پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
🔶 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)

🔸 گفتار ششم : هر کسی می‌تواند به اندازه‌ی لیاقت و کوشش خود از زندگانی برخوردار شود. (تکه‌ی 2)


پس چون آدمها یکسان نیستند و دانسته‌ها و کوششهاشان هم یکسان نیست ، در برخورداری از امکانات جهان و از خوشیهای زندگانی هم نمی‌شود که یکسان باشند. در این باره راه عادلانه آنست که هم شایستگی خدادادی ، و هم اندازه‌ی کوشش هر کسی در نظر گرفته شود و قانون این باشد که «هر کسی می‌تواند به اندازه‌ی شایستگی خود از داشته‌ها و خوشیهای جهان برخوردار شود» ، روشنتر بگویم : هر کسی هر اندازه که به آبادی جهان و گردش چرخ زندگانی اجتماعی کمک می‌کند به همان اندازه می‌تواند برخوردار باشد. بله راه عادلانه و قانون عادلانه اینست و کاری که باید کرد آنست که این قانون به اجرا درآید.

آمدیم بر سر آنکه این سهم دادن یا سهم بردن از چه راه انجام شود و سهم هر کسی چگونه بدست او برسد؟.. در این باره آنچه ما می‌دانیم خرید و فروش ، یا بازار و تجارت که گفتیم ، خود راهی برای تقسیم شدن کالاها و سهم یافتن هر کسی یا هر خانواده‌ای می‌باشد.

شما خوب فکر کنید که ما اگر بخواهیم یک روز دروازه‌های شهر تهران را ببندیم و هرچه بار از بیرون می‌آید در یک میدانی پایین بیاوریم و هرچه رسیده است ، از روغن و غله و هیزم و زغال و برنج و چیت و پارچه و قند و شکر و میوه‌ها و مانند اینها که شمردنش به درازی خواهد کشید ، در یک جا پهلوی هم بگذاریم و هرچه در شهر ساخته و تهیه شده از کفش و کلاه و رخت و فرش و ظروف مسی و بسیار مانند اینها ، بیرون برده پهلوی هم بگذاریم ، و آن وقت آغاز کنیم آنها را بخانواده‌ها تقسیم کردن و به هر یکی سهمی دادن ـ روشنست که برای چنین کاری هزار نفر بیشتر کارمند نیاز خواهیم داشت و هر اندازه که ملاحظه کنیم و بیشتر بکوشیم باز کار را آنطور که می‌بایست به انجام نخواهیم رسانید. گذشته از آنکه بسیار چیزهاست که تقسیم‌شدنی نیست و یقیناً مشکلات بسیاری به وجود خواهد آمد.

در حالی که الان از راه خرید و فروش ، همان کالاها روزانه خودبخود به خانواده‌ها تقسیم می‌شود بی‌آنکه مشکلی به وجود بیاید. اینست می‌گوییم : خرید و فروش خود راهی برای تقسیم شدن کالاها است.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 10 (یا گفتارهایی از مهنامه‌ی پیمان)

🔸 دشمنان نهان (تکه‌ی 3)


باشد شما می‌دانید که یک مهنامه‌نویسی در تهران از پارسال پیاپی در نوشته‌های خود بما نیش می‌زند و واژه‌هایی را که ما گزارده‌ایم و کارهایی را که در راه آراستن زبان کرده‌ایم بریشخند می‌گزارد. ما می‌جستیم که درد این مرد چیست؟. چرا از راه ریشخند و نیش‌زنی پیش آمده؟. (1) اگر بکارهای ما ایرادی دارد چرا با زبان ساده و دانشمندانه نمی‌نویسد؟. بتازگی دانسته‌ایم درد آقای دانشمند آنست که آراستگیها که ما در زبان فارسی پدید می‌آوریم هنوز در زبانهای اروپایی بکار بسته نشده. این گستاخی بزرگیست که ما کرده‌ایم و از اروپاییان جلوتر افتاده‌ایم. آری درد آقای دانشمند اینست و خود او بزبان آورده. در جایی که وزیران چنان باشند چرا دانشمندان چنین نباشند؟!. (2)

آن رفتار پستی که شش سال پیش در آغاز جنگ اروپا از بسیار ایرانیان درباره‌ی هیتلر دیده می‌شد جز نتیجه‌ی این بیماری ناپاک نمی‌بود. (3) آنان بر این گمانند که رهایی ایران باید از بیرون بیاید. از خود ایران نتواند بود. (4) مردان بی‌ارج با کوششهایی که ما می‌کنیم دشمنی می‌نمایند و کارشکنی می‌کنند ، و چون سراغ یک جاسوس آلمانی را گرفتند بدیدن او می‌شتابند و بنقشه‌های کودکانه‌ای می‌پردازند.

پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ ریشخند و دشمنی نمودن به «زبان پاک» کمابیش تا سال 57 شنیده می‌شد و از قلم برخی نویسندگان می‌تراوید. ولی از آن پس چون مردم گرایش بیشتری به زبان فارسی نشان دادند و واژه‌ها و عبارتهای بسیاری را که در زبان پاک بکار می‌رود خود بکار برده‌اند ، امروز مخالفت یا دشمنی با این شیوه‌ی نویسش کم دیده می‌شود بلکه بسیاری نیز بآن گراییده‌اند.

2ـ یکی از این دانشمندان که به وزیری نیز رسیده ، باین درد دچار بوده و از زور رشک و همچنین پست گرفتن پایگاه خود و توده ، در نوشته‌ای به کوششهای «زبان پاک» بدینسان ایراد گرفته : «اگر عیب زبانی این است [روان نبودن قاعده‌ها] ، خداوند هنوز زبان بی‌عیب در روی زمین نیافریده است و ملتهای بزرگ جهان ... هنوز نتوانسته‌اند افعال بی‌قاعده‌ی زبان خود را ... منظم کنند». معنی گفته‌ی او آنکه چون ملتهای بزرگ جهان هنوز نتوانسته‌اند زبان خود را از نابسامانیها بپیرایند ، ما نیز نباید بآن کوشیم! نباید گستاخی کنیم! این همان دردیست که آن یگانه‌مرد در اینجا بازمی‌نماید.
آیا چه پاسخی می‌داد اگر می‌پرسیدند : «آقای وزیر ، استاد زبان! زبان را خدا آفریده یا مردمان؟! گرفتیم که خدا آفریده. او اتومبیل و کشتی و هواپیما را نیز نیافریده. آیا چون او تنها پا را آفریده ،‌ آدمی نمی‌بایست اینها را بسازد؟!».
چون «وزیر دانشمند» از سال 1322 در مهنامه‌ای به کار گفتار‌نویسی آغاز کرده و تاریخ این نوشته‌ی او را سال 1323 نوشته‌اند ، این تواند بود که اشاره‌ی کسروی بهمین مرد باشد.
این بیماری «خود‌‌پست‌پنداری» که نویسنده در اینجا بازمی‌نماید ، تنها در این زمینه نیست. بسیاری از دولتیان بلندجایگاه ایران در سده‌ی اخیر نیز چون خود را پستتر از غربیان گرفته‌اند همیشه با چنین اندیشه‌ای تن بزیردستی داده تصمیمهای زبونانه گرفته مستقیم یا نامستقیم از میدان یافتن مردم جلو گرفته‌اند.
همچنین نشانه‌هایی از این بیماری را می‌توان در جنبندگان سیاسی نیز دید. اینها که بکوششهای کسروی و یارانش نزدیک نیامده بی‌پروایی کرده‌ از همان دور به ایرادگیریهای بیدلیلی زبان گشاده‌اند. پاره‌ای از آنها بهانه آورده‌اند که کوششهای او نه سیاسی بلکه «دینی و فرهنگی» و در نتیجه ناکارآمد بوده ولی از آنسو سخنان «هانا آرنت» و «سارتر» و «کافکا» و «راسل» و مانندگان ایشان را چون غربی بوده‌اند دُرّ و گوهر پنداشته پیاپی با آب و تاب برخ این و آن کشیده‌اند. با اینهمه اگر شما باینان بگویید : «بسیار نیک ، راهی که کسروی گشاده را کنار گزاردیم ، خود شما چه راهی برای رهایی توده از این بدبختیها می‌دانید و نشان می‌دهید؟!» ، بیگمان باشید راه روشنی نمی‌دانند و نشان نتوانند داد و تنها گیجسر و سرگردان سخنانی می‌رانند.

3ـ اینها را آلمانوفیل یا گرمنوفیل می‌نامیدند. یک دسته از ایشان از این راه فریب تبلیغ نازیها را خورده بودند که آنها ایرانیان را آریایی و همنژاد خود شمرده دیگر نژادها را پستتر می‌گیرند. یک دسته‌ی دیگر نیز هیتلر را هوادار اسلام دانسته در آن آرزو بودند که او کشورهای مسلمان و از جمله ایران را از دست «حکام جور» بگیرد و اسلام را زنده گرداند. یکی از آنها «آیت‌الله» کاشانی بود.

4ـ فراموش نشده که چون رئیس‌جمهور آمریکا ، بوشِ پسر ، ایران را بیم جنگ می‌داد بسیاری از ایرانیان در آن زمان از اینکه آمریکا با ایران جنگ خواهد کرد و بدینسان ملایان ناچار بدست شستن از حکومت خواهند شد خوشحالی می‌نمودند!
🔶 دین و جهان

🔸 نشست یکم (تکه‌ی 9)

اکنون سخن در آنست که مادیگری با بدآموزیهای خود ، این نبرد را بسیار سختتر گردانیده. همیشه کوششهای نیکخواهان جهان بکاستن از سختی آن می‌بوده. ولی مادیگری اروپا بسختی آن افزوده ، و این یکی از هوده‌های زیانمند دانشها بوده.

اما ماشینهای ریسندگی و بافندگی و کارندگی و راه‌آهن و تلگراف و تلفن و اتومبیل و دیگر اینگونه افزارها ، راستی‌را داستان آنها چیستانی[معما] گردیده. چیستانی که کم کسی پی به رازش تواند برد.

این افزارها از یکسو مایه‌ی آسانی کارهای آدمیانست و ما با دیده می‌بینیم که راهی را که از اینجا تا تبریز ، چهل سال پیش با اسب در هفده و هجده روز پیمودندی ، اکنون با اتومبیل در هفده و هجده ساعت می‌پیمایند و با هواپیما در دو ساعت بپایان می‌رسانند. مادران ما جفتی جوراب را با دست در چهار و پنج روز بافتندی. اکنون دختران ما با ماشین در یک روز هشتاد جفت جوراب بافته بیرون می‌ریزند. در دیگر جاها نیز چنینست و این ماشینها در هر رشته مایه‌ی آسانی کارهاست.

از یکسو هم اینها در هر کشوری یا شهری که بکار افتاده بدشواری زندگانی افزوده گرفتاری مردم را بیشتر گردانیده. این نیز چیزیست که با دیده می‌بینیم و خود آزموده‌ایم.

پس راز کار چیست؟.. راز کار آنست که این ماشینها و افزارها چنانکه در نبرد با سپهر بکار می‌رود ، در نبرد آدمیان با یکدیگر نیز بکار برده می‌شود ، و اینست چنانکه از یکسو سودمند است و مایه‌ی آسانی کار می‌باشد ، از سوی دیگر زیانمند است و بسختی نبرد آدمیان و بدشواری زندگانی می‌افزاید. مثلاً همان ماشین کارندگی ، از اینرو که زمین را شخم می‌کند و تخم می‌پاشد و از رنج آدمی می‌کاهد ، سودمند است. ولی سخن در آنست که کارندگان باین بس نمی‌کنند و از ماشین نامبرده نتیجه‌ی دیگری برمی‌دارند. بدینسان که هر یکی از ایشان زمینهای بسیار پهناوری را (که با بیل دستی یا با خیش گاوی شخم کردن و تخم افکندن نتوانستی) بدستیاری آن ماشین ، شخم می‌کند و تخم می‌افکند و پس از چند ماهی غله‌ی بسیار انبوهی بدست می‌آورد. در حالی که کشاورزان بی‌سرمایه که ماشین نمی‌توانند خرید ، بیکار می‌مانند و گرفتار بینوایی و گرسنگی می‌گردند.

همینست حال دیگر ماشینها که هر یکی بیش از همه در راه چیرگی به ماشین‌نداران بکار می‌رود ، و هر یکی افزاری در دست آزمندان و ستمگران می‌باشد.
🔶 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)

🔸 گفتار ششم : هر کسی می‌تواند به اندازه‌ی لیاقت و کوشش خود از زندگانی برخوردار شود. (تکه‌ی 3)


یکی از مباحثی که در میانه‌ی ما و دانشمندان سوسیالیستی است در این زمینه است که آنها بهتر دانسته‌اند در هر کشوری دولت کارها را بدست گیرد و مردم همه کارگر دولت باشند و برای او کار کنند و هرچه اینها تهیه می‌کنند و می‌سازند ، با دست دولت در میانشان تقسیم شود و به هر کسی سهمی برسد.

ولی ما می‌گوییم : این کار آزادی مردم را بیعلت از دستشان گرفتنست. آزادی مردم را گرفتنست در جایی که به آن نیاز نمی‌باشد. آن وقت این کار ضرر بزرگ دیگری نیز می‌تواند داشته باشد ، زیرا از استعدادها و نیروهای خدادادی مردم می‌تواند کم کند.

گذشته از اینها در آن حال دولت باید دستگاهی بزرگ برای تقسیم کارها و کسبها و گماشتن هر کسی به یک کاری و یا کسبی و نظارت به اندازه‌ی کوشش هر کسی برپا کند و به یک دستگاه بزرگ دیگری برای تقسیم کالا و سهم دادن به مردم نیازمند باشد. در حالی که در آزادی کار به اینها نیاز نیست و چنانکه گفتیم تقسیم کالاها نیز از راه خرید و فروش انجام می‌گیرد.

چیزی که هست و همه میدانیم آنست که الان که در ایران و کشورهای دیگر کار و کسب آزاد است و تقسیم کالا از راه خرید و فروش انجام می‌گیرد ، عدالت در میان نیست. بلکه بیعدالتیهای بسیار آشکار در میانست. در همین تهران که مثال زدیم ما هر روز می‌بینیم فلان زحمتکش و کارگر که ده ساعت بیشتر رنج برده و نیروهای بدنی خود را به کار برده هنگام غروب با یک مَن نان در زیر بغل خود به خانه برمی‌گردد. در همان حال فلان «مدیر کل» که در همه‌ی روز جز به کار کمی مشغول نبوده یا فلان تاجر که بیش از یک داد و ستد انجام نداده آسوده بخانه‌ی خود برمی‌گردد و با زن و فرزندان بر سر سفره‌ی رنگین می‌نشینند. این یک نمونه از هزار جور بیعدالتی‌هایی است که در این جامعه در زمینه‌ی برخورداری از داشته‌های جهان و خوشیهای زندگانی در جریان است و ما آنها را می‌بینیم. در اروپا بیعدالتیهای بالاتر از این هست. رواج ماشین و احداث کارخانه‌ها در آنجا پستی و بلندی را در میان ملتها هرچه بیشتر کرده.

همین بیعدالتیهاست که دانشمندان سوسیالیستی را به تکان آورده و به آن فکر (درباره‌ی دولتی بودن کارها و تقسیم کالاها را بدست دولت دادن) واداشته است. ولی ما می‌گوییم : بهتر است به این بیعدالتیهای زندگانی از راهش چاره کنیم تا نیاز به چنان کارهایی که آزادی مردم را گرفتن و بار دولت را بسیار سنگین کردنست نباشد.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 10 (یا گفتارهایی از مهنامه‌ی پیمان)

🔸 دشمنان نهان (تکه‌ی 4)


در این باره داستانهای بسیاری هست که اگر بگویم سخن بدرازی خواهد کشید. نخست بار که من بودن چنین بیماری را در ایرانیان دریافتم هنگامی بود که درمیان جستجوهای تاریخی گاهی لغزشهایی از شرقشناسان پیدا کرده گفتارهایی در آن باره در روزنامه‌ها می‌پراکندم. کسانی آن را گناهی بزرگ از من می‌شناختند و زباندرازیها می‌کردند.

هنگامی کتابی را که لی استرینج (1) شرقشناس انگلیسی درباره‌ی «خلافت شرقی» نوشته بدست آورده یک بخش آن را که درباره‌ی خوزستان است با اندیشه خواندم. دیدم لغزشهای بسیاری پدیدار است. اینبود آنها را گفتاری گردانیدم که در مهنامه‌ی «آینده» بچاپ رسد. کسانی ناخرسندی نموده بآقای دکتر افشار (دارنده‌ی آینده) گفته بودند : «معقول نیست یک ایرانی به یک اروپایی ایراد پیدا کند. مسلماً نویسنده‌ی این مقاله انگلیسی را خوب نمی‌فهمد و اشتباه از خود اوست». چون دکتر این را با من گفت ناچار شدم جمله‌های خود لی استرینج را بانگلیسی در پای ساتها[=صفحه‌ها] بنویسم که اگر کسی را درباره‌ی معنی آنها ایرادی هست بگوید.

هنگامی که درباره‌ی تاریخ مازندران جستجوهایی می‌داشتم چهار کتاب را برسیدگی گزاردم که یکی هم ترجمه‌ی کوتاه‌شده‌ی کتاب ابن‌اسفندیار بود که مستر براون (2) کرده. در یک خواندن در آن ترجمه [صدو]چهل‌ودو لغزش پیدا کردم. لغزشهای بسیار آشکار که همه را در دفتری گرد آورده بنزد آقای [محمد] قزوینی که دوست و همکار براون می‌بود فرستادم که باو برساند که اگر کتاب را دوباره چاپ کنند از آن لغزشها پیراسته باشد. آقای قزوینی ایراد گرفتن مرا به براون «دور از نزاکت» دانسته آن را نرسانیده بود که براون مُرد و از آن آگاه نگردید.

پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ Guy Le Strange
2ـ Edward Granville Browne
محمد قزوینی
🔶 دین و جهان

🔸 نشست یکم (تکه‌ی 10)

پس می‌باید گفت : دانشها از یکسو با بدآموزیهای مادیگری ، نفت بآتش آز و ستم و هوس آدمیان می‌پا‌شد و آزمندان و ستمگران و هوسبازان را دلیر و گستاخ می‌گرداند ، و از یکسو با ساختن ماشینها افزارهای کارگر[= مؤثر] بدست آنان می‌سپارد و از همینجاست که نبرد آدمیان را از هر باره سختتر و زندگانی آنان را از هر رو ، دشوارتر می‌گرداند.

چنانکه در خود اروپا که گهواره‌ی دانشهاست ، در سایه‌ی همانها ، زندگانی بسیار دشوار گردیده و در سالهای پیش از جنگ بیکاران و گرسنگان در هر کشوری با ملیونها شمرده می‌شدند و اینها دسته‌ها بسته در شهرها نمایش می‌دادند. سالانه چهارملیون کمابیش از گرسنگی مرده و یا از بیم چنان مرگی خود را می‌کشتند. در شهری همچون نیویورک شماره‌ی بچگان بی‌خانمان ویلگرد به سیصدهزار می‌رسید. در سایه‌ی فشار زندگانی بسیاری از درسخواندگان و دانشمندان بدزدی و آدمکشی و کلاهبرداری برمی‌خاستند و دانشهای خود را در این راه بکار می‌بردند. اینها آگاهیهاییست که ما از این راه دور از روی تلگرافها و روزنامه‌های خودشان بدست آورده‌ایم.

فشار زندگانی بمردم اروپا چندان بوده که بسیاری از ایشان از شهریگری (تمدن) بیزاری می‌نمودند و از دانشها چشم پوشیده آرزوی بازگشت بزندگانی بیابانی هزار سال پیش را می‌داشتند. در هر کشوری گروهی برخاسته شهریگری را مایه‌ی بدبختی آدمیان می‌شماردند و می‌کوشیدند که مردمان را به بیابانیگری بازگردانند. در این باره بکارهای شگفت‌آوری می‌پرداختند.

آمدیم بر سر جنگ : این جنگها بیش از همه پدیدآورده‌ی دانشهاست. زیرا گذشته از آنکه سررشته‌داران دولتها نیز فریب مادیگری را خورده‌اند و زندگانی را جز نبرد و کشاکش نمی‌شناسند و برای توده‌ی خود راهی جز چیرگی و زورآزمایی نمی‌دانند ، این نکته نیز در کار است که چون دانشها افزارهای جنگی بسیار پدید آورده‌اند ، هر یکی از دولتهای بزرگ به پشتگرمی آن افزارها بآرزوی چیرگی بسراسر جهان افتاده و این یک آرمانی برای دولتهای بزرگ گردیده و بر سر همین آرمانست که پیاپی با همدیگر بجنگ می‌پردازند.

از آنسوی باز در سایه‌ی دانشهاست که چون جنگی درمی‌گیرد در اندک‌زمانی بهمه جای جهان ـ از آسیا و آفریکا و اقیانوسیا و آمریکا ـ دامنه می‌یابد و جهانگیر می‌گردد. همچنان در سایه‌ی دانشهاست که نه تنها در روی زمین ، بلکه در هوا و دریا و زیر دریا نیز ، پیکار و کشتار رواج می‌یابد ، و گزند جنگ ویژه‌ی جنگجویان نبوده ، مردم بی‌یکسو[= بیطرف] و بیگناه ، بلکه زنان و بچگان نیز گزندها می‌یابند.

جنگ از نخست درمیان آدمیان می‌بوده. ولی آن جنگها کجا و این جنگها کجاست؟!. اگر آنها جنگ می‌بوده ، پس اینها چیست؟!.
🔶 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)

🔸 گفتار ششم : هر کسی می‌تواند به اندازه‌ی لیاقت و کوشش خود از زندگانی برخوردار شود. (تکه‌ی 4)


همانطور که گفتیم : در این زمینه راه عادلانه که فهم و خرد بما نشان می‌دهد آنست که در یک جامعه هر کسی به اندازه‌ی لیاقت خدادادی و به اندازه‌ی کوشش خود از داشته‌ها و خوشیهای جهان برخوردار شود و بیشتر از آن نتواند. این یک قانون است که گمان نمی‌رود کسی تصدیق و یا قبول نکند. همانطور که گفتیم تنها کاری که باید کرد آنست که این قانون در میان ملتها به کار بسته شود و در جهان اجرا شود و آنچه ما می‌دانیم این کار به آسانی می‌تواند اجرا شود و مشکلاتی در برابر اجرا شدن این قانون عادلانه در پیش نمی‌باشد.

معنی روشن این قانون آنست که در یک توده کسی کار نکرده سهم نبرد و بیش از آنچه سزاوار اوست برخوردار نشود. بهتر بگوییم : کلاً از مفتخوری و زیاده‌جویی جلوگیری شود ، و باید برای این كار (جلوگیری از مفتخوری و زیاده‌جویی) چند چیز را در نظر گرفت و با شدت و پافشاری به اجرا گذاشت ، و من اینک آن چیزها را می‌شمارم :

1) کار و کسب آزاد باشد که هر کسی بتواند هر کاری را که برای خود بهتر می‌شناسد و آن را بهتر می‌تواند انجام بدهد (جز از کارهای بیهوده) پیش گیرد. کار و کسب آزاد باشد که هر کسی بتواند شایستگی خدادادی و دانشهایی که بدست آورده‌ را نشان دهد و تا می‌تواند به کوشش و دلسوزی بپردازد.

2) از کارهای بیهوده که پیشتر شمرده‌ایم ـ روضه‌خوانی و رمان‌نویسی و ستایشگری و مداحی و نوحه‌خوانی و فالگیری و دعانویسی و ملایی و دست بدست گردانیدن کالاها (واسطه‌گری) و بسیار مانند اینها کلاً جلوگیری بشود. کسانی که به این کارها می‌پردازند کلاهبردار و مجرم شمرده شوند که اگر برنگشتند و دست برنداشتند مجازاتها داده شود.

3) مالکیت به معنی راستش شناخته شده زمینها جز در دست کشاورزان نباشد. هیچ کسی نتواند زمین را اجاره بدهد و از دسترنج کشاورزان زندگانی کند.

4) پول به معنی راست خود شناخته شده از رباخواری جلوگیری بشود. بکارهای بانکی ایراد نداریم. بانکها در کارهای دیگر خود آزاد باشند. ولی پول نزول دادن و از درآمد آن نان خوردن از میان برود.

چون از اینها در پیش از این گفتگو کرده‌ایم در اینجا خلاصه یاد کردم و به شرح نیاز ندیدم. اینها راههای مفتخوریست که باید بسته شود.

5) کسانی که مزد می‌گیرند به اندازه‌ی ارزش کارشان مزد تعیین شود. مثلاً امروز در میان ما خیاط مزد خوب می‌گیرد و زندگانیش به خوبی تأمین می‌شود. برخی از پزشكان که شناخته شده‌اند مزد بیش از اندازه می‌گیرند که گذشته از آنکه با خوشیها زندگی می‌کنند پول‌اندوزی هم می‌کنند. از آن طرف هیزم‌شکن و چاه‌کن و خشت‌زن و مانند اینها مزدشان بسیار کمست. یک هیزم‌شکن که شش ساعت تبر می‌زند و کوفته میشود ، در این موقع گرانی بیش از صد ریال مزد نمی‌گیرد که تنها ناهار و شام او و خانواده‌اش را می‌تواند تأمین کند ، برای رخت و دیگر چیزها سختی باید بکشد.

ما عادت کرده‌ایم که به کارهای هیزم‌شکنی و چاه‌کنی و خشت‌زنی و مانند اینها اهمیت کم بگذاریم و مزدهای کم بدهیم. خود آن کارگران نیز همین حال را می‌دارند. ولی از نقطه نظر حقایق به کارهای آنها در زندگانی نیاز هست و باید اهمیتی که سزاوار است بگذاریم و مزدهایی که شایسته است تعیین کنیم.

مثلاً امروز در تهران که یک خانواده‌ی متوسط روزانه چهارصد ریال خرج‌دارد و با کمتر از آن نمی‌تواند زندگی کند و از طرف دیگر یک هیزم‌شکن در یک روز بیش از پانصد کیلو هیزم نمی‌تواند بشکند ، از اینرو ما باید حداقل به هر صد کیلویی هشتاد ریال مزد بدهیم (در حالی که امروز بیش از بیست ریال داده نمی‌شود). دیگر کارها نیز همین طور است.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 10 (یا گفتارهایی از مهنامه‌ی پیمان)

🔸 دشمنان نهان (تکه‌ی 5)


یک مثل دیگر درباره‌ی این بیماری پلید زندگانی کولیان است. کولیان یا قِرِشمالان چنانکه در آسیا هستند در اروپا نیز می‌باشند ، و در همه جا شیوه‌ی زندگیشان یکیست. در همه جا خود را جدا گرفته پایگاه پستی برای خود برگزیده‌اند. در ایران می‌بینید که چادرنشین و کوچایند (1) و کارهاشان سبت‌فروشی (2) ، فالگیری ، جادوگری ، دزدی ، گداییست. در تبریز کوچه‌ی ویژه‌ای می‌دارند و کارهاشان همه زشتست.

در اروپا نیز همین حال را می‌دارند. خود را جدا گرفته بکارهای پستی می‌پردازند. پدیدآورده‌های اروپاییان را ـ از تیاتر و سینما و مانند اینها ـ گرفته یک نمونه‌ی پستی از آن برای خود درست کرده‌اند.

در ایران یک دسته از آنان «سوزمانی» نامیده می‌شوند که در کردستان زندگی می‌کنند. آنان نیز به همان حالند و پیشه‌شان زدن و رقصیدنست. بجایی که خوانده شوند زنان و مردان باهم رفته مردان تار و دف و مانند اینها نوازند و زنها برقصیدن پردازند. اگر خواهنده‌ای باشد زنان از زشتکاری نیز باک ندارند.

در یک کتاب ترکی که در استانبول بچاپ رسیده درباره‌ی این سوزمانیها تکه‌ی شگفتی خواندم. می‌نویسد : «به هر کجا که خوانند زنان و مردان باهم روند. زنان رقص کرده مردان بخواندن و نواختن پردازند. اگر کسی زنی را به نهانگاه خواست با خوشی پذیرند و بی‌آنکه از شوهرانشان پنهان دارند به هر کاری تن دردهند و پولی که گیرند بشوهرانشان دهند. ولی درمیان خودشان غیرت زنها را بسیار نگه دارند. اگر کسی با زن دیگری درآمیخت از کشتن او بازنایستند».

این نمونه‌ایست که آدمی در پستی تا کجاها تواند رسید. این داستان شاینده‌ی اینجا نمی‌بود. من ناچار شده بازگفتم. برای آنکه این بیماری پست را که دامنگیر بسیاری از مردمست نشان دهم ناچار شدم آن را یاد کنم. آن پیشوای حزب یا آن نماینده‌ی مجلس که دانسته و فهمیده بزیان کشور خود می‌کوشد تنها برای آنکه در نزد بیگانگان ارجمند باشد بسیار پستتر از آن مردان سوزمانیست. آن وزیر و نخست‌وزیر که یک توده را لگدمال می‌گرداند بسیار بی‌رگتر از ایشانست. مردک وزیر است و آشکاره بملایان رو می‌دهد و کشوری را برسوایی می‌کشاند ، و چون پرسیده می‌شود بهانه آورده می‌گوید : «سیاست چنینست ما گناه نداریم». کدام سیاست ای مردک؟!.

پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ کوچا = همیشه کوچنده
2ـ سبت ، گویش دیگری از سبد است.
🔶 دین و جهان

🔸 نشست یکم (تکه‌ی 11)

از سخن خود دور نیفتیم : اینها گرفتاریهاییست که جهان را امروز پیش آ‎مده ، گرفتاریهایی که ماننده‌ی آنها را تاریخ ندیده. (1) کسانی که بقرن بیستم می‌نازند از اینها ناآگاهند. کسانی که دانشها را به رخ ما می‌کشند نمی‌دانند که همان دانشها چه گره‌هایی در کار و زندگانی پدید آورده.

در راه چاره‌جویی بهمین گرفتاریهاست که در خود اروپا تکاپوها درمیان دانشمندان و نیکخواهان پیدا شده و تکانهایی بنام سوسیالیزم یا کمونیزم یا مانند آنها نمایان گردیده. ولی اینها چاره‌های کوتاهیست و دردها را از ریشه نتواند برانداخت.

از آنسو گرفتاری تنها اینها نیست و یک گرفتاری بسیار بزرگ دیگری درمیانست. یک گرفتاری‌ که دانشمندان و نیکخواهان جهان آن را ـ چندان که می‌بایست ـ نشناخته‌اند و کار آن را آسان شمارده‌اند. آن گرفتاری داستان دینهاست. دینهایی که می‌بودند و می‌باشند ، دینهای جهودیگری و مسیحیگری و اسلام و مانند اینها که در اروپا و آمریکا و آسیا و دیگر جا[ها] پراکنده می‌باشند.

ما درباره‌ی دین همیشه گفتگو داشته‌ایم و شما نیک می‌دانید که این دینها هر کدام بنیاد راستی داشته و یک دستگاه ارجدار می‌بوده. ولی با گذشت زمان آلودگیها در هر یکی از آنها پدید آمده و برخی از آنها بیکبار گوهر خود را از دست داده. با اینحال رویهم‌رفته آنها سودمند می‌بوده و هر یکی آیینی برای زندگانی دربر می‌داشته و مردمان را بهمدستی با یکدیگر و نیکخواهی برمی‌انگیخته و بدینسان از «نبرد آدمیان» که مایه‌ی رنجهاست ، می‌کاهیده. این چیزیست که پرده برویش نتوان کشید.

بویژه دین اسلام که باندازه‌ی دیگر دینها بهم نخورده ، توده‌های بسیاری را با یک رشته آموزاکهای ستوده و سودمند راه می‌بُرد و به نیکخواهی و نیکوکاری با یکدیگر برمی‌انگیخت.

پابرگی :
1ـ اینها همه در زمان جنگ جهانی دوم و یک دهه پیش از آن بوده. آنهمه کشته‌ها و ویرانیها و نکبتها همه آسیب و بدبختی بود ولی یک سود داشت که غرب از آن درس گرفت و در زمینه‌ی بیکاری و جنگ که دو گرفتاری بیم‌آور جهان می‌باشد به چاره‌جوییهایی برخاست. در زمینه‌ی بیکاری و رفاه دستمزدبگیران جای خشنودی است که قانونهایی گزارده شد و یک آسودگی نسبی بهره‌ی مردمشان گردید. ولی از بحرانی که از سال 2008 در غرب نمودار گردید و تا امروز ادامه دارد ، دانسته شد که آنها نیز چاره‌ی اساسی نیست و چاره‌جوییهای غربیان ریشه‌ای نبوده. یک علت آن اینست که به «پستی و بلندی در زندگانی» چاره‌ای نکردند (در پایان همین نشست در آن باره سخن رانده می‌شود). در زمینه‌ی جنگ و کشاکشها و جلوگیری از آن نیز یکی از دستاوردها ، سازمان ملل متحد بود که افسوسمندانه از جنگ و کشاکشها جز اندکی نکاست. می‌توان گفت درسی را که اروپاییان از آن جنگ گرفتند تنها برای خود بکار بستند : دیگر میان خود بجنگی برنخاستند ، بجای یک جنگ بزرگ یا جهانی درمیان خود ، در دهها کشور ناتوان دیگر آتش جنگهای توده‌برانداز برافروختند. هم از این رهگذر دمادم از آبرو و نفوذ سازمان ملل بویژه در سالهای اخیر کاسته‌اند. (ویراینده)
🔶 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)

🔸 گفتار ششم : هر کسی می‌تواند به اندازه‌ی لیاقت و کوشش خود از زندگانی برخوردار شود. (تکه‌ی 5)


6) به دانشمندان و صنعتگران که در راه علم و صنعت می‌کوشند و چیزهای نامعلوم را پیدا می‌کنند و به علوم پیشرفت می‌دهند ، و یا ابزارهای نوینی برای زندگانی اختراع کرده به آسانی زندگانی و خوشی آن اضافه می‌کنند ، گذشته از نیکنامی و مقام عالی که در میان ملت پیدا می‌کنند پاداشهای مناسب داده شود.

7) در خرید و فروش و تجارت ، برای سرمایه اندازه تعیین شود. یعنی کسی آزاد نباشد که هر اندازه که می‌تواند سرمایه به کار بیاندازد و هرچه می‌تواند کالا بخرد و بفروشد. بلکه برای سرمایه اندازه‌ای گذاشته شود که هیچ کس بیش از آن نتواند به گردش بیاندازد. زیرا سرمایه ابزار کار است و یک کسی خواهد توانست با کمک سرمایه ، بسیار کم بکوشد و سود بسیار ببرد. یک کس بی‌استعداد و بی‌لیاقت خواهد توانست دست کسان بااستعداد و لایق را ببندد.

داستان سرمایه را همه میدانند. امروز یکی از گرفتاریهای جهان سرمایه‌دارانند. در اروپا از سالیان دراز ناله‌ها از ستم این گروه بلند است. ما نیز در ایران در این چند سال دیدیم که این گروه چه ستمگرانیند ، چه مصیبتهایی‌اند. دیدیم که چگونه بی‌بیل و کلنگ خانه‌ها را ویران‌ می‌کنند و زنان و بچه‌ها را به بیخ دیوارها می‌کشانند. دیدیم که هرچه پول بیشتر بدست می‌آورند و جمع می‌کنند ، جهنم حرصشان شعله‌ورتر می‌شود و صدای «هَلْ مِن مَزِیدٍ» (1) را بلندتر می‌کنند. اینان در ستمگری کمتر از چنگیز و تیمور و صمدخان نیستند.

روشنست که باید از این مصیبت جلوگیری کرد و بحثی که هست در راه جلوگیریست. آنچه ما می‌دانیم نخست باید برای سرمایه‌ها اندازه تعیین شود که هیچ کس بیشتر از آن ، نتواند به گردش بیندازد و نشود که سرمایه‌داران بزرگ به وجود بیایند ، و آن وقت کسان بسیاری توانند سرمایه‌ای تهیه کنند و به کار خرید و فروش و تجارت مشغول شوند و هوش و استعداد خود را به کار اندازند.

کسانی اگر پول بیشتری ‌دارند مال خودشانست. در راه خوشیهای خود بکار ببرند. ضرر بسیاری نخواهد داشت. ضرر بسیار آنست که آن پولِ بیشتر را در بازار بکار اندازند که باید جلوگیری کرد.

8) باید ماشینها را تا بشود کوچک کرد که هر کسی با سرمایه‌ی کم (سرمایه‌ای که تعیین شود) بتواند یکی را بکار بیاندازد ، ماشینهای بزرگ را جز شرکتها یا دولت به کار نیندازد. زیرا ماشین نیز ابزار کار است و چون آزاد گذاشته شود یک پولدار می‌تواند ماشینهای بزرگی راه بیاندازد و با کوشش کم سودهای هنگفتی بردارد و دست دیگران را که آن اندازه سرمایه نمی‌دارند ببندد. چنانکه اکنون چنانست و ماشین پس از سرمایه ، افزار ستمگری سرمایه‌داران می‌باشد که به کمک آنها ملتها را غارت می‌کنند و نظم زندگانی را بهم می‌زنند. ماشین که باید وسیله‌ی آسایش مردم باشد مایه‌ی رنج آنها شده. روشنست که از ماشین نمی‌توان چشم‌پوشی کرد و تنها راه همانست که گفتیم : ماشینها باید کوچک باشد که هر کسی با سرمایه‌ی کم نیز بتواند از آنها استفاده کند ، و ماشینهای بزرگ جز در دست شرکتها (که هر شریکی به اندازه‌ی تعیین شده سرمایه گذاشته است) و یا در دست دولت که نماینده‌ی ملت است نباشد.

اینها هشت چیز است که اگر در ملتی بکار بسته شود ، آن قانون عادلانه که گفتیم به اجرا درخواهد آمد و هر کسی می‌تواند به اندازه‌ی هوش و استعداد خود و کوششی که در کارهای اجتماع به کار می‌برد از داشته‌های جهان و از خوشیها برخوردار شود و پستیها و بلندیهای بیرون از اندازه که امروز در میان اقشار ملت است ـ در یک اداره پیشخدمت زحمتکشِ متاهل ، ماهانه‌ چهارصد ریال می‌گیرد و فلان جوان پشت میزنشین مجرد به چهارهزار ریال نیز راضی نمی‌باشد ، و در جایی مانند آمریکا در زیر دیوار کاخهای هشتاد طبقه‌ی ملیونرها ، هزاران مردان و زنان بی‌خانمان می‌خوابند ـ از بین برود. برای نظم دادن به زندگانی این ساده‌ترین و آسانترین راه می‌باشد.

پابرگی :
1ـ آیا بیش از این هم هست؟ ـ ویراینده
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 10 (یا گفتارهایی از مهنامه‌ی پیمان)

🔸 دشمنان نهان (تکه‌ی 6)


ببینید چه داستانیست : بتازگی آقای عبدالحسین بیات (1) از بروجرد بازگشته می‌گوید : «در آنجا همه‌ی گرمابه‌های نمره (2) بسته شده و خزینه‌ها باز گردیده ، حکم عدلیه اجرا نمی‌شود ، زنی روباز بیرون نمی‌آید ... چرا که حاجی‌آقاحسین (3) حکم کرده اینها خلاف شرعست».

این حاجی‌‌آقاحسین همان ملاییست که تا یک ماه پیش در تهران در بیمارستان فیروزآبادی می‌بود و شنیده‌اید که دولت چه پذیراییها ازو می‌کرد و چه کسانی بدیدن او می‌رفتند. (4) شنیده‌اید که چه پیشوازی در قم باو نمودند. خواندید آن روزنامه‌ی آزادیخواه را که چه ستایشها ازو کرده و چه امیدها بکارهای آن «حجةالاسلام‌ بزرگ» کرده بود.

رشته را کوتاه گردانیم : این بیماری در ایرانیان هست. یکی از چیزهاییست که ما باید چاره کنیم. این بیماری ، بدی بیشترش در آنست که کسی که بآن گرفتار است بگردن نخواهد گرفت. نشانه‌های بیماری از گفتار و کردارش پیداست. ولی اگر بگویید خواهد رنجید و انکار خواهد کرد.

به هر حال ما باید این طلسم را بشکنیم. ایرانیان باید خود را همسر دیگران شناسند. چیزی که هست این کار با لاف و گزاف نتواند بود. باید خود را شاینده‌ی همسری گردانند. باید آلودگیها را از خود دور گردانند و دانشها و هنرهای اروپایی را در کشور خود رواج دهند. این کوششها که ما می‌کنیم آن نتیجه را دربر خواهد داشت.

پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ همانا یکی از همراهان کسروی بوده و باشندگان او را می‌شناخته‌اند.
2ـ آنها که دوش دارند.
3ـ آن که سپس «آیت‌الله بروجردی» شناخته گردید.
4ـ یکی از آنها محمدرضاشاه بود.
محمدرضاشاه در بیمارستان فیروزآبادی بحالپرسی از حاجی‌آقاحسین‌ بروجردی رفته است. (1323)
🔶 دین و جهان

🔸 نشست یکم (تکه‌ی 12)

ولی از زمانی که دانشها پدید آمده و در اندیشه‌ها جنبشی پیدا شده ، این دینها حال دیگری پیدا کرده. زیرا از یکسو خود دانشها در بسیاری چیزها با این دینها ناسازگار است ، و از یکسو مادیگری که همپای دانشها در همه جا پراکنده شده ، تیشه‌ها بریشه‌های اینها زده. پایه‌ی دینها که شناختن آفریدگار و باور داشتن بجهان دیگر ، و جدا گردانیدن نیک از بد ، و نیکی‌پذیر شماردن آدمی و مانند اینهاست ، مادیگری هیچ یک از آنها را نمی‌پذیرد و همه را بیپا می‌شمارد.

از اینجا نبرد (بلکه پیکار) درمیان دانشها و آن دینها پیدا شده. به هر کجا که دانشها پا نهاده ، سران دینها بتکاپو افتاده دشمنی آغاز کرده‌اند و گلوله‌های دشنام و نفرین بسوی دانشمندان روانه گردانیده‌اند ، چیزی که هست در همه جا این پیکار و نبرد با شکست دینها پایان پذیرفته.

شما نیک می‌دانید که امروز دینها در برابر دانشها «قاچاق» است و نیمه‌نهان پایداری می‌نماید. فلان کشیش که انجیل را زیر بغل زده بسراغ پیره‌زنان می‌رود ، خود او دانشکده دیده و یک رشته درسهایی خوانده که همه به آخشیج[=ضد] انجیل و توریت (1) می‌باشد. انجیل و توریت را آن توانایی نبوده که او را از خواندن چنان درسهایی بازدارد. فلان مجتهد که سالها با دبستانها دشمنی نموده و مردم عامی را بآنها برآغالانیده (2) ، اکنون پسران و دختران خود را به همان دبستانها می‌فرستد و راه گریزی در برابر نمی‌بیند. مجتهدان قم و نجف که سالها با خواندن «فقه جعفری» عمر تباه می‌گردانند ، خود در زیر قانونهایی که از فرانسه و انگلیس ترجمه شده بسر می‌برند و چاره‌ی دیگری نمی‌یابند. (3)

حاجی‌شیخ فضل‌الله نوری و حاجی‌میرزا حسن تبریزی و آقای سیدعلی یزدی و دیگران که بنام «شریعت» با مشروطه و قانون دشمنیها کرده خونها ریخته‌اند ، اکنون فرزندان و نوادگان ایشان در اداره‌های قانونی جا گرفته‌اند و بسیاری از ایشان خواهای پافشار نمایندگی مجلس می‌باشند و آنچه پروایی نمی‌دارند «‌شریعت» و دین می‌باشد.

اینست معنی آنکه می‌گوییم : دینها سپر انداخته و قاچاق گردیده. در اروپا کشیشان پس از شکست ، یک دور دیگری آغاز کردند ، و آن اینکه کوشیدند که میانه‌ی دانشها با توریت و انجیل سازشی دهند و بدینسان بشکست خود پرده‌ای کشند. مثلاً تئوری لاپلاس را گرفته با «آفریده شدن آسمانها و زمینها در شش روز» سازشی دادند ، و همین را «معجزه‌ای» از توریت گردانیده بگفته‌ی عامیان چیزی هم طلبکار شدند.

پابرگیها (همه از ویراینده) :
1ـ گویش دیگری از تورات (نک. فرهنگ دهخدا).
2ـ برآغالانیدن = به هایهوی و دشمنی تحریک کردن
3ـ همچنانند ملایان ایران که پیش از سال 57 قانونهای شریعت و خمس و زکات را برای اداره‌ی کشور بسنده دانسته و نیز می‌گفتند : «دین مستقل از زمان و مکان است» و از ایرادهای عمده‌ای که به رژیم گذشته داشتند آن بود که کشور از روی قانونهای خلاف شرع اداره می‌شود ولی امروز نه تنها شریعت را (جز در برخی زمینه‌ها) روان گردانیدن نتوانسته‌اند بلکه جز خمس و زکات ، مالیات هم می‌گیرند و بانک‌داری اسلامی هم تنها «سوژه‌‌ای» برای کنفرانسها و سخنرانیهاست. همانا خودشان نیز از زنده گردیدن شریعت امید بریده‌اند.
حاجی‌شیخ فضل‌الله نوری
حاجی‌میرزا حسن تبریزی
آقا سید علی یزدی
🔶 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)

🔸 گفتار ششم : هر کسی می‌تواند به اندازه‌ی لیاقت و کوشش خود از زندگانی برخوردار شود. (تکه‌ی 6)


راستست که چون به اجرا کردن این چیزها آغاز کنیم یک سری مشکلات بوجود خواهد آمد. ولی این مشکلات چیزهایی که چاره‌پذیر نباشد نیست. هر مشکلی که به وجود بیاید باید از راهش چاره کرده شود.

به هر حال مشکلاتی که به وجود می‌آید بسیار کمتر از مشکلاتی خواهد بود که امروز در زندگانی هست و ما چون عادت کرده‌ایم به آنها توجه نمی‌کنیم. باز بسیار کمتر از مشکلاتی خواهد بود که از دولتی کردن کارها و از میان بردن خرید و فروش می‌تواند پیش بیاید.

ما در اینجا اساس کار را می‌گذاریم و معلومست که در پیشرفت ، هر مشکلی پیش بیاید باید از روی همین اساس چاره‌جویی بشود.

مثلاً کسانی دلیل آورده می‌گویند : شما که می‌خواهید به وجود آمدن شرکتها آزاد باشد و از آنها جلوگیری نشود ، باز ده تن یا بیست تن سرمایه‌های خود را روی هم می‌ریزند و کارخانه‌ای تأسیس می‌کنند و ماشینهای بزرگی راه می‌اندازند و از درآمد آنها زندگی می‌کنند بی‌آنکه رنجی کشند و به کوششی پردازند.

می‌گویم : ده نفر یا بیست نفر که سرمایه‌های خود را روی هم می‌ریزند و ماشین بزرگی راه می‌اندازند چون مثل امروز نخواهند توانست کارگرانی با مزدهای بسیار کم پیدا کنند ناچار خواهند بود خودشان کار کنند و ماشین را راه ببرند. بلکه حقیقت آنست که باید اینگونه شرکتها را خود کارگران تأسیس کنند وگرنه شکل درستی نخواهد داشت. در ضمن درآمد چنین کارخانه‌ای چون در میان ده نفر و بیست نفر تقسیم خواهد شد ، ضرری از آن در میان نخواهد بود. کارهایی را برای جامعه انجام می‌دهند و در برابر آن برخورداری و بهره‌مندی میکنند. کار کردن تنها کوشش بدنی نیست. پس از همه‌ی اینها اساسِ قانون آنست که مفتخوری و زیاده‌جویی در بین نباشد و یک کسی نتواند به جامعه سودی نرساند و سود ببرد و یا بیش از اندازه‌ی سودی که داده برخوردار بشود. اگر دیده شد که در شرکت یا در هر شکل دیگری ، یکی از اینها به میان می‌آید ، باید از راهش چاره شود.

در اینجا سخن ما به پایان می‌رسد.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 10 (یا گفتارهایی از مهنامه‌ی پیمان)

🔸 دشمنان نهان (تکه‌ی 7)


اکنون بداستان دوم می‌پردازیم : در ایران بیشتر جوانان گیج و سرگردان ، و از سوی دیگر گرفتار هوسهای بد خود می‌باشند و بِهمان حال پا بمیان گزارده بکارهای توده‌ای درمی‌آیند : روزنامه می‌نویسند ، حزب می‌سازند ، کتاب بچاپ می‌رسانند بدیگر کارها می‌پردازند.

این هم بیماری شگفت دیگری در این توده‌ی بدبختست ـ یک بیماری که من نمی‌دانم چگونه بازنمایم و چه نامی دهم.

نشان این بیماری در جوانان آنست که بکارهایی که برمی‌خیزند بیشتر آنست که معنی آن را نمی‌دانند و نتیجه‌ای از آن بدیده نمی‌توانند گرفت. آنگاه درمیان کار از راه پیچیده پی هوسهای خود را می‌گیرند.

مثلاً فلان جوان می‌خواهد روزنامه نویسد ، شما ازو بپرسید : «روزنامه چیست؟.. چگونه خواهید نوشت؟.. چه نتیجه‌ای از آن خواهید خواست؟». این پرسشها را بکنید و خواهید دید درماند ، خواهید دید که گیج و سرگردانست و چیزهای روشنی در پیش چشمش نیست. (1) من بارها در این باره آزموده‌ام و اینک داستانی را برای شما بازمی‌گویم :

جوانی از آشنایانم بنزد من آمده می‌گوید : «می‌خواهم روزنامه‌ای تأسیس کنم. شما چه نظری دارید؟!.» می‌گویم : من نخست باید از شما بپرسم : «روزنامه چیست؟.. چگونه خواهید نوشت؟!.». از این پرسش در شگفت شده می‌گوید : «عجب سئوالی می‌فرمایید. روزنامه دیگر. مگر روزنامه را هم باید معنی کرد. در تمام ممالک متمدنه روزنامه هست. در مملکت ما هم هست. من هم جوانم درس خوانده‌ام. می‌خواهم بمملکت خود خدمت کنم. می‌خواهم یک روزنامه هم من تأسیس کنم».

می‌گویم : «پس بهتر است من خواست خود را بشما بفهمانم. روزنامه بدو گونه تواند بود : یکی آنکه کسی بخواهد روزانه پیشامدهای جهان و رخدادهای کشور را بمردم آگهی دهد و چیزهایی را که از سیاست کشورها و از همبستگی آنها با یکدیگر می‌داند بنویسد و بمردم بفهماند. دیگری آنکه کسی بخواهد بمردم درباره‌ی زندگانی راهنماییها کند و پندها دهد و آنان را بتکانی آورد. اکنون شما کدام یکی از اینها را بدیده گرفته‌اید؟

اگر آن یکیست شما باید اداره‌ی بزرگی برای بدست آوردن آگاهیها برپا کنید ، کسان دانشمندی را که از سیاست جهان آگاهند با خود همدست گردانید. اگر این یکیست و خواستتان راهنمایی بتوده می‌باشد این بسته بآنست که شما خود راهی برگزینید. بسته بآنست که دانسته‌ها و آزموده‌های شما بیش از دیگران باشد تا بتوانید بآنان راه نمایید. بگویید شما چه راهی را برگزیده‌اید؟.. چه راهنماییها بمردم خواهید کرد؟.. شما که دیروز از دانشکده بیرون آمده‌اید و آنچه در مغز شماست همانهاست که از کتابها و از زبانهای استادان و یا از روزنامه‌ها یاد گرفته‌اید چه راهنمایی بمردم توانید کرد؟.. پس از همه‌ی اینها مردی خردمند هر کارش باید برای نتیجه‌ای باشد. شما بگویید که از روزنامه‌ی خود چه نتیجه‌ای را خواهید خواست؟...». این سخنان را که می‌شنید خاموش می‌ایستاد. سپس هم برخاست و رفت.

با این سرگیجی روزنامه برپا می‌کنند وآنگاه همه‌ی خواستشان آنست که روزنامه را پر کنند : از شعر ، از رُمان ، از کاریکاتور ، از داستان ، از هرچه پیش آمد. هر کسی هر گفتاری داد بچاپ می‌رسانند. در آن میان کینه‌ها و هوسها نیز در کار است. اگر زن نگرفته پیاپی گفتارهای «عشق» بچاپ خواهد رسانید ، اگر زن گرفته از زنها بد خواهد نوشت. دوستان خود را خواهد ستود ، از هر که رنجید بد خواهد گفت. اگر در خانه مرغی دارد آن را هم «سوژه‌ای» گردانیده گفتاری خواهد نوشت. یک روز هواداری از «مذهب» خواهد کرد فردا پیروی از مادیگری خواهد نمود.

پابرگی (از ویراینده) :
1ـ همینست حال وبلاگ‌نویسی کنونی و پندآموزی در پیام‌رسانها.