🔶 یکم دیماه و داستانش
🔸 تکهی 24
باری چون از اتاق فرمانداری بازگشتم چند دقیقه نگذشته بود که دیدیم پایهور نگهبان ما آمده و چنین گفت : دستور دادهاند شما را بشهربانی تحویل دهیم. میخواستیم قدری دیر کنیم تا تلفن نخستوزیر برسد. کسانی که دلسوزی بما مینمودند و آگاهیهایی میآوردند گفتند : آقای سرتیپ عمیدی چون شنیده نخستوزیر تلفن خواهد کرد میخواهد هرچه زودتر شما را از اینجا بیرون فرستد و اینست دستور اکید داده. جای آن بود ما ایستادگی نماییم و به پردهدری پردازیم. ولی چون به وعدهی نخستوزیر اطمینان داشتیم و نیک میدانستیم که اگر نظر نخستوزیر در کار نباشد فرماندار نظامی یا دیگری کاری از پیش نخواهد برد بیهوده بآن نپرداختیم. با دستور دادستان اتوبوس آوردند و ما را در آن نشانیده به شهربانی رسانیدند. هنگام ظهر بود که از در زندان بدرون رفتیم و یگانه سختی ما در این گرفتاری آن یکساعت و نیم بوده که با کارکنان زندان بسر دادیم و رفتار بد آنان را دیدیم. هرچه بود هنگامی که ما را به «مخزن» رسانیده میخواستند پس از بازجویی باتاقی راه نمایند ناگهان دیدیم آقای معزی از در رسید و با یک چهرهی معنیداری چنین پرسید : آقای کسروی در اینجاست؟. گفته شد : آری. گفت : باید همهی آقایان رها گردند ، این را گفت و بسوی من آمده پس از تعارفات چنین آغاز سخن کرد : «آقا شما چطور دیوان حافظ را میسوزانید؟!.. حافظ مرد بزرگیست!..» گفتم : از اینکه دستور رهایی ما را رساندید خشنودیم. اما دربارهی حافظ باید باهم نشینیم و گفتگو کنیم. به هر حال اگر خواستتان آنست که ما دیگر دیوان او را نسوزانیم این نخواهد بود. ما از کرده پشیمان نیستیم. بدینسان از زندان بیرون آمدیم. در حیاط آقای واعظپور و دیگران منتظر میایستادند و همراه آنان روانه گردیده هر کسی بخانههای خود بازگشتیم.
داستان این بوده که آقای قوام چون از نشست مجلس برخاسته از همانجا تلفنی بفرمانداری نظامی کرده. آقای فرماندار آن پاسخی را که از پیش دانسته بودیم داده است.
آقای قوام چیزی نگفته ولی چون به کاخ ابیض بازگشته در حیاط بآقای واعظپور برخورده و بایشان چنین گفته : «الساعه دستور میدهم شهربانی رهاشان گرداند» ، و بدکتر امینی (1) دستور داده که با شهربانی گفتگو کند. هنگامی که آقای دکتر امینی با رئیس شهربانی گفتگو میکرده پسر من جلال در اتاق دکتر میبوده و سخنان ایشان را میشنیده. آقای رئیس شهربانی آنچه بایستی پاسخ دهد میدهد.
دکتر امینی میگوید : اینها باور کردنی نیست. ما آقای کسروی را بهتر از دیگران میشناسیم. بعلاوه دستور اکید آقای نخستوزیر است.
در نتیجهی این تأکید بوده که آقای معزی با آن دستور بزندان فرستاده میشود.
پابرگی :
1ـ دکتر علی امینی از خویشان قوام و معاون او بود و سپس در سال 1340 نخستوزیر گردید. ـ ویراینده
🔸 تکهی 24
باری چون از اتاق فرمانداری بازگشتم چند دقیقه نگذشته بود که دیدیم پایهور نگهبان ما آمده و چنین گفت : دستور دادهاند شما را بشهربانی تحویل دهیم. میخواستیم قدری دیر کنیم تا تلفن نخستوزیر برسد. کسانی که دلسوزی بما مینمودند و آگاهیهایی میآوردند گفتند : آقای سرتیپ عمیدی چون شنیده نخستوزیر تلفن خواهد کرد میخواهد هرچه زودتر شما را از اینجا بیرون فرستد و اینست دستور اکید داده. جای آن بود ما ایستادگی نماییم و به پردهدری پردازیم. ولی چون به وعدهی نخستوزیر اطمینان داشتیم و نیک میدانستیم که اگر نظر نخستوزیر در کار نباشد فرماندار نظامی یا دیگری کاری از پیش نخواهد برد بیهوده بآن نپرداختیم. با دستور دادستان اتوبوس آوردند و ما را در آن نشانیده به شهربانی رسانیدند. هنگام ظهر بود که از در زندان بدرون رفتیم و یگانه سختی ما در این گرفتاری آن یکساعت و نیم بوده که با کارکنان زندان بسر دادیم و رفتار بد آنان را دیدیم. هرچه بود هنگامی که ما را به «مخزن» رسانیده میخواستند پس از بازجویی باتاقی راه نمایند ناگهان دیدیم آقای معزی از در رسید و با یک چهرهی معنیداری چنین پرسید : آقای کسروی در اینجاست؟. گفته شد : آری. گفت : باید همهی آقایان رها گردند ، این را گفت و بسوی من آمده پس از تعارفات چنین آغاز سخن کرد : «آقا شما چطور دیوان حافظ را میسوزانید؟!.. حافظ مرد بزرگیست!..» گفتم : از اینکه دستور رهایی ما را رساندید خشنودیم. اما دربارهی حافظ باید باهم نشینیم و گفتگو کنیم. به هر حال اگر خواستتان آنست که ما دیگر دیوان او را نسوزانیم این نخواهد بود. ما از کرده پشیمان نیستیم. بدینسان از زندان بیرون آمدیم. در حیاط آقای واعظپور و دیگران منتظر میایستادند و همراه آنان روانه گردیده هر کسی بخانههای خود بازگشتیم.
داستان این بوده که آقای قوام چون از نشست مجلس برخاسته از همانجا تلفنی بفرمانداری نظامی کرده. آقای فرماندار آن پاسخی را که از پیش دانسته بودیم داده است.
آقای قوام چیزی نگفته ولی چون به کاخ ابیض بازگشته در حیاط بآقای واعظپور برخورده و بایشان چنین گفته : «الساعه دستور میدهم شهربانی رهاشان گرداند» ، و بدکتر امینی (1) دستور داده که با شهربانی گفتگو کند. هنگامی که آقای دکتر امینی با رئیس شهربانی گفتگو میکرده پسر من جلال در اتاق دکتر میبوده و سخنان ایشان را میشنیده. آقای رئیس شهربانی آنچه بایستی پاسخ دهد میدهد.
دکتر امینی میگوید : اینها باور کردنی نیست. ما آقای کسروی را بهتر از دیگران میشناسیم. بعلاوه دستور اکید آقای نخستوزیر است.
در نتیجهی این تأکید بوده که آقای معزی با آن دستور بزندان فرستاده میشود.
پابرگی :
1ـ دکتر علی امینی از خویشان قوام و معاون او بود و سپس در سال 1340 نخستوزیر گردید. ـ ویراینده
🔶 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)
🔸 گفتار چهارم : پول وسیلهی معاوضه است ، ثروت نیست. (تکهی 2)
دوم : طلا و نقره ارزشی را که مردمان به آنها میدهند ندارند. طلا و نقره از فلزهاست و میتوان همچون دیگر فلزها بکار برد و وسائلی برای زندگانی ساخت. مثلاً از طلا یا نقره میتوان پیاله یا کاسه یا لگن یا هر چیز دیگری ساخت. میتوان گردنبند و انگشتر و بازوبند برای زنها درست کرد. این سود آنها و ارزشی که از این راه پیدا میکنند جای بحث نیست. بحث از قیمتی است که امروز به آنها میدهند و بسیار بیاندازه است.
باید بدانیم که ارزش هر چیزی از روی نیازیست که مردم در زندگی بآن دارند. مثلاً ما در زندگی به جو و گندم و دیگر خوراکیها نیازمندیم و به آن اهمیت میدهیم و همچنین دیگر چیزهایی که نیاز داریم.
اینست دربارهي طلا و نقره میپرسیم : چه نیازی به آنها هست که به برنز و مس و آهن نیست؟!.. چرا قیمت آنها صدها برابر اینهاست؟!.. بله همهي فلزها یکسان نیستند و شاید طلا و نقره از روی درخشانی یا از جهت دیگری برتری به برنز و مس و آهن داشته باشند. ولی این برتری تا چه اندازه است؟!..
قیمت امروزی طلا و نقره از روی اساس و پایهای نیست. این قیمت جز نتیجهی رقابت ثروتمندان نبوده. فرض کنید در یک زمانِ قدیم چند نفر پولدار با هم نشسته بودهاند و یکی از آنها انگشتر زرینی در انگشت داشته و به دیگران نشان داده. دیگران گفتهاند ما هم داریم و انگشترهای برنزی یا مسی خود را نشان دادهاند. ولی آن کس بخود بالیده و چنین گفته : «این کجا و آنها کجا؟!.. این از طلاست ، طلا بسیار کمیابست و دست هر کس به آن نمیرسد». همین به خود بالیدن او و گفتن اینکه طلا بسیار کمیابست آن دیگران را واداشته که از سر چشم و همچشمی و از هر راهی که باشد و به هر قیمتی که بدست بیاید انگشتر طلایی بخرند و در انگشت کنند و آنها هم در مجالس به خود ببالند. قیمت فعلی طلا و نقره از همانجاست. امروز هم طلا و نقره بيش از همه در راه خودنماییها بکار میرود و به درد پولداران میخورد. مثلاً فلان کس قندان و جا استکانیاش از نقره است. دیگر آشنایان و رقیبهای او نیز کوشش میکنند که قندان و جا استکانی نقرهای داشته باشند و از اینجا نقره ارزش بيش از اندازه پیدا میکند. ولی اگر کسانی چشم و همچشمی را بکنار گزارند و بگویند : «چه فرقی بین طلا و ورشو یا برنز است؟!.» و قندان و جا استکانی ورشوی و برنزی استفاده کنند ، معلومست که نقره از آن ارزش بیاندازهی خود خواهد افتاد.
🔸 گفتار چهارم : پول وسیلهی معاوضه است ، ثروت نیست. (تکهی 2)
دوم : طلا و نقره ارزشی را که مردمان به آنها میدهند ندارند. طلا و نقره از فلزهاست و میتوان همچون دیگر فلزها بکار برد و وسائلی برای زندگانی ساخت. مثلاً از طلا یا نقره میتوان پیاله یا کاسه یا لگن یا هر چیز دیگری ساخت. میتوان گردنبند و انگشتر و بازوبند برای زنها درست کرد. این سود آنها و ارزشی که از این راه پیدا میکنند جای بحث نیست. بحث از قیمتی است که امروز به آنها میدهند و بسیار بیاندازه است.
باید بدانیم که ارزش هر چیزی از روی نیازیست که مردم در زندگی بآن دارند. مثلاً ما در زندگی به جو و گندم و دیگر خوراکیها نیازمندیم و به آن اهمیت میدهیم و همچنین دیگر چیزهایی که نیاز داریم.
اینست دربارهي طلا و نقره میپرسیم : چه نیازی به آنها هست که به برنز و مس و آهن نیست؟!.. چرا قیمت آنها صدها برابر اینهاست؟!.. بله همهي فلزها یکسان نیستند و شاید طلا و نقره از روی درخشانی یا از جهت دیگری برتری به برنز و مس و آهن داشته باشند. ولی این برتری تا چه اندازه است؟!..
قیمت امروزی طلا و نقره از روی اساس و پایهای نیست. این قیمت جز نتیجهی رقابت ثروتمندان نبوده. فرض کنید در یک زمانِ قدیم چند نفر پولدار با هم نشسته بودهاند و یکی از آنها انگشتر زرینی در انگشت داشته و به دیگران نشان داده. دیگران گفتهاند ما هم داریم و انگشترهای برنزی یا مسی خود را نشان دادهاند. ولی آن کس بخود بالیده و چنین گفته : «این کجا و آنها کجا؟!.. این از طلاست ، طلا بسیار کمیابست و دست هر کس به آن نمیرسد». همین به خود بالیدن او و گفتن اینکه طلا بسیار کمیابست آن دیگران را واداشته که از سر چشم و همچشمی و از هر راهی که باشد و به هر قیمتی که بدست بیاید انگشتر طلایی بخرند و در انگشت کنند و آنها هم در مجالس به خود ببالند. قیمت فعلی طلا و نقره از همانجاست. امروز هم طلا و نقره بيش از همه در راه خودنماییها بکار میرود و به درد پولداران میخورد. مثلاً فلان کس قندان و جا استکانیاش از نقره است. دیگر آشنایان و رقیبهای او نیز کوشش میکنند که قندان و جا استکانی نقرهای داشته باشند و از اینجا نقره ارزش بيش از اندازه پیدا میکند. ولی اگر کسانی چشم و همچشمی را بکنار گزارند و بگویند : «چه فرقی بین طلا و ورشو یا برنز است؟!.» و قندان و جا استکانی ورشوی و برنزی استفاده کنند ، معلومست که نقره از آن ارزش بیاندازهی خود خواهد افتاد.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 10 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 گرفتاری را فیروزی میشمارند (تکهی شش)
از زمینهی خود دور نیفتیم : سخن اینست که یک رشته آگاهیهای درهم اینچنانی که هست و خود مایهی گرفتاری است دستهی بزرگی آنها را یک سرمایه میپندارند و از فراگرفتن آنها خود را بینیاز از این میدانند که پیروی از یک راهی نمایند و یا گوش براستیهایی دهند. بدتر از همه اینست که کسانی آنها را برخ ما میکشند و ما هرچه را که مینویسیم میگویند : «اینها که بود».
ما میگوییم : اینها که ما مینویسیم نبوده. آنچه بوده ـ چه در زمینهی دین و چه دربارهی زندگانی و چه در دیگر زمینهها ـ جز از اینهاست که ما مینویسیم. مثلاً دربارهی روان سخنان بسیاری از افلاطون و ارسطو و دیگر فیلسوفان و همچنین از سوی صوفیان ، رانده شده ولی هیچ یکی گفتهی ما نیست. در جای دیگری آوردهایم که مجلسی در یکی از کتابهای خود (گویا السماء و العالم باشد) ، بیستونُه گونه سخن از فیلسوفان و دیگران ، دربارهی «روح» فهرست کرده و هیچ کدام از آنها گفتهی ما نیست. همچنین است در دیگر زمینهها که گفتههای ما جز از آنست که میبوده.
از این گذشته آنها که میبود آخشیجش[ضد] هم میبود و شما داوری میانهی آنها نتوانسته درمیماندید. همان داستان روان را بگیریم : در کتابهای دینی سخن از جاویدانی آن میرفت ، و از اینسوی فلسفهی مادّی ، بودن یک روانی را که جز از تن باشد و پس از مرگ جاویدان بماند نمیپذیرفت ، و شما هر دو گفته را در مغز خود آکنده و راست از کج نمیشناختید ، و چنانکه گفتیم این را دانستن یا فهمیدن یا باور داشتن نتوان نامید.
آنچه بیش از همه مایهی افسوس و دریغ میباشد ناپاکدلی و بدخیمی شماست که بجای آنکه در این کوششهای پاکدلانه که ما میکنیم به یاوری و همراهی کوشید از در ستیزه و همچشمی میآیید ، و این ایرادهای بیهوده را بمیان میآورید و ما را ناچار میگردانید که بدینسان بپاسخگویی پردازیم و این سخنان را نویسیم. با آن گمراهیها و نادانیها چه بودی اگر پاکدل میبودید.
🔸 گرفتاری را فیروزی میشمارند (تکهی شش)
از زمینهی خود دور نیفتیم : سخن اینست که یک رشته آگاهیهای درهم اینچنانی که هست و خود مایهی گرفتاری است دستهی بزرگی آنها را یک سرمایه میپندارند و از فراگرفتن آنها خود را بینیاز از این میدانند که پیروی از یک راهی نمایند و یا گوش براستیهایی دهند. بدتر از همه اینست که کسانی آنها را برخ ما میکشند و ما هرچه را که مینویسیم میگویند : «اینها که بود».
ما میگوییم : اینها که ما مینویسیم نبوده. آنچه بوده ـ چه در زمینهی دین و چه دربارهی زندگانی و چه در دیگر زمینهها ـ جز از اینهاست که ما مینویسیم. مثلاً دربارهی روان سخنان بسیاری از افلاطون و ارسطو و دیگر فیلسوفان و همچنین از سوی صوفیان ، رانده شده ولی هیچ یکی گفتهی ما نیست. در جای دیگری آوردهایم که مجلسی در یکی از کتابهای خود (گویا السماء و العالم باشد) ، بیستونُه گونه سخن از فیلسوفان و دیگران ، دربارهی «روح» فهرست کرده و هیچ کدام از آنها گفتهی ما نیست. همچنین است در دیگر زمینهها که گفتههای ما جز از آنست که میبوده.
از این گذشته آنها که میبود آخشیجش[ضد] هم میبود و شما داوری میانهی آنها نتوانسته درمیماندید. همان داستان روان را بگیریم : در کتابهای دینی سخن از جاویدانی آن میرفت ، و از اینسوی فلسفهی مادّی ، بودن یک روانی را که جز از تن باشد و پس از مرگ جاویدان بماند نمیپذیرفت ، و شما هر دو گفته را در مغز خود آکنده و راست از کج نمیشناختید ، و چنانکه گفتیم این را دانستن یا فهمیدن یا باور داشتن نتوان نامید.
آنچه بیش از همه مایهی افسوس و دریغ میباشد ناپاکدلی و بدخیمی شماست که بجای آنکه در این کوششهای پاکدلانه که ما میکنیم به یاوری و همراهی کوشید از در ستیزه و همچشمی میآیید ، و این ایرادهای بیهوده را بمیان میآورید و ما را ناچار میگردانید که بدینسان بپاسخگویی پردازیم و این سخنان را نویسیم. با آن گمراهیها و نادانیها چه بودی اگر پاکدل میبودید.
🔶 یکم دیماه و داستانش
🔸 تکهی 25
این دسته رها گردیدند. ولی شش تن دیگر در شهربانی و دژبانی در بازداشت بودند ، روز شنبه من بسراغ آنان رفتم. ما شنیده بودیم دستور بازداشت ما را وزیر جنگ (سپهبد امیراحمدی) داده و سخنان گوناگونی گفته میشد. از اینرو دودل بودم که بنزد ایشان بروم یا نه ، و گمان میرفت که اگر بروم رفتار سردی خواهم دید. ولی این گمان بیجا بوده و تیمسار سپهبد مرا با گرمی و خوشرویی بسیار پذیرفته چنین آغاز سخن کردند : «من تا دو روز پیش شما را نمیشناختم. بارها نامتان را شنیده ولی تصور کرده بودم شما یک آخوند هشتاد سالهی کهنهپرستی هستید و تعجب بسیار کردم که دیدم نمایندگان آذربایجان و دیگران علاقهی بسیار بشما نشان میدهند. اکنون هم شما را میبینم با آن تصوری که در ذهن خود داشتم تفاوت بسیار درمیانست. من بآذربایجان علاقهی بسیار دارم و پس از این باهم دوست خواهیم بود بآن پیشامد هم افسوس میخورم».
گفتم : تیمسار من برای رهایی آن شش تن که هنوز در بندند آمدهام.
گفتند : آن سه نفر که در شهربانی هستند دستور میدهم امروز رهاشان کنند. اما سه نفر افسر که در دژبانی هستند آنها سوابق دیگری دارند. بر علیه دولت مقاله نوشتهاند ، در پیشامد 17 آذر در خیابان استانبول مردم را تشویق بآشوب و غارت میکردهاند. شما میدانید که من در این بارهها تا چه اندازه تقید دارم.
گفتم : تیمسار اینها بیکبار دروغست. بدخواهان ما که نمیدانیم کیانند از هیچ تهمتی دربارهی ما ایستادگی نمینمایند. این جوانان نه مقاله نویسند و نه در پیشامد آذر دخالت داشتهاند. تنها گناه آنها آمدن بخانهی منست. اگر از اینها چنان سوابقی دانسته شود من هیچ خواهشی دربارهی ایشان نخواهم داشت. لیکن باز تکرار میکنم که اینها دروغست.
گفتند : گواهی شما برای من کافیست. ولی چون پرونده تشکیل یافته باید رسیدگی کنند و من اکنون دستور رسیدگی میدهم.
این را گفتند و با تلفن بمعاون ستاد (آقای سرتیپ ارفع) چنین دستور دادند «سه نفر افسر که در دژبانی در بازداشتند رسیدگی کنند اگر سابقهای جز رفتن بخانهی آقای کسروی ندارند آزاد کنند».
من با خشنودی برخاستم. همان روز آقایان افتخارزاده و عمادی و منزوی که در شهربانی بودند رها گردیدند. اما آن سه افسر دانسته شد دربارهی ایشان داستان دیگری درمیانست.
چگونگی آنکه در نظام یک دسته از افسران ـ از بزرگ و کوچک ـ خود را مربی نظامیان و افسران زیردست میشمارند. این یک بیماریست که بیشتر ایرانیان بآن گرفتارند. اینان آن دانستههای پراکنده و گوناگون و نارسایی را که از این زبان و از آن زبان و از این کتاب و از آن کتاب فرامیگیرند ، نه تنها آن دانستههای نارسا را برای سرمایهی زندگی بس میشمارند بیشترشان خود را راهنما و مربی پنداشته در جستجوی زیردستانی میباشند که تربیت کنند ، و چون در نظام چنین زیردستانی هستند این یک فرصتی برای آن دسته از افسران میباشد.
🔸 تکهی 25
این دسته رها گردیدند. ولی شش تن دیگر در شهربانی و دژبانی در بازداشت بودند ، روز شنبه من بسراغ آنان رفتم. ما شنیده بودیم دستور بازداشت ما را وزیر جنگ (سپهبد امیراحمدی) داده و سخنان گوناگونی گفته میشد. از اینرو دودل بودم که بنزد ایشان بروم یا نه ، و گمان میرفت که اگر بروم رفتار سردی خواهم دید. ولی این گمان بیجا بوده و تیمسار سپهبد مرا با گرمی و خوشرویی بسیار پذیرفته چنین آغاز سخن کردند : «من تا دو روز پیش شما را نمیشناختم. بارها نامتان را شنیده ولی تصور کرده بودم شما یک آخوند هشتاد سالهی کهنهپرستی هستید و تعجب بسیار کردم که دیدم نمایندگان آذربایجان و دیگران علاقهی بسیار بشما نشان میدهند. اکنون هم شما را میبینم با آن تصوری که در ذهن خود داشتم تفاوت بسیار درمیانست. من بآذربایجان علاقهی بسیار دارم و پس از این باهم دوست خواهیم بود بآن پیشامد هم افسوس میخورم».
گفتم : تیمسار من برای رهایی آن شش تن که هنوز در بندند آمدهام.
گفتند : آن سه نفر که در شهربانی هستند دستور میدهم امروز رهاشان کنند. اما سه نفر افسر که در دژبانی هستند آنها سوابق دیگری دارند. بر علیه دولت مقاله نوشتهاند ، در پیشامد 17 آذر در خیابان استانبول مردم را تشویق بآشوب و غارت میکردهاند. شما میدانید که من در این بارهها تا چه اندازه تقید دارم.
گفتم : تیمسار اینها بیکبار دروغست. بدخواهان ما که نمیدانیم کیانند از هیچ تهمتی دربارهی ما ایستادگی نمینمایند. این جوانان نه مقاله نویسند و نه در پیشامد آذر دخالت داشتهاند. تنها گناه آنها آمدن بخانهی منست. اگر از اینها چنان سوابقی دانسته شود من هیچ خواهشی دربارهی ایشان نخواهم داشت. لیکن باز تکرار میکنم که اینها دروغست.
گفتند : گواهی شما برای من کافیست. ولی چون پرونده تشکیل یافته باید رسیدگی کنند و من اکنون دستور رسیدگی میدهم.
این را گفتند و با تلفن بمعاون ستاد (آقای سرتیپ ارفع) چنین دستور دادند «سه نفر افسر که در دژبانی در بازداشتند رسیدگی کنند اگر سابقهای جز رفتن بخانهی آقای کسروی ندارند آزاد کنند».
من با خشنودی برخاستم. همان روز آقایان افتخارزاده و عمادی و منزوی که در شهربانی بودند رها گردیدند. اما آن سه افسر دانسته شد دربارهی ایشان داستان دیگری درمیانست.
چگونگی آنکه در نظام یک دسته از افسران ـ از بزرگ و کوچک ـ خود را مربی نظامیان و افسران زیردست میشمارند. این یک بیماریست که بیشتر ایرانیان بآن گرفتارند. اینان آن دانستههای پراکنده و گوناگون و نارسایی را که از این زبان و از آن زبان و از این کتاب و از آن کتاب فرامیگیرند ، نه تنها آن دانستههای نارسا را برای سرمایهی زندگی بس میشمارند بیشترشان خود را راهنما و مربی پنداشته در جستجوی زیردستانی میباشند که تربیت کنند ، و چون در نظام چنین زیردستانی هستند این یک فرصتی برای آن دسته از افسران میباشد.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
بهاییگری.pdf
1 MB
🔸 بهائیگری
🖌 احمد کسروی
🔹 تاریخچه و نقد کیش بهائی
🖌 احمد کسروی
🔹 تاریخچه و نقد کیش بهائی
🔶 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)
🔸 گفتار چهارم : پول وسیلهی معاوضه است ، ثروت نیست. (تکهی 3)
میدانم کسانی خواهند گفت : هر چیزی که کم باشد ناچار گرانتر میشود. طلا و نقره نیز چون کمست باید گرانتر باشد. طلا و نقره را به پای برنز و ورشو و مس و آهن نتوان برد. میگویم : نخست باید بدانیم که گرانی چیز دیگری و ارزش چیز دیگر است. چنانکه گفتیم ما ارزش هر چیزی را از نیازی که به آن میباشد اندازه میگیریم نه از گرانی یا ارزانی. مثلاً آب در ایران بسیار فراوان است و با پول فروخته نمیشود ولی چون در زندگانی نیاز شدیدی به آن هست ما به آن ارزش بسیار میگذاریم. دوم در گرانی نیز یک چیزی وقتی از کمیابی گران میشود که جانشینی برای آن نباشد و اگر جانشینی داشت علتی برای گرانی نیست.
مثلاً تا بیست سال پیش در ایران ماهوت (1) فراوان بود و از آن لباسها دوخته میپوشیدند. ولی به تدریج کم شد و امروز بسیار کمیابست. با این حال اگر از جايی بدست بیاید و بخواهند بفروشند کسی آن را به عنوان کمیابی به دو برابر قیمت خودش نمیخرد زیرا فاستونی یا پارچههای دیگر جانشین آن میباشد و نیازی نیست.
دربارهي طلا و نقره نیز همین طور است و آنها جانشین دارند. دوباره میگویم : از طلا و نقره چه کاری برمیآید که از برنز و نیکل و ورشو و مس و آهن برنمیآید؟!.. اینکه امروز به طلا و نقره ارزش بیاندازه میگذارند از روی وهم و خیال است. چون از اول نام طلا و نقره را با بزرگی شنیدهاند و همیشه طلا و نقره داده هرچه خواستهاند گرفتهاند ، اینست از حقایق دور مانده خیال کردهاند که حقیقتاً طلا و نقره ثروت است ، و این طوری برداشت کردهاند که با طلا و نقره میتوان هر کاری را کرد و میتوان هر چیزی را خرید.
آنچه حال طلا و نقره و خیالی بودن ارزش آنها را روشنتر میکند داستان «جواهر» است. جواهر یا سنگهای قشنگ درخشان در زندگانی به هیچ کاری نمیآیند و جز به درد خودنمایی و چشم و همچشمی نمیخورند و با این حال به قیمت بسیار گرانی فروخته میشوند. فرض کنید قیمت فلان یاقوت سرخ یا زبرجد سبز یک ملیون ریالست. یک ملیون ریال در این موقع گرانی ، قیمت صدهزار کیلو گندمست که در این سالهای سختی ، نان یک سالهي صد خانوادهي بینوا را میتواند تأمین کند. و آنها را از گرسنگی و نابودی میتواند نجات دهد. چرا این قیمت را به آن سنگ دادهاند؟.. نه آنست که چون شاهی یا یک مرد پولدار دیگری ، یکی از آنها را داشته و از این داشتن مینازیده و به خود میبالیده و افتخار میکرده ، شاهان و یا پولداران دیگری هم در جستجو بودهاند که از هر جا که پیدا شده و به هر قیمتی که بوده خریدهاند؟.
یک مثال دیگری داستان «عتیقه»هاست. کاسههای شکسته که از زیر خاک بیرون میآید یا زربفت پوسیدهای که از فلان خانواده بدست میافتد دارای چه سودی برای پولداران است که به قیمت بسیار زیادی میخرند؟!.. آیا نه آنست که در میان پولداران اروپا ، یکی از چشم و همچشمیها داشتن آنهاست و به هر قیمتی که باشد میخرند؟!.. بویژه اگر عتیقهای بیمانند باشد و همتایش پیدا نشود که چون برای چشم و همچشمی و نازیدن و فخر فروشی بهترین چیز میباشد و فلان میلیونر میتواند بگوید : «این را تنها من دارم»، آن را میتواند به هر قیمتی بفروشد.
عتیقهها در تاریخ سودمند است و دارای ارزش میباشند. ولی نه به این اندازه که دیده میشود. تازه ، پولداران به این سود آنها کاری ندارند و به این نیت نمیخرند.
روشنتر از همهي اینها داستان جمعآوری تمبرهای باطلهی پستی و جمعآوری «کلکسیون» است که بسیاری به آن مشغولند. آیا آن تمبرها جز هوسبازی به چه کار میآید و این چه کاری است که به یک تمبری که مهر باطله خورده قیمت بیشتر میدهند؟!.. آیا به جز اینست که چنین تمبری یکی بیشتر نیست و صاحبش میتواند فخر فروشد و بگوید : «من دارم و دیگران ندارند»؟!..
پابرگی :
1ـ ماهوت پارچهای کلفت پرزدار بوده است. ـ ویراینده
🔸 گفتار چهارم : پول وسیلهی معاوضه است ، ثروت نیست. (تکهی 3)
میدانم کسانی خواهند گفت : هر چیزی که کم باشد ناچار گرانتر میشود. طلا و نقره نیز چون کمست باید گرانتر باشد. طلا و نقره را به پای برنز و ورشو و مس و آهن نتوان برد. میگویم : نخست باید بدانیم که گرانی چیز دیگری و ارزش چیز دیگر است. چنانکه گفتیم ما ارزش هر چیزی را از نیازی که به آن میباشد اندازه میگیریم نه از گرانی یا ارزانی. مثلاً آب در ایران بسیار فراوان است و با پول فروخته نمیشود ولی چون در زندگانی نیاز شدیدی به آن هست ما به آن ارزش بسیار میگذاریم. دوم در گرانی نیز یک چیزی وقتی از کمیابی گران میشود که جانشینی برای آن نباشد و اگر جانشینی داشت علتی برای گرانی نیست.
مثلاً تا بیست سال پیش در ایران ماهوت (1) فراوان بود و از آن لباسها دوخته میپوشیدند. ولی به تدریج کم شد و امروز بسیار کمیابست. با این حال اگر از جايی بدست بیاید و بخواهند بفروشند کسی آن را به عنوان کمیابی به دو برابر قیمت خودش نمیخرد زیرا فاستونی یا پارچههای دیگر جانشین آن میباشد و نیازی نیست.
دربارهي طلا و نقره نیز همین طور است و آنها جانشین دارند. دوباره میگویم : از طلا و نقره چه کاری برمیآید که از برنز و نیکل و ورشو و مس و آهن برنمیآید؟!.. اینکه امروز به طلا و نقره ارزش بیاندازه میگذارند از روی وهم و خیال است. چون از اول نام طلا و نقره را با بزرگی شنیدهاند و همیشه طلا و نقره داده هرچه خواستهاند گرفتهاند ، اینست از حقایق دور مانده خیال کردهاند که حقیقتاً طلا و نقره ثروت است ، و این طوری برداشت کردهاند که با طلا و نقره میتوان هر کاری را کرد و میتوان هر چیزی را خرید.
آنچه حال طلا و نقره و خیالی بودن ارزش آنها را روشنتر میکند داستان «جواهر» است. جواهر یا سنگهای قشنگ درخشان در زندگانی به هیچ کاری نمیآیند و جز به درد خودنمایی و چشم و همچشمی نمیخورند و با این حال به قیمت بسیار گرانی فروخته میشوند. فرض کنید قیمت فلان یاقوت سرخ یا زبرجد سبز یک ملیون ریالست. یک ملیون ریال در این موقع گرانی ، قیمت صدهزار کیلو گندمست که در این سالهای سختی ، نان یک سالهي صد خانوادهي بینوا را میتواند تأمین کند. و آنها را از گرسنگی و نابودی میتواند نجات دهد. چرا این قیمت را به آن سنگ دادهاند؟.. نه آنست که چون شاهی یا یک مرد پولدار دیگری ، یکی از آنها را داشته و از این داشتن مینازیده و به خود میبالیده و افتخار میکرده ، شاهان و یا پولداران دیگری هم در جستجو بودهاند که از هر جا که پیدا شده و به هر قیمتی که بوده خریدهاند؟.
یک مثال دیگری داستان «عتیقه»هاست. کاسههای شکسته که از زیر خاک بیرون میآید یا زربفت پوسیدهای که از فلان خانواده بدست میافتد دارای چه سودی برای پولداران است که به قیمت بسیار زیادی میخرند؟!.. آیا نه آنست که در میان پولداران اروپا ، یکی از چشم و همچشمیها داشتن آنهاست و به هر قیمتی که باشد میخرند؟!.. بویژه اگر عتیقهای بیمانند باشد و همتایش پیدا نشود که چون برای چشم و همچشمی و نازیدن و فخر فروشی بهترین چیز میباشد و فلان میلیونر میتواند بگوید : «این را تنها من دارم»، آن را میتواند به هر قیمتی بفروشد.
عتیقهها در تاریخ سودمند است و دارای ارزش میباشند. ولی نه به این اندازه که دیده میشود. تازه ، پولداران به این سود آنها کاری ندارند و به این نیت نمیخرند.
روشنتر از همهي اینها داستان جمعآوری تمبرهای باطلهی پستی و جمعآوری «کلکسیون» است که بسیاری به آن مشغولند. آیا آن تمبرها جز هوسبازی به چه کار میآید و این چه کاری است که به یک تمبری که مهر باطله خورده قیمت بیشتر میدهند؟!.. آیا به جز اینست که چنین تمبری یکی بیشتر نیست و صاحبش میتواند فخر فروشد و بگوید : «من دارم و دیگران ندارند»؟!..
پابرگی :
1ـ ماهوت پارچهای کلفت پرزدار بوده است. ـ ویراینده
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 10 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 باید از گمراهان جدا گردید (تکهی 1)
چنانکه بارها نوشتهایم یک نتیجه که از پیدایش [مهنامهی] پیمان و از کوششهای چند سالهی ما بدست آمده آنست که نیکان از بدان جدا گردند ، و این خود نتیجهی ارجداری میباشد.
زیرا بیگمان در این توده بَدانی هستند. این چیزیست که بگفتگو نیاز ندارد. اگر در این توده بدانی نیستند پس این خواری و زبونی چیست؟! این گرفتاریها از کجاست؟!..
از آنسوی شما هر که را ببینید خود را نیک میشمارد و هر آنچه خود دارد نیکی میپندارد. هر که را ببینید ناله از بدیهای توده میکند. این خود یک چیستانی گردیده که بدان کیستند و بدیها کدام میباشد.
میبایست یک «محکی» در دست باشد و آزمایش بمیان آید. آن «محک» پیمان میباشد و بهترین آزمایش با این مهنامه انجام میگیرد. زیرا :
1ـ پیمان آنچه مینویسد همه راستیهاست. در سراسر گفتههای آن یک چیز بناراست نتوانند یافت. در این چند سال ما پیاپی نوشتهایم هر که را ایرادی هست بنویسد تا پاسخ دهیم و شما میدانید که جز هیاهو و زباندرازی و بدگویی دیده نشده. یک کسی تاکنون ایرادی با دلیل نتوانسته.
2ـ پیمان جز رستگاری جهانیان و آبادی جهان را نمیخواهد. من که دارندهی این مهنامهام چیزی برای خود نخواستهام و نخواهم خواست. این نیکمردانی که در پیرامون این مهنامهاند و بپشتیبانی از آن میکوشند جز رنج و اندوه و گرفتاری ببدگوییهای این و آن سودی نمیبرند.
پس یک چنین مهنامه و یک چنین کوششهایی ، چگونه است که کسانی با آن دشمنی مینمایند؟!.. آیا جز بدنهادی یا تیرهدلی انگیزهای تواند داشت؟!..
ما این روشن گردانیدیم که آدمی از نهاد خود «راستیدوست» و «نیکیخواه» است. این در نهاد آدمی نهاده شده که چون به یک راستیهایی پی بُرد یا شنید بیاختیار آن را پذیرد و در دل جا دهد و بهواداری از آن برخیزد. همچنین در نهاد او نهاده شده که نیکی را دوست دارد و خواهان آن باشد. پس این کسانی که از شنیدن راستیها خشمناک میگردند و با این کوششهای نیکخواهانه که ما در راه رستگاری جهان بکار میبریم دشمنی مینمایند ، آیا جز از آنست که نهادشان تباه گردیده؟!..
هَنایش [=اثر] راستیها در روانها هنایش الکتریسیته است در چیزها. باینمعنی که یک هنایشِ ناگزیریست. اینکه در کسانی نمیهناید همین دلیل است که روانهاشان تباه گردیده.
🔸 باید از گمراهان جدا گردید (تکهی 1)
چنانکه بارها نوشتهایم یک نتیجه که از پیدایش [مهنامهی] پیمان و از کوششهای چند سالهی ما بدست آمده آنست که نیکان از بدان جدا گردند ، و این خود نتیجهی ارجداری میباشد.
زیرا بیگمان در این توده بَدانی هستند. این چیزیست که بگفتگو نیاز ندارد. اگر در این توده بدانی نیستند پس این خواری و زبونی چیست؟! این گرفتاریها از کجاست؟!..
از آنسوی شما هر که را ببینید خود را نیک میشمارد و هر آنچه خود دارد نیکی میپندارد. هر که را ببینید ناله از بدیهای توده میکند. این خود یک چیستانی گردیده که بدان کیستند و بدیها کدام میباشد.
میبایست یک «محکی» در دست باشد و آزمایش بمیان آید. آن «محک» پیمان میباشد و بهترین آزمایش با این مهنامه انجام میگیرد. زیرا :
1ـ پیمان آنچه مینویسد همه راستیهاست. در سراسر گفتههای آن یک چیز بناراست نتوانند یافت. در این چند سال ما پیاپی نوشتهایم هر که را ایرادی هست بنویسد تا پاسخ دهیم و شما میدانید که جز هیاهو و زباندرازی و بدگویی دیده نشده. یک کسی تاکنون ایرادی با دلیل نتوانسته.
2ـ پیمان جز رستگاری جهانیان و آبادی جهان را نمیخواهد. من که دارندهی این مهنامهام چیزی برای خود نخواستهام و نخواهم خواست. این نیکمردانی که در پیرامون این مهنامهاند و بپشتیبانی از آن میکوشند جز رنج و اندوه و گرفتاری ببدگوییهای این و آن سودی نمیبرند.
پس یک چنین مهنامه و یک چنین کوششهایی ، چگونه است که کسانی با آن دشمنی مینمایند؟!.. آیا جز بدنهادی یا تیرهدلی انگیزهای تواند داشت؟!..
ما این روشن گردانیدیم که آدمی از نهاد خود «راستیدوست» و «نیکیخواه» است. این در نهاد آدمی نهاده شده که چون به یک راستیهایی پی بُرد یا شنید بیاختیار آن را پذیرد و در دل جا دهد و بهواداری از آن برخیزد. همچنین در نهاد او نهاده شده که نیکی را دوست دارد و خواهان آن باشد. پس این کسانی که از شنیدن راستیها خشمناک میگردند و با این کوششهای نیکخواهانه که ما در راه رستگاری جهان بکار میبریم دشمنی مینمایند ، آیا جز از آنست که نهادشان تباه گردیده؟!..
هَنایش [=اثر] راستیها در روانها هنایش الکتریسیته است در چیزها. باینمعنی که یک هنایشِ ناگزیریست. اینکه در کسانی نمیهناید همین دلیل است که روانهاشان تباه گردیده.
🔶 یکم دیماه و داستانش
🔸 تکهی 26
شما اگر جستجو کنید خواهید دید یکی از آنان چون از یک خانوادهی درویشی بیرون آمده مغزش پر از پندارهای صوفیگریست ، و آن دیگری چون باروپا رفته و درس خوانده بیکبار بیدین و مادّیست ، و آن دیگری شیعی خالصست ، و آن دیگری قرآنی متعصب است ، و آن دیگری هوای زردشت را در سر میدارد. با این اندیشههای پوچ رنگارنگ در برابر نظامیان و افسران زیردست میایستند و هر یکی دانستههای خود را بآنها تحویل میدهد.
این دسته افسران از هنگامی که شنیده بودهاند برخی جوانان بخانهی ما آمد و رفت میکنند این بآنها برمیخورده و همیشه دندان خشم میفشردهاند ، و آن چند روزه که داستان کتابسوزان و گرفتاری ما رخ داده کینهها بجوش آمده و برخی کارها پیش آمده. از جمله یکی از افسران چند تن از آن جوانان را بنزد خود خوانده و به بازخواست پرداخته. آنان گفتهاند ما یک دستهای سیاسی نیستیم و یک مرام نهانی نداریم. این یک راهیست که کتابها دربارهی آن نوشته شده. ما نیز از خواندن آن کتابها علاقه پیدا کردهایم. گفته است کتابهاتان بنزد من بیاورید. آنان یک جلد «راه رستگاری» و برخی نوشتههای دیگر را دادهاند.
همان روز چون وزیر جنگ آن سفارش را بآقای سرتیپ ارفع کرد ، من خواستم خودم نیز سرتیپ را ببینم و بگویم که آنچه دربارهی سوابق این سه افسر گفتهاند دروغست و او را از چگونگی آگاه گردانم. ولی آقای سرتیپ گذشته از آنکه با سردی و خشکی مرا پذیرفت بیکبار زبان به پندآموزی گشاده چنین گفت : «شما اگر علاقه باین جوانان دارید آنها را بخانهی خود نپذیرید. سرباز باید بهیچ جا نرود». تو گویی من رفته بودم از آقای سرتیپ پند یاد گیرم.
گفتم : «چرا سرباز بهیچ جا نرود؟!.. مگر سرباز آدم نیست؟! . آنچه شنیدهاید اینست که سرباز بحزبهای سیاسی نرود. آنگاه مگر شما بسرباز همهی دانستنیها را یاد میدهید؟!..».
گفت : «بلی ، ما همه چیز را یاد میدهیم ...»
من دیدم جای پاسخ نیست و ننشسته برخاستم. در اینجا نیز نمیخواهم بآقای سرتیپ پاسخی دهم. چون باین اشتباه دیگران نیز دچارند میخواهم حقایق را روشن گردانم.
این افسران میپندارند که همه چیز را میدانند و باید نظامیان همه چیز را از آنان یاد بگیرند. در حالی که هر دو اشتباه است. آنها همه چیز را نمیدانند و همه چیز را نتوان در سربازخانه یا در دانشکدهی افسری یاد گرفت.
من نمیخواهم کار به رنجش کشد وگرنه سخنهای گفتنی فراوانست. (1) در همان دانشکدهی افسری از یکسو بجوانان فن جنگ و سربازی میآموزند و نام میهنپرستی را بزبان آنها میاندازند ، و از یکسو دیوانهای خیام و حافظ را با ستایشهای فراوان بدست آنان میدهند ، و این نمیدانند که آن کار با این کار متضاد است. نمیدانند که شعرهای حافظ و خیام غیرت را میکشد و خون را از جوش میاندازد. نمیدانند که جوانی که فلسفهی جبریگری یاد گیرد و یا آیین خراباتیگری آموزد نشدنیست که سرباز جانفشانی باشد. نشدنیست که در راه غیرت تن بمرگ دهد.
فسوسا اینها میروند و درس روانشناسی میخوانند و این نمیفهمند که بدآموزی چه تأثیری بجوانان تواند داشت. خودشان نمیفهمند بجای خود ، که ما که مینویسیم نمیپذیرند بجای خود ، که دشمنی نیز مینمایند. افسوس! افسوس!
ببینید کار این تودهی بدبخت بکجا کشیده : از دو سه سال پیش یک مرد گردنکلفت بیآزرمی در تهران و تبریز و دیگر شهرها دیده میشود که خود را سید محمدعلی مینامد و مدعیست که در کربلا حضرت عباس چشمهای کور او را بینا گردانیده ، و با این دستاویز گدایی و کلاهبرداری میکند. مردک چندان ستبرروست که چون بادارهای میرسد میگوید آبی بیاورید تبرک کنم ، و چون آبی میآورند تف خود را بآن انداخته باین و آن میدهد که بخورید و از بیماریها در امان باشید.
پابرگی :
1ـ برخی از آن سخنان در کتاب «افسران ما» آمده. خوانندگان توانند بآن بازگردند. ـ ویراینده
🔸 تکهی 26
شما اگر جستجو کنید خواهید دید یکی از آنان چون از یک خانوادهی درویشی بیرون آمده مغزش پر از پندارهای صوفیگریست ، و آن دیگری چون باروپا رفته و درس خوانده بیکبار بیدین و مادّیست ، و آن دیگری شیعی خالصست ، و آن دیگری قرآنی متعصب است ، و آن دیگری هوای زردشت را در سر میدارد. با این اندیشههای پوچ رنگارنگ در برابر نظامیان و افسران زیردست میایستند و هر یکی دانستههای خود را بآنها تحویل میدهد.
این دسته افسران از هنگامی که شنیده بودهاند برخی جوانان بخانهی ما آمد و رفت میکنند این بآنها برمیخورده و همیشه دندان خشم میفشردهاند ، و آن چند روزه که داستان کتابسوزان و گرفتاری ما رخ داده کینهها بجوش آمده و برخی کارها پیش آمده. از جمله یکی از افسران چند تن از آن جوانان را بنزد خود خوانده و به بازخواست پرداخته. آنان گفتهاند ما یک دستهای سیاسی نیستیم و یک مرام نهانی نداریم. این یک راهیست که کتابها دربارهی آن نوشته شده. ما نیز از خواندن آن کتابها علاقه پیدا کردهایم. گفته است کتابهاتان بنزد من بیاورید. آنان یک جلد «راه رستگاری» و برخی نوشتههای دیگر را دادهاند.
همان روز چون وزیر جنگ آن سفارش را بآقای سرتیپ ارفع کرد ، من خواستم خودم نیز سرتیپ را ببینم و بگویم که آنچه دربارهی سوابق این سه افسر گفتهاند دروغست و او را از چگونگی آگاه گردانم. ولی آقای سرتیپ گذشته از آنکه با سردی و خشکی مرا پذیرفت بیکبار زبان به پندآموزی گشاده چنین گفت : «شما اگر علاقه باین جوانان دارید آنها را بخانهی خود نپذیرید. سرباز باید بهیچ جا نرود». تو گویی من رفته بودم از آقای سرتیپ پند یاد گیرم.
گفتم : «چرا سرباز بهیچ جا نرود؟!.. مگر سرباز آدم نیست؟! . آنچه شنیدهاید اینست که سرباز بحزبهای سیاسی نرود. آنگاه مگر شما بسرباز همهی دانستنیها را یاد میدهید؟!..».
گفت : «بلی ، ما همه چیز را یاد میدهیم ...»
من دیدم جای پاسخ نیست و ننشسته برخاستم. در اینجا نیز نمیخواهم بآقای سرتیپ پاسخی دهم. چون باین اشتباه دیگران نیز دچارند میخواهم حقایق را روشن گردانم.
این افسران میپندارند که همه چیز را میدانند و باید نظامیان همه چیز را از آنان یاد بگیرند. در حالی که هر دو اشتباه است. آنها همه چیز را نمیدانند و همه چیز را نتوان در سربازخانه یا در دانشکدهی افسری یاد گرفت.
من نمیخواهم کار به رنجش کشد وگرنه سخنهای گفتنی فراوانست. (1) در همان دانشکدهی افسری از یکسو بجوانان فن جنگ و سربازی میآموزند و نام میهنپرستی را بزبان آنها میاندازند ، و از یکسو دیوانهای خیام و حافظ را با ستایشهای فراوان بدست آنان میدهند ، و این نمیدانند که آن کار با این کار متضاد است. نمیدانند که شعرهای حافظ و خیام غیرت را میکشد و خون را از جوش میاندازد. نمیدانند که جوانی که فلسفهی جبریگری یاد گیرد و یا آیین خراباتیگری آموزد نشدنیست که سرباز جانفشانی باشد. نشدنیست که در راه غیرت تن بمرگ دهد.
فسوسا اینها میروند و درس روانشناسی میخوانند و این نمیفهمند که بدآموزی چه تأثیری بجوانان تواند داشت. خودشان نمیفهمند بجای خود ، که ما که مینویسیم نمیپذیرند بجای خود ، که دشمنی نیز مینمایند. افسوس! افسوس!
ببینید کار این تودهی بدبخت بکجا کشیده : از دو سه سال پیش یک مرد گردنکلفت بیآزرمی در تهران و تبریز و دیگر شهرها دیده میشود که خود را سید محمدعلی مینامد و مدعیست که در کربلا حضرت عباس چشمهای کور او را بینا گردانیده ، و با این دستاویز گدایی و کلاهبرداری میکند. مردک چندان ستبرروست که چون بادارهای میرسد میگوید آبی بیاورید تبرک کنم ، و چون آبی میآورند تف خود را بآن انداخته باین و آن میدهد که بخورید و از بیماریها در امان باشید.
پابرگی :
1ـ برخی از آن سخنان در کتاب «افسران ما» آمده. خوانندگان توانند بآن بازگردند. ـ ویراینده
🔶 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)
🔸 گفتار چهارم : پول وسیلهی معاوضه است ، ثروت نیست. (تکهی 4)
سوم : اسکناس که الان در همهي کشورها رواج یافته خود آن پولست ، وسیلهی معاوضه است ، «اعتبار» آن از خودش میباشد ، از قبول داشتن مردم میباشد ، از قانون که مردم را وامیدارد قبولش کنند میباشد ، «اعتبار» آن از پشتوانهي طلا و نقره نمیباشد. برای اسکناس پشتوانه قرار دادن و اعتبارش را از آن دانستن یکی از غلطفهمیهاست.
در یک کشوری که اسکناس منتشر شده معنیش آنست که مردم با هم قرار گذاشتهاند که خرید و فروش را با این تکه کاغذها بکنند و حساب کالاها و کارهای خود را با آنها نگه دارند. چنانکه دربارهي پول نیز گفتیم ما چون هزار کیلو گندم از فلان روستایی میخریم و دههزار ریال اسکناس به دستش میدهیم این معنایش آنست که آن روستایی به اندازهي دههزار ریال از کالاهای تولیدی خود را به توده واگذار کرده و اینست خواهد توانست به همان اندازه از کالاها و کارهای دیگران برخوردار شود ، و چون مردم این را قبول خواهند کرد و به استناد آن اسکناسها هر برخورداری که بخواهد مضایقه نخواهند کرد و اگر کسی نپذیرفت قانون او را ناچار خواهد کرد ، از اینجا اسکناس دارای اعتبار است.
داستان پشتوانهي طلا و نقره ، و اینکه اعتبار اسکناس از آنرو میباشد ، اساسی جز خیال و نافهمی نداشته. چنانکه میدانیم اسکناس چیز تازهایست و در زمانهای گذشته نمیبوده ، و آن را در همه جا بانکها رواج دادهاند. در یک کشوری که بانکی برپا گردیده و به نشر اسکناس آغاز کرده ناچار بوده پولهای نقرهای و طلاییای را که از مردم میگرفته در جایی انباشته نگهداری کند ، و این به دو علت میبوده :
یکی آنکه چون مؤسس بانک یک شرکتی میبوده نمیتوانسته پولهایی ـ یا بهتر گویم : طلاها و نقرههایی ـ را که میگیرد متعلق به خود بشناسد و چنین کاری از او مشروع نمیبوده.
دیگری آنکه چون مردم معنی راست پول را ندانسته به آن نقرهها و طلاها اهمیت بسیار داده و اسکناس را بیاهمیت و بیاعتبار میشناختهاند ، بانک ناچار میبوده آن طلاها و نقرهها را در گردش نگهدارد و آنها را از مالیت (پولی) نیندازد و اگر کسی اسکناس آورد و پول نقرهای یا طلایی خواست بپردازد و خودداری نکند.
داستان پشتوانه از اینجا بوجود آمده. وگرنه از نظر حقایق به هیچ پشتوانهای نیاز نیست و چنانکه گفتیم اسکناس خودش پولست و کاری را که ما از پول انتظار داریم انجام میدهد.
🔸 گفتار چهارم : پول وسیلهی معاوضه است ، ثروت نیست. (تکهی 4)
سوم : اسکناس که الان در همهي کشورها رواج یافته خود آن پولست ، وسیلهی معاوضه است ، «اعتبار» آن از خودش میباشد ، از قبول داشتن مردم میباشد ، از قانون که مردم را وامیدارد قبولش کنند میباشد ، «اعتبار» آن از پشتوانهي طلا و نقره نمیباشد. برای اسکناس پشتوانه قرار دادن و اعتبارش را از آن دانستن یکی از غلطفهمیهاست.
در یک کشوری که اسکناس منتشر شده معنیش آنست که مردم با هم قرار گذاشتهاند که خرید و فروش را با این تکه کاغذها بکنند و حساب کالاها و کارهای خود را با آنها نگه دارند. چنانکه دربارهي پول نیز گفتیم ما چون هزار کیلو گندم از فلان روستایی میخریم و دههزار ریال اسکناس به دستش میدهیم این معنایش آنست که آن روستایی به اندازهي دههزار ریال از کالاهای تولیدی خود را به توده واگذار کرده و اینست خواهد توانست به همان اندازه از کالاها و کارهای دیگران برخوردار شود ، و چون مردم این را قبول خواهند کرد و به استناد آن اسکناسها هر برخورداری که بخواهد مضایقه نخواهند کرد و اگر کسی نپذیرفت قانون او را ناچار خواهد کرد ، از اینجا اسکناس دارای اعتبار است.
داستان پشتوانهي طلا و نقره ، و اینکه اعتبار اسکناس از آنرو میباشد ، اساسی جز خیال و نافهمی نداشته. چنانکه میدانیم اسکناس چیز تازهایست و در زمانهای گذشته نمیبوده ، و آن را در همه جا بانکها رواج دادهاند. در یک کشوری که بانکی برپا گردیده و به نشر اسکناس آغاز کرده ناچار بوده پولهای نقرهای و طلاییای را که از مردم میگرفته در جایی انباشته نگهداری کند ، و این به دو علت میبوده :
یکی آنکه چون مؤسس بانک یک شرکتی میبوده نمیتوانسته پولهایی ـ یا بهتر گویم : طلاها و نقرههایی ـ را که میگیرد متعلق به خود بشناسد و چنین کاری از او مشروع نمیبوده.
دیگری آنکه چون مردم معنی راست پول را ندانسته به آن نقرهها و طلاها اهمیت بسیار داده و اسکناس را بیاهمیت و بیاعتبار میشناختهاند ، بانک ناچار میبوده آن طلاها و نقرهها را در گردش نگهدارد و آنها را از مالیت (پولی) نیندازد و اگر کسی اسکناس آورد و پول نقرهای یا طلایی خواست بپردازد و خودداری نکند.
داستان پشتوانه از اینجا بوجود آمده. وگرنه از نظر حقایق به هیچ پشتوانهای نیاز نیست و چنانکه گفتیم اسکناس خودش پولست و کاری را که ما از پول انتظار داریم انجام میدهد.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 10 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 باید از گمراهان جدا گردید (تکهی 2)
این کسانی که گفتههای ما را نمیپذیرند و با کوششهای ما همراهی نمیتوانند بدو گونهاند : یک گونه آنان که از سرشت خود پست و بیمایه بودهاند. باین معنی که سرشت روانیشان ناتوانتر بوده ، و چون سالها از راستیها دور زیستهاند آن ناتوانی فزونتر شده و بیکبار زبون هوس و آز و رشک و کینه گردیدهاند. یک گونهی دیگر آنان که در نتیجهی پرداختن بفلسفه یا به اصول [«اصول» شاخهای از درسهای ملاییست] یا بشعر و ادبیات ، یا در سایهی گرفتاری به پندارهای بیپای کیشها و آلودگی بگمراهیهای آنها ، یا از گراییدن بفلسفهی مادی و مانند آن ، نیروهای روانیشان فرسوده گردیده و دلهاشان تیرگی گرفته.
سخن را روشنتر گردانم : هنگامی که یک راستی گفته میشود شنونده اگر تباهدرون نیست از این سخن یک تابشی در دل او پیدا میشود. مثلاً ما میگوییم : «یک مردمی که در یک کشورند باید دارای یک آرمان و یک راه باشند» ، و این را با دلیل و مثل روشن میگردانیم ، یک تابشی از این در دل شنونده پدید میآید و یک زمینهای در اندیشهی او باز میگردد. تو گویی از این سخن برقی در دل او تابیدن میگیرد و یک زمینهی روشنی باز میکند و یک تکانی درو پدید میآورد.
اگر بخواهیم سخن بهتر از این باشد باید بگوییم : «راستیها» یا «حقایق» در خردها ریشه دارد. باین معنی که هر خِردی «به اِجمال» با راستیها آشناست. «به اِجمال» آشناست و خود خواهان نیک شناختن و نیک دانستن آن میباشد. اینست همینکه یک راستی را میشنود تو گویی گمکردهی خود را یافته است ، و آن را درزمان[=بیدرنگ] میگیرد و بآن دلبستگی پیدا میکند و یک تکانی در همهی سَهِشها [=احساسات] و دریافتهای او پدید میآید.
اینست راز آنکه کسانی از خوانندگان پیمان میگویند : «من چون سخنانی را در پیمان میخوانم چنین میپندارم که اینها را از پیش خوانده بودم و میدانستم. باآنکه سخنان ناشنیدهایست تو گویی من از سالها با آن آشنا بودهام». چون چیزهایی را میخوانند که ریشه در خردها دارد این دریافت در ایشان پدید میآید.
🔸 باید از گمراهان جدا گردید (تکهی 2)
این کسانی که گفتههای ما را نمیپذیرند و با کوششهای ما همراهی نمیتوانند بدو گونهاند : یک گونه آنان که از سرشت خود پست و بیمایه بودهاند. باین معنی که سرشت روانیشان ناتوانتر بوده ، و چون سالها از راستیها دور زیستهاند آن ناتوانی فزونتر شده و بیکبار زبون هوس و آز و رشک و کینه گردیدهاند. یک گونهی دیگر آنان که در نتیجهی پرداختن بفلسفه یا به اصول [«اصول» شاخهای از درسهای ملاییست] یا بشعر و ادبیات ، یا در سایهی گرفتاری به پندارهای بیپای کیشها و آلودگی بگمراهیهای آنها ، یا از گراییدن بفلسفهی مادی و مانند آن ، نیروهای روانیشان فرسوده گردیده و دلهاشان تیرگی گرفته.
سخن را روشنتر گردانم : هنگامی که یک راستی گفته میشود شنونده اگر تباهدرون نیست از این سخن یک تابشی در دل او پیدا میشود. مثلاً ما میگوییم : «یک مردمی که در یک کشورند باید دارای یک آرمان و یک راه باشند» ، و این را با دلیل و مثل روشن میگردانیم ، یک تابشی از این در دل شنونده پدید میآید و یک زمینهای در اندیشهی او باز میگردد. تو گویی از این سخن برقی در دل او تابیدن میگیرد و یک زمینهی روشنی باز میکند و یک تکانی درو پدید میآورد.
اگر بخواهیم سخن بهتر از این باشد باید بگوییم : «راستیها» یا «حقایق» در خردها ریشه دارد. باین معنی که هر خِردی «به اِجمال» با راستیها آشناست. «به اِجمال» آشناست و خود خواهان نیک شناختن و نیک دانستن آن میباشد. اینست همینکه یک راستی را میشنود تو گویی گمکردهی خود را یافته است ، و آن را درزمان[=بیدرنگ] میگیرد و بآن دلبستگی پیدا میکند و یک تکانی در همهی سَهِشها [=احساسات] و دریافتهای او پدید میآید.
اینست راز آنکه کسانی از خوانندگان پیمان میگویند : «من چون سخنانی را در پیمان میخوانم چنین میپندارم که اینها را از پیش خوانده بودم و میدانستم. باآنکه سخنان ناشنیدهایست تو گویی من از سالها با آن آشنا بودهام». چون چیزهایی را میخوانند که ریشه در خردها دارد این دریافت در ایشان پدید میآید.
🔶 یکم دیماه و داستانش
🔸 تکهی 27
پارسال آقای خراسانی چون گمان کرده بود من او را ندیدهام و نمیشناسم برای آنکه ببینم و آگاه گردم کسی همراهش گردانیده بادارهی پرچم فرستاده بود. من از دیدنش چندان برآشفتم که برخاستم سر و کلهاش بشکنم و مردک فهمید و بیرون گریخت.
چنین مرد ناپاکی را چندی پیش ، یکی از افسران دیندار مقدس بدانشکدهی افسری آورده و از این اتاق بآن اتاق گردانیده و از شاگردان دویست و سیصد تومان پول برایش فراهم گردانیده است. کسی که در آنجا میبوده میگفت : شاگردان سادهدرون بگرد او میگردیدند و هر یکی با زبان دیگری دلجویی از آن گدای گردنکلفت مینمودند.
اکنون ما میپرسیم : آیا این بوزارت جنگ برنمیخورد؟!.. آیا این کار ، جوانان را بگمراهی انداختن نیست؟!.. آیا شدنیست که حضرت عباس کوری را بینا گرداند؟!.. این حضرت عباس کیست؟!.. از کی شریک خدا شده؟!.. آیا دانشها باین نادانیها با چه دیدهای مینگرد؟! آیا تودههای دیگر نیز در دانشکدههای افسری بجوانان این نادانیها را میآموزند؟!.. آقای سرتیپ ارفع شما باینها چه پاسخ میدهید؟!. شما میگویید : «همه چیز را ما خودمان یاد میدهیم» بفرمایید باینها چه میگویید؟!..
شگفت است که یکی از افسران در پاسخ ایراد من چنین میگوید : «آخر دین هم باید باشد». میگویم : بهتر است اقلاً معنی دین را بدانید. بدانید و دانسته سخن گویید. آیا این دینست؟!.. آیا گداپروری دینست؟!.. فسوسا ده سالست ما آنهمه حقایق بسیار ارجداری را نوشته و به دین یک معنی بسیار روشنی دادهایم اینان باری آن نمیخواهند که بخوانند و بیاموزند.
باز در همان دانشکدهی افسری دو هفته پیش یک افسری ـ افسر بدنامی که شاگردان از بداخلاقی او داستانها میگویند ـ بشاگردان سخنی رانده و چنین مدعی شده که زردشت بخواب او آمده و باو دستور داده است که دین زردشتی را زنده گرداند. آنگاه سخن از راست درآمدن خوابهای خود رانده ، و چون پرچم خواب را دروغ میداند ، مردک فرصت پیدا کرده که پیش شاگردان سخنان بیفرهنگانهای دربارهی پرچم گوید.
ببینید حال این کشور بدبخت بکجا انجامیده. یک مرد تردامن بدنام مدعیسیت که زردشت پیغمبر بخواب او آمده و او را بزنده گردانیدن دین خود واداشته. نمیدانیم زردشت او را از کجا پیدا کرده؟!.. آنگاه از کجا بآرزوی زنده شدن دین خود افتاده است؟!... ببینید چه دروغهایی را در مغزهای جوانان جا میدهند. ببینید بنورسان چه چیزهایی را یاد میدهند.
من اینها را بدو جهت مینویسم : یکی اینکه پاسخ آقای سرتیپ ارفع و دیگران باشد و دیگر نگویند که همه چیز را ما یاد میدهیم. دیگری اینکه وزارت جنگ از اینها آگاه باشد و تیمسار سپهبد با آن علاقهای که بوزارت جنگ دارند از این کارها ، ناآگاه نمانند. ما چشم داریم که تیمسار وزیر جنگ داستان محمدعلی و این داستان «نایب زردشت» را تحقیق فرمایند.
از زمینهی گفتار دور نیفتیم : در نتیجهی این سختگیریها که از سوی برخی افسران میرفت بازپرس و بازجویی از آن سه تن افسر که در بازداشت میبودند چند روزی کشید و سرانجام چون حقیقت روشن گردیده دانستهاند که آنچه گفته بودند دروغ بوده است از اینرو دستور آزادی آنان داده شد و اینان نیز پس از نه روز که در بازداشت بسر میبردند رها گردیدند. بدینسان داستان یکم دیماه بپایان رسید.
[پایان کتاب]
🔸 تکهی 27
پارسال آقای خراسانی چون گمان کرده بود من او را ندیدهام و نمیشناسم برای آنکه ببینم و آگاه گردم کسی همراهش گردانیده بادارهی پرچم فرستاده بود. من از دیدنش چندان برآشفتم که برخاستم سر و کلهاش بشکنم و مردک فهمید و بیرون گریخت.
چنین مرد ناپاکی را چندی پیش ، یکی از افسران دیندار مقدس بدانشکدهی افسری آورده و از این اتاق بآن اتاق گردانیده و از شاگردان دویست و سیصد تومان پول برایش فراهم گردانیده است. کسی که در آنجا میبوده میگفت : شاگردان سادهدرون بگرد او میگردیدند و هر یکی با زبان دیگری دلجویی از آن گدای گردنکلفت مینمودند.
اکنون ما میپرسیم : آیا این بوزارت جنگ برنمیخورد؟!.. آیا این کار ، جوانان را بگمراهی انداختن نیست؟!.. آیا شدنیست که حضرت عباس کوری را بینا گرداند؟!.. این حضرت عباس کیست؟!.. از کی شریک خدا شده؟!.. آیا دانشها باین نادانیها با چه دیدهای مینگرد؟! آیا تودههای دیگر نیز در دانشکدههای افسری بجوانان این نادانیها را میآموزند؟!.. آقای سرتیپ ارفع شما باینها چه پاسخ میدهید؟!. شما میگویید : «همه چیز را ما خودمان یاد میدهیم» بفرمایید باینها چه میگویید؟!..
شگفت است که یکی از افسران در پاسخ ایراد من چنین میگوید : «آخر دین هم باید باشد». میگویم : بهتر است اقلاً معنی دین را بدانید. بدانید و دانسته سخن گویید. آیا این دینست؟!.. آیا گداپروری دینست؟!.. فسوسا ده سالست ما آنهمه حقایق بسیار ارجداری را نوشته و به دین یک معنی بسیار روشنی دادهایم اینان باری آن نمیخواهند که بخوانند و بیاموزند.
باز در همان دانشکدهی افسری دو هفته پیش یک افسری ـ افسر بدنامی که شاگردان از بداخلاقی او داستانها میگویند ـ بشاگردان سخنی رانده و چنین مدعی شده که زردشت بخواب او آمده و باو دستور داده است که دین زردشتی را زنده گرداند. آنگاه سخن از راست درآمدن خوابهای خود رانده ، و چون پرچم خواب را دروغ میداند ، مردک فرصت پیدا کرده که پیش شاگردان سخنان بیفرهنگانهای دربارهی پرچم گوید.
ببینید حال این کشور بدبخت بکجا انجامیده. یک مرد تردامن بدنام مدعیسیت که زردشت پیغمبر بخواب او آمده و او را بزنده گردانیدن دین خود واداشته. نمیدانیم زردشت او را از کجا پیدا کرده؟!.. آنگاه از کجا بآرزوی زنده شدن دین خود افتاده است؟!... ببینید چه دروغهایی را در مغزهای جوانان جا میدهند. ببینید بنورسان چه چیزهایی را یاد میدهند.
من اینها را بدو جهت مینویسم : یکی اینکه پاسخ آقای سرتیپ ارفع و دیگران باشد و دیگر نگویند که همه چیز را ما یاد میدهیم. دیگری اینکه وزارت جنگ از اینها آگاه باشد و تیمسار سپهبد با آن علاقهای که بوزارت جنگ دارند از این کارها ، ناآگاه نمانند. ما چشم داریم که تیمسار وزیر جنگ داستان محمدعلی و این داستان «نایب زردشت» را تحقیق فرمایند.
از زمینهی گفتار دور نیفتیم : در نتیجهی این سختگیریها که از سوی برخی افسران میرفت بازپرس و بازجویی از آن سه تن افسر که در بازداشت میبودند چند روزی کشید و سرانجام چون حقیقت روشن گردیده دانستهاند که آنچه گفته بودند دروغ بوده است از اینرو دستور آزادی آنان داده شد و اینان نیز پس از نه روز که در بازداشت بسر میبردند رها گردیدند. بدینسان داستان یکم دیماه بپایان رسید.
[پایان کتاب]
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
📚 کتابهای سیاسی
📘 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
📘 افسران ما
📘 امروز چاره چیست؟
📘 امروز چه باید کرد؟
📘 دادگاه
📘 در راه سیاست
📘 دفاعیات احمد کسروی
📘 دولت بما پاسخ دهد
📘 سرنوشت ایران چه خواهد بود؟
📘 ما و همسایگانمان
👇👇
📘 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
📘 افسران ما
📘 امروز چاره چیست؟
📘 امروز چه باید کرد؟
📘 دادگاه
📘 در راه سیاست
📘 دفاعیات احمد کسروی
📘 دولت بما پاسخ دهد
📘 سرنوشت ایران چه خواهد بود؟
📘 ما و همسایگانمان
👇👇
🔶 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)
🔸 گفتار چهارم : پول وسیلهی معاوضه است ، ثروت نیست. (تکهی 5)
برای روشنی سخن مثلی میزنم : فرض کنید هزار خانواده از مردم جدا شده و به بیابانی رفته میخواهند شهری تأسیس و جدا از دیگران زندگی کنند. هیچ پول یا اسکناسی نیز با خود نبردهاند ، ولی هر خانوادهای برای زندگی چند ماهه کالا با خود آورده. چون فرا رسیدهاند کارها را در میان خود تقسیم کرده گروهی برای کشاورزی و باغبانی ، و گروهی برای پارچهبافی و فرشبافی ، و گروهی برای خانهسازی و خیابانکشی و همچنین دیگر کارها انتخاب کردهاند. پس از چندی شهر ساخته شده و زندگانی شروع کرده به راه افتادن. معلوم است که باید کاسبان و کارگران کالاهای خود را با هم معاوضه کنند و کوششکنندگان دیگر هر یکی مزدی دریافت کنند. از اینجا نیاز به یک وسیلهی معاوضه افتاده ، و چون طلا و نقره و کاغذ همراه نمیدارند و یا میدارند و نمیخواهند آنها را وسیلهی معاوضه بگیرند ، فکر دیگری کرده تکه چوبهایی را با نشانیهایی تراشیده وسیلهی معاوضه میگیرند و در میان خود قرار میگذارند که هر تکه چوبی با یک کیلو گندم برابر (همارزش) باشد و به همین شکل خرید و فروش میکنند. مثلاً کشاورزی گندمهای خود را میآورد و میفروشد و تکه چوبهایی را میگیرد و میرود و چند تا از آن تکه چوبها را داده کفشی میخرد و چند تا دیگر را داده چیت میگیرد ، یکی را داده درشکه مینشیند ، اگر بیماری در خانهاش بود پزشکی را آورده ، موقع رفتن تکه چوبی به دستش میگذارد. اینطوری زندگانی راه میافتد و تکه چوب کار پول را میکند بیآنکه پشتوانهای از طلا و نقره نیاز داشته باشد.
ما میپرسیم : آیا این طور زندگانی نشدنی است؟!.. آیا اعتبار آن تکه چوبها از چیست؟!.. آیا جز اینست که در برابرش کالا داده میشود؟!.. جز اینست که همهي ملت آن را به پولی یا وسیلهی معاوضه بودن قبول کردهاند و اگر کسی سرپیچی کند و قبول نکند دیگران او را ناچار کنند؟!.. آیا این دلیل روشنی نیست که اعتبار اسکناس از قبول کردن مردم و از قانونست ، و پشتوانه هیچکاره میباشد؟!..
یک دلیل روشن دیگری به این سخن داستان تمبر پست است که یک تکهي بسیار کوچکی از کاغذ است. خود آن چه ارزشی دارد یا دارای کدام پشتوانه میباشد؟!. آیا نه آنست که چون پستخانه آن را قبول دارد و میگیرد و ما اگر نامهای را با تمبر به صندوق پست انداختیم آن را برداشته به جایی که باید برود میرساند ، از همینجا ارزش پیدا کرده؟!.. در واقع تمبر پست خود یک نوع اسکناسی است که در کارهای پستی بکار میرود و بیهیچ پشتوانهای کار خود را انجام میدهد.
اینها سه رشته حقایق دربارهی پول و طلا و نقره و اسکناس میباشد. جای افسوس است که بیشتر مردم اینها را نمیدانند و پول را ثروت حساب میکنند و به طلا و نقره علاقهی بیاندازه نشان میدهند و دربارهي اسکناس و پشتوانه نادانیهای بسیار از خود بروز میدهند.
🔸 گفتار چهارم : پول وسیلهی معاوضه است ، ثروت نیست. (تکهی 5)
برای روشنی سخن مثلی میزنم : فرض کنید هزار خانواده از مردم جدا شده و به بیابانی رفته میخواهند شهری تأسیس و جدا از دیگران زندگی کنند. هیچ پول یا اسکناسی نیز با خود نبردهاند ، ولی هر خانوادهای برای زندگی چند ماهه کالا با خود آورده. چون فرا رسیدهاند کارها را در میان خود تقسیم کرده گروهی برای کشاورزی و باغبانی ، و گروهی برای پارچهبافی و فرشبافی ، و گروهی برای خانهسازی و خیابانکشی و همچنین دیگر کارها انتخاب کردهاند. پس از چندی شهر ساخته شده و زندگانی شروع کرده به راه افتادن. معلوم است که باید کاسبان و کارگران کالاهای خود را با هم معاوضه کنند و کوششکنندگان دیگر هر یکی مزدی دریافت کنند. از اینجا نیاز به یک وسیلهی معاوضه افتاده ، و چون طلا و نقره و کاغذ همراه نمیدارند و یا میدارند و نمیخواهند آنها را وسیلهی معاوضه بگیرند ، فکر دیگری کرده تکه چوبهایی را با نشانیهایی تراشیده وسیلهی معاوضه میگیرند و در میان خود قرار میگذارند که هر تکه چوبی با یک کیلو گندم برابر (همارزش) باشد و به همین شکل خرید و فروش میکنند. مثلاً کشاورزی گندمهای خود را میآورد و میفروشد و تکه چوبهایی را میگیرد و میرود و چند تا از آن تکه چوبها را داده کفشی میخرد و چند تا دیگر را داده چیت میگیرد ، یکی را داده درشکه مینشیند ، اگر بیماری در خانهاش بود پزشکی را آورده ، موقع رفتن تکه چوبی به دستش میگذارد. اینطوری زندگانی راه میافتد و تکه چوب کار پول را میکند بیآنکه پشتوانهای از طلا و نقره نیاز داشته باشد.
ما میپرسیم : آیا این طور زندگانی نشدنی است؟!.. آیا اعتبار آن تکه چوبها از چیست؟!.. آیا جز اینست که در برابرش کالا داده میشود؟!.. جز اینست که همهي ملت آن را به پولی یا وسیلهی معاوضه بودن قبول کردهاند و اگر کسی سرپیچی کند و قبول نکند دیگران او را ناچار کنند؟!.. آیا این دلیل روشنی نیست که اعتبار اسکناس از قبول کردن مردم و از قانونست ، و پشتوانه هیچکاره میباشد؟!..
یک دلیل روشن دیگری به این سخن داستان تمبر پست است که یک تکهي بسیار کوچکی از کاغذ است. خود آن چه ارزشی دارد یا دارای کدام پشتوانه میباشد؟!. آیا نه آنست که چون پستخانه آن را قبول دارد و میگیرد و ما اگر نامهای را با تمبر به صندوق پست انداختیم آن را برداشته به جایی که باید برود میرساند ، از همینجا ارزش پیدا کرده؟!.. در واقع تمبر پست خود یک نوع اسکناسی است که در کارهای پستی بکار میرود و بیهیچ پشتوانهای کار خود را انجام میدهد.
اینها سه رشته حقایق دربارهی پول و طلا و نقره و اسکناس میباشد. جای افسوس است که بیشتر مردم اینها را نمیدانند و پول را ثروت حساب میکنند و به طلا و نقره علاقهی بیاندازه نشان میدهند و دربارهي اسکناس و پشتوانه نادانیهای بسیار از خود بروز میدهند.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 10 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 باید از گمراهان جدا گردید (تکهی 3)
این دربارهی کسانیست که روانهاشان درست است. اما دیگران این سخن دربارهی آنان نه راستست. آنان چون خردهاشان ناتوان گردیده راستیها را در دلهای آنان تابشی نتواند بود و یک تکانی پدیدار نتواند گردید. ما میگوییم : «باید در یک توده یک آرمان و یک راه باشد» و معنای آن را نیک روشن میگردانیم ، و فلان مرد گوش دارد و این را میشنود و به دل میسپارد ، ولی در دل او یک خرد درستی که پیش آید و این راستی را پذیرد و یک زمینهی روشنی در دل برای آن باز کند نیست ، و چون چنین خردی نیست ، بجای آن خوی پلید خودخواهی هست ، و آن خوی از برخوردن بچنین راستی یک نتیجهی دیگری بیرون میدهد که رشک و دشمنی باشد.
این چیزیست که بارها آزمودهایم. مثلاً فلان گفتار را دربارهی کشور یا زندگانی نوشته و یک رشته راستیهایی را روشن میگردانیم. میبینیم فلان جوان از راه دور نامه مینویسد و دلبستگی مینماید ، و بیآنکه آشنایی درمیان باشد یا بیک سودی امید رود ، تنها بنام راستیپرستی ، بهواداری برمیخیزد. از اینسوی فلان مرد نجفرفته که با من آشناست یکهکاره میآید و با یک خشم و کینه چنین میگوید : «چرا اینها را مینویسید؟!.. این مردم نمیشوند».
بدینسان از یک کار دو نتیجهی آخشیج هم پدید میآید. این از کجاست؟!.. آیا نه آنست که آن یکی چون ساده است و خرد و روانش درست میباشد از شنیدن راستی و از برخوردن به یک رشته کوششهای پاکدلانه تابشی در دلش پیدا گردیده و او را بهمراهی و یاوری واداشته ، و این یکی چون خرد و روانش بیمار و از کار افتاده است ، ناگزیر میدانداری دل برای خوی پست «خودخواهی» بازمانده و این بانگیزش آن خوی پلید است که بدانسان بسر من میآید و بآن پرخاش و زباندرازی میپردازد؟!..
ببینید از همان سخنش پیداست : «این مردم نمیشوند». بارها پاسخ داده گفتهایم : «چرا نمیشوند؟!. مگر این مردم جز از مردمان دیگرند؟!. وانگاه که آزمود و دید نمیشوند؟!. از این گذشته : ترا با مردم چه کار است؟!.. از خودت گفتگو کن. خودت میشوی یا نه؟!.. خودت راستیها را میپذیری یا نه؟!.. پس از همهی اینها : گرفتم که سخن تو راست است و این مردم نیک نخواهند شد و من به یک کوشش بیهودهای برخاستهام. این یک ستمیست بخود کردهام. دیگر آن خشم و کینه برای چیست؟!.. برخاستن و یکهکاره بر سر من آمدن چه انگیزهای میدارد؟!..»
🔸 باید از گمراهان جدا گردید (تکهی 3)
این دربارهی کسانیست که روانهاشان درست است. اما دیگران این سخن دربارهی آنان نه راستست. آنان چون خردهاشان ناتوان گردیده راستیها را در دلهای آنان تابشی نتواند بود و یک تکانی پدیدار نتواند گردید. ما میگوییم : «باید در یک توده یک آرمان و یک راه باشد» و معنای آن را نیک روشن میگردانیم ، و فلان مرد گوش دارد و این را میشنود و به دل میسپارد ، ولی در دل او یک خرد درستی که پیش آید و این راستی را پذیرد و یک زمینهی روشنی در دل برای آن باز کند نیست ، و چون چنین خردی نیست ، بجای آن خوی پلید خودخواهی هست ، و آن خوی از برخوردن بچنین راستی یک نتیجهی دیگری بیرون میدهد که رشک و دشمنی باشد.
این چیزیست که بارها آزمودهایم. مثلاً فلان گفتار را دربارهی کشور یا زندگانی نوشته و یک رشته راستیهایی را روشن میگردانیم. میبینیم فلان جوان از راه دور نامه مینویسد و دلبستگی مینماید ، و بیآنکه آشنایی درمیان باشد یا بیک سودی امید رود ، تنها بنام راستیپرستی ، بهواداری برمیخیزد. از اینسوی فلان مرد نجفرفته که با من آشناست یکهکاره میآید و با یک خشم و کینه چنین میگوید : «چرا اینها را مینویسید؟!.. این مردم نمیشوند».
بدینسان از یک کار دو نتیجهی آخشیج هم پدید میآید. این از کجاست؟!.. آیا نه آنست که آن یکی چون ساده است و خرد و روانش درست میباشد از شنیدن راستی و از برخوردن به یک رشته کوششهای پاکدلانه تابشی در دلش پیدا گردیده و او را بهمراهی و یاوری واداشته ، و این یکی چون خرد و روانش بیمار و از کار افتاده است ، ناگزیر میدانداری دل برای خوی پست «خودخواهی» بازمانده و این بانگیزش آن خوی پلید است که بدانسان بسر من میآید و بآن پرخاش و زباندرازی میپردازد؟!..
ببینید از همان سخنش پیداست : «این مردم نمیشوند». بارها پاسخ داده گفتهایم : «چرا نمیشوند؟!. مگر این مردم جز از مردمان دیگرند؟!. وانگاه که آزمود و دید نمیشوند؟!. از این گذشته : ترا با مردم چه کار است؟!.. از خودت گفتگو کن. خودت میشوی یا نه؟!.. خودت راستیها را میپذیری یا نه؟!.. پس از همهی اینها : گرفتم که سخن تو راست است و این مردم نیک نخواهند شد و من به یک کوشش بیهودهای برخاستهام. این یک ستمیست بخود کردهام. دیگر آن خشم و کینه برای چیست؟!.. برخاستن و یکهکاره بر سر من آمدن چه انگیزهای میدارد؟!..»
✴️ آسیبهای آلودگی به ادبیات زمان مغول
در اطراف شعر و شاعری مقالاتی زیر عنوان داوری توده در روزنامهی پرچم نشر میشود که حقاً برای بیداری و تنبیه جامعهی ایرانی از پندار پوچی که سالیان دراز گرفتارش بودهاند بغایت مفید و سودمند است. خود من که نویسندهی این گفتارم به حدی آلودهی همان افکار ناستوده بودم که از شرح و بیانش عاجزم و خدا را شکر که مطالعهی مقالات پیمان و اثرات جملات معجزنمای آن چراغ هدایت فرا راهم داشت و از آن اندیشههای ناروا نجاتم داد. ولی صد حیف که بهار جوانی سپری شده بود و جبران مافات میسر نبود زیرا زیانهایی که در اثر آن باورهای نابجا دچار گشتهام بقدری زیاد است که الیالابد جبرانپذیر نیست و اگر میتوانستم اندکی از بسیار آن حوادث را بنویسم خوانندگان محترم تصدیق میکردند که عقبماندگی و بیچارگی ایرانیان از کجا سرچشمه میگیرد.
بطور خلاصه در ایام جوانی که موسم حد اعلای تکامل قوای جسمانی است همینکه دچار کمترین عدم موفقیت در کاری میشدم باستناد اشعاری که بخاطرم میرسید یا از خویشان و آشنایان و بزرگان خود میشنیدم مانند :
بجد و جهد چو کارت نمیرود از پیش بکردگار رها کرده به مصالح خویش
از تعقیب مقصود منصرف و دلسرد میگشتم. و یا اگر برخلاف میل و ارادهام وضعیتی ناگوار پیش میآمد بمصداق اشعار زیرین :
اگر محول کار جهانیان نه قضا است چرا مجاری احوال برخلاف رضاست
گر رنج پیشت آید وگر راحت ای حکیم نسبت مکن بغیر که اینها خدا کند
گر زمین را بآسمان دوزی ندهندت زیاده بر روزی
ای بکوشش فتاده درپی گنج گنج و دولت بکاردانی نیست
هر که را هست مال و دولت و جاه جز بتأیید آسمانی نیست
رضا بداده بده وز جبین گره بگشا که بر من و تو در اختیار نگشاده است
کس نتواند گرفت دامن دولت بزور
کوشش بیفایده است وسمه بر ابروی کور
و هزاران مانند این اشعار ، نیروی تلاش و مجاهده را در ضمیر خود خفه مینمودم و در صدد چارهجویی برنمیآمدم. در نتیجه در میدان نبرد زندگی شکستهای سخت میخوردم و همه را حمل بر مشیت الهی و ارادهی خداوندی نموده رضا بقضاءالله و تسلیماً لامره میگفتم. و این نیز تقریباً روش و دستور زندگی اکثر ایرانیان بود و همین اشعار موجبات سستی و رخوت و فتور همه را فراهم میساخت و از کوشش و تلاش و جدیت برخلاف اصل مسلم تنازع بقا بازمیداشت و در حقیقت جمعی را منزوی و گوشهنشین و تنبل و بیحال و جبری و لاابالی بار میآورد که شعار همهشان این بود :
برو کنج قناعت گیر و کنج عافیت بنشین
که یک دم تنگدل بودن به بحر و بر نمیارزد
و اما در قسمتهای اخلاقی میتوانم بگویم اکثر لغزش جوانان در اثر تلقیناتی است که از مطالعهی دواوین شعرا در آنها پدیدار میگردد. یکی از خویشان بنده حکایت میکرد که پدر و مادرم بغایت مقدس بوده و من نیز با تربیت آنان بار آمده بودم و جوانی پرهیزگار و متدین بودم روزی بمحفل چند نفر از جوانان همسال افتادم و مرا ببادهخواری دعوت کردند سخت ابا و امتناع نمودم. چند شعری از سعدی و حافظ در وصف باده برایم خواندند چون پدرم به گفتههای سعدی و حافظ با نظر تکریم و تعظیم مینگریست با ایمانی که در اثر تلقین پدر بگفتهی آنان یافته بودم آن اشعار را حجت قاطع پنداشتم و باذن فحوای آنان در همان مجلس لب بساغر آلودم و رفته رفته بقدری در عیاشی افراط کردم و مُنهَمِک [1] در هرزگی و شهوات شدم که سلامت مزاج را از دست دادم و امروز که علیل و ناتوان شدهام بر سرایندهی آن اشعار که موجب سقوط به منجلاب پستی گردیده نفرین مینمایم.
خود بنده در کودکی درس گلستان میخواندم بهمان حکایت «در عنفوان جوانی چنانکه افتد و دانی» رسیدم آموزگار که آخوند مُعَمَّری[سالمند] بود از شرح و ترجمهی آن بترکی خودداری نموده و گفت روی خطاب این حکایت با شما و امثال شما نیست. گفتم نه سرآغاز آن نشان میدهد که خطابش با اطفال است زیرا میگوید چنانکه افتد و دانی یعنی وقتی که از دوران کودکی پای بمرحلهی جوانی گذاشتید دانی. آموزگار رنگش متغیر گشت و گفت کاش امثال این حکایات را از گلستان حذف میکردند و سپس چاپ مینمودند و بدست اطفال میدادند.
این حال شعرای عفیف است و اما مضامین دیوانهای انوری ابیوردی و سوزنی سمرقندی مستغنی از توصیف است. متأسفانه غالب شعرا از همین تیپاند. مانند یغمای جندقی و لعلی تبریزی.
دو شب قبل با یکی از دوستان که دکتر در ادبیات هستند در همین زمینه بحث داشتیم ایشان ایراد میکردند که شما و هم مسلکانتان که منکر شعر و شاعری هستید به شکسپیر و پوشکین و گوته چگونه مینگرید در صورتی که ملتهای متمدن و بزرگ جهان آنان را از مفاخر خود میشمارند؟ آیا آنان را هم گرفتار پندار پوچ میپندارید؟ 👇
در اطراف شعر و شاعری مقالاتی زیر عنوان داوری توده در روزنامهی پرچم نشر میشود که حقاً برای بیداری و تنبیه جامعهی ایرانی از پندار پوچی که سالیان دراز گرفتارش بودهاند بغایت مفید و سودمند است. خود من که نویسندهی این گفتارم به حدی آلودهی همان افکار ناستوده بودم که از شرح و بیانش عاجزم و خدا را شکر که مطالعهی مقالات پیمان و اثرات جملات معجزنمای آن چراغ هدایت فرا راهم داشت و از آن اندیشههای ناروا نجاتم داد. ولی صد حیف که بهار جوانی سپری شده بود و جبران مافات میسر نبود زیرا زیانهایی که در اثر آن باورهای نابجا دچار گشتهام بقدری زیاد است که الیالابد جبرانپذیر نیست و اگر میتوانستم اندکی از بسیار آن حوادث را بنویسم خوانندگان محترم تصدیق میکردند که عقبماندگی و بیچارگی ایرانیان از کجا سرچشمه میگیرد.
بطور خلاصه در ایام جوانی که موسم حد اعلای تکامل قوای جسمانی است همینکه دچار کمترین عدم موفقیت در کاری میشدم باستناد اشعاری که بخاطرم میرسید یا از خویشان و آشنایان و بزرگان خود میشنیدم مانند :
بجد و جهد چو کارت نمیرود از پیش بکردگار رها کرده به مصالح خویش
از تعقیب مقصود منصرف و دلسرد میگشتم. و یا اگر برخلاف میل و ارادهام وضعیتی ناگوار پیش میآمد بمصداق اشعار زیرین :
اگر محول کار جهانیان نه قضا است چرا مجاری احوال برخلاف رضاست
گر رنج پیشت آید وگر راحت ای حکیم نسبت مکن بغیر که اینها خدا کند
گر زمین را بآسمان دوزی ندهندت زیاده بر روزی
ای بکوشش فتاده درپی گنج گنج و دولت بکاردانی نیست
هر که را هست مال و دولت و جاه جز بتأیید آسمانی نیست
رضا بداده بده وز جبین گره بگشا که بر من و تو در اختیار نگشاده است
کس نتواند گرفت دامن دولت بزور
کوشش بیفایده است وسمه بر ابروی کور
و هزاران مانند این اشعار ، نیروی تلاش و مجاهده را در ضمیر خود خفه مینمودم و در صدد چارهجویی برنمیآمدم. در نتیجه در میدان نبرد زندگی شکستهای سخت میخوردم و همه را حمل بر مشیت الهی و ارادهی خداوندی نموده رضا بقضاءالله و تسلیماً لامره میگفتم. و این نیز تقریباً روش و دستور زندگی اکثر ایرانیان بود و همین اشعار موجبات سستی و رخوت و فتور همه را فراهم میساخت و از کوشش و تلاش و جدیت برخلاف اصل مسلم تنازع بقا بازمیداشت و در حقیقت جمعی را منزوی و گوشهنشین و تنبل و بیحال و جبری و لاابالی بار میآورد که شعار همهشان این بود :
برو کنج قناعت گیر و کنج عافیت بنشین
که یک دم تنگدل بودن به بحر و بر نمیارزد
و اما در قسمتهای اخلاقی میتوانم بگویم اکثر لغزش جوانان در اثر تلقیناتی است که از مطالعهی دواوین شعرا در آنها پدیدار میگردد. یکی از خویشان بنده حکایت میکرد که پدر و مادرم بغایت مقدس بوده و من نیز با تربیت آنان بار آمده بودم و جوانی پرهیزگار و متدین بودم روزی بمحفل چند نفر از جوانان همسال افتادم و مرا ببادهخواری دعوت کردند سخت ابا و امتناع نمودم. چند شعری از سعدی و حافظ در وصف باده برایم خواندند چون پدرم به گفتههای سعدی و حافظ با نظر تکریم و تعظیم مینگریست با ایمانی که در اثر تلقین پدر بگفتهی آنان یافته بودم آن اشعار را حجت قاطع پنداشتم و باذن فحوای آنان در همان مجلس لب بساغر آلودم و رفته رفته بقدری در عیاشی افراط کردم و مُنهَمِک [1] در هرزگی و شهوات شدم که سلامت مزاج را از دست دادم و امروز که علیل و ناتوان شدهام بر سرایندهی آن اشعار که موجب سقوط به منجلاب پستی گردیده نفرین مینمایم.
خود بنده در کودکی درس گلستان میخواندم بهمان حکایت «در عنفوان جوانی چنانکه افتد و دانی» رسیدم آموزگار که آخوند مُعَمَّری[سالمند] بود از شرح و ترجمهی آن بترکی خودداری نموده و گفت روی خطاب این حکایت با شما و امثال شما نیست. گفتم نه سرآغاز آن نشان میدهد که خطابش با اطفال است زیرا میگوید چنانکه افتد و دانی یعنی وقتی که از دوران کودکی پای بمرحلهی جوانی گذاشتید دانی. آموزگار رنگش متغیر گشت و گفت کاش امثال این حکایات را از گلستان حذف میکردند و سپس چاپ مینمودند و بدست اطفال میدادند.
این حال شعرای عفیف است و اما مضامین دیوانهای انوری ابیوردی و سوزنی سمرقندی مستغنی از توصیف است. متأسفانه غالب شعرا از همین تیپاند. مانند یغمای جندقی و لعلی تبریزی.
دو شب قبل با یکی از دوستان که دکتر در ادبیات هستند در همین زمینه بحث داشتیم ایشان ایراد میکردند که شما و هم مسلکانتان که منکر شعر و شاعری هستید به شکسپیر و پوشکین و گوته چگونه مینگرید در صورتی که ملتهای متمدن و بزرگ جهان آنان را از مفاخر خود میشمارند؟ آیا آنان را هم گرفتار پندار پوچ میپندارید؟ 👇
گفتم اشتباه در اینست که ما را منکر شعر و شاعری میدانید و حال آنکه اینطور هم نیست. شعر گفتاریست شیواتر از نثر که طبع به شنیدن آن مایل و از استماعش متلذذ میگردد و ما هیچگاه منکر لذایذ نیستیم.
شعر هم مانند موسیقی لازم و ملزوم عالم بشریت است و خیلی پیش از پیدایش خط یعنی در دورهی ماقبل تاریخ درمیان بشر شایع و ساری بوده است و چون ضبط و حفظ آن در ذهن خیلی آسانتر از نثر است اغلب قصص و روایات را بوسیلهی آن سینه بسینه تحویل اخلاف میدادند که اکنون مدرک اکثر داستانهای باستانی گشته است مانند جنگهای تروا و سایر اساطیر یونان که هر شاعر معروف آنها را بنظم کشیده و در اودیسه و ایلیاد بعداً ثبت کردهاند ولی میگوییم هر چیز باندازه خوب است و هم به اندازه لازم است مشروط بر اینکه از حدود ادب و نزاکت خارج نشود که در این صورت پسندیده و مقبول است و الا اگر آلودهی کلمات رکیک و عاری از عفت و خارج از حدود عقل و دانش باشد البته نکوهیده و ناپسند است.
و اما شعرا البته آنانکه جز نکوگویی چیز نامربوطی نسرودهاند و بلکه حس شهامت و حماسه را در ملت تحریک کردهاند و با الفاظ مقفا و شیرین و شیوا مردم را به جدیت و کوشش و کار تحریص و ترغیب نمودهاند و درس مکارم اخلاق بتودهی خود دادهاند بدیهی است از مفاخر ملی بشمار میروند و همانطور که شکسپیر و پوشکین و گوته مورد تقدیر و تکریم ملت خویشند ما نیز به همان نظر احترام و تمجید فردوسی و دقیقی را مینگریم و در عین حال از آنان که در قالب الفاظ سلیس تلقینات زهرآگین نمودهاند و اشعاری برخلاف عفت و عصمت و نزاکت گفتهاند خشنود نمیباشیم.
وانگهی میگوییم بیش از هزار سال است شعر گفتهایم و شعرا را ستودهایم تا امروز چه نتیجه گرفتهایم و بکجا رسیدهایم حالِ امروز ما را با دورهی ساسانیان مقایسه کنید و ببینید تفاوت از کجاست تا بکجا.
پس خوبست یک چندی هم لب از شعرگویی فروبندیم و از ستایش شاعران خودداری نماییم و بتربیت تودهی بیسواد بکوشیم و وقت خود را صرف فراگرفتن علوم و دانشهای عصر نوین نماییم تا ما هم مانند ادیسون و هانری پوانکاره و دامپر [2] و پاسکال و انشتین و پاستور علما و مخترعین عالیمقام به جهانیان تقدیم نماییم و نام خود را داخل فرهنگ دانشمندان دنیای متمدن نماییم.
محمود عمادی
(پرچم روزانه ، شمارهی 187)
[1] : مُنهَمِک = کوشنده و افراط کن.
[2] : اصل : خواست ، دانشمند ریاضی و فیزیک فرانسهای بنام آمپر است.
شعر هم مانند موسیقی لازم و ملزوم عالم بشریت است و خیلی پیش از پیدایش خط یعنی در دورهی ماقبل تاریخ درمیان بشر شایع و ساری بوده است و چون ضبط و حفظ آن در ذهن خیلی آسانتر از نثر است اغلب قصص و روایات را بوسیلهی آن سینه بسینه تحویل اخلاف میدادند که اکنون مدرک اکثر داستانهای باستانی گشته است مانند جنگهای تروا و سایر اساطیر یونان که هر شاعر معروف آنها را بنظم کشیده و در اودیسه و ایلیاد بعداً ثبت کردهاند ولی میگوییم هر چیز باندازه خوب است و هم به اندازه لازم است مشروط بر اینکه از حدود ادب و نزاکت خارج نشود که در این صورت پسندیده و مقبول است و الا اگر آلودهی کلمات رکیک و عاری از عفت و خارج از حدود عقل و دانش باشد البته نکوهیده و ناپسند است.
و اما شعرا البته آنانکه جز نکوگویی چیز نامربوطی نسرودهاند و بلکه حس شهامت و حماسه را در ملت تحریک کردهاند و با الفاظ مقفا و شیرین و شیوا مردم را به جدیت و کوشش و کار تحریص و ترغیب نمودهاند و درس مکارم اخلاق بتودهی خود دادهاند بدیهی است از مفاخر ملی بشمار میروند و همانطور که شکسپیر و پوشکین و گوته مورد تقدیر و تکریم ملت خویشند ما نیز به همان نظر احترام و تمجید فردوسی و دقیقی را مینگریم و در عین حال از آنان که در قالب الفاظ سلیس تلقینات زهرآگین نمودهاند و اشعاری برخلاف عفت و عصمت و نزاکت گفتهاند خشنود نمیباشیم.
وانگهی میگوییم بیش از هزار سال است شعر گفتهایم و شعرا را ستودهایم تا امروز چه نتیجه گرفتهایم و بکجا رسیدهایم حالِ امروز ما را با دورهی ساسانیان مقایسه کنید و ببینید تفاوت از کجاست تا بکجا.
پس خوبست یک چندی هم لب از شعرگویی فروبندیم و از ستایش شاعران خودداری نماییم و بتربیت تودهی بیسواد بکوشیم و وقت خود را صرف فراگرفتن علوم و دانشهای عصر نوین نماییم تا ما هم مانند ادیسون و هانری پوانکاره و دامپر [2] و پاسکال و انشتین و پاستور علما و مخترعین عالیمقام به جهانیان تقدیم نماییم و نام خود را داخل فرهنگ دانشمندان دنیای متمدن نماییم.
محمود عمادی
(پرچم روزانه ، شمارهی 187)
[1] : مُنهَمِک = کوشنده و افراط کن.
[2] : اصل : خواست ، دانشمند ریاضی و فیزیک فرانسهای بنام آمپر است.
شادروان نادر شکوهیان از پشتیبانان پیمان
خوانندگان پرچم گفتارهایی از آقای نادر شکوهیان در روزنامه خواندهاند و او را میشناسند. این جوان با برادرش آقای اهلی از یک خانوادهی شاعری (خانوادهی شادروان شکوهی) برخاسته و خود از بهائیان میبودند. ولی چون با پیمان آشنا گردیدند نه شاعریِ خاندان و نه بهائیگری زنجیر پای فهم و خرد آنان نگردید و پاکدلانه بپاکدینی گرویدند و با یک گرمی بکوشش پرداختند. ما امیدمندیم بزودی صدها و هزارها کسان دیگری از جوانان و مردان بهائی همین راه را پیش خواهند گرفت. امیدمندیم بزودی هودهی آمیغها پدیدار خواهد گردید.
.
خوانندگان پرچم گفتارهایی از آقای نادر شکوهیان در روزنامه خواندهاند و او را میشناسند. این جوان با برادرش آقای اهلی از یک خانوادهی شاعری (خانوادهی شادروان شکوهی) برخاسته و خود از بهائیان میبودند. ولی چون با پیمان آشنا گردیدند نه شاعریِ خاندان و نه بهائیگری زنجیر پای فهم و خرد آنان نگردید و پاکدلانه بپاکدینی گرویدند و با یک گرمی بکوشش پرداختند. ما امیدمندیم بزودی صدها و هزارها کسان دیگری از جوانان و مردان بهائی همین راه را پیش خواهند گرفت. امیدمندیم بزودی هودهی آمیغها پدیدار خواهد گردید.
.