این دستگاه «فرهنگ نام» بدست خائنانی همچون برادران فروغی و علیاصغر حکمت و مانندگان آنها بنیاد یافته. آنها همدستان پرفسور براون در رواج شعر و شاعری و «ادبیات» در ایران بودهاند. (در این باره کتاب در پیرامون «ادبیات» دیده شود)
آن دانشکدههای ادبیات که دمادم استاد و دکتر بیرون داده و میدهند ، بهترین پایگاه برای رواج دادن به این کتابهای بدآموزند.
آن دانشکدههای ادبیات که دمادم استاد و دکتر بیرون داده و میدهند ، بهترین پایگاه برای رواج دادن به این کتابهای بدآموزند.
فرض کنیم دیوان حافظ هیچ آلودگی و بدآموزی ندارد. هنوز جای پرسش است : آیا اینهمه به کتابهای زمان مغول پرداختن و سرگرم گذشتهها شدن نیکست؟! برای یک توده سودمندست که دیده به گذشتهها دوزند؟!