای آدمی جایگاه چشم را دارد. کسانی که خرد خود را بکار نینداخته و هر آنچه را میشنوند نافهمیده و نیک از بد بازنشناخته میپذیرند خریداری را میمانند که در بازار چشم روی هم گزارده هر آنچه را که بدستش دادند ناشناخته خریداری کند.
آیا چنین کسی زیانکار نخواهد بود؟!
بلکه باید گفت : کار نبردن خرد زیانش بیشتر است. چه او از این راه نابود و تباه میگردد.